Commentaren bij ‘BLUES & ROOTS 2019 – II’

Comments pending – Commentaren in de pijplijn…

BLUES & ROOTS 2019 – II. 1/ Keep It Clean (John CLIFTON, cd In The Middle Of Nowhere; comp. Charley JORDAN) 2/ The Luther Johnson Thing (Peter WARD, cd Train To Key Biscayne) 3/ Change (Mavis STAPLES, cd We Get By; producer, etcetera: Ben HARPER) 4/ I Will Remain (Colin JAMES, cd Miles To Go) 5/ So Unfair (THE HOOCHIES, cd Live! Moulin Blues) 6/ I’m Leaving You Baby (John CLIFTON) 7/ I Saw Your Home (Peter WARD; singer: Michelle ‘Evil Gal’ WILLSON) 8/ Anytime (Mavis STAPLES) 9/ I Need Your Love So Bad (Colin JAMES; comp. Mertis JOHN Jr.) 10/ Cool Spot In Hell (John CLIFTON) 11/ Train To Key Biscayne (Peter WARD; singer: Johnny NICOLAS) 12/ We Get By (Mavis STAPLES) 13/ Soul Of A Man (Colin JAMES; comp. Blind Willie JOHNSON) 14/ So Tired I could Cry (John CLIFTON) 15/ Something Always Slows Me Down (Peter WARD) 16/ Brothers And Sisters (Mavis STAPLES) 17/ See That My Grave Is Kept Clean (Colin JAMES, comp.: Blind Lemon JEFFERSON) 18/ Double Trouble (THE HOOCHIES) (30 07 19)

Advertenties
Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Commentaren bij ‘OPEN’

Comments pending / Commentaren in de pijplijn…

OPEN. 1/ Further (Richard HAWLEY, cd Further) 2/ Harmony Hall (VAMPIRE WEEKEND, cd Father Of The Bride) 3/ Norma And Norman (THE DIVINE COMEDY, cd Office Politics) 4/ The Power (Daniel NORGREN, cd Wooh Dang) 5/ Open Desert (BIG THIEF, cd U.F.O.F.) 6/ Frightened By The Sound (Justin Townes EARLE, cd The Saint Of Lost Causes) 7/ The Biggest Bastard (Dan TUFFY, cd Songs From Dan; 2017) 8/ Warning Bell (JOAN AS POLICE WOMAN, cd Joanthology; disc 2 – originally from Damned Devotion) 9/ Midnight Train (Richard HAWLEY) 10/ Married In A Gold Rush (VAMPIRE WEEKEND) 11/ Absolutely Obsolete (THE DIVINE COMEDY) 12/ When I Hold You In My Arms (Daniel NORGREN) 13/ La Nena soy yo (Dom LA NENA, cd Soyo) 14/ Don’t Drink The Water (Justin Townes EARLE) 15/ Toorooka Trail (Dan TUFFY) 16/ Emilina Says (Richard HAWLEY) 17/ Jerusalem, New York, Berlin (VAMPIRE WEEKEND) 18/ Whistle For A Wind (THE DIVINE COMEDY, cd Swallows And Amazons – The Original Piano Demos) OR One Bird In The Sky (Robert FORSTER, cd Inferno) 19/ From (BIG THIEF) 20/ The Day That’s Just Begun (Daniel NORGREN) (02/03 08 19)

OPEN’ is ontstaan uit ‘PRINE TIME’, een erg beperkte collectie voorbehouden voor de vrienden die ook naar het OLT Rivierenhof in Deurne trekken op 31 augustus 2019, om er John Prine te beleven. Die doet voor de vierde maal ons land aan (met als support singer-songwriter Steve Gunn, creatieve duizendpoot met meerdere muzikale levens) Op dit ogenblik (6/8) hangt dat optreden trouwens af van de helaas krakkemikkige gezondheid van Prine (°1946), al jaren op de sukkel. Op ‘PRINE TIME’ (hopelijk moeten we voor niemand het woordspelletje verklaren?!) plaatsten we vier andere namen met werk uit hun laatste, heel recente productie tegenover ‘The Tree Of Forgiveness’ (2018), de laatste worp van de singer-songwriter uit Maywood, Illinois. Verwante artiesten, zo maken we ons sterk, al is die verwantschap vaak maar partieel: Richard Hawley, The Divine Comedy (Neil Hannon), Daniel Norgren en Justin Townes Earle hebben ‘iets van Prine’.

‘PRINE TIME’ leek te werken, al plaatsten we daarop van alle cd’s niet minder dan vier songs, wat indruist tegen het essentieel promotionele karakter van zo’n compilatie. Daarom deden we ons huiswerk opnieuw voor de niet-OLT-gangers, dus zonder de Prinesongs, met minder liedjes van de voornoemde toppers plus werk van andere, nieuwe cd’s, met name van Vampire Weekend en Big Thief. In een alternatieve versie vervingen we bovendien de demo van ‘Swallows And Amazons’ door een song van de nieuwe Robert Forster. We kregen immers kritiek op die piano demo met zijn insisterende piano en Neil Hannons hoge stem. Normaal gaan we daar niet op in (het is en blijft prachtig stuk!) maar zo konden we het prachtige ‘One Bird In The Sky’ van Forster inlassen, helemaal in de stijl van de songs errond. Maar ‘OPEN’ zou niet open zijn zonder buitenbeentjes.

Warning Bell’ is dan geen nieuwe song, hij staat wel op de driedubbele verzameling van Joan Wasser, alias Joan As Police Woman, toepasselijk ‘Joanthology’ gedoopt. Joan was het lief van Jeff Buckley ten tijde van zijn veel te vroegtijdige dood. ‘Joanthology’ geeft waar voor je geld: bij de twee ‘best of’s hoort ook een live-cd én er staan twee ‘nieuwe’ songs op, of beter uitvoeringen van songs die in haar versie onuitgegeven zijn, waaronder een leuk ‘Kiss’, ja, die van Prince. ‘Songs From Dan’ is geen nieuwe: ze dateert van 2017, maar was ons toen ontsnapt. We kennen Aussie Dan Tuffy al vijftien jaar, van zijn eerste optreden in de Gentse Handelsbeurs met zijn trio Big Low, bezwerende singer-songwriting uit de bush en de outback. We zagen in de jaren daarop Big Low meerdere malen, telkens een bijzonder aangenaam weerzien. Via zijn label (Smoked Recordings) deden we nog andere ontdekkingen: Lucie Thorne (singer-songwriter-gitarist uit Zuid-Australië met broeierig introverte songs en een unieke sound), Parne Gadje (Big Low maar in gypsy gedaante) en Jeroen Kant. Een aantal jaren geleden werd het stil rond band en label.

Anderhalf jaar na release kwamen we per toeval ‘Songs From Dan’ tegen. Tuffy klinkt er zeer herkenbaar Big Low op, zij het met een heel andere band (waar Lucie Thorne gitaar en backing vocals aan bijdraagt) De twee hier opgenomen songs mogen dat bewijzen. Celliste en singer-songwriter Dom La Nena is in het aanbod wel de vreemde eend. We zagen de Braziliaanse aan het werk op het laatste (en immer gratis) Brosella Folk & Jazz Festival in het Ossegempark (Groentheater) in de schaduw van het Atomium (sinds 1977, het levenswerk van Henri ‘Rie’ Vandenberghe, intussen met pensioen, maar nog altijd erg actief) De zaterdag, 13 juli, is traditioneel voorbehouden aan de folk. Eén van de highlights was dit jaar het Portugese kwartet Danças Ocultas. De inbreng van La Nena gaf het optreden een uitgesproken meerwaarde. We hebben hier het speelse ‘La Nena soy yo (La Nena ben ik)’, opener van haar eigen cd ‘Soyo’ toegevoegd. Het is moeilijk om niet te bezwijken voor de charmes van deze getalenteerde jongedame.

Meer info geven we niet over de voornoemde muzikanten. We hopen immers dat de hier opgenomen nummers van die aard zijn dat we de nieuwsgierigheid hebben aangezwengeld: u vindt alles op het net. Als we hiermee aan muzikale geestesverruiming kunnen doen, dan is ons doel bereikt. Zoals de deerlijk gemiste Thé Lau het voorzong: ‘Open, open, open moet het zijn’. (06 08 19)

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Commentaren bij ‘SOON’

SOON. 1/ Talk Thru The Tears (Nils LOFGREN, cd Blue With Lou; comp. Nils LOFGREN/Lou REED) 2/ Fossils (BEAR’S DEN, cd So That You Might Hear Me)  3/ The Good Old Days (John Paul WHITE, cd The Hurting Kind) 4/ The Torch Committee (Josh RITTER, cd Fever Breaks) 5/ Counterfeit (Tal WILKENFELD, cd Love Remains) 6/ Lampedusa (Sean TAYLOR, cd The Path Into Blue) 7/ Conversations With Ghosts (BEAR’S DEN) 8/ Vivre sur la route (DELGRES, cd Mo jodi) 9/ Valentine (CURSE OF LONO, cd As I Fell) 10/  Blazing Highway Home (Josh RITTER) 11/ Pretty Soon (Nils LOFGREN) 12/ James (John Paul WHITE) 13/ Killing Me (Tal WILKENFELD) 14/ Grenfell (Sean TAYLOR) 15/ I Still Love You (Now And Then) (Josh RITTER) 16/ Zoveel meer (MORTIER, cd Mortier) 17/ As I Fell (CURSE OF LONO) 18/ Not Every River (BEAR’S DEN) 19/ Remember You (Nils LOFGREN; for his dog Groucho) (07/8 07 19)

SOON’ heette oorspronkelijk (had als werktitel) ‘TORCH’. De vierde versie daarvan was niet zo gek veel verschillend van deze ‘SOON’, maar een aantal songs werden weggealten en vervangen door andere, en aan de volgorde hebben we ook getornd. Het eindresultaat is merkelijk beter… al zijn ook wij wel eens onderhevig aan wishful thinking en ligt het finaal bij u. Nils Lofgren, Josh Ritter (ten tweeden male, na ‘RISE’/’FINNRISE’, maar ‘Fever Breaks’ is nu eenmaal een straffe plaat) en Bear’s Den dragen het meeste gewicht, met elk drie songs, al zijn er ook namen met twee bijdragen: John Paul White, Sean Taylor, Tal Wilkenfeld en Curse Of Lono. Delgres en Mortier vullen het quotum aan. Ja, ‘quotum’, da’s onbedoeld een beetje oneerbiedig voorgesteld, want niemand is op zo’n compilatie een ‘vuller’. Voor elk wat wils en dus niet noodzakelijk ieders tand, dat natuurlijk wel, maar voor ons zijn deze songs per definitie evenwaardig en hebben ze hun rol te spelen op het klankentapijt, niet alleen op zichzelf, voor wat ze als song voorstellen, maar ook in de context van de hele compilatie, de wisselwerking met de liedjes errond. Songs die je meende goed te kennen, krijgen in die ruimere context vaak een andere tonaliteit of inhoud. Dat is hier beslist bij uitstek en uitgesproken het geval.

Alle praktische info over songs en artiesten vindt u vanzelfsprekend online, maar toch deze bemerkingen. Naast zijn loopbaan als gitarist bij de E Street Band van Bruce Springsteen (1984-1989 en later opnieuw) heeft Nils Lofgren altijd zijn eigen ding gedaan. Hij deed dat al lang vóór Bruce, met Grin en solo. In de seventies maakte hij een handvol nog altijd bijzonder luisterwaardige platen: ‘Nils Lofgren’ en ‘Back It Up’ (‘75), ‘Cry Tough’ (’76) en ‘I Came To Dance’ (’77). Op ‘Nils’ (’79) staat het onsterfelijke ‘Shine Silently’ (waar Dick Wagner aan meeschreef). Lofgren werkte onder meer nog samen met Neil Young, hij werd op zijn 17e lid van Crazy Horse en speelde op o.a. de historische ‘After The Goldrush’ en ‘Tonight’s The Night’. In 2008 bracht hij daarom, als hommage, ‘The Loner (Nils Sings Neil)’ uit. Nils was/is ook een bolleboos op accordeon (hij is van Zweeds-Italiaanse afkomst) en in die dagen een gepatenteerde acrobaat. We zagen hem nog trampolinespringen op Pinkpop in 1977. In 2008 kreeg hij wel een nieuwe heup… Sic transit gloria mundi

Maar hij maakte ook met Lou Reed een plaat, ‘The Bells’ in 1979. Er waren nog een aantal songs van Nils en Lou waar niks mee gedaan was. Met de dood van Reed (in 2013) besefte Nils dat hij die niet mocht laten verkwijnen. Hij heeft ze met zorg en liefde opgenomen voor deze ‘Blue With Lou’, wat meteen die cd-titel verklaart. Die zes songs, waaronder ‘Talk Thru The Tears’, dat ‘SOON’ inzet met heerlijk gitaar- en stemmenwerk, vulde hij aan met zes al even prachtige liedjes van uitsluitend eigen hand, waaronder ‘Pretty Soon’, dat de titel leverde voor deze collectie. Lofgren beschouwde Tom Petty als een goeie vriend. Vandaar ook een (hier niet bijgevoegde) ode aan Tom Petty & The Heartbreakers (‘Dear Heartbreaker’) én een pakkend eresaluut aan overleden hond Groucho. Nils eert dus drie doden op deze ‘Blue With Lou’. Nils’ vrouw Amy Lofgren speelde een grote rol in (niet alleen) de totstandkoming van deze plaat. Ze staat als mede-producer vermeld.

De inbreng van Lofgren op ‘SOON’ gaf de compilatie meteen een emotioneel surplus, invitatie om daarop verder op te bouwen. Dat valt goed te horen op de songs van Sean Taylor, altijd al één der meest geëngageerde singer-songwriters geweest: ‘Lampedusa’ handelt vanzelfsprekend over de vluchtelingen op de Middellandse Zee en ‘Grenfell’ is een aanklacht tegen wanbeleid en achterstelling wat geleid heeft tot de verwoestende brand in de Grenfell Tower. In een aantal andere songs zit er, zo geen sociale, dan toch een diep menselijke dimensie. In ‘James’ heeft John Paul White het op een zeer humane manier over dementie. Songs van Curse Of Lono, Bear’s Den, Josh Ritter en Mortier bezitten van zichzelf al een laagje emo. Zelfs de hier bijgevoegde ‘road song’ van Delgres heeft iets weemoedig (die blazers aan het eind)

Tal Wilkenfeld geeft dan weer het broodnodige tegengewicht. Deze nog behoorlijk jonge (°1986) bassiste, zangeres, songschrijfster, gitariste was al te zien aan de zijde van o.a. Jeff Beck, Prince, Eric Clapton, Mick Jagger, Herbie Hancock, The Who, Benmont Tench… Indrukwekkend! Ze had en heeft ook haar eigen bands. Voor de drukke activiteiten van deze bezige bij, verwijzen we graag naar die allesweter Wiki: https://en.wikipedia.org/wiki/Tal_Wilkenfeld. Er werd dan ook reikhalzend uitgekeken naar haar eerste soloplaat. ‘Love Remains’ kwam in maart uit en wat ons betreft beantwoordt ze aan de verwachtingen, reden waarom ze hier twee keer aan het woord mag.

Nu we over emotie bezig zijn: wat is ‘Blazing Highway Home’ een sakkers mooi lied… Maar fans van Steve Earle zullen er een ander lied in horen: ‘I Can’t Remember If We Said Goodbye’, één van Steves knapste en emotioneel diepst gravende nummers. We denken niet dat Josh Ritter dit wetens en willens deed, natuurlijk niet, maar die song moet ergens in zijn achterhoofd hebben gezeten toen hij zijn eigen lied neerpende. Zo kan ‘plagiaat’ nog grif te vergeven zijn ook.

We hopen dat u zich kan vinden in het vrij hoge emogehalte van ‘SOON’… Die zou het luisterplezier niet in de weg mogen staan.

(commentaren 09/10 07 19)

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Thanasis KARAMINTZIOS, Errante.

Staat ook online op http://www.rootstime.be!

Thanasis KARAMINTZIOS, Errante, 2018.

https://www.karamintzios.com

via Facebook: https://www.facebook.com/profile.php?id=100014527446443

Zoals zijn naam al doet vermoeden is Thanasis Karamintzios Griek. Hij werd geboren in Trikala, Noord-Griekenland, vlak bij de Meteora, de kloosters op hoge pieken in Kalambaka. Eén der allergrootsten van de Griekse muziek is van het bescheiden Trikala afkomstig, de grootmeester van de rebètika, Vasilis Tistsànis. Karamintzios vinden we later terug in Duitsland, meer bepaald Berlijn, waar hij theatermuziek componeert. Met zijn orkest treedt hij op in Berlijn en Budapest. In het Berlijnse openluchtfestival ‘Karneval der Kulturen’ maakt hij in 2015 indruk. In 2017-8 voerde hij zijn muziek uit met Errante, een formatie uit Thessaloniki die onder meer ook in Athene actief is.

In diezelfde periode werkt hij samen met een hele reeks Russische muzikanten wat resulteert in optredens in gereputeerde concertruimtes van Moskou en Sint-Petersburg. Olga Pshenitsyna, choreografe van het befaamde Bolshoi Theater in Moskou, creëert choreografieën op zijn composities. Dit heel beknopte overzicht van zijn carrière toont aan dat Thanasis Karamintzios niet de eerste de beste is. Sinds 2018 is hij opnieuw in Berlijn. Eind juli geeft hij opnieuw concerten in Moskou en Sint-Petersburg. Bovendien helpt het de cd ‘Errante’ beter te begrijpen.

Die plaat neemt hij op in Athene, allicht met muzikanten die ook aan de groep Errante te koppelen zijn. Twee namen springen er voor ons uit: eerstens Dimos Vougioukas die liefhebbers van Griekse muziek beslist kennen van de vele formaties waarbij hij in ons land accordeon en bandoneon speelde, vaak in Art Base, in de Zandstraat te Brussel. Hij is niet alleen bedreven in Griekse stijlen als de rebètiko, maar ook in Balkan muziek en de tango. De andere is Kyriàkos Gouvèntas, hier vooral gekend als de violist van Primavera en Salonico, de formatie rond Griekse zangeres Savine Yannàtou. Maar liefhebbers weten dat de man een monument is in de Griekse muziek: soms lijkt het of er geen dimotikàplaat (Griekse folk) van stand is waar Kyriàkos niét op speelt (naast viool ook mandoline!)

Maar ook ver buiten de folk, in allerlei akoestische vormen van ‘Griekse’ muziek, vraagt men hem om op te nemen, te komen spelen (meestal als orkestleider), iemand te begeleiden (o.a. de legendarische volkszanger Solon Lekkas uit Lesbos) of workshops te geven. Ook in ons land vertoont hij zich vaak in die laatste hoedanigheid. We denken hierbij aan de sessies in De Centrale in Gent. Gouvèntas speelt met een ongelofelijke gretigheid. Hij was het trouwens die ons op het spoor bracht van Karamintzios. Op ‘Errante’ spelen in totaal tien mensen mee. Maar wie zich verwacht aan een ‘typisch Griekse plaat’ is eraan voor de moeite. Een bouzouki is in geen velden of wegen te bekennen: gelukkig maar, het zou vloeken! Je vindt wel akoestische gitaar, staande bas, viool, mandoline, cello’s, hobo, cajon en zelfs de… theremin (in 1919 door Léon Theremin ontwikkeld elektronisch instrument, bespeeld door met de afstand tussen de handen en de twee antennes te variëren. Jimmy Page maakte er bij Led Zeppelin gebruik van, en onder meer ook de Waterboys gebruikten het op toneel – hier vind je ze heel toepasselijk op het griezelig-grappige ‘Ghost Swing’, bespeeld door Panos Tsekouras) Er maken ook drie vocalisten deel uit van het gezelschap.

De cd ‘Errante’ (wat je in casu kan vertalen als ‘Zwervend’) grijpt terug naar de zwierige maar veredelde, bijna-klassieke muziek zoals die in de West- en Midden-Europese salons te horen was in het begin van vorige eeuw, London, Parijs, Berlijn, Wenen enzovoort. Je denkt meteen en terecht aan de wals en andere toen populaire dansende ritmes. Hier eist de viool vanzelfsprekend een centrale plaats op, de kans voor Gouvèntas om uit te blinken. Maar er is ook ruim plaats voor de tango die in die periode opkwam via acteur Rudolph Valentino (‘The Four Horsemen Of The Apocalypse’ uit 1921 introduceerde ‘La Cumparsita’ – de populariteit van Valentino zorgde voor de rest) De invloed van de latere groten van de tango, Astor Piazzolla en Osvaldo Pugliese, is onmiskenbaar (‘Candente Rosa’, ‘Tango of the great departure’) De verwijzingen naar de steden liggen in deze context voor de hand: ‘Berliner tango’, het bijzonder geslaagde ‘Budapesti tango’ (met vocalises van Vassiliki Vlamaki), maar ook ‘Varsovia’ en ‘Thessaloniki valse’ wijzen naar de grote centra van weleer. Op ‘Impossible Beauty’, het vijftiende en laatste nummer, speelt het uitgebreide strijkersorkest Orient Express, een initiatief van Kyriàkos Gouvèntas.

Vormt dan enkel de occasionele Griekse zang, bvb. in ‘First Light’ en ‘Forever’ (Irini Toumpàki en Asterios Tsetsilas), een link met Griekenland? Welnee: wij zien in deze muziek invloeden die je kan terugbrengen naar wat er rond eeuwwisseling 19e naar 20e eeuw te horen was in de Atheense salons, die toen uitsluitend naar het westen keken in hun muziekkeuze, met name Parijs en Wenen. Dat was een al te korte tijdspanne een daadwerkelijk als Griekse muziek te onderscheiden stijl. We hadden ooit het geluk een trio oude mannen te horen in een Atheens restaurant die de bijzonder charmante vocale vorm van deze unieke stijl beheersten. In 2001 bracht de grote Griekse alt Maria Farantouri (de muze van Mikis Theodoràkis, maar zoveel méér dan dat) de dubbele live ‘Enas Aionas Elliniko Tragoudi (100 Years of Greek Songs)’ uit. Op de eerste cd staan enkele voorbeelden van die oude Atheense stijl.

Of Karamintzios hier expliciet naar verwijst, weten we niet. Maar dat heeft in wezen geen belang, want ‘Errante’ is hoe dan ook meer dan een stijloefening. Daar zorgen de sterke composities en arrangementen van Thanasis Karamintzios voor, muziek met uitgesproken filmische kwaliteiten. Dat wordt met elke beluistering meer en meer duidelijk. Voor muziekliefhebbers die niet bang zijn hun horizon te verbreden.

Antoine Légat.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Commentaren bij ‘BLUES & ROOTS 2019 – (Volume) I’

BLUES & ROOTS 2019 – I. 1/ Andy’s Bar (PHIL BEE’S FREEDOM, cd Home) 2/ Bag Full Of Trouble (Tomislav GOLUBAN, cd Chicago Rambler; feat. Joe FILISKO) 3/ Tightrope (Kat RIGGINS, cd In The Boys’ Club) 4/ Blue Pill Thrill (Zac HARMON, cd Music Is Medicine) 5/ Alabama Town (Peter KARP, cd The American Blues) 6/ I Won’t Surrender (Malford MILLIGAN, cd Life Will Humble You) 7/ Kiss The Sky (PHIL BEE’S FREEDOM) 8/ Jerry Hicks On My Mind (Tomislav GOLUBAN) 9/ Fistful O’ Water (Kat RIGGINS) 10/ I’m A Healer (Zac HARMON) 11/ Everybody Ought To Treat A Stranger Right (Ry COODER, cd The Prodigal Son; comp. Blind Willie JOHNSON) 12/ Long Gone (PHIL BEE’S FREEDOM) 13/ Little Pigeon (Tomislav GOLUBAN, feat. Joe FILISKO) 14/ Her And My Blues (Peter KARP) 15 + 16/ ‘I Am A Living Testimony’ + Hear Me (Kat RIGGINS) 17/ Talk To Me (Zac HARMON) 18/ I’m Glad To Do It (Malford MILLIGAN) (27 06 19)

It took us a long time to assemble a volume of the ‘BLUES (& ROOTS)’ series compilations for this year. In 2017 we had four volumes, in 2018 three. Without serious health issues we would probably have had a second selection. Never mind, here’s ‘BLUES & ROOTS 2019 – (Volume) I’ for you! We wrote pieces (in Dutch…) about three artists included here: Phil Bee’s Freedom and Tomislav Goluban got their records reviewed in Back To The Roots magazine (please check this mag out! It’s great blues reading… and still on paper!), and we wrote a lenghty online introduction to Kat Riggins, announcing her appearance with the Dutch version of her The Blues Revival in Banana Peel Blues Club (Ruiselede, Belgium), June 24th 2019. All three texts can be found @ https://antoinelegat.wordpress.com.

Concerning Jerry Hicks: Goluban is an outspoken fan of the legendary countryblues singer and guitar player ‘Philadelphia’ ‘Jerry’ Ricks (1940-2007), who he saw perform once. Last year we reviewed ‘Blue Flame’ by Peter Karp, from which many tracks were pulled for ‘The American Blues’, which seems to keep the middle of a ‘best of’ and a sampler. Zac Harmon released ‘Music Is The Medecine’ already in 2012, but Zac Harmon visited Banana Peel, just a few months ago and his brilliant concert showed that this repertoire is still at the core of what he’s doing. (April 29th) So it doesn’t matter much the record is seven year old: we didn’t pick it up at that time, though Zac is a major name in blues circles. Making up for it now!

Life Will Humble You’ brought veteran Malford Milligan to the fore in 2018. Many consider(ed) it to be the best roots record of that year. What a voice this man has! ‘The Prodigal Son’ by Ry Cooder isn’t brand new either, being released in the spring of 2018, but it is one of the best records of the decade and we find this track has an eternal value. This gospel blues by Blind Willie Johnson actually is from 1930 but the present international socio-political problems urge us to transmit the message. Though we included tracks of ‘The Prodigal Son’ on other, non-blues compilations, we didn’t add one on last year’s blues volumes, not even the moving ‘Straight Street’… (27 06 19)

P.S. Citaten uit de reviews:

Phil Bee’s Freedom is een Nederlandse band met een Belgische insteek. De groep bestaat sinds 2014. Ze wonnen de Dutch Blues Challenge al in 2015. Phil Bee won dat jaar ook de Dutch Blues Award voor beste zanger en John F. Klaver dezelfde award voor beste gitarist… Uitstekend gezongen en uitgevoerde potente soulblues (‘Power Of Love’, ‘Andy’s Bar’) wisselt af met o.a. sleper ‘Wheels Of Emotion’ (denk aan Tedeschi Trucks!) en hartbrekende blues ballad ‘Long Gone’. Soms komen de door de band zelf aangegeven invloeden bovendrijven, zo Steely Dan in ‘Kiss The Sky’ (er zijn er slechtere denkbaar!) Een gave productie (Jean Claude Croissant) bekroont dit voortreffelijke ‘Home’.’

‘Ook in Kroatië leeft de blues. Wellicht voelt menig er zich fiere wereldburger van Chicago. Tomislav ‘Little Pigeon’ Goluban is al twintig jaar in touw met the devil’s music. De zanger, songschrijver en virtuoze harpist nam zijn tiende studioplaat op in de Windy City en gaf die een titel die enige wishful thinking verraadt: ‘Chicago Rambler’. Hij nam er topper Eric Noden voor onder de arm… Noden trommelde ook zijn partner-in-crime op, harpist-de-luxe Joe Filisko, die in twee songs zijn unieke stempel mag drukken, ‘Bag Full Of Troubles’ en het ‘autobiografische’ ‘Little Pigeon’, die je tot de sterkste tracks mag rekenen van het dozijn… Tomislav mag zich voortaan een Chicago rambler noemen.’

Kat Riggins’ zestienjarige loopbaan als professionele zangeres is een verhaal van keihard werken, verhaal dat ze gaandeweg tot een successtory maakte, precies dankzij haar immense vocale kwaliteiten, door haar niet in te tomen overtuiging, vuur en enthousiasme, door haar toewijding aan het zingen van meer bepaald de blues. Dat laatste mag een klein wonder heten. Kat werd inderdaad geboren in Miami Florida, en dat is, op zijn zachtst gezegd, niet meteen de hoofdstad van de blues. Maar Miami is wel een plek waar velerlei culturen mekaar al tijden ontmoeten en de muziek die er leeft, is daar een weerspiegeling van…

Je kan het zo gek niet bedenken of Kat deed het om de aandacht te trekken. Die hardnekkigheid, die wil om hard zwoegen niet uit de weg te gaan, kenmerkt haar nog steeds. Het vormt het kloppende hart van haar Blues Revival Movement. Ze aarzelde dan ook niet om in 2011-2 op wereldreis te trekken met Xpress (…) in Zuid-Oost Azië en het Midden-Oosten (en trouwens ook in België en Nederland) Het staalde haar uithoudingsvermogen, leerde haar de discipline en het professionalisme van het harde toeren, want wat voor het publiek een feest is, is voor de muzikant zijn verdomde job… In een genre dat van oudsher door heren wordt gedomineerd, is dat nog steeds niet zo vanzelfsprekend, weet ze uit de dagelijkse praktijk!

Dat is daarom de onderliggende thematiek van haar nieuwste cd ‘In The Boys Club’: Kat Riggins is the big boss lady, vergis je niet, heren organisatoren, niet ‘het zangeresje van de groep’! De plaat is een ode aan de schitterende stemmen van weleer, die zoveel harder en beter moesten zijn dan het herenvolk om aan de bak te komen, Bessie Smith, Koko Taylor, Denis LaSalle, en ze komt op voor haar tijdgenoten. Dat denkt ze aan Bonnie Raitt, Beth Hart, Shemekia Copeland, Annika Chambers, Diunna Greenleaf (die laatste twee traden ook al in Banana Peel op!) Ze zweert met ‘In The Boys Club’ die andere stijlen (rock, gospel, soul, hiphop…) helemaal niet af want die hebben haar mee gevormd, maar de blues staat centraal, en voorgoed.’

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Commentaren bij ‘SARA’

SARA. 1/ River Takes The Town (THE WOOD BROTHERS) 2/ Grace And Harmony (Kerri POWERS) 3/ I Won’t Surrender (Malford MILLIGAN) 4/ Sara (TEITUR) 5/ Jumbo (PUNCH BROTHERS) 6/ Autumn Love (DEATH CAB FOR CUTIE) 7/ Matryoshka (Suzanne JARVIE) 8/ Chesapeake (BETTER OBLIVION COMMUNITY CENTER) 9/ That’d Be Alright (Steve FORBERT) 10/ Cadillac Purple (Andries BOONE) 11/ Southbound (HT ROBERTS & Pascale MICHIELS) 12/ Mercury (Nico MUHLY, Sufjan STEVENS, Bryce DESSNER, James McALISTER) 13/ Death In Midsummer (DEERHUNTER) 14/ It’s Been So Long (Avishai COHEN) 15/ Ain’t Me (PJDS) 16/ Summer Rain (EVERLAST) 17/ Last Lion Of Albion (Neko CASE) 18/ So Long Brother (WILLY WILLY & THE VOODOO BAND) 19/ De God van de Liefde (Lieven TAVERNIER) 20/ Good Old Waltz (REENA RIOT) 21/ Slide (James BAY) (compilation with songs from ‘GREG’, ‘WOOD²’, ‘RIOT²’, ‘SLIP’, ‘SLIDE’, as a companion volume to the ‘WINE’ compilation, which draws from the same and from earlier collections) (30 04 19)

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Tracklist van ‘FINNRISE’

FINNRISE. 1/ Jingle & Go (Ryan BINGHAM, cd American Love Song) 2/ Old Black Magic (Josh RITTER, cd Fever Breaks) 3/ Friend Better (Joe JACKSON, cd Fool) 4/ Peace Town (Jimmy LaFAVE, cd Peace Town, disc 1) 5/ A Shot Through The Heart (Then Down In Flames) (Finn ANDREWS, cd One Piece At A Time) 6/ Fixture Picture (Aldous HARDING, cd Designer) 7/ Rylan (THE NATIONAL, cd I Am Easy To Find) 8/ Ground Don’t Want Me (Josh RITTER) 9/ It Makes No Difference (Jimmy LaFAVE, cd Peace Town, disc 2) 10/ Stones (Ryan BINGHAM) 11/ Fool (Joe JACKSON) 12/ Designer (Aldous HARDING) 13/ A New Man (Josh RITTER) 14/ Not In Kansas (THE NATIONAL) 15/ The Spirit In The Flame (Finn ANDREWS) 16/ Goodbye Amsterdam (Jimmy LaFAVE, cd Peace Town, disc 2) 17/ Old Friends (Steve EARLE, cd Guy) – ‘FINNRISE’ is a mix of songs from compilations ‘FINN’ (# 3, 5, 15) and ‘RISE’ (# 1, 2, 4, 6, 7, 8, 9, 10, 12, 13, 16, 17) with a couple of other songs by the same artists in unison with the rest (# 11, 14, 15). That should result in a flamboyant car radio set of tunes… Enjoy! (AL; 11 06 19)

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen