Lieven TAVERNIER, Live in Gent: ‘Wat is dit weer een aangename onderdompeling in een Gents bad vol warme saudade…’

voor http://www.rootstime.be

Een plaat opgenomen vóór een levend publiek, dat is wat nog ontbrak in het CV van Vlaamse songsmid par excellence, pardon, bij uitstek, Lieven Tavernier. Onverwacht is dat niet gezien de reputatie van de man als zijnde kortharig podiumschuw tuig. Maar een mens evolueert: de Lieven Tavernier anno nu zal nooit een bühnebeest worden, maar weet om te gaan met het medium, heeft het zelfs in zijn voordeel gekeerd. Het resultaat van zoveel onversaagdheid is er nu en heet ‘Live In Gent’, want ingeblikt op 5 en 6 maart 2017 in de eerbiedwaardige Gentse Minardschouwburg, voor eeuwig gelinkt aan acteur, komiek en regisseur Romain De Coninck en geknipt voor deze gelegenheid. Het werd geen ‘best of’, maar eerder een terugkeer naar de bron (iets van een ronde cirkel), al was dat misschien niet eens bewust en is het een geval van ‘for the sake of the song’, een zeer gezonde houding overigens, en vertaald in een nieuw ei in de collectie van Lieven Faberger.

Stilaan mag je ervan uitgaan dat zo ongeveer iedereen het weet, al zijn er beslist nog hardleerse Facebookers: ‘De eerste Sneeuw’, ‘De Fanfare van Honger en Dorst’ en ‘De verdwenen Karavaan’ kregen de status van Nederlandstalige klassieker via Jan De Wilde die er zijn uitstekende versies van maakte voor zijn iconische ‘Hè Hè’ uit 1990/1. Nu is Jan De Wilde zélf een songsmid van noblesse, maar de vermelde songs, dié zijn wel degelijk van de hand van Lieven Tavernier. Tot dan toe had Lieven, ooit ook actief als lesgever in middelbaar en hoger onderwijs (hij is Germanist), auteur van boeken en in zijn vroege dagen zelfs muziekrecensent, een man van taal dus (zonder -s’ er voor), zijn liedjes aan anderen gegeven. Dat zou hij overigens blijven doen, ook nadat hij ontdekte dat hij ze even goed zelf kon zingen. Thé Lau, Erik Van Neygen, Sabien Tiels, Flip Kowlier en Gerard Van Maasakkers, om maar die te noemen, zo breed zijn Lievens songs uitgevlogen.

Het zou na ‘Hè Hè’ nog even duren voor hij genoeg (zelf)vertrouwen had getankt om die liedjes ook zelf te brengen op geluidsdrager en hij zijn toenmaals legendarische podiumangst binnen aanvaardbare grenzen zou brengen en ombuigen tot een waarmerk, maar enkele vrienden hielpen hem finaal over de streep. In ’91 loodste Koen Wostyn, zanger-gitarist van trio Radio Bangkok, Lieven in wat ‘De Zes van Gent’ zou gaan heten. Dat collectief bracht The Pink Flowers, Gorky, Les Charmeurs, The Paranoid Polaroids, The Candy Dates en ‘De vrienden van Lieven Tavernier’ samen. Lieven moest er eerst zijn vrees voor de twee ‘zware jongens’ van The Pink Flowers overwinnen. No kidding! Hij dacht echt dat ze hem een kopje kleiner zouden maken toen ze hem bij die eerste ontmoeting uit eigen beweging benaderden (u moet niet zoeken, er staan eilaas geen beelden van op YouTroep) Hij ontdekte in gitarist-zanger Bruno Deneckere en viool Nils De Caster enthousiaste medestanders, de ideale partners en vrienden voor het leven, die op hun beurt voor andere vrienden zouden zorgen, al kwam Lieven die niet tekort in het Gentse milieu.

Niets gaat snel bij Lieven, dus duurde het tot 1995 vooraleer een eerste eigen cd uitkwam, ‘Doe het Licht’, waar behalve Bruno, ook Jan De Smet en Patrick Riguelle aan meededen, die laatste ook als producer. Daar stonden onder meer ‘De eerste Sneeuw’, ‘De Gouden Schaar’ (bewerking van ‘Coat Of Many Colours‘, gepend door Dolly Parton), ‘Mooiste Ogen’, ‘Julia Roels’ en ‘Niet bij een Ander’ op. We vermelden die songs omdat hij ze op de liveschive heeft gezet (maar niet ‘De verdwenen Karavaan’ en het populaire ‘Molenstraat’) Na al die tijd vormen ze de ruggengraat van de nieuwe, waar ze wegens tijdloos nog altijd briljant in slagen. De rest van het verhaal vindt u op het net. Het volstaat te zeggen dat Lieven met de regelmaat van Pharaïlde (Gentse klok) fijne songs bleef schrijven en opnemen, songs die de lat erg hoog leggen voor anderen die zich aan het pennen willen wagen. Je vindt dus lang niet alle parels terug op deze ene cd (men zou gerust een tweede en derde volume kunnen samenstellen met even veelzeggende liederen), maar dat hoefde ook niet: de gedachte aan een ‘best of’ bleef gelukkig in de koffer steken.

Zonder exhaustief te zijn, ziehier een paar capita selecta. Van ‘Ilja’ (2003) vind je hier het altijd weer pakkende ‘De Klokken van Sint-Baafs’ terug. ‘Niet voorbij’ (2005) stond zijn titelnummer af. ‘Sprookjesbos’ staat op de enige cd van Het Gespuis (2003), een ander memorabel collectief, dat wat ons betreft toe is aan een glorieuze verrijzenis. Lieven, Bruno, Nils, Dirk Dhaenens alias Derek, Yves Meersschaert bundelden er hun krachten in, bijgestaan door de crème de la crème van de Gentse sien. ‘Patti Smith’ vind je terug, uitgevoerd door Raymond van het Groenewoud, op de door anderen gezongen compilatie-cd ‘Geen kwaaie Vrienden’, die gevoegd is bij het boek ‘Eerste Sneeuw – Alle liedteksten met exclusieve cd’ (2015) ‘Souvenirs’ is een hertaling van de gelijknamige song van Steve Goodman (de jonggestorven en deerlijk gemiste auteur van ‘The City Of New Orleans’… en vele andere mooie songs; Steve was een boezemvriend van John Prine) ‘Sterren in het Slijk’, dat de cd meerstemmig en a capella afsluit, is dan weer een bewerking van ‘Diamonds In The Rough’ van The Carter Family.

Maar die opmerkingen hebben vooral documentaire waarde. Belangrijker is de songs… en dat ze arrangementen kregen, aangepast aan de kwaliteiten van het gezelschap, het werk van producer en snarenwonder Nils De Caster, de viool van ‘The Broken Circle Breakdown’, de film en de latere bluegrass band, maar zoals gebruikelijk ook uitmuntend op mandoline en lap steel. Het geheel rond Lieven heet De Zondaars, vrienden van vroeger en nu, een krans van toppers op hun instrumenten. Bruno Deneckere haalt voor de gelegenheid nog eens de elektrische gitaar boven naast zijn vertrouwde akoestische. Ook niet zonder zonden zijn Yves Meersschaert (piano), Arne Van Dongen (contrabas), Klaas Delvaux (cello en basgitaar), Philippe Thuriot (accordeon) Met Sarah D’hondt krijgt Lieven gepaste vocale steun. Sarah startte haar zangloopbaan onder anderen bij Lieven. Was ze in de dagen van ‘Wind en Rook’ (2008) nog een belofte, dan is ze intussen uitgegroeid tot chansonnière van stand.

Veertien beklijvende liedjes, door de jaren heen uit Lievens in goud gedipte pen gevloeid, dat is ‘Live in Gent’. Alle klinken ze in hun nieuwe livrei om ter mooist, de breekbaar geprevelde liedjes die aangrijpen omdat ze ruimte laten om te dromen, maar precies dat invullen wat iedereen ooit aanvoelde doch niet wist te verwoorden. Omdat ze meerduidig zijn zoals het leven zelf: niets is ooit zo’n warme herinnering of er zit spijt in om wat niet weer kan zijn (‘De eerste Sneeuw’), niets is ooit zo droevig of er gaat wel een dosis humor of (zelf)relativering achter schuil (‘De Fanfare van Honger en Dorst’) Soms neemt het leven revanche voor vroeger onrecht (‘De Gouden Schaar’), soms zet oeverloos verdriet om nooit rechtgezet onrecht aan tot zachte revolte (‘Julia Roels’) of tot volledige berusting (‘De Klokken van Sint-Baafs’) Af en toe is er plaats voor rust en reflectie, zijn de onweerswolken (nog) niet dreigend nabij (‘Mokabon 8 A.M.’, ‘Een oude Dylan-Song’, ‘Niet voorbij’) Deze hele paragraaf hebben we niet van een ander, trouwens. O ja, er is vanzelfsprekend het Ewig Weibliche (‘Slimmer dan Jaap Kruithof’ ‘Lily’, ‘Patti Smith’, ‘Mooiste Ogen’) Wat is dit weer een aangename onderdompeling in een Gents bad vol warme saudade

Antoine Légat (09-14 11 17)

Advertenties
Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Lieven TAVERNIER, Live in Gent

Aanrader voor Folkcorner Den Appel (09/11/17)

LIVE IN GENT –
LIEVEN TAVERNIER
MEER INFO

Een overzichtsplaat opgenomen met levend publiek, dat is wat nog ontbrak aan het CV van Vlaamse songsmid par excellence Lieven Tavernier. Met tram 7 in zicht veegde de Gentenaar zijn legendarische podiumangst op een hoopje en bracht hij een aantal muzikanten samen die hem terzijde stonden sinds hij ontdekte dat niet alleen Jan Dewilde (en zovele anderen!) zijn werk konden zingen. De Zondaars, met de engelenstem van Sarah D’hondt, gaven present op 5 en 6 maart 2017 in de Gentse Minard. ‘De eerste Sneeuw’ en ‘De Fanfare van Honger en Dorst’ kregen fonkelnieuwe arrangementen, dankzij producer en snarenwonder Nils De Caster (de viool van The Broken Circle Breakdown) Dat geldt ook voor de veertien andere, al even beklijvende liedjes die door de jaren heen uit Lievens in goud gedipte pen vloeiden, drie hertalingen van Angelsaksisch werk inbegrepen. Alle klinken ze in hun nieuwe livrei om ter mooist, de breekbaar geprevelde liedjes die aangrijpen omdat ze ruimte laten om te dromen, maar precies dat invullen wat iedereen ooit aanvoelde doch niet wist te verwoorden. (Antoine Légat)

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Commentaren bij ‘AMEN’ + ‘BMEN’

AMEN. 1/ The Cost Of Doing Business (Christopher Paul STELLING, cd Itinerant Arias) 2/ Do We Choose Who We Love (THE WATERBOYS, double cd Out Of All This Blues, disc 1) 3/ Malibu Man (Dan AUERBACH, cd Waiting On A Song) 4/ I’m Going Away (Stef Kamil CARLENS, cd Stuck In The Status Quo) 5/ Going Back (William SOUFFREAU, cd Tobacco Fields) 6/ Wonderful Woman (Chuck BERRY, cd Chuck) 7/ Filter Me Through You (THE DREAM SYNDICATE, cd How Did I Find Myself Here?) 8/ Everything Now (ARCADE FIRE, cd Everything Now) 9/ Found It In Silence (HAIM, cd Something To Tell You) 10/ Shine On Me (Dan AUERBACH)  11/ Shadow Of A Man (HENHOUSE PROWLERS, cd Live From Kyrgyzstan) 12/ Towers And Masons (BROKEN SOCIAL SCENE, cd Hug Of Thunder) 13/ Amen, So Be It (John MORELAND, cd Big Bad Luv) 14/ 2nd Wall Street (SWEET BOURBON, cd Night Turned Into Day) 15/ 19 Cents A Day (Chris O’LEARY, cd Gonna Die Tryin’) 16/ Yamaben (THE WATERBOYS, double cd Out Of All This Blues, disc 2) 17/ Tobacco Fields (William SOUFFREAU) 18/ Still Be Mine (Slaid CLEAVES, cd Ghost On The Car Radio) 19/ Fire (HENHOUSE PROWLERS; comp. Jimi HENDRIX) (AL; 28 10 17)

BMEN. 1/ I Wanna Be Like You (IBEYI, cd Ash) 2/ Hug Of Thunder (BROKEN SOCIAL SCENE, cd Hug Of Thunder) 3/ Make It Out Alive (Angus & Julia STONE, cd Snow) 4/ Love Walks In (THE WATERBOYS, cd Out Of All This Blue, disc 1) 5/ Bring It On Home To Me (Van MORRISON, cd Roll With The Punches) 6/ Postcard From Hamburg (Martin HARLEY & Daniel KIMBRO, cd Static In The Wires) 7/ States I’m In (Bruce COCKBURN, cd Bone On Bone) 8/ Tupelo (Jason ISBELL AND THE 400 UNIT, cd The Nashville Sound) 9/ Destitute (Christopher Paul STELLING, cd Itinerant Arias) 10/ Midnight Train (David RAWLINGS, cd Poor David’s Almanack) 11/ Guilty Party (THE NATIONAL, cd Sleep Well Beast) 12/ Always (ANNA OF THE NORTH, cd Anna Of The North) 13/ Snow (Angus & Julia STONE) 14/ Looking And Waiting (Bruce COCKBURN) 15/ My Lover’s Arms (Martin HARLEY & Daniel KIMBRO) 16/ Transformation (Van MORRISON) 17/ Rokudenashiko (THE WATERBOYS, cd Out Of All This Blue, disc 2) 18/ Night So Long (HAIM, cd Something To Tell You) 19/ To Be Held (Slaid CLEAVES, cd Ghost On The Car Radio) (AL; 29 10 17) – Het laat zich aanzien dat ‘AMEN’ en ‘BMEN’ broer en zus zijn. Daarom ook deze namen: het ideale vierletterwoord ‘AMEN’ verwijst naar ‘Amen, So Be It’, song van de onvolprezen John Moreland (zijn optreden in het OLT Rivierenhof van deze zomer, in het voorprogramma van Lucinda Williams, blijft nazinderen – zie ook ‘BACK’) Vermits ‘BMEN’ daarop aansluit, veroorloofden we ons deze woordspeling. Er is totaal geen religieuze connotatie, amen to that! Er is wel een link naar vorige compilaties, zoals ‘DONE’ waar Dan Auerbach een grote rol in speelde. De man heeft met ‘Waiting On A Song’ zo’n prachtige poprockplaat gemaakt, dat we die nog even in the picture moesten houden. Dat geldt ook voor Christopher Paul Stelling met zijn ‘Itinerant Arias’. Die hadden we al belicht met ‘GUNS’. Chris O’Leary hadden we dan weer voor het voetlicht geworpen op ‘BLUES 2017 – III’. ’19 Cents A Day’ stond daar ook al op, maar vinden we ook voor niet-blues afficionados zeer de moeite. O’Leary is een artiest die, à la Robert Cray, over de genregrenzen heen kan aanspreken. Aan ons is vakjesdenken niet besteed, maar we weten uit ervaring dat veel mensen hun strakke grenzen hebben, waar we overigens alle begrip voor hebben. De andere namen stonden niet op eerdere compils, toch niet met hun betreffende cd’s, want we zouden de tracks niet te eten willen geven die bepaalde artiesten hier al leverden, vooral dan Van Morrison, The Waterboys, The National, Bruce Cockburn, Arcade Fire, Stef Kamil Carlens (dan wel lang geleden met Moondog Jr. en Zita Swoon), Slaid Cleaves en anderen in mindere mate, zoals David Rawlings. Dat is soms verklaarbaar, zoals bij Rawlings, wier partner in crime Gillian Welch heel vaak deze rangen vervoegde. Hij was er dan wel bij, maar niet in naam. Haim heeft nog maar twee platen en stond hier dus alleen met de eerste cd. Totaal nieuwe namen zijn in deze twee collecties uiterst zeldzaam: er is de Nederlandse bluesband Sweet Bourbon, maar die hebben gewoon nog niet veel plaatwerk. We herinneren ons niet of we ooit iets van Angus en Julia Stone hebben toegevoegd, maar allicht wel, want we kennen ze uiteraard al langer. En dan is er Martin Harley die met meerdere tracks op de verzamelingen stond, maar nu dan als Martin Harley & Daniel Kimbro. Dat geldt eigenlijk ook voor Jason Isbell, die in ons verzamelwerk solo stond en indertijd, intussen al lang geleden, nog met de Drive-By Truckers, maar nooit eerder als Jason Isbell And The Unit 400. ‘Anna Of The North’ van de gelijknamige Anna Of The North is gewoon een debuut. The Dream Syndicate heeft bitter weinig plaatwerk gehad na de glansperiode in de eighties (toen stelden we enkel cassetjes samen –  er was niks anders), maar één van de founding fathers van de band, Steve Wynn, was nooit weg te slaan uit de compilaties. Broken Social Scene kwam ook nog niet vaak aan bod, maar dat is eerder toeval, zeker geen intentie, want BSS levert hoogstaand werk af. William Souffreau vond je vaker, al was het soms als leidsman van Irish Coffee, trots van de Belgische hardere rock in de seventies. Veertig jaar later en de zeventig voorbij maakt William betere platen dan ooit. Henhouse Prowlers kennen en volgen we al lang, eigenlijk van een jaar na hun ontstaan in 2012, al stonden ze nog niet vaak op een verzamelaar. We zagen ze intussen al vele malen, en we zijn daarin niet alleen: één keer zien, en verkocht ben je. De groep heeft ook in onze lage landen een trouwe following, want ze zijn op een podium geboren. We citeren uit onze review voor http://www.rootstime.be van hun ‘Live From Kyrgyzstan’, waar we hier twee tracks van plaatsten. ‘Ze komen niet uit de Appalachen, maar uit… Chicago, stad van véél meer muziekeilanden dan enkel de gevierde ‘Chicago blues’. Er is dus ook een bluegrass scene. Zoals velen in het genre zijn het workaholics, wat zich uit in het non-stop toeren. In 1999 ontdekte Ben Wright de banjo en al snel ontwikkelde hij zich tot virtuoos. Hij werd lid van de populaire Outlaw Family Band. In 2011 achtte hij de tijd rijp om samen met bassist Jon(athan) Goldfine de Henhouse Prowlers boven de doopvont te houden. Met Aaron Dorfman (gitaar) en Kyle O’Brien (mandoline, viool) heeft het kwartet zijn ‘definitieve’ vorm gekregen, vier geweldige muzikanten en hemelse zangstemmen. Er zijn de geregelde cd’s met nieuw werk (er was ook al één live-cd, ‘Direct From Chicago’ met vooral covers) Op YouTube vind je ook clips met covers die ze, driewerf helaas, niet of nog niet opnamen’ – ‘Tijdens de concerten van afgelopen zomer hadden ze een nieuwe cd bij, ‘Live From Kyrgyzstan’. In de herfst van 2016 sponsorde de ambassade van de US het Dostuk Music Festival in Bishkek (of Bisjkek), hoofdstad van het Centraal-Aziatische Kirgizië of Kirgistan (Kyrgyzstan in Engels), waarbij ‘dostuk’ Kirgizisch is voor ‘vriendschap’. Uiteindelijk werd in zes locaties opgenomen. Daar werd thuis een selectie uit gemaakt en door gitarist Aaron Dorfman gemixt. Wat je hoort, is vintage Henhouse Prowlers, in de laatste twee tracks bijgestaan door een lokaal ensemble (Ethnographic Folk Theater ‘Ordo Sakhna’) Er doen ook een vertaler van de bindteksten en zowaar een ceremoniemeester mee, wat gelukkig niet in de weg zit van de muziek, integendeel. De enthousiaste mededeelzaamheid van de band is een vertederende trek, die ze wat ons betreft niet moeten afleren. Er zijn dertien tracks, allemaal in super virtuoze uitvoeringen die de ogen doen knipperen en de oren doen tuiten, want door de eerder drie- dan tweehonderd concerten per jaar, zijn de Prowlers een geoliede machine geworden, gelukkig nooit ofte nimmer op automatische piloot’ ‘Shadow Of a Man’ is een vaste waarde op hun concerten (al is het repertoire intussen te uitgebreid om alle ‘vaste waarden’ op één concert te brengen. ‘Fire’ is uiteraard de song van Jimi Hendrix in een dolgedraaide Prowlers uitvoering. Let u op de hilarische korte opmerkingen tijdens de song, stijl ‘Now hear this’. Mixer van dienst, Aaron Dorfman was zo clever om het staartje met de uitleg rond bluegrass (niet meteen een genre dat Kirgiziërs courant bedrijven) er niet af te snijden. Voor ons leek het een prima manier om de cd af te sluiten; belerend, zoals we dat zelf zijn. May we rot in hell!

Er valt over de hier toegevoegde acts veel te zeggen, maar we vertrouwen erop dat wie kennis maakt met de songs op deze compilaties en door de een of andere tune geïntrigeerd is, de moeite zal nemen om over de artiest meer te vernemen. Vroeger stond het allemaal in de Fabeltjeskrant (binnenkort trouwens opnieuw!), nu staat het allemaal op het net. (AL; 04 11 17)

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Didier LALOY & Tuur FLORIZOONE

Zie verder Folkcorner Den Appel

DIDIER LALOY & TUUR FLORIZOONE –
DIDIER LALOY – TUUR FLORIZOONE
MEER INFO

Het stond in de sterren geschreven: de Waalse schavuit en de Vlaamse vrijbuiter zouden ooit de accordeons kruisen en een episch duel uitvechten, op het scherp van kunde en frivole humor. Didier Laloy toetst (zeg wel!) zijn diatonisch accordeon aan de chromatische van Tuur Florizoone en dat levert de schrander getitelde ‘Didier Laloy & Tuur Florizoone’ (2012) op, een fonkelend juweeltje in een dito klaphoes met beeldige foto’s van Stephan Van Fleteren, een onmiskenbare meerwaarde. Didier en Tuur brachten elk een handvol instrumentale composities mee en schreven samen aan ‘Lisbonne’, een zeldzaam ingetogen moment. Branie en guitige inventiviteit worden enkel overtroffen door de passie die van de cd druipt, terwijl de virtuozen hun nummers vakkundig naar de knoppen helpen (letterlijk, niet figuurlijk) Hier luister je met een brede glimlach naar! (Antoine)

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Warren ZEVON, A Quiet Normal Life (The Best Of), 1986.

Nog één uit de 9×9 van november van Folkcorner Den Appel…

THE BEST OF –
WARREN ZEVON
MEER INFO

Intussen is het al veertien jaar geleden dat Warren Zevon het ondermaanse verliet, 56 jaar oud. Maar hij liet onuitwisbare sporen na als begenadigd songsmid. ‘A Quiet Normal Life’ is de afsluiter van zijn eerste periode, een ‘best of’ als afscheid aan zijn toenmalig label. Ze staan er voor het grootste deel op, veertien songs die ertoe doen, vanaf zijn meesterlijke ‘Warren Zevon’ uit 1976 (zijn eerste soloplaat uit 1969 vond hijzelf niet representatief) tot ‘The Envoy’ uit 1982. Ze klinken nog geen spatje verouderd, eerste hit ‘Werevolves Of London’, het intense en persoonlijke ‘Desperados Under The Eaves’ of de single versie van ‘Lawyers, Guns And Money’. (Antoine)

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Mari BOINE, Idjagiedas / I Nattens Hand / In The Hand Of The Night

IDJAGIEDAS / IN THE HAND OF THE NIGHT –
MARI BOINE
MEER INFO

Joik is de traditionele, religieus geïnspireerde muziek van de Sami of Samen, een ooit nomadisch volk dat leeft in het noorden van Noorwegen, Zweden, Finland en Rusland (wat we kennen onder de minder gelukkige naam Lapland) Zangeres Mari Boine (vroeger Mari Boine Persen) is de verdedigster van de rechten van haar volk in de verdrukking. Sinds 1985 doet ze dat, vurig en compromisloos, met eigen of andermans nummers in Samisch, Noors en Engels. Die liederen versmelten joik, jazz, rock en folk van de hele wereld tot een nieuw geheel. Dankzij deze volstrekt unieke synthese werd ze het veel gelauwerde symbool en de wereldwijde ambassadrice van de Sami, die zij opnieuw identiteit geeft. Men zou haast vergeten welke toegankelijke, sfeerrijke en vaak heerlijk ritmische muziek ze produceert. ‘Idjagiedas’ (2006) is daar een briljant voorbeeld van, waar pakweg keyboards, gitaar, kora, marimba en bouzouki in perfecte harmonie samenleven met Mari’s soepele stem. (Antoine)

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

John KIRKPATRICK, Every Mortal Place

EVERY MORTAL PLACE –
JOHN KIRKPATRICK
MEER INFO

Accordeon, Anglo concertina en melodeon kennen totaal geen geheimen voor John Kirkpatrick, die u intussen op meer dan 200 platen kan horen als solist, groepslid of sessiemuzikant, of in duo met Sue Harris. Hij was verbonden aan Steeleye Span, Albion Band, Brass Monkey, de band van Richard Thompson… Zijn naam staat gewoon voor Engelse folk, zang en dans. Op ‘Every Mortal Place’ stort de Squeezebox King zich met zijn gebruikelijke vaardigheid, zin voor authenticiteit, bravoure en humor op de traditionele muziek van Shropshire, waar hij woont. De elf songs en vier instrumentalen zijn voorzien van goeie commentaar. Eén speciaal geval vormt ‘A Shropshire Lad’ over de eerste Britse Kanaalzwemmer Matthew Webb, een song van John Betjeman-Jim Parker, die hij meermaals opnam over de jaren heen. Sally Kirkpatrick zingt een paar keer mee en John gaat in harmonie met… zichzelf! Zo sluiten ’The Pompalarie Jig’ en ‘While Shepherd’s Watched’ de cd met vocale pracht af. (Antoine)

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen