Commentaren bij ‘SHOW’

SHOW (‘The Letter’ Version). 1/ Dresden (THE SLOW SHOW, cd White Water) 2/ Rescue Me (Amy HELM, cd Didn’t It Rain) 3/ What Part Of Me (LOW, cd Ones And Sixes) 4/ Belly Of The Whale (Guy GARVEY, cd Courting The Squall) 5/ Bring It On Home (Tom JONES, cd Long Lost Suitcase) 6/ Love And Rain (Jeff LYNNE’S ELO, cd Alone In The Universe) 7/ Everybody Wants (HALF MOON RUN, cd Sun Leads Me On) 8/ How He Entered (TINDERSTICKS, cd The Waiting Room) 9/ Gypsy In Me (Bonnie RAITT, cd Dig In Deep) 10/ Beckon (SUE THE NIGHT, cd Mosaic) 11/ Now I Know (THE ZOMBIES, cd Still Got That Hunger) 12/ Set The Rules (MARBLE SOUNDS, cd Tautou) 13/ Midnight Meet The Rain (DESTROYER, cd Poison Season) 14/ Ravel Ravel (ECHO BEATTY, cd Nonetheless) 15/ Brace For Impact (Live A Little) (Sturgill SIMPSON, cd A Sailor’s Guide To Earth) 16/ Winter Bones (THE RHYTHM JUNKS, cd It Takes A While) 17/ An Offering (Amanda PEARCY, cd An Offering) 18/ Howling Wolf (BIEZEN, cd The Birds Return) 19/ The Letter (Natalie MERCHANT, cd Paradise Is There) OR Estrella Goodbye (BIRDS OF CHICAGO, cd Real Midnight) – ‘SHOW’ is a selection out of what we put on our 2016 compilations with exclusively recent material, up until ‘STAR’. The songs of ‘SHOW’ (title explained!) come from the CD’s ‘BONE’, ‘TRUE’, ‘BELL’, ‘SONG(S)’ and ‘ECHO’. Nothing from ‘LOST’ as this is a collection out of the ordinary (with older and newer songs mixed) There is no overlapping whatsoever with the other compilation drawn from exactly the same CD’s (plus ‘STAR’ en ‘FREE’, that is), ‘BLUES & ROOTS 2016–I’, as this focuses on other kinds of music, except for the ‘Estrella’ version of the CD: ‘Estrella Goodbye’ is also on the blues sampler as # 19.

All further information can be found @ https://antoinelegat.wordpress.com. Please enjoy the ‘SHOW’! (AL; July 14th 2016)

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Commentaren bij ‘BLUES & ROOTS 2016 – I’

BLUES & ROOTS 2016 – I. 1/ True True Love (Jack HUSTINX & SOUTHERN ACES, cd Over Yonder) 2/ ‘til My Back Ain’t Got No Bone (Tom JONES, cd Long Lost Suitcase) 3/ Didn’t It Rain (Amy HELM, cd Didn’t It Rain) 4/ Tears Of Fire (REVEREND FREAKCHILD) 5/ The Avenue (Jason VIVONE & THE BILLY BATS, cd The Avenue) 6/ Mind Of Her Own (HIDDEN AGENDA DELUXE, cd Pan Alley Fever) 7/ Estrella Goodbye (BIRDS OF CHICAGO, cd Real Midnight) 8/ Crawlin’ Up To The Surface (Jack HUSTINX & SOUTHERN ACES) 9/ Everybody Loves A Train (Tom JONES) 10/ Soul Transforming Realization (REVEREND FREAKCHILD) 11/ Gypsy In Me (Bonnie RAITT, cd Dig In Deep) 12/ Laugh About It (TEDESCHI TRUCKS BAND, cd Let Me Get By) 13/ Mighty River (MISSISSIPPI BIGFOOT, cd Population Unknown) 14/ Don’t Forget To Leave (HIDDEN AGENDA DELUXE) 15/ Walkin’ Waste Of Time (Jack HUSTINX & SOUTHERN ACES) 16/ All I Got Is Now (REVEREND FREAKCHILD, cd Hillbilly Zen-Punk Blues) 17/ My Heart Is In The Right Place (Jason VIVONE & THE BILLY BATS, cd The Avenue) 18/ Real Midnight (BIRDS OF CHICAGO) – This collection of blues(y) and roots songs from 2015 and the start of 2016 stem from the musically broader compilations we issued during the first half of 2016. There were many more roots tracks on these collections, but we had to keep this within the length of one CD. We dropped the generally known records (like the one by Bonnie Raitt, with here only one song include, though it’s a great record) and concentrated on artists that don’t have that kind of exposure, like the Dutch bands Jack Hustinx & Southern Aces and Hidden Agenda Deluxe, or bands just starting out like Mississippi Bigfoot. There are also some surprises, like Tom Jones, known for wholly different styles of music. We could have filled this with groovy music like # 3, 7, 11 or 13, but we chose to keep it as wide as possible, so you can find gospel inspired sounds (#18 by Birds Of Chicago) or more experimental approaches like #10. But for the most this is good time music… Nothing wrong with that! The compilations we excerped are in chronologic order: ‘BONE (alternative version)’, ‘TRUE’ (that produced the bulk of the material here), ‘SONGS’, ‘ECHO’, ‘STAR’ and ‘FREE’. Full track lists and lengthy comments (mostly in Dutch) can be found at https://antoinelegat.wordpress.com . We plan a second volume by the end of 2016. We hope this selection will satisfy our roots music loving friends… (AL; 01 07 16)

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Commentaren bij ‘FREE’

FREE. 1/ Fool To Your Crown (Sivert HØYEM, cd Lioness) 2/ Gradually (Ben WATT, cd Dream Fever) 3/ Mighty River (MISSISSIPPI BIGFOOT, cd Population Unknown) 4/ Diamond Days (LONELY THE BRAVE, cd Things Will Matter) 5/ Gone (Bart DE WIN, cd Easy To See) 6/ I Want You (PHOSPORESCENT, cd Blonde On Blonde Revisited – MOJO presents Bob Dylan’s Classic 1966 Album Covered) 7/ Vietnam (Leyla McCALLA, cd A Day For The Hunter, A Day For The Prey)  8/ The River Of Hades (Sivert HØYEM) 9/ Woman’s Company (Ben WATT) 10/ I’m Set Free (Brian ENO, cd The Ship) 11/ Wait In The Car ( LONELY THE BRAVE) 12/ Pirate Dial (M. WARD, cd More Rain) 13/ One Hundred Regrets Avenue (Daniel ROMANO, cd Mosey) 14/ Amuse A Muse (Josephine FOSTER, cd I’m A Dreamer) 15/ Faces Of My Friends (Ben WATT) 16/ You Did (MISSISSIPPI BIGFOOT) 17/ More Than A Woman (Gregory PORTER, cd Take Me To The Alley) 18/ Silences (Sivert HØYEM) – Het grootse gebaar, dat is ‘FREE’. Dat kan zich muzikaal uiten, zoals in de songs van Sivert Høyem, de zanger van het in 1995 opgerichte en immens populaire Noorse Madrugada, helaas gestopt na de ontijdige dood van gitarist Robert Burås in 2007, 31 jaar jong, op het toppunt van zijn creativiteit (hij was ook een uitmuntend songschrijver) Ook de zesde soloplaat van Sivert staat bol van de groots aangezette songs, zonder dat het over de top gaat. Als u in de laatste song ‘Silences’ een gitaar à la Angelo Badalamenti (muziek van ‘Twin Peaks’!) hoort, is dat geen toeval, geloven we. We hebben fel moeten snoeien om het aantal tot drie te beperken. ‘Sleepwalking Man’ en ‘It Belongs To Me’ hebben we uit welvoeglijkheid moeten opofferen.

Nog muzikale pump and circumstance krijgen we met Lonely The Brave, zeker in het prachtige ‘Diamond Days’. Dat de zang van David Jakes nogal weg heeft van Eddie Vedder, draagt bij tot het stoere karakter van ‘Diamond Days’. ‘Wait In The Car’ is een stuk desolater maar behoudt die prangende ondertoon. In elk geval is ‘Things Will Matter’ één van de opvallendste langspelers van de eerste helft van 2016.

Het kan ook grandeur zijn van een karikaturale aard, zoals het grappige ‘Amuse A Muse’ van Josephine Foster, dat tot de voorlaatste seconde op ‘STAR’ terecht zou komen, maar hier veel beter past.

Er zijn ook songs die inhoudelijk zwaar (door)wegen, zoals ‘I Want You’: was een song ooit prangender? Hij is hierin o.i. enkel geëvenaard door… ‘I Want You’ van Elvis Costello. Het Engelse blad MOJO liet n.a.v. 50 jaar ‘Blonde On Blonde’ van Bob Dylan die plaat herboren worden via versies door anderen (dan wel nieuwe covers want van elke song op die dubbel LP kan je als een halve eeuw ettelijke covers vinden!) Phosphorescent (de alias van indie singer-songwriter Matthew Houck, die tegenwoordig in New York woont) geeft de song een gans andere teneur. ‘I Want You’ klinkt plots bijna lieflijk, wat eigenlijk de grandeur van deze verklaring nog eens onderstreept, één groots oxymoron… We konden het volume van de song op de compilatie bijregelen, maar we hebben dat bewust niet gedaan. De stilte draagt bij tot de schreeuw.

In zekere zin kan je dat ook stellen bij ‘More Than A Woman’ van Gregory Porter: o zo gemoedelijk van toon, met een zoemende intro van Porter (doet denken aan ‘Eyes On The Rabbit’ van de grote Melvin Van Peebles…), maar wat een straffe liefdesverklaring!

Helemaal geen liefdesverklaring is dan weer ‘Gone’ van Nederlander Bart De Win, die we leerden kennen als de begeleider en toetsenman van Birds Of Chicago (het concert in N9 leerde ons Bart kennen) Hoewel… Je kan de song zien als een déclaration d’amour aan zijn jeugd, want de song roept zeer autobiografische herinneringen op. Grandeur in het piepkleine en… onherroepelijk vergane. Het komt van ‘Easy To See’ (2012), cd die hij maakte met zijn band The Simple Life (genoemd naar zijn eerste cd onder eigen vlag, uit 2009) en guests. Dat betekende onder meer de steun van mensen met wie hij over de jaren samenwerkte, maar ook overzeese vrienden we vinden o.a. BJ Baartmans (tevens producer, technicus, mixer – BJ is de laatste compilaties een vaste klant geworden, zo lijkt het), Rinus Raaijmakers, echtgenote Arianne Knegt (die meeschreef aan de titelsong; de rest is allemaal van Bart zelf), de in Nederland vertoevende Iain Matthews, Walt Wilkins, Allison Russell (Birds Of Chicago) Bijzonder is, vooral in ‘Gone’, de inbreng van Gilad Atzmon, Britse jazz saxofonist geboren in Israël, druk bezet muzikant, zeer gerespecteerd in Britse jazzkringen en… zeer omstreden als activist. Zijn solo heeft iets van wat Branford Marsalis op de platen van Sting wist op te roepen… Als u ’t ons vraagt, past de solo als een fluwelen handschoen bij de fraaie tekst van deze vertederende mijmering. Overigens is ‘Gone’ lange niet de enige knappe song van ‘Easy To See’.

De tweede cd van celliste Leyla McCalla, ooit lid van Carolina Chocolate Drops, van Haïtiaanse afkomst, geboren in New York en levend in New Orleans, peilt nog meer naar die roots en bevat naast haar Engelse songs ook liedjes in Frans en Haïtiaans Creools. Zij vallen het meest op en zijn in de meerderheid. Ze klinken als een frisse wind door de ‘Americana’. Toch kozen we van deze vrij levendige plaat de ballad ‘Vietnam’. We hoeven niet te zeggen dat ook hier het onderwerp zwaarwichtig is… Het toont een heel andere zijde van getalenteerde McCalla.

Ben Watt kennen we nog van duo Everything But The Girl (EBTG) (kent u de zangeres nog? Tracey Thorn!), dat hij 2000 on hold zette. Watts eerste soloplaat dateert al van 1983. In 2014 was er de verre opvolger ‘Hendra’ en dit jaar ‘Fever Dream’. Die cd is nu al voor velen één der platen van dit jaar. De drie tracks hier bewijzen dit overtuigend. Vooral ‘Woman’s Company’ past in de hier geschetste context: de kreet ‘You’re the one that I want’ is zo indringend en overrompelend en… ja, dat komt in de buurt van de intensiteit van ‘I Want You’…

Ward kwam al aan de beurt op ‘STAR’, maar ‘Pirate Dial’ past hier gegoten als kleine song als opstap naar de pièce de résistance uit de nieuwe cd ‘Mosey’ van Canadese kameleon Daniel Romano. Die is plots van zijn nochtans succesvolle country stijl afgestapt (hij vindt het zelf een eng wereldje…) en zit weer in indie rock modus. Live brengt hij een wat ongemakkelijke mix van de twee. Maar hij schrijft in alle stijlen sterke liedjes. Tijdens zijn concert in DOK Gent (org. Democrazy) op donderdag 2 juni greep hij ons naar de keel met dit ‘intermezzo’, ‘One Hundred Regrets Avenue‘, een ballad die Tom Waits niet zou misstaan, volledig in tune met de hier vooropgestelde grandeur (of is het profondeur).

Net als bij David Jakes bij Lonely The Brave, beschikt Mississippi Bigfoot (Band), rootsband uit Memphis, over iemand met een bijzondere stem. Christina ‘Stina’ Vierra (de naam wijst op Portugese voorouders) is dan klein van gestalte, ze heeft een stem als een klok, en tonnen présence. Op een recente uitgebreide Eurotoer van de groep, geleid door drummer Doug McMinn (die hier al vaak was met o.a. de Reba Russell Band en zoon is van Papa Don McMinn), kwam ze dat uitgebreid demonstreren. We zagen de band zowaar drie maal: fijne lieden! Misschien is ‘You Did’ voor sommigen onder u een beetje van het goeie te veel, maar je hoort dat ze de woede en ontgoocheling rauw en onbehouwen meent, en niet speelt. In ‘Mighty River’ gebruikt ze haar strot geheel op zijn ‘mississippies’: wij zijn gèk op die nummer, southern rock op zijn best… Die ukelele!  Ook van Stina trouwens…

De oude garde moest toch ook nog eens aan bod komen, zeker nu enkele fijne vertegenwoordigers zich van hun beste zijde laten horen. Voor Wire en hun nieuwe ‘Nocturnal Koreans’ konden we geen plaats inruimen. Uitstekende cd (er zit echt geen sleet op Colin Newman, Graham Lewis et les autres), maar niet in de gepaste omgeving. Die plaat komt zeker nog aan bod…Anders zit het met Brian Eno, die één van zijn maatjes, David Bowie, finaal kwijt is helaas, maar met ‘The Ship’ toch weer knap werk levert. Je moet wel drie nummers Enotronics doorwaden (voor sommigen als wij een ongelofelijke trip, voor velen moeilijk te begrijpen klanken) vooraleer je uitkomt bij ‘I’m Set Free’, dat, u hebt dat goed, de titel voor de cd heeft geleverd. We zijn geneigd om dit nummer het hoogtepunt te betitelen van de hele ‘FREE’. Wie ‘I’m Set Free’ één keer gehoord heeft, begrijpt onze boude stelling. Als ze in de hemel muziek maken, dan klinkt het wellicht zo. Dank Brian, voor zoveel pure… grandeur! (AL; 23 06 16; 78’25’’)

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Commentaren bij ‘STAR’

STAR. 1/ Anyhow (TEDESCHI TRUCKS BAND, cd Let Me Get By) 2/ Dim Star Of The Palisades (BIRDS OF CHICAGO, cd Real Midnight) 3/ Girl From Conejo Valley (M. WARD, cd More Rain) 4/ Lost The Summer (THE JAYHAWKS, cd Paging Mr. Proust) 5/ Mind Of Her Own (HIDDEN AGENDA DELUXE, cd Pan Alley Fever) 6/ The Community Of Hope (PJ HARVEY, cd The Hope Six Demolition Project) 7/ Keep It Between The Lines (Sturgill SIMPSON, cd A Sailor’s Guide To Earth) 8/ Lovers Of The Sun (THE JAYHAWKS) 9/ Blame (SOPHIA, cd As We Make Our Way (Unknown Harbours)) 10/ Estrella Goodbye (BIRDS OF CHICAGO) 11/ I Don’t Even Need You (HIDDEN AGENDA DELUXE) 12/ Honey (Cam PENNER, cd Sex & Politics) 13/ Laugh About It (TEDESCHI TRUCKS BAND) 14/ I’m Going Higher (M. WARD) 15/ The Ministry Of Defence (PJ HARVEY) 16/ Isabel’s Daughter (THE JAYHAWKS) 17/ Breakers Roar (Sturgill SIMPSON) 18/ Don’t Forget To Leave (HIDDEN AGENDA DELUXE)  19/ I’m A Dreamer (Josephine FOSTER, cd I’m A Dreamer) 20/ Real Midnight (BIRDS OF CHICAGO) (AL; 28 05 16) – Birds Of Chicago gaf de aanzet tot ‘STAR’, dat zijn titel (zoals zo vaak vier letters!) haalt uit ‘Dim Star Of The Palisades’. BOC doet het opnieuw in ‘Estrella Goodbye’, want uiteraard is ‘estrella’ Spaans voor ‘ster’. Er is reden genoeg om aan die band uit, inderdaad, Chicago te denken bij het bedenken van de titel ‘STAR’: eerstens, wat een uniek concert gaven ze op 23 april in N9 (Eeklo)… Samen met de Jeff Jensen Band in The Maple in Ertvelde (maandag 16 mei) en de opname van de live cd van Bruno Deneckere & Nils De Caster in de Gentse Minard op zaterdag 30 april, was dat hét concert van het voorjaar, al moeten we bekennen dat we momenteel minder vaak dan vroeger naar optredens kunnen. En tweede reden, de, heu, ook al tweede cd ‘Real Midnight’ van BOC is een geslepen diamant, een plaat die voor veel luistergenot zal zorgen, ook als 2016 al lang geschiedenis is. JT Nero (bekend van JT Nero And The Clouds) schrijft zijn fraaie songs steeds beter in de richting van de flexibele soul-gospel stem van (levens- en toneel)partner Allison Russell. Die kennen we nog van het leuke Po’ Girl, Canadees duo met Awna Texeira (die zelf een paar leuke projecten heeft lopen sinds Po’Girl) Alli(son) bekent zelfs dat ze zichzelf als zangeres ontdekt heeft dank zij JT’s schrijfkunst. We zijn geneigd dat te onderschrijven. Er staan drie songs van ‘Real Midnight’ op deze compilatie, maar we moeten bekennen dat we van ons hart een steen maakten toen we uitmuntende songs als ‘Remember Wild Horses’, ‘Kinderspel (Child’s Game)’ (aan de titel hangt inderdaad een Hollands verhaal vast… De moeite van het opzoeken waard!) of ‘Color Of Love’, om maar die te vermelden, aan de kant moesten schuiven… Voor de cd trok het duo trouwens het-best-mogelijke-volk aan: producer was Joe Henry (ja, moeten we die zijn lof nog bezingen, of wat?!) Niemand minder dan Rhiannon Giddens deed de backings. Giddens was voorheen één der drijvende krachten van Carolina Chocolate Drops. Op onze compilaties jarenlang zijn de mensen van CCD vaste gasten, in groep maar ook solo (Dom Flemons, Leyla McCalla en de supergetalenteerde Giddens zelf) Deze opvolgers van de vooroorlogse zwarte jug bands hadden ons bij hun twee eerste passages in België omvergeblazen. Giddens’ soloplaat ‘Tomorrow Is My Turn’ was voor velen zo ongeveer de beste plaat van 2015 (ja, ze zat ook bij ons op het net niet hoogste schavotje) We moesten helaas verstek geven voor haar concert in de Handelsbeurs in Gent (woensdag 20 januari 2016) Naar wat we hoorden benaderde dit de perfectie (geween en tandengeknars in huize AL…) en was dat dus een bevestiging van al het goeds van voorheen… Waarom verbaast ons dit helemaal niet?! Op ‘Real Midnight’ speelt ook een zekere Jay Bellerose, luitenant van Joe Henry, in onze ogen (en oren) één van de beste slagwerkers van deze godganse planeet. We stelden na het concert van BOC trouwens de vraag aan JT hoe de samenwerking met Jay verlopen was. Nou, zijn ogen blonken en zijn antwoord sprak boekdelen!

Het probleem leek eerder te zijn: vinden we muziek die hieraan gewaagd is? Maar in zo’n geval komen de vrienden aangesneld: in de eerste plaats de Tedeschi Trucks Band, niet de meest originele groepsnaam die zangeres(-gitariste) Susan Tedeschi & snarenwonder Derek Trucks konden bedenken, maar als band de top, niveau Bonnie Raitt en Sonny Landreth. Een ietwat atypische plaat die ‘Let Me Get By’, maar het tweetal en hun band maken er altijd iets moois van. The Jayhawks, tja, we zegden al eens (bij compil ‘ECHO’) dat ‘Paging Mr. Proust’ misschien wel hun beste ooit is (en ze hadden al een heel stel parels aan hun kroon) Ook de nieuwe PJ Harvey is weer van een bijzonder gehalte. Misschien is ‘Let England Shake’ een nog straffer statement, maar ook nu maken haar ervaringen met de brokstukken van de wereldgeschiedenis van ‘The Hope Six Demolition Project’ een broeierig intense ervaring (ze heeft ons misschien al te zeer verwend… Voor ons mag ze gerust verder de grote boze wereld een spiegel voorhouden!) Het Nederlandse Hidden Agenda Deluxe graaft inhoudelijk lange niet zo diep, maar dat hoeft niet als je zo’n smeuïge rootsy muziek maakt: u leest onze volledige recensie op www.rootstime.be. Straf bandje, dat HAD… Awel, hier een extract van onze review:: ‘…Eric Devries is een singer-songwriter die in Nederland in de eredivisie speelt, auteur van drie uitstekende cd’s met het nogal autobiografische ‘Close To Home’ als voorlopig klapstuk. Naast hem vind je op de frontlijn zanger-gitarist BJ Baartmans (BJ staat voor Bart-Jan) die met een lange rij toppers speelde. BJ is ook een eersterangs producer en een gevierd sessiemuzikant, plus de maker van hele reeks platen onder eigen naam of in diverse combinaties. De meest recente zijn het straffe ‘Later’ als BJ’s Wild Verband en onlangs het ons nog niet vertrouwde ‘Ins Blaue hinein’ samen met Mike Roelofs, lid van Wild Verband. BJ heeft ook een project lopen met David Corley en Chris Brown, die we beiden vermelden omdat ze dezer dagen met HAD spelen. De ritmesectie kan je ook catalogeren als all star: drummer Sjoerd Van Bommel is nog een lid van Wild Verband en treedt hier ook aan als derde vocalist. Bassist Gerald Van Beuningen speelde al met de anderen en tevens bij de fabuleuze JW Roy, die lange tijd ook BJ als rechterhand had, maar onder meer ook bij de nu lichtjes legendarische ninetiesband Nancy Works On Payday, waar zelfs Allen Toussaint zich ooit over ontfermde. Op de cd voegde men nog een muzikant toe, Rob Geboers (piano, zalige hammond, accordeon) De term ‘supergroep’ hoort bij de seventies, maar in dit geval is er toch wat van aan. Veel belangrijker is echter dat de cohesie in HAD, gevolg van de vele samenwerkingsverbanden, een grote troef is, temeer wanneer men bedenkt dat Eric en BJ al ruim een kwarteeuw geregeld ook als duo opereren.’ De songs spreken voor zich… De andere aanwezige muzikanten, daar kan u alles wel online over vinden en daar sporen we u hic et nunc toe aan. M. Ward is een ouwe getrouwe op de compilaties (al was het nu wel even geleden) maar hij blijft een boeiende artiest, Sturgill Simpson kwam al even aan bod op ‘ECHO’ met het geweldige ‘Brace For Impact’. De twee songs hier laten een andere kant van hem zien, tonen aan hoe veelzijdig SS is, absoluut niet je reguliere countryleverancier! Ook al een bijzondere figuur is Cam Penner, een man die in het gild der singer-songwriters een speciale plek bekleedt (googlen en youtuben maar!) Ook voor hem ruimden we hier vroeger al eens plaats in. Sophia is de nom de plume van Robin Proper Sheppard. We weten niet of hij nog in Brussel woont, maar zijn Pukkelpop concert van 1999 bekleedt een speciale plek in ons hart…) Sophia moet dus wel de comeback van het jaar zijn… Nooit gedacht dat die ons nog zou komen verblijden met nieuw werk, en zeker niet met zo’n knap werkstuk… En nu we het toch over vreemde vogels hebben, Josephine Foster maakt muziek als héél lang geleden. ‘I’m A Dreamer’ dateert al wel van 2013, maar het is haar voorlopig meest recente cd. Boeiende figuur… Meer vertellen we hier niet… Alvast vijf figuren die om uw aandacht schreeuwen! (commentaren 11 juni)

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

SELIS, 51735: ‘Selis moet wel opletten voor de valkuilen van het cliché, maar via meer songs met het soortelijk gewicht van ‘Jimmy Walter’ zit het gebeiteld voor de opvolger… Voorlopig kunnen we voort met het vuur van de opener en de afsluiter, de grootsheid van ‘Als de Nacht komt’…’

Dit staat ook op http://www.rootstime.be

 

Om de zoveel tijd is er wel iemand die zo niet uit het niets dan toch uit de Vlaamse nevel opduikt met een cd die aan de ribben blijft plakken. Deze lieden maken één of meerdere cd’s die in deze tijden van media met zeer beperkte, zelfs onbestaande interesse voor releases buiten de majors. Deze lieden passen min of meer in dat plaatje Willemsson, Wim Toucour, Wiltman (alias Agent Wander), The Imaginary Suitcase (Laurent Leemans), Geronimo, Frank Mercelis… De volgende in de rij is Selis, Thomas Selis. Stirred but not shaken bracht hij enkele maanden geleden een tot hiertoe onderbelichte Nederlandstalige plaat uit onder de titel ‘51735’. Dat is namelijk wat je krijgt als de naam ‘Selis’ in digitale cijfers zet en vervolgens op hun kop zet… Er staan tien liedjes op  ‘51735’, allemaal van Thomas zelf. Vier ervan schreef hij in samenwerking met diverse mensen. Hij kreeg steun van een twaalftal muzikanten, met als opvallendste namen Wouter Berlaen en Vincent Pierins, niet toevallig twee veel-meer-dan-bassisten. Selis nam zelf de productie waar samen met Pieter Van Malderen. Een bijzonderheid is dat hij voor elk van de tien songs een videoclip opnam (we vonden er zes op YouTube)

 

Net als de bovenvermelde namen komt de man dus niet uit het niets. Er was een lange incubatieperiode. Selis groeide op in de periode dat Noordkaap, De Mens, Gorki, De Kreuners en The Scene bewezen dat je rock geloofwaardig in het Nederlands kan brengen. Eind jaren tachtig schreef Thomas songs bij The Extended, band uit het Waasland, die van de aandacht der media proefden via enkele singles. Die haalden zelfs de radio, al kwam er nooit een full cd van. In The Extended zat ook Gunter Van Campenhout die zijn deel had in een paar songs van ‘51735’. Er was een tussenstop met De Egels, die hij na zijn studies filosofie oprichtte. Opnieuw kwam Selis in de spotlights terecht via Humo’s Rock Rally, Nekka, Eurosong… Daarna kwam de haast onvermijdelijke periode van het werk in de beslotenheid van de studio. Zo kon hij zich verder ontplooien en niet alleen als muzikant. Hij leerde omgaan met de camera ‘om op die manier mijn muziek ook visueel te doen spreken’.  Dat werk heeft geloond. Zo werd ‘51735’ een doorontwikkeling van wat al ruim twintig jaar aan het rijpen was, een lekker klinkend album dat in de lijn ligt van wat pakweg Yevgueni, Walrus en Berlaen doen.

 

Je hoort af en toe de invloeden duidelijk doorklinken, maar die storen niet, want het levert fijne hommages op aan de helden. Thé Lau heeft onmiskenbaar zijn stempel gedrukt op het emo-epische ‘Als de Nacht komt’. Luc De Vos inspireerde beslist ‘Ode aan de Dag’ en allicht ook ‘Op de Rand van de Vulkaan’ heeft Gorki trekjes, que muziek, maar ook qua stem en tekst. ‘Splinternieuwe Tijd’ doet in de verte denken aan Stijn Meuris, Het pompende ‘Maria Maria Maria’ had van De Mens kunnen zijn en heeft ook al hitpotentieel. Maar alles bij mekaar is het allemaal vintage Selis wat je tien songs lang geserveerd krijgt: ‘Binnenin’ is de gedroomde opener, eclatante pure pop, al doet ook het volgende ‘Ik mis je’ zijn best als kandidaat popsingle. Zoals iedereen actief in het Nederlands moet Selis zich hoeden voor het cliché (de Raymonds zijn erg dun gezaaid…), want wat in het Engels formidabel klinkt, wil in moerstaal wel eens als rijmelarij overkomen. ‘Afscheid’ lijdt daaronder, al valt er muzikaal en productioneel niets op aan te merken, integendeel. Maar de lekker bekkende tekst is vooral een vehikel voor de muziek… Het is een aandachtspunt voor een volgende cd.

 

Maar dat neemt niet weg dat Selis af en toe dieper grijpt. In ‘Jimmy Walter’ laat hij het achterste van zijn tong zien. James (Jimmy) W. Walter, Jr. is (onder anderen) schrijver en bekend om zijn advertenties die oproepen om het onderzoek naar 9/11 te heropenen. Hij loofde zelfs beloningen uit aan hen die konden bewijzen dat het WTC niét vernield was zonder vooraf geplaatste explosieven. De complottheorie komt hier aan de oppervlakte. We worden genaaid waar we bij staan: ‘Als je gelooft in het lot word je bedrogen. Er is plaats voor complot in mijn ogen’ De song eindigt met een tekst van Walter die uitlegt waarom hij ervan overtuigd is dat het instorten van de torens ‘ondersteund’ werd… en heel 9/11 dus één grote hoax… Selis koppelt het aan gelijkaardig boerenbedrog uit dezelfde hoek: ‘Weet je, dat van die couveuses was ook een leugen’, verwijzend naar de manipulaties van enkele Koeweiti’s, Saatchi & Saatchi en Amerikaanse belangengroepen en politici die ervoor zorgden dat de golfoorlog in 1991 met amper enkele stemmen werd goedgekeurd…’Niemand die nog weet hoe het begon. Wie houdt de mensen liever dom?

 

Het fraaie ‘Ode aan de Dag’ heeft iets van de grandeur van de jonge U2. ‘De Wereld is een Gevangenis’ legt nog eens de vinger op de wonden, geslagen door eenzaamheid en het gebrek aan liefde. ‘Splinternieuwe Tijd’ bouwt groots uit en plots denken we aan bvb. ‘Afscheid’ van Volumia!, de in 2002 gesplitte groep van Xander de Buisonjé. Maar zoals elke vergelijking zal die wel ergens mank lopen. Wat niet mank loopt, is ‘51735’. Selis moet wel opletten voor de valkuilen van het cliché, maar via meer songs met het soortelijk gewicht van ‘Jimmy Walter’ zit het gebeiteld voor de opvolger (‘103470’?) Voorlopig kunnen we voort met het vuur van de opener en de afsluiter, de grootsheid van ‘Als de Nacht komt’…

 

Antoine Légat.

PS Bij concerten worden alle clips synchroon met de band afgespeeld op groot scherm en TV’s!

 

http://www.thomasselis.be

https://www.facebook.com/muziek.selis/

selis@51735.be (info)

info@vcp-productions.be (boekingen)

https://www.youtube.com/watch?v=NOy80z6ZDKI (‘Ode aan de Dag’)

https://www.youtube.com/watch?v=KVsyItE0RKw (‘Afscheid’)

https://www.youtube.com/watch?v=9NkKNR3Cs0k (‘Ik mis je’)

https://www.youtube.com/watch?v=v5u4_hd5lnA (‘Binnenin’)

https://www.youtube.com/watch?v=cTKv4DVqN5I (‘Op de Rand van de Vulkaan’)

https://www.youtube.com/watch?v=ZpEFWEJDuh4 (‘Splinternieuwe Tijd’)

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

TRIO LAMI (Helena SCHOETERS, Osama ABDULRASOL, Lode VERCAMPT) in Arscene te Hansbeke op zaterdag 21 mei 2016: ‘Trio Lami is een geslaagd samengaan van muzikale culturen en genres, ondanks de in theorie grote verschillen op alle vlakken, achtergronden, instrumenten, technieken en stijlen, waarbij het zalige spel op de qanun voor een oersterke onderlinge binding zorgt’

Dit vindt u zowel op Folkroddels als op Rootstime…

 

Lang geleden was er Tri a Tolia, trio met de Turks-Belgische Melike Tarhan, de Iraakse qanunspeler Osama Abdulrasol en cellist Lode Vercampt. Zij brachten in 2008 het prachtige ‘Zumurrude’ uit met composities van Melike en Osama. Voor en na en ook tijdens Tri a Tolia waren de drie echter bezig met veel andere projecten, en zo hoort dat ook bij creatieve kunstenaars. Een opsomming of zelfs een resumé maken is onbegonnen werk. Maar allen waren en zijn ze voortdurend op zoek naar nieuwe uitdagingen, trouwens niet alleen in de muziek: zo is Abdulrasol bij voorbeeld ook een meer dan verdienstelijk grafisch kunstenaar. Om het te houden bij het nu: Tarhan toert op dit moment met saxofonist John Snauwaert, gitarist Hendrik Braeckman en de Canadese percussionist François Taillefer (onmiskenbaar een topcast) en het programma van de cd ‘Inn Of Love’, waarop ze alle vier meespelen onder de benaming Melike, en zo zagen we ze kort geleden in De Centrale in Gent n.a.v. de dag van Homerecords (12 mei) Schitterende avond met verder nog labelgenoten Photis Ionàtos, Didier Laloy en Dan Barbanel, maar met één grote afwezige: het publiek. Vercampt was als vast lid van Bodixel te zien bij de cd-presentaties van ‘Au gré du charme’ van Ludo Vandeau. Abdulrasol hoort bij het leger muzikanten en solisten dat betrokken is bij de viering van twintig jaar Olla Vogala, het project van Wouter Vandenabeele. Op vrijdag 27 mei culmineert dat in de live opname van ‘De Grenzen voorbij’ in de Handelsbeurs in Gent.

 

Nu is er het Trio Lami met Osama en Lode, maar met een andere zangstem, sopraan Helena Schoeters. Da’s een heel nieuw gegeven, maar evenzeer als Tri a Tolia muziek voor fijnproevers, wat in de beslotenheid van Arscene in Hansbeke goed tot zijn recht komt. Het draait in Trio Lami voornamelijk om de composities van Osama, geschreven voor zijn qanun (qanûn, kanun) Dat is een snaarinstrument, een citer met trapezoïde vorm, liggend op de schoot bespeeld. Men bespeelt de 26 snaren in drievoud (dus in totaal 78, maar de qanun van Osama heeft er 81) met de vingernagels en met aan elke hand één plectrum van schildpad (al speelt Osama met metalen plectra) Het instrument is wijd verspreid (Centraal Azië, het Midden Oosten en Zuid Oost Europa) maar er zijn niet zo veel beoefenaars (meer), toch niet op topniveau. Naast Abdurasol kennen we nog Kostas Vómvolos uit Thessalonίki, concertmeester bij Savina Yannàtou’s Spring in Salonica (in het Grieks heet het instrument kanonàki) Osama geeft er ook les in. Daar komen binnen afzienbare tijd misschien grote talenten uit. Hoe dan ook bezit de qanun een schitterend palet aan klankkleuren.

 

Voor die variatie zorgt ook Lode Vercampt: door zijn schier eindeloze ervaring in alle soorten muziekvormen is zijn technisch palet. Ook in Trio Lami komt die bagage van pas: de slapping techniek van de contrabas komt uit de rockabilly, maar Lode past het toe op zijn cello, wat een merkwaardig effect geeft. Even later, nog in datzelfde slotnummer ‘Gypsy In Bagdad’, glijdt zijn rechterhand zacht over de snaren, alsof je in de verte een gypsy/klezmer viool hoort, een technische hoogstandje dat precies uitbeeldt waar de compositie naar verwijst… Bovendien heeft hij een wel heel eigen humor die zelden geassocieerd wordt met ‘serieuze’ cellisten: als hij even niet meedoet, ligt hij ostentatief te slapen (dan nog in het… slaapliedje dat ‘Gypsy In Bagdad’ inleidt…) Helena legt uit: ‘Lode is zes weken geleden papa geworden…  Veel slaap heeft hij dus nog niet gehad’ Kleine Sebastiaan heeft een leuke papa gekregen…

 

Behalve de stukken van Osama brengt het trio ook een lied van Gabriel Fauré (‘Au bord de l’eau’) en muziek van Arabische inspiratie. Helena geeft uitleg over ‘Habibu’ (Vrij te vertalen als ‘De Anonieme Geliefde’) op een tekst van Rabia Adawiya (eigenlijk Rābiʻa al-ʻAdawiyya al-Qaysiyya), ook bekend als Rabia Basri (ze zou van Basra stammen) Zij was een invloedrijke moslim heilige en sufi mystica uit de achtste eeuw. Het krijgt zo’n fraaie muzikale verwerking dat iedereen blij is dat ze het als bisnummer hernemen. Als we dat goed hebben zal deze versie op een volgende cd staan. De Libanese Fairouz ontbreekt niet, zoals Helena het uitlegde, de ‘belangrijkste nog levende zangeres uit de Arabische wereld’ (de Egyptische Oum Kalthoum zal wel de belangrijkste tout court zijn) Geen wonder dat Fairouz met koosnamen werd overladen: ‘Dichteres van de stem’ , ‘Arzet Lebnan’ (‘De Ceder van Libanon’), ‘De Buur van de Maan’, ‘Onze Vertegenwoordigster bij de Sterren’… Helena zingt het immens mooie ‘Ya Mariam el Bekr’, ode aan de Maagd Maria. Opvallend werk van Abdulrasol is ’78 Sky’, dat wel op cd staat, maar dan in een versie met big band en gospel koor. Hier krijgt het een gedicht van Chileense Nobelprijswinnaar Pablo Neruda. Aan het eind gaat Helena duizelingwekkend hoog geweldige climax van een dot van een compositie.

 

Trio Lami is een geslaagd samengaan van muzikale culturen en genres, ondanks de in theorie grote verschillen op alle vlakken, achtergronden, instrumenten, technieken en stijlen, waarbij het zalige spel op de qanun voor een oersterke onderlinge binding zorgt. We zijn bijzonder benieuwd naar wat dit op cd zal geven. We kunnen intussen deze drie vaklieden enkel adviseren verder te gaan in deze boeiende exploratie.

 

Antoine Légat.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

HIDDEN AGENDA DELUXE, Pan Alley Fever: ‘Zo gaat dat met leuke muziek: je bent er nooit mee klaar. En nu maar hopen dat er eindelijk eens een Belgische organisator de band naar hier brengt’

Dit vindt u ook op Rootstime…

 

Hoewel ze allemaal hun best wel drukke bezigheden hebben, slaan de heren van Hidden Agenda, die wel vaker een goeie cover ter hand namen, de handen in elkaar om als Hidden Agenda Deluxe (HAD) om met dertien liedjes hun liefde sinds altijd tot de Americana te belijden. Het gaat om twaalf originelen en één nummer van David Crosby, om precies te zijn. Ze gaven er de titel ‘Pan Alley Fever’ aan. ‘Deluxe’ heeft uiteraard te maken met dat eigen werk. Maar het schrijven is allerminst een nieuw gegeven: Eric Devries is een singer-songwriter die in Nederland in de eredivisie speelt, auteur van drie uitstekende cd’s met het nogal autobiografische ‘Close To Home’ als voorlopig klapstuk. Naast hem vind je op de frontlijn zanger-gitarist BJ Baartmans (BJ staat voor Bart-Jan) die met een lange rij toppers speelde. BJ is ook een eersterangs producer en een gevierd sessiemuzikant, plus de maker van hele reeks platen onder eigen naam of in diverse combinaties. De meest recente zijn het straffe ‘Later’ als BJ’s Wild Verband en onlangs het ons nog niet vertrouwde ‘Ins Blaue hinein’ samen met Mike Roelofs, lid van Wild Verband. BJ heeft ook een project lopen met David Corley en Chris Brown, die we beiden vermelden omdat ze dezer dagen met HAD spelen.

 

De ritmesectie kan je ook catalogeren als all star: drummer Sjoerd Van Bommel is nog een lid van Wild Verband en treedt hier ook aan als derde vocalist. Bassist Gerald Van Beuningen speelde al met de anderen en tevens bij de fabuleuze JW Roy, die lange tijd ook BJ als rechterhand had, maar onder meer ook bij de nu lichtjes legendarische ninetiesband Nancy Works On Payday, waar zelfs Allen Toussaint zich ooit over ontfermde. Op de cd voegde men nog een muzikant toe, Rob Geboers (piano, zalige hammond, accordeon) De term ‘supergroep’ hoort bij de seventies, maar in dit geval is er toch wat van aan. Veel belangrijker is echter dat de cohesie in HAD, gevolg van de vele samenwerkingsverbanden, een grote troef is, temeer wanneer men bedenkt dat Eric en BJ al ruim een kwarteeuw geregeld ook als duo opereren.

 

Het komt natuurlijk in de eerste plaats aan op de songs. De verwijzing naar de Tin Pan Alley is enigszins verrassend. Natuurlijk slaat de term al lang niet meer op de geografisch wel omlijnde buurt in Manhattan, New York, waar een legertje grotendeels los van mekaar staande muziekproducers, songschrijvers  en, voor de komst van de geluidsdragers, ‘song pluggers’ (veelal op piano… De grote George Gerschwin begon zijn loopbaan als song plugger!) de Amerikaanse lichte muziek overheerste op het einde van de 19e en een stuk in de 20e eeuw. Tin Pan Alley duidde gaandeweg alle Amerikaanse populaire muziek aan. Maar de songs op deze cd wijzen natuurlijk naar de periode na de opkomst van de rock-‘n-roll. Ze had dus evengoed ‘Americana Fever’ mogen heten, want dat is deze caleidoscopische collectie songs heel zeker.

 

Eric levert zes songs aan, BJ houdt het op vier, Sjoerd op twee. Als die bijdragen iets gemeen hebben is het wel dat het good time music is. Zo bekeken treedt HAD in de voetsporen van de legendarische band van Richard Van Bergen en Jack Hustinx, The Shiner Twins, die wel expliciet op het zuiden van de States mikken (Jack bracht nog niet zo lang geleden het stomende ‘Over Yonder’ uit) Bij HAD vind je de hele waaier aan invloeden. Zonder op elk nummer een invloed te plakken: je hoort Poco en The Allman Brothers in opener ‘Shine’, vlotte deun met fraaie samenzang, van de hand van Eric Devries. BJ Baartmans kan zijn sympathie voor The Band niet wegsteken in het daaropvolgende ‘Don’t Give Up Hope’, al herken je al evengoed de slide van Bonnie Raitt. Aan de luisteraar die behoefte heeft om dat uit te pluizen en te ontrafelen. Maar hoe leuk dat zoekplaatje ook, de muziek leeft een eigen leven, zoals dat hoort. Het wordt nergens een parodie of pastiche. De teksten graven dan wel niet diep, maar niemand verwacht dat: ze bekken goed en, om het in voetbaltermen te zeggen, ze vervullen dan ook prima hun rol als assist voor de muziek. We schatten dat ieder zijn eigen favorieten heeft in zo’n breed aanbod. Daar doen we graag aan mee: naast de al genoemde songs vormen het funky ‘Mind Of Her Own’ (Van Bommel), ‘Don’t Forget To Leave’ (zeer BJ!) en single ‘Jericho Walls’ (van Eric) een mooi trio, maar morgen staan er weer andere op onze playlist. Missschien wel de goed gekozen cover ‘Long Time Gone’. Zo gaat dat met leuke muziek: je bent er nooit mee klaar. En nu maar hopen dat er eindelijk eens een Belgische organisator de band naar hier brengt.

 

Antoine Légat.

 

Website: www.hiddenagendadeluxe.com

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen