CHAMPAGNE CHARLIE, Sixpack: ‘… is een mooi verjaardagscadeau dat Champagne Charlie zichzelf en zijn fans na drie decennia schenkt’

Ook te lezen op Rootstime…

 

CHAMPAGNE CHARLIE, Sixpack: ‘… is een mooi verjaardagscadeau dat Champagne Charlie zichzelf en zijn fans na drie decennia schenkt

Champagne Charlie’ is de naam van een music hall song van muzikant Alfred Lee en tekstdichter George Leybourne. Die song ging in première in Leeds in 1866 en werd al snel heel populair, zodat Leybourne er zelf de nickname ‘Champagne Charlie’ aan overhield. De verdere geschiedenis is lang en complex, maar het is blues man Blind Blake die er in 1932 een heel andere versie van maakte en die kennen de meesten onder ons dankzij Leon Redbone, die zijn uitvoering op die van Blind Blake baseerde. Het werd het titelnummer van zijn derde LP uit 1978. Er zijn nog connotaties verbonden aan de naam, maar we durven ervan uitgaan dat de Nederlandse roots/string band Champagne Charlie hieraan dacht bij de oprichting.

Dertig jaar bestaan ze, tien cd’s brachten ze uit. Voor die cd’s putte het sextet uit de grote vijver van de americana, liederen van doorgaans een hogere leeftijd, folk, blues, jazz en wat daarmee te maken heeft. Titels als ‘America Through The Eyes Of Woody’ (Woody Guthrie uiteraard) liegen er niet om. Een aantal daarvan zijn inderdaad thematisch, bij voorbeeld ‘Waitin’ On Roosevelt’ dat zich concentreerde op songs uit de periode waarin Franklin Delano Roosevelt, alias FDR, Amerikaans president was (van 1933 tot aan zijn dood in het begin van zijn vierde ambtstermijn in1945), niet alleen omdat FDR zo’n indrukwekkende staatsman was, van het soort dat ze in de States duidelijk niet meer maken, of omdat hij in die periode (in)direct grote invloed had op de muziek, maar ook omwille van zijn Nederlandse roots in een heel ver verleden, van in de tijd van de ‘Mayflower’, iets wat ze in Oud-Vossemeer en Middelburg niet vergeten zijn (er wonen nog nazaten) Er was ook altijd nieuw, eigen werk dat vakkundig inhaakt op de inspiratiebronnen.

Als we dat goed hebben, stond de wieg van Champagne Charlie in de Razzmatazz Jazzclub in Oost-Souburg en dat is een dorp binnen de gemeente Vlissingen in de provincie Zeeland. De eretitel ‘Ambassadeur van de Amerikaanse blues- en rootsmuziek’ hebben ze dus niet gestolen. Daar staat ook de live-reputatie garant voor: ze traden en treden op vóór en samen met heel wat grote namen. We besparen u de lijst, maar geven graag mee dat ze ook al op het North Sea Jazz Festival stonden, niet enkel voor een Nederlandse band een bekroning. Naar aanleiding van de verjaardag bracht CC ‘Sixpack’ uit, naar we vermoeden een verwijzing naar de zes door de wol geverfde leden: Theo De Koning (gitaren; zang), Geert de Heer (lap steel, dobro, mandoline…), Sjef Hermans (zang; akoestische gitaar en banjo), Gait Klein Kromhof (harmonica’s; backings), Peer Bout (akoestische en elektrische bas; contrabas) en Peter Lenselink (slagwerk, wahboard; backings)

Sixpack’ omvat twaalf songs: twee originelen van Sjef Hermans, werk van bekende blues- en gospelmuzikanten en vijf songs gepend door een zekere PD. Daar bedoelt men natuurlijk ‘public domain’ mee, liedjes waar de schrijver(s) niet bekend van zijn en die dan maar ‘traditional’ geworden zijn. Alles bij mekaar is dat bijna 45 minuten duimen en vingers aflikken van het rootsplezier, vanaf het aanstekelijke ‘Cakewalk Into The Town’ van Taj Mahal tot Hermans’ ‘On The Road Again’. Nee, het is niet de Canned Heat song, maar een fiere programmaverklaring van de band: wie CC niet kent, verneemt op iets meer dan drie minuten eigenlijk alles wat je moet weten. ‘Can’t Be Satisfied’ van Muddy Waters, ‘Streets Of Laredo’ van PD en ‘Irene Goodnight’ van Leadbelly zijn de rootsfan allicht (zeer) vertrouwd. Het mag dan geen originele keuze lijken, de heren komen er goed mee weg. Daar draagt iedereen gelijkelijk toe bij, natuurlijk, maar de band heeft wel sterke troeven met de zang van Sjef Hermans en de harpen van Gait Klein Kromhof (diens solo-cd ‘Gait’ toont de hele scala van zijn talent)

Er staat op ‘Sixpack’ ook een song met een uitgesproken sociale dimensie, ‘Alabama Bus’ van Brother Will Hairston (1919-1988), predikant in Detroit, Michigan, gospelzanger en schrijver van protestsongs. Op een wat vreemde wijze kwam hij aan zijn bijnaam ‘The Hurricane Of The Motor City’. Zijn sociaal geëngageerde songs zorgden mee voor de bewustwording van de zwarte bevolking in de fifties en sixties, in de cruciale dagen dus van de Civil Rights Movement. De song verwijst naar de Montgomery Bus Boycott (december 1955 tot december 1956), n.a.v. de aanhouding van Rosa Parks die weigerde haar zitje aan een blanke af te staan. Ze was niet de eerste om dat te doen, maar haar actie had wel de grootste gevolgen: het resultaat was immers dat deze segregatie in Alabama als ongrondwettelijk werd veroordeeld door de United States Supreme Court. Er is veel variatie te vinden op ‘Sixpack’, met het lichtvoetige ‘Honey Bee’ van Taj Mahal en de traditionals ‘Deep River’, ‘Deeper In The Well’, ‘Little Black Train’ en ‘Pick A Bale Of Cotton/Silvy’. Het enige echte rustpunt is moody mijmering ‘Mountain Man’ van Hermans, waar Kromhof bakken weemoed door blaast. Mooie interventies van de Heer ook.

Sixpack’ is een mooi verjaardagscadeau dat Champagne Charlie zichzelf en zijn fans na drie decennia schenkt. Maar wat ons betreft mogen nog veel meer rootsfans hier de strik van af doen en genieten van drie kwartier eerlijke muziek. Het moet niet altijd taart zijn!

 

Antoine Légat.

 

Advertenties
Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

TROUVEURS in de Deuzonschole te Hoofdplaat, Zeeuws-Vlaanderen, op vrijdag 28 december 2018: ‘Etherische schoonheid, iets wat geldt voor het hele concert’

Staat op http://www.rootstime.be…

TROUVEURS in de Deuzonschole te Hoofdplaat, Zeeuws-Vlaanderen op vrijdag 28 december 2018: ‘Etherische schoonheid, iets wat geldt voor het hele concert

De Brusselse Trouveurs bestaan uit zanger-gitarist Benjamin Steegen (°1975) en mandoline- en gitaarwizzard Jeff Cardey (°1974) uit Winnipeg, Canada. Het duo heeft zich gespecialiseerd in het brengen van versies van vooral Texaanse singer-songwriters, Townes Van Zandt (1944-1997), Guy Clark (1941-2016) en Michael David Fuller. Die laatste zal geen belletje doen rinkelen, maar misschien wel als we vermelden dat hij door het leven ging als Blaze Foley (1949-1989) Ook andere tenoren uit de States krijgen hun plaats in het repertoire van Trouveurs. Die twee zijn allerminst beginnelingen. Steegen richtte mee de Sons Of Navarone op, de Brusselse bijdrage aan de geschiedenis van de bluegrass, en hij zong in deze uitstekende band tot 2011. Daarna verbreedde hij zijn benadering en concentreerde hij zich op de Amerikaanse folk en roots songwriting, zeg maar americana.

Cardey studeerde klassieke gitaar in Toronto. De liefde deed hem in Brussel landen. Zijn muzikale horizon is bijzonder breed en omvat zowat alles van jazz tot bluegrass. Vandaar dat hij op dit ogenblik nog lid is van drie andere bands: Rawhide, zeskoppige Belgische bluegrass band die al in 1977 ontstond, de Amsterdamse Tennessee Studs, een vijftal dat sinds 1999 americana speelt in brede zin, vijfstemmig en met een hele scala aan instrumenten, en de Louvat Bros, een (meestal instrumentaal) trio rond Steve Louvat. Het trio ontstond in 2010. Jeff vervangt sinds enige tijd Steves broer Jefferson Louvat. Bassist is nog immer Michel Vrydag. Louvat Bros brengt niet alleen bluegrass, maar versmelt heel veel verschillende en zelfs contrasterende muziekvormen. Ze treden in vele landen op, waaronder de States en India. Kort voor het optreden van Trouveurs zat Jeff met Louvat Bros nog in India, een reis die duidelijk diepe indruk op hem maakte.

‘Trouveurs’, letterlijk ‘(uit)vinders, bedenkers’ is de minder gebruikte naam die men gaf aan de ‘trouvères’ of de met die eersten vergelijkbare ‘troubadours’ (naam afgeleid van het Occitaanse ‘trobar’, ‘vinden, bedenken’) uit de Middeleeuwen, kunstenaars die zich bekwaamden in zingen, muziekspelen en dichten en actief waren in wat Frankrijk zou zijn. Het is een schitterende naam voor dit duo dat zich minder focust op het bedenken van nummers, maar des te meer op een originele, creatieve uitvoering van andermans boeiende werk. Er is nog een aspect van gelijkenis: de trouvères gingen de woonsten van adel en burgerij af om hun liederen (en daaraan gekoppelde boodschappen, als een soort Middeleeuwse griots) te brengen, zoals Willem van Poitiers (11e eeuw) en Bernard de Ventadour (12e eeuw) deden. Van hun kant zien de Trouveurs hun concerten niet enkel als amusement maar ook als een bescheiden vorm van lering. Het uitdragen van songs van belangrijke maar onterecht minder bekende singer-songwriters heeft iets van een missie, een kerstening.

Daarom dat het de heren deugd deed om te spelen voor een publiek voor wie Townes Van Zandt en Guy Clark allerminst onbekenden zijn: dat lukt hen namelijk niet elke concertavond. Ze merkten al meteen dat ze voor gelijkgestemden speelden, toen ze van wal staken met ‘If I Had A Boat’ van die andere Texaan, Lyle Lovett, een gesmaakte start van het optreden hier in de Deuzonschole. Een school? Jawel, maar één die niet meer als dusdanig gebruikt wordt. Zeeuwse singer-songwriter Ries De Vuyst en Miranda Dieleman kregen ze in bruikleen via een afgemeten deal in Hoofdplaat, rustig dorp in de buurt van Breskens, en verder in the middle of nowhere. Ries had eerder al een poging ondernomen om in de Gentse Muide concerten te organiseren, en dat met hoogstaande namen: Nathan Bell, Dayna Kurtz, Gerard Van Maasakkers & Jeroen Kant. Helaas kregen die door een combinatie van factoren de Gentenaars niet op de been zoals het initiatief dat verdiende. De erg fraaie en ruime Deuzonschole is een doorstart met vele nieuwe mogelijkheden, die meteen beloond werd met een prima publieke opkomst voor Camille Bloom, singer-songwriter uit Seattle, en topical singer (protestzanger) en globetrotter David Rovics.

Ook Trouveurs kon in extremis op een, gezien de beperkte naambekendheid, vrij ruime belangstelling rekenen. ‘If I Had A Boat’ wees uit dat de aanwezigen geen ongelijk hadden: uitmuntende zang van Benjamin en een ragfijne begeleiding deden het poëtische van deze wat enigmatische song alle recht. Daarop volgden drie songs die archetypisch zijn voor hun auteurs: ‘If I Could Only Fly’ van Blaze Foley (vooral bekend via Merle Haggard), ‘Nothing’, credo van eeuwige ‘optimist’ Townes, en ‘The Cape’ van Guy Clark, tegelijk grappig en ‘filosofisch’… en dat laatste door velen meegezongen. De volgende twee verrasten dan weer compleet: eerst het ietwat obscure ‘Walls’ van de in 2018 overleden Tom Petty. Dat werd meer dan een hommage, want de song laat een breekbare kant van Petty horen die ogenschijnlijk niet strookt met zijn image van gestroomlijnde rocker. Zo’n tributes dragen bij om deze muur, dit vooroordeel tegenover een uitstekende songschrijver neer te halen. Dan konden we iets verwachten van de grote bluegrass gitarist Tony Rice, maar het werd ‘Damascus’, een ‘little waltz’ van diens broer, Wyatt Rice, een elegante, zwierige melodie waar Jeff op gitaar virtuoze wonderen mee verrichtte.

Via traditional ‘Black Is The Color’ (dat Benjamin leerde kennen dankzij Ierse topperformer Christy Moore, maar nog niet lang geleden maakte Rhiannon Giddens er nog een jazzy versie van) en Van Zandts zielsmooie statement ‘To Live Is To Fly’ kon er weer wat humor af via ‘Oval Room’, een spitante en meezingbare sneer van Blaze aan het adres van de toenmalige (1984) president van de U.S., Ronald Reagan. Op enkele woorden na klopt de verwoording ook voor de huidige POTUS (President Of The United States): ‘He’s the president, but I don’t care’. Na de pauze gingen Trouveurs even smaakvol en geraffineerd verder op hun elan. Ze aarzelden niet om te stellen dat hun repertoire niet meteen bol staat van hartverheffende songs. Het zijn liederen vol (liefdes)verdriet, (harten)pijn, (verlatings)angst, de gevolgen van het eigen, niet zelden door alcohol en andere genotsmiddelen ontspoorde gedrag, enfin, de hele Weltschmertz, gegoten in clevere oneliners en klaaglijke melodieën. Maar Jeff en Benjamin moeten zich geen zorgen maken: deze mooie songs hebben een helende, troostende werking. Bovendien zit er niet zelden een flinke dosis humor in of achter, en meestal hangt aan de song een anekdote vast, wat aanleiding geeft tot vertellen. En dat is wat we allemaal willen horen: sprookjes, avonturen, verhalen. Een mens wordt nooit ouder dan acht!

Eén van de allergrootsten in die liedvorm is John Prine en met diens gedreven ‘Paradise’ zetten Trouveurs (die soms zelf spreken van Les Trouveurs) het deel na de pauze in. Ook Townes schreef love songs, al is ‘Loretta’ dan voor een ‘lady of the night’ gepend en heeft ‘vertedering’ bij Van Zandt wel van een bijzondere klank. ‘Clay Pigeons’ is één van Blaze Foley’s bekendste en beste songs: John Prine bracht de song enkele jaren geleden onder de algemene aandacht (Prines gelauwerde ‘Fair And Square’ uit 2005) Guy Clark vond ‘She Ain’t Going Nowhere’ lange tijd zijn beste song. En Townes was ook te spreken over zijn ‘Tecumseh Valley’, al loopt het in dit lied met mijnwerkersdochter Caroline slecht af, voor de verandering. Maar eens te meer wil ons duo verbazen: ‘Mad World’ was in oorsprong van Tears For Fears, maar de trage uitvoering van Trouveurs leunt meer aan bij de pakkende versie van Gary Jules. In elk geval konden de aanwezigen deze uitvoering bijzonder smaken. Het zou ons niet verwonderen als velen dit een hoogtepunt vonden.

Nog een climax volgde. Benjamin brengt Townes’ ‘Waiting Around To Die’ solo en a capella, zichzelf in los ritme begeleidend met een slag op de dij, in de stijl van de aloude work songs en jailor songs zoals Alan Lomax die in een grijs verleden in het diepe zuiden van de States opnam. In 1975 nam Phil Rosenthal (van bluegrass legende The Seldom Scene, opgericht in 1971), zijn ‘Muddy Water(s)’ op, op ‘Live At The Cellar Door’. Weinigen zullen die versie kennen, maar wel die van Nick Cave. Met ‘I Feel Like Going Home’ van countrylegende Charlie Rich sluit het formele concert af. Ook deze songs kent men vooral van covers: naast de Walkabouts maakten vooral The Notting Hillbillies hier een grootse ‘hymne aan het liefdesverdriet’ van. Ook in duo slagen de Trouveurs erin die trieste grandeur weer te geven. Het had gerust mogen stoppen met dit heerlijke orgelpunt, maar het spreekt vanzelf dat de aanwezigen de Trouveurs niet zomaar zouden laten gaan. Eerst krijgen we het aloude ‘St. James Infirmary’ dat Benjamin en Jeff goed laten aanleunen bij New Orleans. Een teder, lieflijk slot wacht ons nog, een cirkel die gesloten wordt, want Lyle Lovett komt opnieuw aan de beurt met ‘Nobody Knows Me’. Het is een slot dat naar de keel grijpt… ‘I like cream in my coffee, I hate to be alone on Sunday, and nobody knows me… like my baby’. Etherische schoonheid, iets wat geldt voor het hele concert. Gaan zien, die Trouveurs. Zal geen enkele muziekliefhebber spijt van hebben.

Antoine Légat.

 

P.S. Over de onvoorspelbare vrijbuiter annex cowboy Foley, die vermoord werd op zijn 39e, kan u heel binnenkort een blijkbaar erg goed ontvangen film in regie van Ethan Hawke zien, gewoon ‘Blaze’ getiteld. De trailer is alvast veelbelovend.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Jaaroverzicht 2018: cd’s

Deze plaatjes waren onze maatjes, afgelopen jaar. U krijgt ze in chronobetische volgorde, zonder verdere waardebepaling of rangschikking. Een droge opsomming doet de kwaliteiten van deze prachtige werkstukken van zeer verschillende aard (een caleidoscoop aan ritmes en klankkleuren!) helemaal geen recht, dat beseffen we maar al te best, maar gelieve dit zo niet te bekijken. We nodigen uit om op zoektocht te gaan. Van flink wat van die schijfjes schreven we een recensie of dropten we een quote… Veel ervan vindt u terug op https://antoinelegat.wordpress.com. Al bijna even zo vaak zwegen we ootmoedig als iemand anders weer eens zoveel mooier wist uit te drukken wat de muziek met je doet (niet jaloers, maar een kat is nu eenmaal een kat) Bij elk hoort wel een sentiment, soms een heel verhaal. Vele zijn gekoppeld aan een fijn concert. U mag ons daarover te allen tijde bevragen…

 

7 Billion (Kiran AHLUWALIA)

Dead Man’s Dance (ALAW)

Things Change (AMERICAN AQUARIUM)

Breaks It Down (THE REVEREND SHAWN AMOS)

Ten For A Bird (THE ANTLER KING)

Tranquillity Base Hotel + Casino (ARCTIC MONKEYS)

Vertigo (BASTa!²)

Namaz (BAUL MEETS SAZ)

Love In Wartime (BIRDS OF CHICAGO)

Edward (BLUE AND BROKE)

Redemption (Joe BONAMASSA)

Stranger In The Alps (Phoebe BRIDGERS)

Parallel Minds (Bart BULS)

The Thread That Keeps Us (CALEXICO)

Shelter (Olivia CHANEY)

Prodigal Son (Ry COODER)

Look Now (Elvis COSTELLO & THE IMPOSTERS)

Crayon Sun (CRAYON SUN)

Thank You For Today (DEATH CAB FOR CUTIE)

Mo Jodi (DELGRES)

I Remember The Day (Bruno DENECKERE feat. Nils DE CASTER)

Cusp (Alela DIANE)

Reimagination (Lamont DOZIER)

For The Light In Thy Heart (DRIES)

Accomplice One (Tommy EMMANUEL)

Negative Capability (Marianne FAITHFULL)

God’s Favorite Customer (FATHER JOHN MISTY)

SOAR (Catrin FINCH – Seckou KEITA)

Goin’ Platinum! (Robert FINLEY)

High As Hope (FLORENCE + THE MACHINE)

The Ice Queen (Sue FOLEY)

Blood Brothers (Jeffrey FOUCAULT)

Alterum (Julie FOWLIS)

Problem Child (Dany FRANCHI)

Rifles & Rosary Beads (Mary GAUTHIER)

Live At The NCH (THE GLOAMING)

Garden Of Edendale (David HAERLE)

Between Two Shores (Glen HANSARD)

No Mercy In This Land (Ben HARPER & Charlie MUSSELWHITE)

Black Coffee (Beth HART & Joe BONAMASSA)

This Too Shall Light (Amy HELM)

Separation Man (HENHOUSE PROWLERS)

The Eclipse Sessions (John HIATT)

Guy Forsyth’s The Hot Nut Riveters presents… ‘’Torches And Pitchforks’’ (GUY FORSYTH’S THE HOT NUT RIVETERS)

Karin (Vardan HOVANISSIAN & Emre GÜLTEKIN)

Noonday Dream (Ben HOWARD)

Wisdom & Decay (Jeff JENSEN)

Damned Devotion (JOAN AS POLICE WOMAN)

Durand Jones & The Indications (Durand JONES & THE INDICATIONS)

The Horizon Just Laughed (Damien JURADO)

Blue Flame (Peter KARP)

Raivopyörä (The Whirl Of Rage) (Maija KAUHANEN)

Chaâbi , jazz and strings (KOUM TARA)

Here Vol. 2 (Dayna KURTZ with Robert MACHE)

Part Of The Light (Ray LaMONTAGNE)

Critical As Water (Jeremy LOOPS)

Ταώς – Taos (Efrén LOPEZ – Stelios PETRÁKIS – Bijan CHEMIRANI)

Double Negative (LOW)

High Water 1 (MAGPIE SALUTE)

Run Deep (Deva MAHAL)

The Advice To Travel Light (MARBLE SOUNDS)

Egypt Station (Paul McCARTNEY)

Daa Dee (MINYESHU)

Mira (NARAGONIA QUARTET)

Wij blijven hier (An-Sofie NOPPE)

This Side Or The Other (David OLNEY)

A Wild Rose (Gregory PAGE)

Laws Of Motion (Karine POLWART with Steven POLWART & Inge THOMSON)

The Tree Of Forgiveness (John PRINE)

Songs Of Resistance 1942-2018 (Marc RIBOT, featuring Sam AMIDON, Steve EARLE, Meshell NDEGÉOCELLO, Tom WAITS, Tift MERRITT, Syd STRAW e.a.)

Trapped In Sight (Sara SALVÉRIUS)

Out Of The Blues (Boz SCAGGS)

You Don’t Own Me Anymore (SECRET SISTERS; 2017)

All The Rage (Ian SIEGAL)

In The Blue Light (Paul SIMON)

Southbound I-95 (J.P. SOARS)

Oh God Ma’am (SONS OF BILL)

Dust Cloud Refrain (Adam James SORENSEN)

Fix Your Words (Side A Fix Your Words / Side B When I Was A Kid) (Chip TAYLOR AKA James Wesley VOIGHT)

{Flood & Burn} (Sean TAYLOR; 2017)

Hadley McCall Thackston (Hadley McCall THACKSTON)

13 Rivers (Richard THOMPSON)

The Lookout (Laura VEIRS)

Endless Road (VERBRAAK | VAN BIJNEN)

World Gone Mad (THE WEIGHT BAND)

Image (WHISPERING SONS)

Bad Mouthin’ (Tony Joe WHITE)

Mira (NARAGONIA QUARTET)

One Drop Of Truth (THE WOOD BROTHERS)

Yiddish Glory – The Lost Songs Of World War II (V/A)

There’s A Riot Going On (YO LA TENGO)

Syrian Dreams (Maya YOUSSEF, qanun)

First Class Life (Mike ZITO)

A Woman’s World – Songs Of Resilience And Hope (V/A: Marta GÓMEZ, MINYESHU, HANITRA Ana ALCAIDE, Maria Ana BOBONE, AFRIKA MAMAS, … )

 

Nog niet beluisterd maar ongetwijfeld de moeite: Electric Light (James BAY) – As I Fell (CURSE OF LONO) – Whitey Ford’s House Of Pain (EVERLAST) – Return Of The Native (VINNY PECULIAR) – Loves Bones & Stars, Love’s Bones & Stars (Nathan BELL) – Peace Town (Jimmy LaFAVE) – Wide Awake! (PARQUET COURTS) – Chris (CHRISTINE AND THE QUEENS) – Dirty Computer (Janelle MONAE) – Heaven And Earth (Kamasi WASHINGTON) – Call The Comet (Johnny MARR) – Back Roads And Abandoned Motels (THE JAYHAWKS) – Hope Downs (ROLLING BLACKOUTS COASTAL FEVER) – Anthem Of The Peaceful Army (GRETA VAN FLEET) – Songs Of The Plains (Colter WALL) – Finally Free (Daniel ROMANO) – In The Shadows (Again) (Garrett T. CAPPS) – An American Treasure (Tom PETTY) – The Projector (Simone FELICE) – Life Will Humble You (Malford MILLIGAN) – Come Hell Or High Water (Malcolm HOLCOMBE) – Tearing At The Seams (Nathaniel RATELIFF & THE NIGHT SWEATS) – A Deeper Cut (THE TEMPERANCE MOVEMENT) – Live From The Ryman (Jason ISBELL & THE 400 UNIT) – You’re Driving Me Crazy (Van MORRISON (& Joey DEFRANCESCO) – The Crossing (Alejandro ESCOVEDO) – Shades (Doyle BRAMHALL II) – Benton County Relic (Cedric BURNSIDE) – America’s Child (Shemekia COPELAND) – Bruce Springsteen On Broadway (The Broadway Show – The Complete Live Performance) (Bruce SPRINGSTEEN)

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Lieven TAVERNIER, Wind & Rook

WIND & ROOK –
LIEVEN TAVERNIER
MEER INFO

Wind & Rook” is het vierde album van Gentse bard en woordkunstenaar Lieven Tavernier en bevat enkele van zijn mooiste liederen, annex jeugdherinneringen ‘Emma Haese’, het ontroerende ‘De Cuba’, het magisch-realistische ‘Laatste Trein naar M.’. Dit is vintage Tavernier: het wintert vaak in zijn songs, de Umwelt is duister, vochtig en koud, maar binnen brandt de haard. Je bent er welkom en je kan er de last van het leven even van je afleggen. (Antoine)

P.S. Mocht het u bekend in de oren klinken… Voor dit stukje inspireerden we ons op wat we tien jaar geleden schreven op http://www.folkroddels.be…

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Van MORRISON, Brown Eyed Girl.

BROWN EYED GIRL (3CD) –
VAN MORRISON
MEER INFO

‘Brown Eyed Girl’ grijpt terug naar de tijd kort nadat Van Morrison de Noord-Ierse groep Them verlaten had (Van schreef en zong monsterhit ‘Gloria’) met uiteraard de succesrijke single ‘Brown Eyed Girl’ als blikvanger. De songs op dit album komen voor een groot deel uit Vans nooit door hemzelf erkende eerste soloplaat ‘Blowin’ Your Mind’, achter zijn rug samengesteld en in een spuuglelijke hoes gestoken. Over de songs, grotendeels eigen werk, kon Van wel tevreden zijn: deze collectie laat horen dat ze de aanloop vormen naar zijn magistrale échte debuut ‘Astral Weeks’. Je vindt hier parels als het smeuïge ‘Ro Ro Rosey’, het exotische ‘Spanish Rose’ en de oerversie van ‘Madame George’. De derde cd bevat een andere versie van ‘Brown Eyed Girl’ en een jamsessie. (Antoine)

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Marianne FAITHFULL, Negative Capability

Te vinden op Folkcorner Den Appel…

(*) Dat gevoelen schijnt ze toch te koesteren..

NEGATIVE CAPABILITY –
MARIANNE FAITHFULL
MEER INFO

Een album vol songs over dood, afscheid en verlies van geliefden, en zelfs over blinde terreur, album dat toch klinkt als een warme ode aan en een eerlijk statement over het leven? Dat moet het raak getitelde ‘Negative Capability’ van Marianne Faithfull zijn, 71 ondertussen. Ze zag in vorige jaren zelf de dood in de ogen en leeft op ‘geleende tijd’. Geen toeval dus dat ze haar startpunt ‘As Tears Go By’ heropnam, geen toeval dat ze Dylans ‘It’s All Over Now, Baby Blue’ omarmde, en ‘Witches Song’ uit haar ban- en baanbrekende ‘Broken English’ (1979) De schitterende nieuwe songs schreef ze samen met lieden die al even eigenzinnig in het leven en de muziek staan als zij: een grootse Nick Cave, de nadrukkelijk aanwezige violist Warren Ellis, Mark Lanegan, Ed Harcourt, Sivert Høyem… ‘Negative Capability’ is, ik wik mijn woorden, de strafste plaat die Marianne Faithfull aan de wereld schonk, en, naar we vurig hopen, geen testament. (Antoine Légat)

.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Commentaren bij ‘WOOD’

WOOD. 1/ This Is It (THE WOOD BROTHERS, cd One Drop Of Truth) 2/ When We Drive (DEATH CAB FOR CUTIE, cd Thank You For Today) 3/ God’s Favourite Customer (FATHER JOHN MISTY, cd God’s Favourite Customer) 4/ Burnt Sugar Is So Bitter (Elvis COSTELLO, cd Look Now) 5/ The Gypsy Faerie Queen (Marianne FAITHFULL, cd Negative Capability; feat. Nick CAVE) 6/ Black Sun (CRAYON SUN, cd Crayon Sun) 7/ Seasick Emotions (THE WOOD BROTHERS) 8/ Autumn Love (DEATH CAB FOR CUTIE) 9/ Just Dumb Enough To Try (FATHER JOHN MISTY) 10/ Suspect My Tears (Elvis COSTELLO) 11/ Witches’ Song (Marianne FAITHFULL) 12/ Since I Met You Baby (Randy McALLISTER AND THE SCRAPPIEST BAND IN THE MOTHERLAND, cd Triggers Be Trippin) 13/ You Moved Away (DEATH CAB FOR CUTIE) 14/ The Palace (FATHER JOHN MISTY) 15/ No Moon In Paris (Marianne FAITHFULL) 16/ Unwanted Number (Elvis COSTELLO) 17/ Sparkling Wine (THE WOOD BROTHERS) 18/ Darling I Love You (Johnny RAWLS, cd I’m Still Around) (Samenstelling: 18 12 18)

Op het einde van een kalenderjaar, wanneer het weer lijstjestijd is en de boeiendste platen van de afgelopen ronde rond de zon nog eens de revue passeren en desgevallend in een lijst gedropt worden, bekruipt de lust om deze of gene nog eens op te zetten (al is er altijd weer wat nieuws dat de aandacht opeist, helaas en gelukkig) en komt er ook de vaststelling dat we deze of gene song nooit in een collectie opnamen. Dan is het tijd om dat onrecht recht te zetten. ‘WOOD’ is precies zo’n soort compilatie: allemaal artiesten en/of songs die hun plaatsje nog niet konden opeisen, om welke reden dan ook. Of die al wel aan bod kwamen, maar extra aandacht verdienen. Restjeskermis? Da’s in het geval van ‘WOOD’ zowel kort door de bocht als oneerbiedig, al geven we toe dat de songs nogal sterk van atmosfeer (dynamiek en volume, tempo, klankkleur) kunnen wisselen. Maar dan speelt u maar zelf DJ: met de huidige technische middelen is het een makkie je eigen cd samen te stellen, bvb. in combinatie met ‘PEACE, ‘’KILL’, e.a.)

 The Wood Brothers hebben we al in de spots gezet op ‘FIND’. We zijn zo vrij daar hier een vervolg aan te breien. Dit is wat we over het trio op ‘FIND’ te zeggen hadden: ‘…The Wood Brothers, folk, blues, americana. Ook al geen starters. Contrabassist Chris Wood en gitarist Oliver Wood hebben nog multi-instrumentalist Jano Rix aan hun zijde. Chris speelt al sinds mensenheugenis (of was het 1991?) mee met het gereputeerde jazztrio Medeski, Martin & Wood. Pas rond 2004 begonnen de broers echt met mekaar samen te werken. (…) Deze zesde ‘One Drop Of Truth’ produceerden ze zelf. Intussen wonen ze in Nashville. Met al deze ogenschijnlijk weinig nuttige info krijg je toch een beeld van hun muziek: het zit er allemaal in. Niet zo vreemd als het lijkt, dus. Wij zijn hier behoorlijk weg van.’

 Death Cab For Cutie blonk al uit op ‘KILL’ en wat we daar toen over schreven, vatten we hier samen. De alt.rock of indie rock/pop van Death Cab For Cutie bevat wel wat emo. Ze bestaan al vrij lang (1997) en kenden behoorlijk wat succes, waarmee ze via ‘Thank You For Today’ (hun negende album) weer mee aangeknoopt hebben. ‘Stichter en kernlid Ben(jamin) Giddard startte DCFC als een soloproject maar dat werd dus al snel een full band. Gek is dat we bandnaam al héél lang kennen, als sixties en vroege seventies fan van de Bonzo Dog Doo-Dah Band. We zongen de aanstekelijke oneliner van dit nummer van de hand van Neil Innes en Vivian Stanshall (van de eerste LP van de Bonzo’s, ‘Gorilla’, uit 1967) zo’n dertig jaar vooraleer Giddard de band boven de doopvont hield. Innes en Stanshall zijn trouwens twee van onze vroege en bepaald geniale (prettig gestoorde) ’helden’. Neil schreef ons lijflied (‘How Sweet To Be An Idiot’ – zie YouTube) en Viv, nou, die kent ‘iedereen’ als de concertmeester/aankondiger op de finale van ‘Tubular Bells’ van Mike Oldfield.’ ‘Thank You For Today’ werd een bepaald swingend werkstuk, wat zou moeten blijken uit de gekozen tracks…

De cd’s van Elvis Costello en Marianne Faithfull bereikten ons behoorlijk laat. Ze zijn echter te belangrijk om ze niet aan bod te laten komen. U vindt over die twee veel commentaren online. Daarom onthouden we on hier van een zoveelste mening, al zal er zeker een en ander opborrelen zodra we die cd’s hebben laten bezinken. Het zijn nochtans artiesten die we al heel hun loopbaan volgen en die we ettelijke malen live zagen. De cd van Father John Misty daarentegen was van vroeger op het jaar en kwam hier heel snel terecht (net als die daarvoor, ‘Pure Comedy’), maar we hadden slechts één nummer op een compilatie gezet (‘Date Night’ op ‘SUMMER 2018’) Gaandeweg kregen we door dat ‘God’s Favourite Customer’ een heuse groeiplaat is die bij elke nieuwe draaibeurt meer geheimen onthult. De drie songs in deze collectie opgenomen laten dat zeer goed horen… Joshua Michael Tillman (zijn echte naam) is trouwens een boeiende en bijzonder veelzijdige muzikant, die ook onder de naam J. Tillman al veel langer platen maakt. Hij heeft ook nog samengewerkt met Fleet Foxes, van wie hij drummer was tussen 2008 en 2012.

 Crayon Sun kwam met ‘Crayon Sun’ al ruim aan bod op ‘FIND’, want we kregen de cd in een heel vroeg stadium te pakken en schreven meteen een recensie voor Rootstime, maar ook hier was er een neveneffect, in de vorm van het sterke ‘Black Sun’: die song moest wel ooit ergens op een verzameling verschijnen. ‘‘Black Sun’ drijft op diepe bastonen en een uitgesproken groove, die het hoogspanningsveld intact houden’ schreven we in Rootstime. In diezelfde recensie spaarden we onze lof niet voor deze verrassende combinatie van talent: ‘Crayon Sun blijkt een duo, één van de meest onwaarschijnlijke soort. Aldo Struyf is volgens de geschreven bronnen gitarist, bassist, producer en zanger, maar misschien is het best hem als multi-instrumentalist naar voor te schuiven, voor wie zingen er nu eenmaal bij komt. Aldo is niet de eerste de beste. Hij was lid van Millionaire, Orange Black en Nemo, die elk op zich een flinke brok Belgische rockhistorie bijeen penden. (…) Maar het meest indrukwekkende item op Aldo’s CV is allicht dat hij zo’n vijftien jaar al de bandleider van de gerenommeerde Mark Lanegan Band (…) Met zijn eigen band Creature With The Atom Brain (2004-2015) bracht Aldo Struyf drie full cd’s en twee EP’s uit.

Op één track van de laatste EP, ‘Night Of The Hunter’, bewust als het eindpunt van de band geconcipieerd, zong ene Dave Reniers mee. Ja, inderdaad, het gaat om Big Dave, de harpist van The Electric Kings, met El Fish van het beste dat deze natie als bluesband ooit voortbracht. Big Dave Reniers is niet alleen een blues muzikant pur sang, die zich spiegelt aan rasechte bluesiconen als R.L. Burnside, maar al eerder bleek dat de man over een bijzondere stem beschikt. We herinneren ons onder meer een concert in een tent in Oudenaarde (2006?) waar de kwaliteiten en de personality van Dave sterk naar voren kwamen (al menen we ons te herinneren dat hijzelf niet zo tevreden was…) Met in het achterhoofd Mark Lanegan, het prototype van de zanger die zijn mond maar moet opendoen en iedereen luistert, moet Struyf gevoeld hebben dat hij iets met raspaard Dave aan kon. Negen van de tien songs van ‘Crayon Sun’ heeft Struyf dan ook naar Dave toegeschreven. De lyrics hebben ze samen gepend.’

Dan blijven er nog twee bluesmen over. Hun cd’s bespraken we voor de volgende editie van bluesmag Back To The Roots. Daarom dat we slechts een klein stukje van onze recensies hier en nu prijsgeven… Wat Randy McAllister betreft: ‘Deze ‘Trippers Be Trippin’ bevat tien lappen, negen van eigen signatuur plus ‘Since I Met You Baby’ van Ivory Joe Hunter, de enige keer dat wildebras Randy het gaspedaal niet induwt (gitaar: Santos Puertas) Blijkt in deze ragfijne parel dat McAllister ook gevoelig kan zingen en dat zijn harpspel zijn sterkste troef is.’ Veteraan Johnny Rawls: ‘‘I’m Still Around’ laat Johnny Rawls weten in nummer zes van de gelijknamige cd, de eerste op dit label (Third Street Cigar Records) De veteraan mag terecht fier zijn op zijn bewering, want in tien eigen nummers laat hij horen dat hij na vijftig jaar in het vak en zevenenzestig jaar in het leven de soul music nog altijd beheerst.’ En nog: ‘Rawls verzorgt zijn eigen achtergrondvocalen, wat o.a. prachtig uitpakt op instant classic ‘Darling I Love You’.

Zo is ‘WOOD’ het feest van de overschotjes… Maar zijn de beste schotels niet een samenraapsel? Denk hutsepot, ovenschotel, bouillabaise, ratatouille, paella, pizza. Daar kunnen geen oesters, kreeft of kaviaar tegenop (Al moeten we dat in deze periode nog proefondervindelijk checken)

(Commentaren: 22 12 18)

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen