MODDI in De Villa van de N9 in Eeklo op zaterdag 8 februari 2020

Gepubliceerd in http://www.rootstime.be, sectie ‘LIVE’, met foto’s.

 

MODDI in De Villa van de N9 in Eeklo op zaterdag 8 februari 2020: ‘Moddi is een uitermate bezig bijtje, niet alleen omdat hij vaak op toer is, maar ook omdat hij zijn muziek in combinatie ziet met zijn uitgesproken liefde voor de natuur’

Moddi kenden we helemaal niet toen hij voor het eerst onder onze aandacht kwam hier in dezelfde Villa van N9 in Eeklo op vrijdag 18 november 2011. Pål Moddi Knutsen had toen niet enkel een band mee, maar ook zijn eigen voorprogramma Monograf, bestaande uit leden van Moddi. Pål had enige tijd ervoor zijn eerste langspeler uitgebracht, ‘Floriography’ en had grote indruk gemaakt op Dranouter 2011, wat ons ontgaan was. Al kwam het Eeklose concert aan het einde van een lange toer, toch wist Pål moeiteloos de aanwezigen te overtuigen dat ook een Noor uit het Hoge Noorden (meerbepaald uit Medby op het eiland Senja) tot grote muzikale hoogten kan opklimmen. Sindsdien hebben wel meer Scandinaven dat bewijs geleverd. In elk geval gingen we, nog zwaar onder de indruk van de Eeklose performance, Moddi een paar dagen later opnieuw bekijken, dan wel in de Vooruit, een passage zo memorabel dat hij het zich tot op heden behoorlijk precies herinnert.

Sindsdien heeft Pål niet stilgezeten: er was ‘Set The House On Fire’ (2013) dat we op Rootstime uitgebreid bespraken (zoek het gerust op! Je kan er ook nog zijn intussen wel bekendste nummer horen, ‘House By The Sea’), het in Noors gezongen ‘Kæm va du?’ (‘Wie was jij?’), ook uit 2013, in wezen een ode aan Senja, maar de teksten zijn grotendeels niet van hem, maar van lokale dichters als Arvid Hanssen. Die ‘Kæm va du?’  bevat ook ‘Togsang’, een opvallende herwerking van ‘Train Song’ van de enigmatische Britse folksinger-songwriter Vashti Bunyan. Intussen verschenen diverse EP’s en in 2014 een ons niet bekende liveplaat. In 2016 vuurde Moddi ‘Unsongs’ op ons af en dat zouden we geweten hebben want die cd is een buitenbeentje op alle vlakken, vooral omdat ze songs van de hele wereld verenigt die door de plaatselijke overheden verboden en gebannen werden of ze de makers bijzonder veel miserie bezorgden. ‘Unsongs’ was en is een project waarvan hij omvang en impact zwaar onderschat had, geeft hij nu toe. Zoals The Independent schreef in 2016: ‘Making banned music dangerous once again’.

Al lees je het niet af van zijn releasetempo, maar Moddi is een uitermate bezig bijtje, niet alleen omdat hij vaak op toer is, maar ook omdat hij zijn muziek in combinatie ziet met zijn uitgesproken liefde voor de natuur. Straffer nog, lang voor de huidige voortrekkers op het vlak van klimaatverandering, was hij zich bewust van wat de mens aan het uitvreten was met de natuur. Hij was in zijn jonge jaren voorzitter van de lokale zetel van ‘Nature And Youth’, een engagement dat hij in wezen trouw gebleven is en gesterkt door wat er nu gebeurt. Zijn muziek was daar helemaal op gericht: ‘Mijn eerste songs waren een poging om een stem te geven aan de stemloze natuur’. Dat hij daarin zo consequent mogelijk is, bewijst de manier waarop hij opnieuw in Eeklo geraakt is.

Verleden jaar verscheen ‘Like In 1968’ met songs die zich eigenlijk afvragen waar we 50 jaar later staan. 1968 leek Moddi het jaar toe waarop de wereld haar onschuld verloor, toen bleek dat de Amerikanen nooit zouden ‘winnen’ in Viëtnam, dat Martin Luther King en Bobby Kennedy hun inzet voor een betere en meer rechtvaardige wereld met de dood moesten bekopen. Er was mei ’68 in Parijs, de bloedig neergeslagen Praagse Lente… Zo hebben wij dat persoonlijk ook ervaren: 1968 was voor ons het jaar waarin we de naïviteit van ons afschudden, onze persoonlijke coming of age (ja, zo oud zijn we al…) Gek dat ’Like In 1968’ komt uit de pen van iemand die haast 20 jaar na 1968 geboren werd! Tijdens het concert kwam hij hierop uitgebreid terug. En dan is er nog die hoesfoto die niet iedereen zal gelinkt hebben aan één centrale song op die plaat……

Moddi opende verpletterend met ‘Magpie Eggs’. De man kan het nog: je charmeren met een enigszins ongewoon verhaal en dan glorieus ‘ontploffen’, een intensiteit die vreemd genoeg niets afdoet van zijn charme. Je denkt nummer na nummer: hier doe ik het voor. Hij vertelde erna dat hij verrassend genoeg die song al heel lang niet meer speelt, maar dat daar nu alle reden toe was. De vermelding van ‘tootbrush’ en ‘backpack’ in deze song met vele lagen, bracht hem meteen naar de bestaansreden van dit concert, dat eerst niet op de toerlijst stond, die wel heel wat Duitse concerten behelsde. Want toen N9 hem polste naar een mogelijke passage hier, stelde hij vast dat er een mogelijkheid was op 8/2/20 om over te komen naar België, en dat bracht een hele resem herinneringen boven: op die datum was het exact tien jaar geleden dat ‘Floriography’ uitgekomen was, zijn eerste echte release, het begin van zijn muzikale loopbaan, zeg maar. Er was bovendien de uitstekende herinnering aan de vorige concerten van 2011. Dan blijkt dat hij deze toer inderdaad milieubewust, energiezuinig en zo vrij als een vogel aflegt, met enkel backpack en gitaarkist. Perfect haalbaar, stelt Moddi vast! Slechts één nadeel… Zegt hij met pretoogjes: ‘Zo heb ik geen cd’s mee, geen T-shirts, geen Moddisokken of andere koopwaar!’ Het kon niemand hier wat schelen. Maar zijn zin voor humor en mededeelzaamheid werden wel hogelijk gewaardeerd.

Moddi zou omwille van die ‘verjaardag’ een dwarsdoorsnede brengen van zijn cd’s, en zelfs enkele nieuwe songs, één daarvan net ervoor geschreven terwijl het voorprogramma nog bezig was. Tijd om te vermelden dat de jonge Brusselse singer-songwriter Camille Camille met een handvol songs het voorprogramma had verzorgd. Dat deed ze uitstekend: ze beschikt over een frêle maar erg fraaie stem, verstilde maar verfijnde songs. Camille Camille is bovendien een aangename podiumverschijning, die je meteen inpalmt. Ze heeft nog geen plaat maar is bezig met opnames in Zweden. U hoort beslist nog van haar.

Moddi’s set leek geïmproviseerd en dat was ie wellicht ook, maar alles viel zo mooi in de plooi dat het de perfectie benaderde: na dit concert had je een uitstekend beeld van man en oeuvre. Na een nieuwe song in Noors kwam ‘Live In 1968’ aan de beurt, gevolgd door ‘A Matter Of Habbit’, de eerste van drie songs uit ‘Unsongs’. Deze song gepend door Israëlische succesvolle singer-songwriter Izhar Ashdot, over de gewenning aan geweld en het doden. Bij ‘Punk Prayer’ van Pussy Riot krijgen we een lang maar razend boeiend verhaal over de Russische meisjespunkband. Maar ook het westen is niet vrij van pogingen om kritische stemmen monddood te maken: ‘Army Dreamers’ van Kate Bush is één van de tientallen songs die de BBC-radio niet meer mocht spelen tijdens de Falklandoorlog (1982) Daar hoorden ook ‘I Don’t Like Mondays’, ‘Waterloo’, ‘Killer Queen’, ‘Charlie Brown’, ‘Greensleeves’, ‘Sex & Drugs & Rock & Roll’ en ‘Lola’ bij!

Een, hoogtepunt, misschien hét hoogtepunt uit deze stoet van hoogtepunten, vormde ’12.7’. De titel verwijst naar het kaliber van de munitie voor Russische zware machinegeweren. Een exemplaar staat afgebeeld op de cover van ‘Like In 1968’. Deze moordende, bovendien exploderende kogels maken van het ‘vreedzame’ Noorwegen één van de grootste wapenproducenten ter wereld, dan nog voor Rusland en zijn bondgenoten, want alleen daar past dit kaliber bij. Dit lied heeft een zalige, haast vertederende melodie, in compleet contrast met de inhoud, een bijna ondraaglijke antithese die de song nog extra gewicht geeft.

Gelukkig volgt dan het lichtvoetige maar ook al emo beladen ‘House By The Sea’. Een gans andere Moddi hier, die eraan toevoegt dat hij toen in Telemark woonde, zuidelijke provincie van Noorwegen, en daar verbleef hij zo ver mogelijk van de zee af. Maar in Noorwegen ben je maximum 45 minuten van het water af. De song ademt gans andere verzuchtingen: ’… behind everything that I do / I just want to come home and lay down beside you / And then I’ll be who I wanted to be / In my heart I belong in a house by the sea’ met dien verstande dat zijn muzikantenbestaan en zijn activisme hem niet toestaan er een blijvende relatie op na te houden. Het blijft dus wishful thinking. Maar hij betreurt het wel en komt daar openlijk voor uit. We krijgen ook ergens een uitleg waarom hij geen… violiste in zijn band kan houden. ‘Ze werden allemaal zwanger’. Gelukkig niet zijn ‘schuld’, nemen we aan.

Moddi vergeet ‘Togsang’ niet, dat Vashti Bunyan ooit bestempelde als de beste cover uit haar repertoire. Moddi keert terug naar ‘Like In 1968’, dat in tegenstelling tot wat je denkt als je de cd beluistert niet zo zwartgallig is, maar vooral drijft op hoop. Slechts één lied kan je, althans volgens Moddi, als somber en hopeloos klasseren, ‘A Rabbit In The Headlights’. Wij zouden daar ook ‘It’s Back’ bij klasseren, over de terugkeer van het fascisme, maar die powersong brengt hij vanavond niet. Hij sluit af met ‘Little By Little’, ook al uit ‘Like In 1968’, een mooi orgelpunt van een, zoals gezegd, zo goed als perfect parcours. Er kan een bis bij, maar wie zich verwachtte aan ‘Rubbles’, ‘Silhouette’ of ‘The Shaman And The Thief’ kwam ‘bedrogen’ uit.

Er volgt binnenkort namelijk een nieuw Noors album, ditmaal met uitsluitend eigen teksten. Daaronder een wiegelied voor het kind dat hij misschien nooit zal hebben, gezien zijn life on the road en het gevecht voor de goede zaak. De titel hebben we niet (vergeten te vragen, we leren het nooit) maar het was iets als ‘Liljeki(n)d’ en het was een wolk van een liedje. Vertedering ten top. Ook dat is een aspect van Moddi als kunstenaar. Wat erna nog volgde, was een uitgebreide verbroedering vooraleer hij zijn trein naar Keulen zou halen om de toer verder te zetten. Herinneringen ophalen aan eerdere concerten. Voor iedereen die dat wenste een goed woordje. En bàkken selfies. Tijdens die ’after party’ vermelden we de briljante violiste uit de YouTube opname van ‘Silhouette’ (‘Maar dat is een Nederlandse en zij speelt altviool’) en Katrina Schiøtt die hem nog steeds terzijde staat (‘Maar da’s een celliste’) Yep, wat wij al wel wisten. Dit sociale luik was een waardig sluitstuk van een uitzonderlijk concert, een onvervalste ‘open ziel operatie’.

 

Antoine Légat.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

NIGHTHAWKS in Banana Peel (Ruiselede) op maandag 24/02/20

Nighthawks

Maandag 24 februari 2020

Op 12 december 2011 kreeg Banana Peel het bezoek, in XL-versie dan nog, van Les Daniels, formatie uit het Tieltse rond zanger Henk Stevens. Les Daniels (we telden zeven leden) specialiseerden zich in het brengen van songs van Tom Waits, bij voorkeur uit de latere, ruigere periode van de singer-songwriter uit Californië. De naam Les Daniels verwijst naar de zatte en grijpgrage nonkels die de familiefeesten komen opluisteren, of teisteren, zo je wil, iets wat goed aansloot bij dat repertoire. Iedereen heeft wel zo’n ‘zatte nonkel Daniël’ in de familie. Gedurende enkele tijd waren Les Daniels behoorlijk populair. Daar vind je talrijke clips van terug op YouTube, onder andere gefilmd op het Labadoux festival in Ingelmunster, op Melkrock en in de Patersdreef in Tielt. Merkwaardig was dat ook een zekere Nik Phelps deel uitmaakte van de groep. Deze saxofonist speelde een tijd bij en met Tom Waits: zo kan je Nik op baritonsax horen op diens legendarische ‘Mule Variations’ (1999)! Maar Les Daniels verdwenen ook weer geruisloos.

Henk Stevens is de jongste van tien, waardoor hij het gevoel had dat hij zich moest bewijzen. Dat kon in de muziek: thuis in zijn familie, via de muziekschool, via de fanfare Vermaak na Arbeid, en dan in de onvermijdelijke bands, vooral dan TVC15 (naar de gelijknamige song van David Bowie) Natuurlijk waren er de helden van het moment, van Lou Reed tot Iggy Pop. Dat mondde uit in Les Daniels. Henk werd zelfstandig schilder, want een mens moet toch leven, maar de muziek bleef een rol spelen in het leven van de eeuwige rebel. Nu is Henk daar terug van nooit weggeweest met het trio Nighthawks, dat je niet mag verwarren met de iconische blues en rootsrock band The Nighthawks, die in 1972-4 ontstond, een enorme reputatie opbouwde en grote invloed uitoefende op andere bands, en die tot op heden actief is met stichtend lid Mark Wenner (zang, harp) in de rangen (van de vele oud leden kent men hier vooral Jimmy Thackery)

‘Onze’ Nighthawks halen hun naam van ‘Nighthawks At The Diner’, het legendarische livealbum van Tom Waits, dat eigenlijk diens reputatie voorgoed vestigde, na ‘Closing Time’ en ‘The Heart Of Saturday Night’. Het zou haast 35 jaar duren vooraleer Tom opnieuw een live zou uitbrengen, want eigenlijk etaleert dit sublieme album, met zijn jazz- en nightclub atmosfeer, alle aspecten van de artiest Waits. Op zijn beurt was de titel van de plaat geïnspireerd door het beroemde schilderij van Edward Hopper, ‘Nighthawks’, dat een gelijkaardig laatavond karakter uitstraalt.

James Vervenne (piano), Alex Feys (bas) en Chris Dinneweth (sax) delen Henks liefde voor Waits en maken trots deel uit van Nighthawks. De songs die het kwartet zal brengen op 24 februari? Nighthawks hebben een dertigtal nummers in de vingers. Daar zitten klassiekers bij als ‘In The Neighborhood’, ‘Jersey Girl’, ‘Picture In A Frame’, Better Off Without A Wife’, ‘Ol’ 55’, ‘On The Nickel’, ‘Ruby’s Arms’, ‘A Sight For Sore Eyes’, ‘Tom Traubert’s Blues’, ‘Invitation To The Blues’, ‘Martha’, ‘Innocent When You Dream’, ‘The Piano Has Been Drinking’, maar ook vergeten en verborgen parels, die u de avond zelf zal ontdekken. We hoorden al een demoversie van ‘Invitation To The Blues’ en we waren zwaar onder de indruk van de stem van Henk Stevens en de klank van deze Nighthawks.

Antoine Légat.

Line-up: Henk Stevens (vox) – James Vervenne (piano) – Alex Feys (bas) – Christ Dinneweth (sax)

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

NEEKA, Women Wonderland (9×9 Folkcorner Den Appel)

WOMEN WONDERLAND –
NEEKA
MEER INFO

Neeka (of neeka) is de nickname van Ilse Goovaerts én de naam van haar band. Ilse groeide op in Antwerpen, leek klassieke orgelist te worden, maar maakte geleidelijk naam als zoetgevooisde singer-songwriter. Na het succes van tweede album ‘Candy Comfort’ werd het eventjes stil: Simon moest geboren worden. Na die sabbat verscheen ‘Women Wonderland’ en die stond helemaal in het teken van dat ingrijpende gebeuren en alles wat er rondhangt, een concept dat de titel verklaart en het album uniek maakt, toch voor onze streken. ‘Women Wonderland’ moest en zou dan ook een perfecte Neeka plaat worden met elf verzorgd gepende en gearrangeerde americanasongs met tentakels in pop en folk. Dat de jonge moeder één van de mooiste stemmen van mijlen in het rond bezit, bewijst ze constant. Neeka rààkt in pareltjes als ‘My Last Days As A Girl’ (op het ritme van de hartslag van Simon) en ‘Baby’s Ways’. Sindsdien verschenen nog drie knappe albums, de meest recente zelfs in het Nederlands. (Antoine Légat)

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

John RENBOURN & Robin WILLIAMSON, Wheel Of Fortune

Folkcorner Den Appel, 9×9 reeks (maandelijks 9 cd’s te koop voor 9 euro/stuk)

 

WHEEL OF FORTUNE –
JOHN RENBOURN & ROBIN WILLIAMS
MEER INFO

John Renbourn (1944-2005) is voor eeuwig de gitarist naast Bert Jansch in Pentangle, dat enorme invloed had tot ver buiten de folkrock en de Britse folkrevival, evenknie van Fairport Convention. John was klassiek geschoold en verdiepte zich ook (onder veel meer!) in oude muziek. Robin Williamson (Edinburgh, °1943) is een gerespecteerd multi-instrumentalist (Keltische harp en whistles), singer-songwriter en machtig verteller. Ook hij was lid van een iconisch gezelschap, de Incredible String Band. Ze visten in dezelfde vijvers, dus moesten ze ooit samen iets doen. Zo deden zij drie keer in mei 1993. Uit die opnames kwam ‘Wheel Of Fortune’ voort, een bundeling van alle aspecten van hun kennis en kunde in traditionals, folk, oude muziek en vertelkunst. John en Robin waren toen beiden op het toppunt van hun kunnen: The Impenetrable String Tangle, zoals Renbourn het raillerend noemde. Ongewijzigd, maar technisch geoptimaliseerd kwam ‘Wheel Of Fortune’ opnieuw uit in 2006, een hebbeding voor de fijnproever. Luister maar eens naar de fonkelende afsluitende traditionals, het instrumentale ‘Port Patrick’ (met Robins harp) en het door John gezongen titelnummer. (Antoine Légat)

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

MAUVAIS SORT, Sans dessus dessous

Net bijgeplaatst bij de 9×9 voor februari 2020 in Folkcorner Den Appel

DESSUS –
MAUVAIS SORT
MEER INFO

Enkele studenten, vier jongens en één meisje, afkomstig uit Montreal en omstreken, hoofdstad van Québec, Canada, komen in mei 1998 eerder toevallig samen om het einde van het schooljaar met de gepaste muziekjes te vieren. Tot daar niets speciaals, maar op één of andere wijze pakt de mayonaise, en dat ondanks heel verschillende muzikale achtergronden, van rock over klassiek naar traditioneel. Al snel wordt Mauvais Sort overal gevraagd en komen er eigen folkcomposities de traditionals aanvullen. Daaronder hun allereerste: ‘La dernière gigue’, geïnspireerd door het populaire verdichtsel van de behekste kano (La Chasse-galerie) Zoveel enthousiasme en de uren studio gewonnen in een wedstrijd monden uit in een eerste plaat, ‘Sans dessus dessous’ (2000), een schot in de roos, vooral omwille van de hoge dansbaarheid van dit vurige repertoire en de inbreng van straffe accordeoniste Stéphanie Richard. ‘La dernière gigue’ ontbreekt natuurlijk niet. Er zouden nog platen volgen, maar de openingszet was alvast magistraal. (Antoine Légat)

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Commentaren bij ‘BOSS’

Comments pending / Commentaren in de pijplijn

Two versions with a different # 14 / Twee versies met een ander nummer 14.

BOSS. 1/ Lady Boss (Bai KAMARA JR., cd Salone) 2/ The Whole Of The Moon (Karine POLWART, cd Karine Polwart Scottish Song Book; comp. Mike SCOTT) 3/ Norman Fucking Rockwell (Lana DEL REY, cd NFR) 4/ The Northside (THE MONOTROL KID, cd Exhale) 5/ Nightclub (Ben HARPER + Charlie MUSSELWHITE, cd If You’re Going To The City – A Tribute To Mose ALLISON) 6/ Rainy Day Song (Andrew COOMBS, cd All These Dreams) 7/ Kiss It Off Me (CIGARETTES AFTER SEX, cd Cry) 8/ Morning School Bus Blues (Bai KAMARA JR.) 9/ Swim Until You Can’t See Land (Karine POLWART) 10/ Mariners Apartment Complex (Lana DEL REY) 11/ Your Mind Is On Vacation (But Your Mouth Is Workin’ Overtime) (Taj MAHAL, cd If You’re Going To The City – A Tribute To Mose ALLISON) 12/ Don’t Let Me Go (CIGARETTES AFTER SEX) 13/ Suwwanee County (Andrew COOMBS) 14/ Whatever’s Written In Your Heart (Karine POLWART; comp. Gerry RAFFERTY) OR Motherland (THE LASSES, cd Undone; comp. Natalie MERCHANT) 15/ Bartender (Lana DEL REY) 16/ It’ll Be Alright (THE MONOTROL KID) 17/ Homecoming (Bai KAMARA JR.) 18/ Cry (CIGARETTES AFTER SEX) 19/ In The Name Of You (Andrew COOMBS) (28 01 20)

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

WENTUS BLUES BAND feat. Duke ROBILLARD in Banana Peel (Ruiselede) op maandag 10 februari 2020

Wentus Blues Band feat. Duke Robillard

Maandag 10 februari 2020

 

De kans is erg groot dat u als afficionado van de blues beide actoren al aan het werk zag en hoorde. Want zowel Duke Robillard als Wentus Blues Band waren en zijn belangrijke spelers op het bluesforum. Dat u ze samen zag, kan ook, maar die kans is dan weer klein. Het is dus zaak om dit niet te missen. Dat zegt men nogal vlug, maar volgende lijnen zullen dat hopelijk rijkelijk bewijzen.

Michael John ‘Duke’ Robillard (°1948) werd geboren in Woonsocket, Rhode Island, in oppervlakte de kleinste, maar in naam de langste (‘The State of Rhode Island and Providence Plantations’) Amerikaanse staat. Een dicht bevolkte staat ook, vandaar de populaire bijnaam ‘Biggest Little State’. De gitarist-zanger, toen nog Mike ‘Honey Bear’ Robillard, richtte in 1967 Roomful Of Blues op, samen met pianist Al Copley. Zo’n twaalf jaar lang bleef Robillard bij de succesvolle band, voldoende om in de bluesgeschiedenis al een vooraanstaande plaats te bekleden. Big Joe Turner en Eddie ‘Cleanhead’ Vinson maakten graag gebruik van de diensten van Roomful. Maar het was nog maar een begin: in 1979 werd hij gitarist bij rock-‘n-roll zanger Robert Gordon, allicht in opvolging van de al even legendarische Link ‘Rumble’ Wray. Robillard werd lid van de Legendary Blues Band, richtte in 1981 een eigen band op die al snel Duke Robillard And The Pleasure Kings ging heten. Onder de vele projecten uit die tijd citeren we enkel de plaat met Dr. John en Ron Levi, ‘You Got Me’ uit 1988. In 1990 verving Duke Jimmie Vaughan in The Fabulous Thunderbirds, toch een hele eer. Oplettende lezers merken dat Robillard met al die bands schrijlings zat tussen (blanke) blues en rock. Maar intussen verkende hij andere einders, zowel solo als met kleinere gezelschappen (zijn duo met jazzgitarist Herb Ellis) Jazz, blues uit forties en fifties, roots rhythm & blues, jump blues, swing met trio New Guitar Summit hij pakte het allemaal aan, telkens met hetzelfde aanstekelijke enthousiasme. Heel even, in 2013, was hij zelfs tourgitarist bij Bob Dylan! Dat was niet eens een ‘first’, want Duke deed al zijn duit in het zakje op ‘Time Out Of Mind’, één van de beste Dylanplaten (1997) In 2005 was er de cd ‘The Duke Meets The Earl’, duoplaat met Ronnie Earl. In 2006 toerde hij met… Tom Waits, nog zo’n onverwachte naam (zie verder!) Blues kwam altijd eerst, zoals bleek op het Belgium Rhythm And Blues Festival (‘Peer’ dus) van 2002 waar hij met de Pleasure Kings een bijzonder straf optreden neerzette, waar we bijzonder van genoten hebben. Het was ook de periode dat hij de ene Blues Music Award na de andere behaalde, waarmee bij Buddy Guy naar de kroon stak. De laatste jaren leek hij zich vooral te concentreren op swing en jump blues, zoals zijn concert in De Villa van de N9 te Eeklo aangaf (2009)

Maar dan is er de Wentus Blues Band, bluesband uit Kokkola, Suomi (Finland), die al meedraait sinds 1986, op initiatief van onder meer gitarist Niko Riippa, tevens frontman van Niko Riippa’s Flying Circus, en bassist Robban Hagnäs, tevens de… onderhoudsman van de Wentus Chevy Blues van en de man van de merchandise, manusje-van-alles eigenlijk. Wentus heeft in meer dan drie decennia een geweldige reputatie opgebouwd, onder eigen naam maar nog meer als begeleider van de beste Amerikaanse bluesartiesten. Je moet je eerder afvragen met wie ze niét de hort op gingen. Meer dan 2500 optredens gaven ze, en sinds 1989 (cd ‘Wentus Blues Band’) brachten ze meer dan tien cd’s onder eigen vlag uit. Wij zagen hen schitteren als backing van Phil Guy zaliger, broer van de uiteraard veel bekendere Buddy, in De Boederij in Eine (Oudenaarde) in 2003. Er kwam ook een cd met Phil Guy, en ook één met Dick Heckstall-Smith, de saxofonist van o.a. Colosseum. Geen wonder dat een plejade sterren medewerking verleende aan de dubbele live-cd ‘Family Meeting’, t.g.v. het twintigjarig jubileum van Wentus (2007): Eddie Kirkland, Lazy Lester, Louisiana Red, Eric Bibb, Barrence Whitfield, Kim Wilson, Mick Taylor (Rolling Stones), Sven Zetterberg en nog anderen deden mee.

Duke en Wentus kennen mekaar al heel lang, al drieëndertig jaar, van toen de band in eigen land Robillards support deed (1987) Daarop gingen ze prompt samen op toer in Zweden. Het is dan ook niet verwonderlijk dat Duke speelde op het feest voor Wentus’ dertigste verjaardag, in 2016 dus. Ook de volgende stap was de logica zelve: een plaat tezamen! Sinds verleden jaar is er dan ook ‘Too Much Mustard!’ Die cd werd opgenomen in de Lakewest Recording Studio in Rhode Island. De songs komen voor het merendeel van Wentus. Duke bracht nummers aan die hij al eerder inblikte: ‘She Made My Mind’ (van ‘Rockin’ Blues’ – 1988) en ‘Passionate Kiss’ (van ‘Turn It Around’ – 1991). En er is het titelnummer, natuurlijk. Er zijn ook covers op, van fifties R&B en blueszanger en songschrijver Chuck Willis (‘I Feel So Bad’, zijn best bekende nummer), The Holmes Brothers (‘opener ‘Stayed At The Party’) en Robert Johnson (‘Judgement Day’) Dat er ook een Tom Waits song op zou komen (‘2:19’), stond in de sterren geschreven. Het was namelijk Waits die in tempore non suspecto de cd-titel aanbracht, toen Duke en Tom in 2006 samen een sessie deden. Wanneer Tom op steeds meer vervorming van de gitaar aandrong, trok Duke een scheef gezicht, want daar had de gitarist van de mooie klanken het moeilijk mee. Waarop Waits: ‘Wat is er aan de hand? Te veel mosterd?’ Ook de cover van ‘First We Take Manhattan (Then We Take Berlin)’ van Leonard Cohen is bijzonder, want die song, bekend in de versie van Jennifer Warnes (en met op gitaar Stevie Ray Vaughan!) van haar inderdaad beroemde ‘Famous Blue Raincoat’ uit 1986, was altijd al een favoriet van Duke: dit is zijn eerste, lang uitgestelde eigen uitvoering. De songs van Wentus dragen bij tot het swingend en dansbaar karakter van ‘Too Much Mustard!’

.

Antoine Légat.

 

Line-up: Juho Kinaret (zang) – Duke Robillard (gitaar, zang) – Niko Riippa (gitaar) – Robban Hagnäs (bas) – Daniel  Hjerppe (drums) – Pekka Gröhn (keyboards)

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen