LARA ROSSEEL BAND in Arscene (Hansbeke) op zaterdag 6 januari 2018

LARA ROSSEEL BAND in Arscene (Hansbeke) op zaterdag 6 januari 2018: ‘Een pracht van een concert, muzikaal hoogstaand, maar ook van een warmmenselijk en hoog poëtisch gehalte

Het vijftal van de Lara Rosseel Band gaf in Arscene, onder leiding van de bassiste en componiste, een pracht van een concert weg, muzikaal hoogstaand, maar ook van een warmmenselijk en hoog poëtisch gehalte. De reputatie van Lara Rosseel verspreidt zich als een lopend vuurtje, want er kwamen mensen van heinde en ver om dit bij te wonen, zodat Arscene voor het eerste concert van 2018 afgeladen vol zat. Het is uitkijken naar een eerste cd die er zit aan te komen.

Wie bij het horen van het woord ‘jazz’ jankend en brullend wegvlucht, moet dringend eens een concert bijwonen van onze jongere, aankomende jazzmuziek makers (lijstje verkrijgbaar op simpel verzoek) Er staat immers een verrassing van formaat te wachten. Niks geen moeilijk doen om moeilijk te doen, geen navelgestaar of eindeloos wereldvreemd gepingel, geen redundante dissonanten en niet te volgen tempi. De jonge jazzcats hebben daar geen boodschap aan, en hun publiek al evenmin. Openheid is de boodschap en kruisbestuiving is geen scheldwoord. We leven immers in tijden waar muziek van allerlei slag en soort vrij beschikbaar is en dat oefent invloed uit op schepping en beleving van hun muziek die toch met recht en reden jazz mag heten: hedendaagse muziek van Afro-Amerikaanse origine, met een ritme waarin de geaccentueerde noten vaak vóór de maat vallen en met een improvisatorische natuur.

Lara Rosseel volgde een opleiding jazz bass aan het Conservatorium van Leuven, na een klassieke scholing op gitaar en cello en een opleiding jazz in het Lemmensinstituut, waar ze ook twee jaar klassieke gitaar studeerde. Ze is lid van o.a. Old Salt (in alle opzichten een wereldmuziek band), is één van de speerpunten in die jonge jazz, al blijft ze daar zelf opvallend terughoudend over. Ze gelooft in creatie, niet in uitpakken mèt. Dat bleek ook tijdens dit concert, waarbij ze letterlijk op de achtergrond blijft. Maar muzikaal stuurt en stuwt ze haar troepen doorheen haar en andermans composities. De ontwapenende in loco bedachte commentaren bij die nummers doen de rest. En er is vooral de muziek natuurlijk. Daar heeft ze de juiste mensen voor, een kwartet klassenbakken om ‘u’ tegen te zeggen. Stefan Bracaval, klassiek geschoold fluitist, koos bewust voor een bestaan in en om de jazz en zit in heel wat jazz gerichte gezelschappen (mogen we hier en passant een lans breken voor het briljante ‘Woodworks’, cd die hij samen met pianist Pierre Anckaert maakte?) Dan is de Lara Rosseel Band een kolfje naar zijn hand.

 Jan Alfredo Van Moer (°1987; Chili) studeerde klassieke trompet in de academie van Grimbergen en Brussel, en studeerde jazz aan het Conservatorium van Brussel. Zoals de anderen is hij lesgever. In de vele internationale projecten waarin hij deelnam, lees je ronkende namen. Maar de manier waarop hij bugel en trompet speelt is zo al van aard om voorzichtige vergelijkingen op te roepen met de grote Bert Joris, en dat is voorwaar een compliment. Sep François heeft een opvallende inbreng via de warme klankkleuren van vibrafoon en marimba (en occasioneel andere percussie) Hij heeft dan wel een iets kortere staat van dienst, maar is lid van jazz ensemble Ifa y Xangô (Brussel/Antwerpen) dat precies grossiert in dansbare jazz met opvallende Afrikaanse en Latijnse invloeden.

De percussie is in handen van Robbe Kieckens (geboren in Rwanda, maar woonachtig in Gent) maar in plaats van het ‘klassieke’ jazzdrumstel bespeelt hij de cajon, conga’s, handtrommels en slagwerk van diverse oorsprong (Arabisch, Cubaans, West-Afrikaans, Braziliaans…) Robbe liet in Arscene al eerder zijn talent bewonderen in Compro Oro, jazz met zuiderse inslag. En hij treedt o.a. op met flamencogitarist Myrddin. Zijn profiel beantwoordt aan dat van de andere leden van de LRB: een degelijke scholing, jazz met open vizier in veelkleurige combinaties plus de drang om de fakkel door te geven via privé evenementen, workshops en het lesgeven. Bij Robbe is dat o.a. drumschool Tambor en zelfs sessies teambuilding voor bedrijven, via percussie! Over al deze musici valt dus veel meer te zeggen dan wat hier mogelijk is.

Maar die gelijkgestemde zielen moeten ook samenklinken. Van bij de eerste noten van ‘West’ voel je dat het goed zit met die synergie. ‘Denk aan de Sahara’ leidt Lara in, ‘Het is verschrikkelijk heet. Je zit op een kameel die traag vooruitgaat. Veel te warm allemaal…’ En zo deint de song ook met een zalige loomheid terwijl de muzikanten mekaar aftasten en tegelijk ruimte geven, een interactie van mensen die mekaar heel goed begrijpen en de techniek bezitten om dat ook uit te voeren. Uiteraard ging het heen en weer met de solo’s die in een eindeloze variatie op de toehoorders afkwamen. In het daaropvolgende ‘De Grote Vrouw en de Olifant’ is het ‘al een stuk minder warm’ terwijl het tempo verhoogt. Een complexer einde, maar daar weten deze musici raad mee. De song toont vooral dat Lara’s composities beeldend zijn, heel filmisch en een welhaast synesthetische ervaring.

Na een vrij korte song duidt ze nummer vier ‘Straight Ahead’ met ongeveer deze woorden: ‘Als je voor iets wil gaan, moet je dat doen’. Lara geeft aan dat ze zelf van het impulsieve type is. Met Sep op cajon en Robbe op een handtrommel die klinkt als een darboeka krijgt dat ‘Straight Ahead’ een opmerkelijke swing mee, funky bijna. Stefan haakt daar met een fraaie solo op in. De vooroordelen over jazz, voor zover het aandachtige en meelevende publiek die al had, liggen dan al lang in de prullenmand. We krijgen in het eerste deel onder meer nog ‘Wilson’, een stuk in majeur (grote terts), waar ze van aankondigt dat ze die zullen hernemen in het tweede deel, maar dan in mineur (kleine terts). En of iemand dat zal opmerken? Nee dus, want al is dat dezelfde ‘Wilson’, het stuk kreeg een heel ander karakter mee. Niets speciaals, ware het niet dat dit het speelse karakter van de muzikale benadering van Lara Rosseel belicht, alles casual. Er is ook nog plaats voor een ‘Blues’, één ‘van vier bladzijden partituur’. We noteren dat het nogal Afro klinkt, met aanstekelijke percussie. De anders vrij cerebrale, apollinische Stefan Bracaval laat hier horen dat hij een ook meer dionysische kant heeft. De LRB zal het nummer als bis hernemen, als we dat goed gehoord hebben ten minste.

Het eerste deel besluit met een verbluffende keus: het vijftal speelt integraal en volledig volgens partituur de bekende… prelude ‘Wachet auf, ruft uns die Stimme’ (BWV 645) van Johann Sebastian Bach! Verfrissend slot, dat zeker, en ongetwijfeld een fijne hommage aan de misschien wel grootste componist aller tijden, maar wat de achtergrond was van deze keuze vergaten we te vragen. Na de pauze krijgen we opnieuw zo’n filmisch stuk, ‘Catch The Pinguin’, waarbij ze aangeeft dat we dat maar zelf moeten invullen. Het is een ouder werk, dat ze schreef toen ze via Erasmus in Göteborg, Zweden, studeerde. Er volgt een erg knappe compositie van percussionist en componist Chris Joris, één van onze grotere jazztalenten, nog niet voldoende als dusdanig erkend, vinden we. Een dubbele eigen compositie van de leidsvrouw, zonder Sep en Robbe, geeft Jan Van Moer de kans om te schitteren: op zijn bugel mimeert hij suggestief de wind.  ‘With The Bicycle To The Rue Van Volsem’ (een herinnering aan Lara’s studietijd?) krijgt ook al een verlengstuk, ‘La suite’ genaamd. U raadt het: dit is het gemaskeerde ‘Wilson’, waar ze ons op attendeert… achteraf.

Veel animo valt te beleven in een werk van de New Yorkse duizendpoot John Zorn. Er zit een duidelijke groove in deze interpretatie met veel boeiende soli heen en weer. Wat volgt, is dan weer van een totaal andere aard: ‘Cherokee Trail’ leerde Lara van Dan Wall van Old Salt (die avond trouwens aanwezig) De song verwijst naar de historische route doorheen Oklahoma, Kansas, Colorado en Wyoming die uiteindelijk moest voeren naar de gebieden in California waar men goud vond. In de tweede helft van de 19e eeuw was die trail, ook Trapper’s Trail genoemd, dan ook erg populair. Ook als nummer is het heel direct met zijn vaak herhaalde melodie. De solo van Bracaval heeft iets droevig over zich en Lara Rosseel laat in de fade out de karavaan naar de einder vertrekken… Het etaleert een laatste onmiskenbaar kenmerk van deze muziek: ze is vaak lyrisch, poëtisch naar het beeld en de gelijkenis van de schepper ervan.

De LRB sluit af met ‘Trust In Me’, het lied dat Kaa de slang zingt in ‘Junglebook’ om kleine Mowgli in trance te brengen en mee te lokken voor culinaire doeleinden, iets waar Shere Khan de tijger tenslotte een stokje voor steekt. Hypnose is echter niet nodig om de aanwezigen mee te tronen naar de rijkgeschakeerde wereld die Lara Rosseel en haar mannen voorschotelen. Een minimum aan inspanning geeft een maximum aan ontspanning. De cd is er dus nog net niet, maar we hebben alvast iets om naar uit te kijken na deze uitermate boeiende kennismaking met de Lara Rosseel Band…

Antoine Légat.

 

Advertenties
Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Ons platen jaaroverzicht van 2017…

U zal vergeefs een genummerde rangschikking vinden… Muziek hoeft niet gerangschikt te worden, vinden we…

 

De platen die ons 2017 vorm gaven…

 

Bounce Back (Chantal ACDA)

Prisoner (Ryan ADAMS)

The Source (Tony ALLEN)

Anna Of The North (ANNA OF THE NORTH)

Afterglow (ÁSGEIR)

Mingle With The Universe: The Worlds Of Lord Byron (Eric ANDERSEN)

Honest Life (Courtney Marie ANDREWS)

Waiting On A Song (Dan AUERBACH)

Land Of Doubt (Sam BAKER)

Love > Fear (48 Hours In Traitorland) (Nathan BELL)

Migration Blues (Eric BIBB)

Pick Your Poison (Selwyn BIRCHWOOD)

Hug Of Thunder (BROKEN SOCIAL SCENE)

Bone On Bone (Bruce COCKBURN)

Dark Eyed Messenger (Adrian CROWLEY)

Severed (CURSE OF LONO)

Americana (Ray DAVIES)

Symphony For 2 Little Boys featuring Dave Douglas (DE GROOTE-FAES DUO)

T’Hooft & Rimbaud (DEREK & RENAUD)

Little Fictions + Best Of (ELBOW)

Resurgam (FINK)

Hinges Of Luck (Douglas FIRS)

Joy Comes Back (Ruthie FOSTER)

Things I’ve Never Said (FRANCES)

What In The Natural World (Jake Xerxes FUSSELL)

Freedom Highway (Rhiannon GIDDENS)

Static In The Wires (Martin HARLEY & Daniel KIMBRO)

People We Become (Jo HARMAN)

Thurm (Joe HENRY)

Robyn Hitchcock (Robyn HITCHCOCK)

The Navigator (HURRAH FOR THE RIFF RAFF)

The Nashville Sound (Jason ISBELL AND THE 400 UNIT)

Here Vol. 1 (Dayna KURTZ with Robert MACHÉ)

Manic Revelations (Pokey LaFARGE)

DAMN. (Kendrick LAMAR)

Recorded Live In Lafayette (Sonny LANDRETH, 2 disc set – acoustic & electric)

Gargoyle (Mark LANEGAN BAND)

American Dream (LCD SOUNDSYSTEM)

Ταώς Taos (Efrén LOPEZ – Stelios PETRÁKIS – Bijan CHEMIRANI)

Semper Femina (Laura MARLING)

Big Bad Luv (John MORELAND)

Roll With The Punches (Van MORRISON)

Whiteout Conditions (THE NEW PORNOGRAPHERS)

Bobby Fuller Died For Your Sins (Chuck PROPHET)

Poor David’s Almanack (David Rawlings)

Stalemate Days (HT ROBERTS)

If All I Was Was Black (Mavis STAPLES)

Itinerant Arias (Christopher Paul STELLING)

TajMo (TAJ MAHAL & KEB’MO’)

Live in Gent (Lieven TAVERNIER)

Live From The Fox Oakland (TEDESCHI TRUCKS BAND)

Acoustic Classics II + Acoustic Rarities (Richard THOMPSON)

Walk On In (Richard VAN BERGEN & ROOTBAG)

Worlds Within (Ad VANDERVEEN)

No Offending Borders (Torgeir WALDEMAR)

A Deeper Understanding (THE WAR ON DRUGS)

Out Of All This Blue (THE WATERBOYS; 2 cd’s)

Is This The Life We Really Want? (Roger WATERS)

A Kind Revolution (Paul WELLER)

Waffles, Triangles & Jesus (Jim WHITE)

 

%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%

 

De platen die daar dicht bij aanleunen…

 

Jungle Eyes (ABSYNTHE MINDED)

Relaxer (ALT-J)

Honest Man (Matt ANDERSEN; 2016)

Lotta Sea Lice (Courtney BARNETT & Kurt VILE)

Queens Of The Breakers (THE BARR BROTHERS)

Chuck (Chuck BERRY)

Capacity (BIG THIEF)

Boddin (Frank BODDIN)

Daybreak Over Jackson Street (Steph CAMERON)

Stuck In The Status Quo (Stef Kamil CARLENS)

50 (Michael CHAPMAN)

Ghost On The Car Radio (Slaid CLEAVES)

Cigarettes For Sex (CIGARETTES FOR SEX)

Robert CRAY & HI RHYTHM (Robert CRAY & HI RHYTHM)

Floww (CRO MAGNON)

Watershed (Emilia CURRAN)

The Blues, The Whole Blues And Nothing But The Blues (DAVID BROMBERG BAND)

Lilies (Melanie DE BIASIO)

Hineininterpretierung – DAAU spielt DAAU (DIE ANARCHISTISCHE ABENDUNTERHALTUNG)

How Did I Find Myself Here? (The DREAM SYNDICATE)

Prince Of Tears (Baxter DURY)

The Great Plains (Thomas DYBDAHL)

Hardworking Man (ED DE SMUL BAND)

Chansons fatales (EDDY et les VEDETTES)

Ghost Gardens (Elliott BROOD)

Magic Market Love (ERIKSSON DELCROIX SUN SUN SUN ORCHESTRA)

Pure Comedy (FATHER JOHN MISTY)

Pleasure (FEIST)

Crack-Up (FLEET FOXES)

The Far Field (FUTURE ISLANDS)

Nocturne (GIRLS IN HAWAII)

Last Place (GRANDADDY)

Something To Tell You (HAIM)

Live From Kyrgyzstan (HENHOUSE PROWLERS)

Live At The AB (HIDEAWAY)

In The Same Room (Julia HOLTER)

Live At Acropolis. Herod Atticus Odeon, Athens (Sivert HØYEM)

Ash (IBEYI)

Running Days (J. BERNARDT)

Down Hearted Blues (Eilen JEWELL)

Skeleton Blues (Simon JOYNER & THE FALLEN MEN)

Other People’s Songs (Damien JURADO & Richard SWIFT)

The Mystical Survivors And Some Rar Earthlings (Bai KAMARA Jr.)

Folk Songs (KRONOS QUARTET with Rhiannon GIDDENS, Olivia CHANEY, Natalie MERCHANT & Sam AMIDON)

Stand Your Ground (John LONG)

Melodrama (LORDE)

Stories In Between (LUCY AND THE BIRDS)

Break The Chain (Doug MacLEOD)

The Magpie Salute (THE MAGPIE SALUTE)

The Search For Everything (John MAYER)

D’eau et de lumière (Violaine MAYOR; Bretagne)

Ah, The World! Oh, The World! (Tom McRAE)

Stitch Of The World (Tift MERRITT)

Ask Your Heart (MEHMET POLAT TRIO)

A Crow Looked At Me (MOUNT EERIE)

Knock A Hole In It (MR. SIPP)

Amerika (Dimitris MYSTAKIDIS)

Sleep Well Beast (THE NATIONAL)

Dark Matter (Randy NEWMAN)

Tempo – Rebetiko Guitars Project (Nikos PROTOPAPAS)

Villains (QUEENS OF THE STONE AGE)

Modern Pressure (Daniel ROMANO)

Live In Mechelen (Daithi RUA & FRIENDS)

Live In The Netherlands (Xavier RUDD, dubbel cd)

Marked For Death (Emma Ruth RUNDLE)

Alles in Kleur (SHEEWAWAH)

Time Is A Riddle (Luke SITAL-SINGH)

Letters To Hansenberg (SOOLMAAN QUARTET)

Tobacco Fields (William SOUFFREAU)

From DeeWee (SOULWAX)

Songs Of A Renegade (Greg SOVER)

Snow (Angus & Julia STONE)

Brother Earth (STROGRASS)

Masseduction (ST. VINCENT)

Let’s Just Be Real (Laura TATE)

L’adorable leurre (TONDO)

To The Ancient Tree – Chapter I: Voyage To The Ancestor (TO THE ANCIENT TREE; dubbel cd)

Colossus (TRIGGERFINGER)

Allermooist op Aard (Raymond VAN HET GROENEWOUD)

Dumb Blood (VANT)

Duo (Gudrun WALTHER & Jürgen TREYZ)

Warhaus (WARHAUS)

Harmony Of Difference (Kamasi WASHINGTON)

How Different It Was When You Were There (Matt WATTS)

Marktzangers bezingen Den Grooten Oorlog (Marktliederen over de Eerste Wereldoorlog) (Erik WILLE-Luc DE SUTTER)

Greatest Hits Live ([Steve] WINWOOD; 2 cd’s)

Hitchhiker (Neil YOUNG; eigenlijk 1976)

I See You (THE XX)

 

%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%

 

De platen die we nog niet konden beluisteren:

 

In Spades (AFGHAN WHIGS)

Southern Blood (Greg ALLMAN)

Native Invader (Tori AMOS)

Turning Tide (P.P. ARNOLD)

Colors (BECK)

Utopia (BJÖRK)

Jupiter (Part II) (BLAUDZUN)

Scarlett Roses (Grayson CAPPS)

Stompin’ Ground (Tommy CASTRO)

Good Luck Songs (Daisy CHAPMAN)

Close Ties (Rodney CROWELL)

So You Wanna Be An Outlaw (Steve EARLE)

Chills And Fever (Samantha FISH)

Liqa’ (GFVP – THE GHENT FOLK VIOLIN PROJECT)

Luciferian Towers (GODSPEED YOU! BLACK EMPEROR)

Revolution Come… Revolution Go (GOV’T MULE)

Gliding (Emily HERRING)

Pretty Little Troubles (Malcolm HOLCOMBE)

Elegio (Photis IONATOS)

Exile & Grace (KING KING)

Little Hook (LITTLE HOOK)

Sanctified (LOW SOCIETY)

Not Dark Yet (Shelby LYNNE & Allison MOORER)

Undivided Soul (J.D. McPHERSON)

Songs Of Love And Death (ME AND THAT MAN)

City Music (Kevin MORBY)

Low In High School (MORRISSEY)

Prodigal Son (Elliott MURPHY)

God’s Problem Child (Willie NELSON)

Prayers For Peace (NORTH MISSISSIPPI ALLSTARS)

Ti Amo (PHOENIX)

Out Past The Wires (Rod PICOTT)

Carry The Fire (Robert PLANT)

Relatives In Descent (PROTOMARTYR)

Change My Game (Thorbjorn RISAGER)

On Air (ROLLING STONES)

Folk Hotel (Tom RUSSELL)

Lay It On Down (Kenny Wayne SHEPHERD)

Trein Vuur Dageraad (SPINVIS)

Aromanticism (Moses SUMNEY)

Kidal (TAMIKREST)

Drunk (THUNDERCAT)

We’re All In This Together (Walter TROUT)

Future Primitives (THE VAN JETS)

How How How (Guy VERLINDE & THE HOUSEROCKERS)

Golden Boy (WATERMELON SLIM)

The Lights Of Paris (Rupert WATES)

The Visitor (Neil YOUNG + PROMISE OF THE REAL)

 

(Work in progress… Update: 29 01 18)

 

 

 

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Commentaren bij ‘FINE’, de Jim White versie

FINE (Jim White version). 1/ Mississippi (THE SECRET SISTERS, cd You Don’t Own Me Anymore) 2/ Who Told You That (Mavis STAPLES, cd If All I Was Was Black) 3/ A World Away (Sonny LANDRETH, cd Recorded Live In Lafayette (2 disc set – acoustic & electric), disc 1) 4/ Greenland Whale (Sam KELLY & THE LOST BOYS, cd Pretty Peggy) 5/ The Glorious Dead (Joe HENRY, cd Thrum) 6/ Carry Me (THE SECRET SISTERS) 7/ Shake It Off (Ryan ADAMS, cd 1989) 8/ Ain’t No Doubt About It (Mavis STAPLES) 9/ He’s Fine (THE SECRET SISTERS) 10/ Blood Of The Forgotten Song (Joe HENRY) 11/ Chasing Shadows (Sam KELLY & THE LOST BOYS) 12/ Creole Angel (Sonny LANDRETH, cd Recorded Live In Lafayette (2 disc set – acoustic & electric), disc 1)  13/ How You Get The Girl (Ryan ADAMS) 14/ You Don’t Own Me Anymore (THE SECRET SISTERS) 15/ If All I Was Was Black (Mavis STAPLES) 16/ Keep Us In Song (Joe HENRY) 17/ (CODA) Sweet Bird Of Mystery (Jim WHITE, cd Waffles, Triangles & Jesus) –Zo gaat dat: net ‘JUKE’ afgewerkt, met de intentie dat soort oefening een tijdlang niet meer te doen… En plots dient zich een andere compilatie aan met cd’s die we te laat ontdekten voor 2017 (The Secret Sisters, Sam Kelly & The Lost Boys), of die om andere, hoe dan ook weinig overtuigende redenen nog niet aan de bak kwamen (Sonny Landreth, Joe Henry), uitstekende cd’s die dreigden onder te sneeuwen met de lawine van cd’s van 2018 in aantocht… Met Ryan Adams ‘1989’ halen we zelfs een wat oudere cd binnen. Er was een eerste versie van ‘FINE’ met twee lange nummers van Fink, wiens ‘Resurgam’ opnieuw een meesterwerk is, maar voor vele oren is die iets té ingetogen, zeg maar hypochondrisch. Dan maar een tweede versie met meer Mavis Staples en Sonny Landreth. En intussen deze uitvoering met een CODA van Jim White. *** The Secret Sisters leverden de titel, opnieuw een vierletterwoord. Daar schreven we een tekst over, die u weervindt op de site van Folkcorner Den Appel. Maar we zijn zo vrij hem hier in aangepaste vorm te plaatsen. ‘Met hun eerste ‘The Secret Sisters’ (2010) werden songschrijvers en zangeressen Laura & Lydia Rogers uit Muscle Shoals, Alabama, de hemel in geprezen: vergelijkingen met The Everly Brothers, support van o.a. Bob Dylan, T-Bone Burnett als producer, een nummer op een cd van ‘The Hunger Games’… Het hield niet op, maar met de volgens de kritiek wisselvallige opvolger tuimelden ze van hun voetstuk, verloren ze hun platenmij en wilden ze zelfs kappen met de muziek. Maar collega Brandi Carlile trok hen over de streep en, niet zonder moeite, kwam ‘You Don’t Own Me Anymore’ onder haar leiding tot stand, een plaat in de beste akoestische Americana traditie. The Secret Sisters hadden duidelijk een gram te halen. Ze legden ongeremd hun ziel én hun frustraties bloot in deze plaat die daardoor soms een pijnlijk persoonlijke toets heeft. In de vele rustige songs bedekt een film van tristesse de gouden harmonieën (‘Carry Me’, ‘Kathy’s Song’, ‘Flee As A Bird’) Er zijn natuurlijk ook songs met een elegante zwier en zwaai (‘King Cotton’), maar overal hakt de tekst erin (‘Tennessee River Runs Low’, ‘You Don’t Own Me Anymore’) De geest van Neil Young waart doorheen het beladen ‘Mississippi’. Zo valt er in deze tot de essentie geslepen schoonheid voorwaar veel te ontdekken.’ *** Over Ryan Adams’ ‘1989’ hadden we het volgende op te merken, ook al op Folkcorner Den Appel: ‘1989’ (uit 2016) is een onwaarschijnlijk project. De in vakkringen hoog aangeschreven Ryan Adams en de populaire countryster Taylor Swift zijn beiden singer-songwriters, maar komen uit erg verschillende muzikale werelden. In volle verwerking van een pijnlijke break-up ontdekte Adams het vijfde album van Swift, ‘1989’, dat haar doorbraak bezegelde in de popmuziek. Die plaat bracht Ryan troost en vreugde in bange tijden. Hij vatte het plan op om het album integraal te coveren in een stijl die naar eigen zeggen het midden houdt tussen ‘Darkness On The Edge Of Town’ van Bruce Springsteen en ‘Meat Is Murder’ van The Smiths, wat je inderdaad kan horen. Swift stak van in het begin haar enthousiasme niet onder stoelen of banken en volgde de opnames op de voet. De verrassend sterke songs verliezen hun blingbling maar baden in een behaaglijk bad van onbestemd verlangen en verstild verdriet. ‘1989’ verenigt zo het beste van twee werelden.’ Over de andere cd’s zullen we kort zijn: u weet waar u info kan vinden. *** ‘Recorded Live In Lafayette’ is buiten kijf één van de beste liveplaten van 2017. Blues, zegt men, maar Sonny Landreth, eveneens buiten kijf één van ’s werelds beste gitaristen, gaat hier vele rootsrichtingen uit. Wat is deze dubbelaar een genot om naar te luisteren met muzikanten van dit duizelingwekkende niveau… Ze had gerust in heel wat méér eindejaarslijstjes mogen staan. Dat zou bewijs zijn dat de mensen deze sublieme cd kennen. *** Sam Kelly is een vreemde vogel, toch volgens de platenindustrie. Hij won de BBC Radio 2 Folk Award (de Horizon Award) in mei 2016. Met zijn speciale stem had de singer-songwriter, multi-instrumentalist en producer de kansen maar voor het grijpen: waarom niet de popmuziek veroveren? Niets van, zei Kelly, en ook op zijn tweede full cd ‘Pretty Peggy’ blijft hij, tezamen met The Lost Boys, de Keltische traditie trouw, zijn Ierse grootvader indachtig. Die man vertelde kleine Sam verhalen, zong liederen en begeleidde zichzelf daarbij op melodeon. Daar kreeg hij de microbe… Herwerkte traditionals, een eigen song, een paar covers (‘Crash On The Levee’ is van Bob Dylan!) en een vertaling van een song van Belgische folk band Naragonia waar hij in 2016 mandoline bij speelde. *** Achter ‘If All I Was Was Black’, nieuwe parel aan de kroon van soul- en gospeldiva Mavis Staples, staat Jeff Tweedy van Wilco. Hij schreef alle songs (drie samen met Mavis) en produceerde de cd, waardoor hij zijn stempel drukte op de plaat. Goede wijn behoeft geen krans. *** Dat geldt evenzeer voor Joe Henry, die hier sinds mensenheugenis aan bod komt. Zijn nieuwe ‘Thrum’ is zo mogelijk nog ingetogener dan anders maar zijn songs contrasteren aardig met de rest van de nummers (met Fink erbij werd het wel een beetje top heavy) en ze zijn muzikaal en tekstueel doorwrocht, in deze tijden van oppervlakkigheid een prima antidotum. *** De meest recente en best weer geslaagde plaat van intrigerende singer-songwriter, meester verteller, acteur en zoveel meer (tot surfer en taxichauffeur toe) Jim White sluit af met ‘Sweet Bird Of Mystery’, een ode aan vermoedelijk zijn dochter. Het is zo innig mooi dat het gerust het coda van ‘FINE’ mocht worden. ‘FINE’ werd alzo, zijn titel indachtig, een cd voor fijnproevers… of snoepers, naargelang u het bekijkt. (AL; 04 01 18)

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Commentaren bij ‘FINE’

FINE (Staples version). 1/ Mississippi (THE SECRET SISTERS, cd You Don’t Own Me Anymore) 2/ Who Told You That (Mavis STAPLES, cd If All I Was Was Black) 3/ A World Away (Sonny LANDRETH, cd Recorded Live In Lafayette (2 disc set – acoustic & electric), disc 1) 4/ Greenland Whale (Sam KELLY & THE LOST BOYS, cd Pretty Peggy) 5/ The Glorious Dead (Joe HENRY, cd Thrum) 6/ Carry Me (THE SECRET SISTERS) 7/ Shake It Off (Ryan ADAMS, cd 1989) 8/ When The Reivers Call (Sam KELLY & THE LOST BOYS) 9/ Ain’t No Doubt About It (Mavis STAPLES) 10/ He’s Fine (THE SECRET SISTERS) 11/ Blood Of The Forgotten Song (Joe HENRY) 12/ Chasing Shadows (Sam KELLY & THE LOST BOYS) 13/ Creole Angel (Sonny LANDRETH, cd Recorded Live In Lafayette (2 disc set – acoustic & electric), disc 1)  14/ How You Get The Girl (Ryan ADAMS) 15/ You Don’t Own Me Anymore (THE SECRET SISTERS) 16/ Crash On The Levee (Sam KELLY & THE LOST BOYS) 17/ If All I Was Was Black (Mavis STAPLES) 18/ Keep Us In Song (Joe HENRY) – Zo gaat dat: net ‘JUKE’ afgewerkt, met de intentie dat soort oefening een tijdlang niet meer te doen… En plots dient zich een andere compilatie aan met cd’s die we te laat ontdekten voor 2017 (The Secret Sisters, Sam Kelly & The Lost Boys), of die om andere, hoe dan ook weinig overtuigende redenen nog niet aan de bak kwamen (Sonny Landreth, Joe Henry), uitstekende cd’s die dreigden onder te sneeuwen met de lawine van cd’s van 2018 in aantocht… Met Ryan Adams ‘1989’ halen we zelfs een wat oudere cd binnen. Er was een eerste versie van ‘FINE’ met twee lange nummers van Fink, wiens ‘Resurgam’ opnieuw een meesterwerk is, maar voor vele oren is die iets té ingetogen, zeg maar hypochondrisch. Dan maar een tweede versie met meer Mavis Staples en Sonny Landreth. *** The Secret Sisters leverden de titel, opnieuw een vierletterwoord. Daar schreven we een tekst over, die u weervindt op de site van Folkcorner Den Appel. Maar we zijn zo vrij hem hier in aangepaste vorm te plaatsen. ‘Met hun eerste ‘The Secret Sisters’ (2010) werden songschrijvers en zangeressen Laura & Lydia Rogers uit Muscle Shoals, Alabama, de hemel in geprezen: vergelijkingen met The Everly Brothers, support van o.a. Bob Dylan, T-Bone Burnett als producer, een nummer op een cd van ‘The Hunger Games’… Het hield niet op, maar met de volgens de kritiek wisselvallige opvolger tuimelden ze van hun voetstuk, verloren ze hun platenmij en wilden ze zelfs kappen met de muziek. Maar collega Brandi Carlile trok hen over de streep en, niet zonder moeite, kwam ‘You Don’t Own Me Anymore’ onder haar leiding tot stand, een plaat in de beste akoestische Americana traditie. The Secret Sisters hadden duidelijk een gram te halen. Ze legden ongeremd hun ziel én hun frustraties bloot in deze plaat die daardoor soms een pijnlijk persoonlijke toets heeft. In de vele rustige songs bedekt een film van tristesse de gouden harmonieën (‘Carry Me’, ‘Kathy’s Song’, ‘Flee As A Bird’) Er zijn natuurlijk ook songs met een elegante zwier en zwaai (‘King Cotton’), maar overal hakt de tekst erin (‘Tennessee River Runs Low’, ‘You Don’t Own Me Anymore’) De geest van Neil Young waart doorheen het beladen ‘Mississippi’. Zo valt er in deze tot de essentie geslepen schoonheid voorwaar veel te ontdekken.’ *** Over Ryan Adams’ ‘1989’ hadden we het volgende op te merken, ook al op Folkcorner Den Appel: ‘1989’ (uit 2016) is een onwaarschijnlijk project. De in vakkringen hoog aangeschreven Ryan Adams en de populaire countryster Taylor Swift zijn beiden singer-songwriters, maar komen uit erg verschillende muzikale werelden. In volle verwerking van een pijnlijke break-up ontdekte Adams het vijfde album van Swift, ‘1989’, dat haar doorbraak bezegelde in de popmuziek. Die plaat bracht Ryan troost en vreugde in bange tijden. Hij vatte het plan op om het album integraal te coveren in een stijl die naar eigen zeggen het midden houdt tussen ‘Darkness On The Edge Of Town’ van Bruce Springsteen en ‘Meat Is Murder’ van The Smiths, wat je inderdaad kan horen. Swift stak van in het begin haar enthousiasme niet onder stoelen of banken en volgde de opnames op de voet. De verrassend sterke songs verliezen hun blingbling maar baden in een behaaglijk bad van onbestemd verlangen en verstild verdriet. ‘1989’ verenigt zo het beste van twee werelden.’ Over de andere cd’s zullen we kort zijn: u weet waar u info kan vinden. *** ‘Recorded Live In Lafayette’ is buiten kijf één van de beste liveplaten van 2017. Blues, zegt men, maar Sonny Landreth, eveneens buiten kijf één van ’s werelds beste gitaristen, gaat hier vele rootsrichtingen uit. Wat is deze dubbelaar een genot om naar te luisteren met muzikanten van dit duizelingwekkende niveau… Ze had gerust in heel wat méér eindejaarslijstjes mogen staan. Dat zou bewijs zijn dat de mensen deze sublieme cd kennen. *** Sam Kelly is een vreemde vogel, toch volgens de platenindustrie. Hij won de BBC Radio 2 Folk Award (de Horizon Award) in mei 2016. Met zijn speciale stem had de singer-songwriter, multi-instrumentalist en producer de kansen maar voor het grijpen: waarom niet de popmuziek veroveren? Niets van, zei Kelly, en ook op zijn tweede full cd ‘Pretty Peggy’ blijft hij, tezamen met The Lost Boys, de Keltische traditie trouw, zijn Ierse grootvader indachtig. Die man vertelde kleine Sam verhalen, zong liederen en begeleidde zichzelf daarbij op melodeon. Daar kreeg hij de microbe… Herwerkte traditionals, een eigen song, een paar covers (‘Crash On The Levee’ is van Bob Dylan!) en een vertaling van een song van Belgische folk band Naragonia waar hij in 2016 mandoline bij speelde.  *** Achter ‘If All I Was Was Black’, nieuwe parel aan de kroon van soul- en gospeldiva Mavis Staples, staat Jeff Tweedy van Wilco. Hij schreef alle songs (drie samen met Mavis) en produceerde de cd, waardoor hij zijn stempel drukte op de plaat. Goede wijn behoeft geen krans. *** Dat geldt evenzeer voor Joe Henry, die hier sinds mensenheugenis aan bod komt. Zijn nieuwe ‘Thrum’ is zo mogelijk nog ingetogener dan anders maar zijn songs contrasteren aardig met de rest van de nummers (met Fink erbij werd het wel een beetje top heavy) en ze zijn muzikaal en tekstueel doorwrocht, in deze tijden van oppervlakkigheid een prima antidotum. ‘FINE’ werd, zijn titel indachtig, een cd voor fijnproevers… of snoepers, naargelang u het bekijkt. (AL; 04 01 18)

Tracklisting Fink version:

FINE (Fink version). 1/ Mississippi (THE SECRET SISTERS, cd You Don’t Own Me Anymore) 2/ Who Told You That (Mavis STAPLES, cd If All I Was Was Black) 3/ A World Away (Sonny LANDRETH, cd Recorded Live In Lafayette (2 disc set – acoustic & electric), disc 1) 4/ Greenland Whale (Sam KELLY & THE LOST BOYS, cd Pretty Peggy) 5/ The Glorious Dead (Joe HENRY, cd Thrum) 6/ Carry Me (THE SECRET SISTERS) 7/ Resurgam (FINK, cd Resurgam) 8/ Shake It Off (Ryan ADAMS, cd 1989) 9/ When The Reivers Call (Sam KELLY & THE LOST BOYS) 10/ He’s Fine (THE SECRET SISTERS) 11/ Blood Of The Forgotten Song (Joe HENRY) 12/ Chasing Shadows (Sam KELLY & THE LOST BOYS) 13/ There’s Just Something About You (FINK) 14/ How You Get The Girl (Ryan ADAMS) 15/ You Don’t Own Me Anymore (THE SECRET SISTERS) 16/ Crash On The Levee (Sam KELLY & THE LOST BOYS) 17/ Keep Us In Song (Joe HENRY) (AL; 02 01 18)

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Violaine MAYOR, D’eau et de lumière

Verschenen in FOLK nr. 4 dec. ’17 – jan. /febr. 18

Violaine Mayor

D’eau et de lumière

Hent Telenn Breizh VM04

71‘54’’

Violaine Mayor is een van de heel zeldzame bespelers van de oude Keltische harp (‘telenn’ in het Bretoens, ‘clarsach’ in het Gaelic) met bronzen snaren. Haar grote technische vaardigheid spruit voort uit de langdurige grondige research in oude manuscripten gekoppeld aan intens spelen. In 1995 bracht ze ‘Danse avec les fées’ uit. Met haar man Joël Herrou (fluiten, viool en bodhran) en hun zonen Jean en Mikaël, grootgebracht met de harp en ook bedreven in de Bretoense zang (gwerz, kan ha diskan), vormt ze het Ensemble Herrou-Mayor. Ze geeft bovendien les in de Keltische harp. Het echtpaar nam ook al in 1995 het initiatief tot de oprichting van Hent Telenn Breizh (La Voie de la Harpe de Bretagne) om het erfgoed te bewaren en dat kenbaar te maken aan een zo breed mogelijk publiek. Hent Telenn Breizh vind je in Plounéour-Menez (departement Finistère, Bretagne) Joël Harrou, president van de organisatie, heeft replica’s gemaakt van Middeleeuwse historische harpen gebruikmakend van de oude fabricagetechniek. De harpen hebben een klankkast, uitgehold in de wilg, gesculpteerd en gepyrograveerd. Violaine Mayor legde zich van haar kant toe op de speltechniek, met gebruik van de vingernagels. Ze is ook volop bezig met het enorme repertoire te ontcijferen en speelklaar te maken. Bij haar activiteiten is ze geholpen door het instrument dat eeuwenlang dit repertoire gemeen had met de Keltische harp, namelijk de Schotse doedelzak. De Keltische (Schotse en Ierse) traditie draagt de naam ‘piobareachd’, uitgesproken als ‘pibroc’h’, de ‘kunst van de doedelzak’. Zij heeft ons bereikt via de omweg van de bijbehorende zang, de canntaireachd. De traditie van de harp werd echter twee eeuwen lang niet meer doorgegeven. Toepassing van de pibroc’h (of pibroch) op de harp herstelt in beslissende mate de verloren traditie. De boeiende en genietbare cd ‘D’eau et de lumière’ (2017) kreeg een uitgebreid boekje mee met compacte maar omstandige uitleg over de ‘grande musique’ van harp en doedelzak, achtergronden, techniek, terminologie en uitleg over de elf stukken, met als klapstuk het haast twintig minuten lange ‘The Lament For The Children’. De harp heeft een erg indringende, dragende klank, in samenspel met de occasionele zang van Mayor.

Antoine Légat.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Eric BOGLE (with John MUNRO), Voices

Verschenen in FOLK nr. 4 dec. ’17 – jan. /febr. 18

Eric BOGLE (with John MUNRO)

Voices

Greentrax Recordings

44‘32’’

 

Eric Bogle (°1944) is één van de grootste Engelstalige songschrijvers van deze generatie. Het lijkt een boude bewering, maar wie zijn songs over, onder meer, WOI kent (zoals ‘No Man’s Land (The Greenfields Of France)’, ‘And The Band Played Waltzing Mathilda’, ‘As If He Knows’…) weet dat ze van de diepgang en een rake formulering zijn van het beste van John Prine, Joni Mitchell, Leonard Cohen, Bob Dylan, Randy Newman, Paul Simon, Guy Clark, Townes Van Zandt, Laura Nyro. Bogle woont in Adelaide zuidelijk Australië, maar komt van iets ten zuiden Edinburgh, van Peebles, Schotland, dat hij 47 jaar geleden achter zich liet. Je kan het nog steeds horen in zijn accent. Het is ook al 27 jaar dat al zijn platen uitkomen op Greentrax: Bogle is honkvast, is het minste wat je kan zeggen. Zijn songs bespelen niet altijd zo’n loodzware onderwerpen als de bovenstaande, al maken die en andere gelijkaardige songs zijn reputatie uit. Toen we hier bij Folk de vorige ‘A Toss Of The Coin’ bespraken, stelden we vast dat hij ook de kleine emoties met nuance en zorg weet te omschrijven. ‘Honey I shrunk teh songs’ zou zijn leidmotief kunnen zijn. En als de emotie toch universele dimensies aanneemt en het dagelijkse overstijgt, stelt hij toch zo voor, met humor en (zelf)relativering, dat het verteerbaar blijft, zoals in ‘When I’m Dead’, een hilarische opsomming van hij wel en niet zal missen, op zijn Bogles verteld. Er is echter ook plaats voor de gebruikelijke sneer naar de oorlogssmeders (‘First The Children’) en het fascisme (‘Freedom Lost’) Eens te meer genoot Eric de hulp van heel wat begeleiders, die het klein en lichtvoetig houden, op één lijn met de fraaie folkmelodietjes. Goeie vriend, gitarist en backing vocalist John Munro zingt lead op zijn twee eigen songs, o.a. het grootser slot- en titelnummer. Ontroering ten top in het tragische ‘Ballad For Billy’, dat Simon Wilkins hem toezond. In al zijn bescheidenheid een nieuwe parel aan de kroon…

 

Antoine Légat.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Erik WILLE zingt Tamboer. Een muzikale Hulde aan Marktzanger Lionel Bauwens

Verschenen in FOLK (Muziek met Traditie) nr. 4 van december 2017 – januari en februari 2018

Erik Wille

Erik Wille zingt Tamboer. Een muzikale Hulde aan Marktzanger Lionel Bauwens

Wild Boar Music WBM21130

60’05‘’

 

Erik Wille (°1946; Aalter, nu Wingene) is een man van veel ambachten en letterlijk van alle seizoenen. We leerden hem kennen als collega op het middelbaar, als de ‘leraar tekenen’, maar het bleek al snel dat hij naast plastische opvoeding, ook esthetica, wetenschappelijk tekenen en buiten curriculum ook kalligrafie doceerde… en ongetwijfeld doseerde, want ondanks die voltijdse bezigheden bleef zich op alle vlakken bijscholen en ontwikkelde hij daarbij een voorliefde voor het aquarel. Een kwarteeuw lang was hij de bezielende kracht (auteur, regisseur, speler) van het Aalters Marionettetettentheater, waar zovele inboorlingen nog steeds heimwee naar koesteren. Ook taal kreeg zijn creatieve interesse: hij richtte het Dialectgenootschap Zuidwest-Meetjesland op en was medeschrijver van een rijkelijk geïllustreerde turf over de plaatselijke dialecten. We kennen Erik Wille tevens als podiumkunstenaar, meer bepaald zanger van volks- en marktliederen en café chantantliederen: menigmaal zagen we hem groepen mensen, van 7 tot 77, animeren met een stok en plakkaten vol beelekes, die het lied illustreren, een traditie van 150 jaar in het Vlaamse land, helaas met uitsterven bedreigd. Erik Wille is één van de schaarse lieden die de traditie van de ‘laatste nieuws zanger’, de West- en Oostvlaamse griot, verderzet. Het is een traditie gekoppeld aan sleutelfiguren als Gentenaar Karel ‘Karelke’ Waeri, alias ‘den Gentschen Béranger’ (1842-1898) (waar ook Rembert De Smet zaliger en Wim Claeys projecten aan wijdden), en Eeklonaar Lionel Bauwens (1892-1974), beter gekend als Tamboer, al bij leven, in het interbellum, een legende.  Erik maakte ruim twintig jaar geleden al ‘’t Is gene zuiveren…’ (met Peter Libbrecht en Hans Quaghebeur) en ook een fraaie plaat over de koers, ‘Van Flandriëns en Vlaamsche Leeuwen’, maar nu is er ‘Erik Wille zingt Tamboer’ met als ondertitel ‘Een muzikale Hulde aan Marktzanger Lionel Bauwens’. Sinds het overlijden van vast accordeonist Roger Schelstraete, neemt Luc De Sutter de honneurs waar. Luc is een routinier als begeleider en een kei in de musette. Erik zingt met de typische intonatie, de zegging en de nodige kracht van de oude volkszangers (er was toen immers geen versterking) vijftien liederen over afschuwelijke moorden, de miserie van de burger in de oorlog, de mode, de koers (Briek Schotte, Romain en Sylvère Maes), pikante liefdesliederen (met de passende erotische beeldspraak: ‘De Pruimendief’, ‘Ik leerde Marieken per Auto rijden’), de laatste lokale of (inter)nationale gebeurtenissen, uitvindingen, de mode, gewoon alles wat zich toen leende tot entertainment op de marktplaats, van heel triest tot vrolijk en uitgelaten en met de ‘kleine man’ als inventieve held of eeuwig verdrukte, simpel, direct en herkenbaar. De melodieën zijn niet zelden ‘geleend’ van (Franse) chansons uit de tijd, wat het onvermijdelijke meezingen van het refrein bevorderde. De teksten staan afgedrukt in de oorspronkelijke spelling. Zo worden ze ook gezongen, een zeldzame keer iets ingekort. De cd sluit af met het bekende ‘’t Komeerestraatje van…’ Deze collectie is géén archeologie, maar verrassend leerrijk amusement. Ook nu hebben die liederen impact op de luisteraar en de toenmalige actualiteit kan men makkelijk overplanten op nu. Nog voor het einde van het jaar brengt Erik een plaat uit die de neerslag is van het liedjesprogramma met historische duiding, ‘Marktzangers bezingen de Grooten Oorlog’.

 

Antoine Légat.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen