AFRO CELT SOUND SYSTEM, Volume 1: Sound Magic (voor Folkcorner Den Appel)

VOLUME 1: SOUND MAGIC –
AFRO CELT SOUND SYSTEM
MEER INFO

In 1991 werkte producer Simon Emmerson met afro-poster Babba Maal. Hem viel toen de gelijkenis op tussen Ierse en Afrikaanse melodieën. Dat leidde ten slotte, na opnames in de studio van Peter Gabriel, tot Afro Celt Sound System, opgericht in 1995, mede door Jo(nas), de zoon van meester-bassist Jack Bruce. Jo stierf onverwacht in 1997, wat bijna het einde van de band betekende. Maar toen al was de formule zeer succesvol gebleken: ACSS fuseerde traditionele Ierse en West-Afrikaanse muziek met elektronica, op een ogenblik dat zoiets nog niet courant was. Gabriel met zijn neus voor zulke kruisbestuivingen nam ze op in zijn Real World label, waarvoor ze vijf cd’s zouden maken. ACSS bestaat nog steeds en in 2016 was de band nog eens te gast op Dranouter, maar hun pioniersrol is ongeveer uitgespeeld. Twintig jaar daarvoor deed ACSS echter Dranouter ontploffen met de songs van hun eerste ‘Volume 1: Sound Magic’. Het succes van toen mag niet verbazen: ‘Sound Magic’ klinkt na ruim twee decennia nog steeds als zijn titel: fris, krachtig, geïnspireerd en… magisch. (Antoine)

Advertenties
Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

OFFA REX, The Queen Of Hearts

THE QUEEN OF HEARTS –
OFFA REX
MEER INFO

Zangeres, multi-instrumentaliste en actrice Olivia Chaney weet al een aantal jaren de aandacht van de folkkenners te trekken. Zo was er verleden jaar nog haar opvallende deelname aan ‘Folk Songs’ van het befaamde Kronos Quartet. Ze werd geboren in Florence, groeide op in Oxford en deed uitgebreide muzikale studies (o.a. klassiek en jazz) in Manchester en Londen, maar het is haar verrukkelijke stem die verbluft. Onder de indruk van haar eerste full cd ‘The Longest River’ (2015) namen The Decemberists (gerespecteerde indie- en folkrockband uit Portland, Oregon) haar mee als voorprogramma tijdens hun recentste tournee. Het was haast onvermijdelijk dat frontman Colin Meloy, liefhebber van Britse folk, een project met Chaney zou opstarten. Nu is er ‘The Queen Of Hearts’, gloed- en liefdevolle ode aan de Angelsaksische traditie, al zitten er ook een paar iets jongere liederen bij, zoals ‘To Make Her Stay’ van Lal Waterson (gezongen door Colin) en ‘The First Time Ever I Saw Your Face’ van Ewan MacColl, veel gecoverd maar zelden zo ravissant, innemend en meeslepend vertolkt als Chaney dat hier doet. Offa Rex heet deze ‘match made in heaven’ van Olivia Chaney met The Decemberists, en dat smaakt nu al naar meer…. (Antoine Légat)

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Commentaren bij ‘DANI’

DANI (Son Lux & Brian Fallon version). 1/ BLOOD. (Kendrick LAMAR, cd DAMN.) 2/ The Louvre (LORDE, cd Melodrama) 3/ The Last Hawk (SHOVELS & ROPE, cd Little Seeds) 4/ Soldier (PROCOL HARUM, cd Novum) 5/ Yes I Can (DEREK AND THE DIRT, cd All Today’s Words) 6/ Futures (DARLINGSIDE, cd Extralife) 7/ Steam Train (Adam James SORENSEN, cd Dust Cloud Refrain) 8/ Real Love Is Like Hard Time (Robert FINLEY, cd Goin’ Platinum!) 9/ The War After The War (Mary GAUTHIER, cd Rifles And Rosemary Beads) 10/ Royals (LORDE, cd Pure Heroine) 11/ St. Anne’s Parade (SHOVELS & ROPE) 12/ Extralife (DARLINGSIDE) 13/ Jane Dudley (Adam James SORENSEN) 14/ Don’t Get Caught (PROCOL HARUM) 15/ Mirror (DEREK AND THE DIRT) 16/ Empty Arms (Robert FINLEY) 17/ San Andreas Fault Line Blues (SHOVELS & ROPE) 18/ Aquatic (SON LUX, cd Brighter Wounds) OR Proof Of Life (Brian FALLON, cd Sleepwalkers) 19/ Singularity (DARLINGSIDE) 20/ Mao Kong (Adam James SORENSEN)  (14 03 18) – Twee versies van dezelfde ‘DANI’, met slechts één verschil: de keuze van track 18. ‘DANI’ hebben we genoemd naar een goeie vriend-recensent, die er ons opmerkzaam op maakte dat er een nieuwe cd van Darlingside verschenen was, band uit Boston, MA, die staat voor ragfijne close harmony. Zijn laaiende recensie was van aard om ons zeer te bevallen. We hadden de cd dan wel nog niet gehoord, maar zowel live (in N9 Eeklo) als op cd (‘Birds Say’) had de groep ons buitenmatig weten te bekoren. ‘Extralife’ bleek inderdaad aan de steile verwachtingen te beantwoorden. Reden genoeg om er een handvol tracks van in het licht te stellen… en deze compilatie ‘DANI’ te dopen! We beginnen de cd met een flard… Kendrick Lamar, tableau vivant die aantoont dat Lamar ook buiten de kringen van rap en hiphop hoog scoort. Hij neemt zijn rol van sociaal commentator ernstig, zie maar dit lichtjes ijzingwekkende kortverhaal over street life in Compton. Het is een fijne opmaat naar het vervolg, vinden we. En voor het eerste vervolg zorgt… Lorde, ook al geen vanzelfsprekende naam. Lorde, met haar echte naam Ella Marija Lani Yelich-O’Connor, is een Nieuw-Zeelandse singer-songwriter met Kroatische roots. Na een eerste EP in 2012 scoorde ze het volgende jaar met haar eerste ‘Pure Heroine’. Ze was niet eens zeventien… ‘Royals’ werd toen een grote hit. Haar MTV Music Video Award kreeg toen zware kritiek omdat het ‘geen rock’ zou zijn. Het is reden genoeg om dit nummer nog eens in de etalage te leggen. Ook het nummer uit ‘Melodrama’ mag er zijn, vinden we. Shovels & Rope zagen we verleden zomer in OLT Rivierenhof, geperst tussen kleppers singer-songwriter John Moreland en Lucinda Williams. Ze brachten het er goed van af en vergelijkingen met The White Stripes bleken ze niet nodig te hebben. ‘Little Seeds’ ligt helemaal in de lijn van het concert. Adam James Sorensen kenden we van zijn nog immer betoverende ‘Midwest’ (2012), maar eindelijk is er een opvolger. ‘Dust Cloud Refrain’ heet die. Enerzijds bezit ze de kwaliteiten die ‘Midwest’ zo speciaal maakte, maar tegelijk legt AJ andere accenten (andere producer, andere onderwerpen) waarmee hij bewijst dat hij een blijver is. Er staan drie songs op de nieuwe, die hun inspiratie vinden in het leven van Woody Guthrie en in Woody’s stijl gepend zijn. Er is het titelnummer (hier niet toegevoegd) over het lot van de Okie’s in de ‘Dust Bowl’ van Oklahoma, maar er is ook ‘Jane Dudley’, waar de vermelding van de beroemde danseres slechts een elegant detail is in de oorlogsscene die beschreven wordt. ‘Steam Train’ beschrijft het leven van de hobo’s die via trainhopping van de ene naar de andere plek trokken. Slotnummer van ‘DANI’, ‘Mao Kong’, bevat een beschrijving van de landstreek op Taiwan waar zijn vriendin van afkomstig is. Het was het eerste wat hij bewust zag toen hij het eiland betrad, waar de man uit Chicago al zovele jaren woont. De emoties liegen er niet om… Op het laatste van acht concerten die AJ speelde op zijn tournee doorheen de lage landen (28/2 – 10/3) trad hij aan, met zijn geweldige pianist Matthew James Fullen (uit Colorado, maar ook wonend in Taiwan), in Wim’s Muziekkelder in Doetinchem, een pracht van een performance die u hier weer vindt: https://www.youtube.com/watch?v=gaFCHP-K0K4 en https://www.youtube.com/watch?v=h0_5PctmzMA . In die muziekwinkel vonden we een nieuwe… Procol Harum, ‘Novum’. We wisten niet eens af van het bestaan van die cd, die duidelijk door de muziekwereld over het hoofd werd gezien. Het is de dertiende studioplaat, de eerste sinds ‘The Well’s On Fire’ uit 2003, van de groep die met ‘A Whiter Shade Of Pale’ in 1967 zijn moment de gloire beleefde. Het schitterende werk achteraf bleef altijd te veel in de schaduw staan, maar wij zijn blijven genieten! Sinds lange tijd is pianist-zanger Gary Brooker de enige overlevende van de sixties band (voor het eerst schreef vast tekstschrijver Keith Reid niet de lyrics van de plaat…), maar zijn stem en stijl zijn dan ook het handelsmerk van Procol Harum (genoemd naar een kat… Maar er is twijfel hierover) ‘Novum’ staat vol songs in die unieke PH stijl: deoverige leden van de band zijn routiniers met twintig jaar PH ervaring. Nog Belgisch is de nieuwe van Derek And The Dirt…na 25 jaar stilte! Ook deze (uitgesproken comeback) cd hebben we uitgebreid besproken in Rootstime… ‘In 1989 besloten een handvol jongeren uit het Gentse om de hemel te bestormen. Zanger-gitarist-songsmid Dirk ‘Derek’ Dhaenens en gitarist Pim De Wolf waren het gezicht van Derek And The Dirt. De eerste single ‘Oh By The Way’ was niet zomaar een visitekaartje, maar bleek een oorwurm, die een aantal keren tegen internationale faam aan schurkte, maar dat beetje geluk ontbrak… In elk geval zag het ernaar uit dat de data ‘1989-1993’ op de grafsteen van Derek And The Dirt zou blijven staan. Maar vele fans van het eerste uur vonden dat het verhaal niet af was. Derek werd regelmatig gepolst of er misschien een kans was dat… En of hij nog eens even ‘Oh By The Way’ kon spelen… De nostalgie bleek niet makkelijk uit te roeien. En ook bij Derek en Pim zelf begon het te kriebelen. En dus verrees Derek And The Dirt als een Fenix uit zijn as… Maar alles is fair in de oorlog en de liefde. ‘Yes I Can’ verwijst natuurlijk naar de uitspraak van Obama, maar Derek betrekt het op een relatie. Het lied is geënt op ‘Oui je t’aime’, de schitterende love song uit ‘Ca va mon ami’ van 2008 (waarom dit nooit een wereldhit werd, zullen we wel nooit begrijpen) Derek And The Dirt maken er een soort hymne van, niet zonder herinneringen op te roepen aan ‘Oh By The Way’. Ook in deze uitvoering blijft het overeind, al is zijn Franstalige origineel quasi onovertrefbaar… De slotsongs tonen een andere kant van de band: ‘Mirror’ begint ingetogen (fraai gitaarwerk!) maar bouwt op, de ingehouden strofes ontploffend in het refrein, pomp and circumstance. Boeiende tekst ook.’ We herhalen even wat we over volgende dame schreven bij ‘COME’: ‘Mary (Veronica) Gauthier, die we in een ver verleden regelmatig op verzamelaars hebben gezet met haar mede door een ontwrichte jeugd geïnspireerde songs, maar nu was het toch al even geleden, namelijk van ‘Trouble And Love’ (2014) ‘Rifles & Rosemary Beads’ is een heel bijzonder project: ze schreef de songs samen met Amerikaanse veteranen en hun families. Ze gaat geen heikel thema uit de weg (en die zijn er a galore: verlies van de geliefde op het slagveld, PTSS, het leven dat na de oorlog niet meer loopt zoals het hoort, het onbegrip van het thuisfront…), maar ze behandelt die met opvallend veel respect, begrip en inleving. Als iemand dat kan, zo’n empathische songs schrijven, dan Mary Gauthier (spreek uit ‘Gooché’: ze werd geboren in New Orleans, groeide op in een pleeggezin uit Thibodaux, ook al Louisiana)’ We besloten toen met: ’Uit die cd zullen we zeker nog putten.’… QED! Robert Finley is misschien nog wel dé verrassing van deze ‘DANI’. We spitsten onze oren toen we vernamen dat Dan Auerbach (de tovenaar van de Black Keys) zich over de blues en soul singer-songwriter-gitarist ontfermd had. Die had na lange jaren als semi-pro (via zijn band in de US Army) en daarna vele jaren zonder muziek een opmerkelijke plaat gemaakt in 2016, met de veelzeggende titel ‘Age Don’t Mean A Thing’ (hij was er dan al 63) Robert en Dan schreven eerst een soundtrack voor een graphic novel en stortten zich dan op ‘Goin’ Platinum!’ waar we twee typerende tracks uit lichten, maar waar nog veel fijns op staat. In elk geval brengt Finley de southern soul weer tot leven. Wie weet voor een volgende compilatie? Tot slot is er track 18: eerst kozen we ‘Aquatic’ uit de nieuwe van buitenbeentje Son Lux (Ryan Lott begon als enig lid, maar Son Lux is intussen een trio) met ‘Brighter Wounds’ (zesde album), maar omdat ook Brian Fallon (ex-The Gaslight Anthem) om aandacht vroeg met zijn eerste soloplaat ‘Sleepwalkers’, hebben we een tweede versie bedacht (we wilden geen enkele andere song opofferen… al zullen we ook een versie voorzien waar ‘Royals’ de plaats moet ruimen voor ‘Proof Of Life’ en we ‘Aquatic’ op nummer 18 planten… Dat kan daar weer wel, omdat ‘Royals’ hoe dan ook een oudere song is… En zo blijven we bezig! Schol, Dani! (AL; 26 03 18)

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Commentaren bij ‘COME’

COME (Bruno Deneckere version). 1/ It’s A Shame (FIRST AID KIT, cd Ruins) 2/ Opening Act (BAHAMAS, cd Earthtones) 3/ Bridge To Nowhere (CALEXICO, cd The Thread That Keeps Us) 4/ Beach House (KING DALTON, cd The Third) 5/ This Time (Courtney Marie ANDREWS, cd On My Page) 6/ Lost In The Shuffle (Bruno DENECKERE featuring Nils DE CASTER, cd I Remember The Day) 7/ Alone (BAHAMAS) 8/ Ruins (FIRST AID KIT) 9/ End Of The World With You (CALEXICO) 10/ Still On The Ride (Mary GAUTHIER, cd Rifles & Rosemary Beads) 11/ Woman Of Many Colours (Courtney Marie ANDREWS) 12/ Damn My Luck (KING DALTON; lyrics: Bruno DENECKERE) 13/ Who Opened The Door? (Bruno DENECKERE featuring Nils DE CASTER) 14/ Go Your Way (Julie FOWLIS, cd Alterum) 15/ Indifference (GIRLS IN HAWAII, cd Nocturne) 16/ Show Me Naomi (BAHAMAS) 17/ The Town & Miss Lorraine (CALEXICO) 18/ Blue Rain (KING DALTON) 19/ 500 Nights (Courtney Marie ANDREWS) 20/ Hem Of Her Dress (FIRST AID KIT) 21/ A Change Is Gonna Come (Bruno DENECKERE featuring Nils DE CASTER) – (AL; 21 02 18)

COME (Gregory Alan Isakov version). 1/ It’s A Shame (FIRST AID KIT, cd Ruins) 2/ Opening Act (BAHAMAS, cd Earthtones) 3/ Bridge To Nowhere (CALEXICO, cd The Thread That Keeps Us) 4/ Beach House (KING DALTON, cd The Third) 5/ This Time (Courtney Marie ANDREWS, cd On My Page) 6/ That Moon Song (Gregory Alan ISAKOV, cd This Empty Northern Hemisphere; 2009) 7/ Alone (BAHAMAS) 8/ Ruins (FIRST AID KIT) 9/ End Of The World With You (CALEXICO) 10/ Still On The Ride (Mary GAUTHIER, cd Rifles & Rosemary Beads) 11/ Woman Of Many Colours (Courtney Marie ANDREWS) 12/ Damn My Luck (KING DALTON; lyrics: Bruno DENECKERE) 13/ This Empty Northern Hemisphere (Gregory Alan ISAKOV) 14/ Go Your Way (Julie FOWLIS, cd Alterum) 15/ Indifference (GIRLS IN HAWAII, cd Nocturne) 16/ Show Me Naomi (BAHAMAS) 17/ The Town & Miss Lorraine (CALEXICO) 18/ Blue Rain (KING DALTON) 19/ 500 Nights (Courtney Marie ANDREWS) 20/ Hem Of Her Dress (FIRST AID KIT) 21/ If I Go, I’m Going (Gregory Alan ISAKOV) (AL; 21 02 18)

De comments bij ‘COME’… Dat heeft alvast een leuke klank. U vindt hier naar aloud recept excerpten uit de recente decente cd’s die ons ter ore kwamen. Ze zijn eens te meer van diverse origine. Het lijkt makkelijk, maar de juxtapositie van dat zeer disparate materiaal stelt zijn eisen. Stijlbreuken mogen en moeten, vinden we, want de botsing scherpt vaak de aandacht. Maar een zekere beluisterbaarheid is geen overdreven luxe, al proberen we er evenmin een vlotte radioflow in te leggen. De boodschap primeert, rauw of niet. De titel ‘COME’, weer zo’n handig vierletterwoord, verwijst naar de directe aanleiding tot de collectie, namelijk de nieuwe cd ‘I Remember The Day’ van Gentse singer-songwriter (en zoveel meer) Bruno Deneckere, cd die hij maakte samen met Nils De Caster, zijn metgezel sinds de jaren van de Pink Flowers (dat avontuur startte in 1986 maar liep door tot een stuk in de jaren negentig) We sluiten de cd immers af met ‘A Change Is Gonna Come’, één van de parels van Bruno’s eerste soloplaat sinds ‘Walking On Water’ (2011), de liveplaat uit 2013 niet te na gesproken, en wat is het laatste woord in die titel (die aan Sam Cooke doet denken)? Juist, ‘COME’! Over die met minimale middelen ingemaakte cd schreven we een, rara, recensie. Zo besloten we die: ‘Bruno Deneckere, functioneel maar briljant bijgestaan door Nils De Caster, heeft met ‘I Remember The Day’ zijn eigen ‘Nebraska’ gemaakt en zoals op die plaat van Bruce Springsteen struikel je over de goeie songs. Dan is het moeilijk om daar eentje uit te kiezen dat de voorkeur wegdraagt. Wie de songs hierboven telde, komt aan tien. Hier is dan nummer elf… Morgen is een andere song de favoriet, ongetwijfeld, maar vandaag hebben we het voor ‘A Change Is Gonna Come’, waar de al vermelde weemoed een liefdeshuwelijk sluit met de hoop. U hoeft maar eens te luisteren om getuige te zijn op en van deze ‘match made in heaven’. Er is zelfs een Procol Harum orgel voorzien! Het was de laatste lied dat het duo opnam, maar ‘Het had evengoed het eerste geweest kunnen zijn’… En zo heeft Bruno ook nu weer het laatste woord…’ Aan dat laatste woord zijn wij hier echter nog niet toe. Een aantal andere nieuwe cd’s bedelen om aandacht, zoals de vierde cd van First Aid Kit, het Zweeds folkduo rond lieftallige zusjes Johanna & Klara Söderberg (resp. geboren in 1990 en 1993) We prijzen ons gelukkig dat we hun eerste Belgische optreden mochten meemaken in de Brusselse AB-Club in het voorprogramma van, correct me if I’m wrong, Steve Wynn. Ze waren toen in elk geval nog piep, maardan al beloftevol en genietbaar. Ze maken hupse muziek op het snijpunt tussen folk en pop, met meerstemmige zang en aanstekelijke songs als grote troeven. Onze eigen King Dalton bracht zonet zijn derde uit. Ook daar schreven we een recensie over… ‘Zes studio’s, naar verluidt in meerdere continenten, kwamen eraan te pas, waar men telkens kort maar krachtig een paar nummers onder handen nam. Het bleek immers niet mogelijk het vijftal langere tijd bijeen te brengen, omdat iedereen in andere bands of projecten verwikkeld zit, soms met uitgesproken succes. Pieter De Meester (zang, gitaar, saxen…) scoort internationaal met Stavroz, Jorunn Bauweraerts (zang, autoharp, percussie, orgel…) heeft nog steeds Laïs en ook de anderen zitten tot over hun oren in het werk. Die anderen zijn nog steeds Jonas De Meester (backings, gitaar…), Tomas De Smet (backings, staande en elektrische bas…) en Frederik Heuvinck (drums, percussie, sampling…) Zoals dat vaak is met bands leidt zoiets tot spanningen, op zich niets ongewoons. Maar we hebben de indruk dat de Daltons dat spanningsveld, net als Fleetwood Mac in 1976-7 en vanzelfsprekend alle verhoudingen in acht genomen, positief hebben weten om te buigen. Wat potentieel een splijtzwam was, werd een uitgesproken sterkte: iedereen kent na ongeveer een decennium zijn stek, ideeën in de groep geworpen ketsen heen en weer, waar ze leiden tot een synthese. Al is dat soms een compromis, dan toch hoorbaar zonder de kantjes af te vijlen.’ Er is overigens een flinke link met… Bruno Deneckere, die voor de gebroeders De Meester een rolmodel was en blijkbaar blijft, van in de dagen van folkband Aedo. Tezamen gingen ze de hort op, tot in Portugal toe. Om dat in de verf te zetten, zette King Dalton ‘Damn My Luck’ van Bruno op muziek. Dat hebben we dan wetens en willens vlak voor Bruno’s ‘Who Opened The Door?’ gezet. Ja, daar is over nagedacht, zou ons aller Ben Crabbé zeggen! Eind 2016 waren we uitgenodigd op het concert van The Lumineers in de Amsterdamse Heineken Music Hal, die herdoopt werd in AFAS Live, zijn ze ten minste van dat zogenaamde ‘bier’ in de titel af… De leuke Lumineers hadden in het voorprogramma Bahamas, de band rond Canadese zanger-gitarist-componist Afie Jurvainen. Prettige kennismaking! Er is nu een vierde cd, ‘Earthtones’ die al het moois confirmeert dat we de band toedichtten. De tekst van ‘Opening Act’ is wat ons betreft nu al één van de songteksten van 2018. Afie en zijn topcast begeleiders brachten die song bij Jimmy Kimmel Live! in januari. Niet alleen is dat prachtig in beeld gezet, maar de uitvoering is schitterend. Hoe kan het ook anders! Rechts zie je leden van zijn band: de legendarische drummer James Gadson, de al even mythische bassist Pino Palladino en gitarist de luxe Christine Bougie, flink op weg om de status van de anderen te evenaren. Links in het koor drie van Bahamas’ vaste zangstemmen: u hoort zelf wel waarom ze zo geprezen worden! U vindt het vanzelfsprekend terug op YouTube… We hopen dat u massaal luisterkijkt! https://www.youtube.com/watch?v=QdTLjD5oTa4 . En u kan het hier horen, maar zonder de sublieme beelden. Maar ook ‘Alone’ en ‘Show Me Naomi’ tonen Afie en zijn Bahamas in topvorm. Calexico hoeft nauwelijks voorgesteld. Begonnen als de ritmesectie van Giant Sand, de formatie van Howe Gelb, besloten Joey Burns en John Convertino (Tucson, Arizona) in 1990 een zijsprong te wagen. Calexico is Americana indierock met, het zal nauwelijks verbazen, opvallende tex-mex invloeden. De groep kende wel een evolutie, maar die bla-bla vind je uitgebreid op het net. Voor hun negende (roll over, Beethoven!) ‘The Thread That Keeps Us’ zochten en vonden ze muzikaal gelijkgestemden van over de hele planeet, wat de cd een kosmopolitisch karakter geeft, maar tegelijk iets down to earth, zowel in de versie met 15 (1 cd) als die met 22 tracks (2 cd’s) Bijna tijd voor drie meer dan verdienstelijke ‘girls’ maar eerst nog de zeskoppige Waalse indierock band… Girls In Hawaii. Van hun ‘Nocturne’ hadden we al eens iets gepresenteerd, maar een nieuwe kans deed zich voor met het uitbrengen van leuke popdeun ‘Indifference’ op single… Bij deze. De girls dus… Eerst Mary (Veronica) Gauthier, die we in een ver verleden regelmatig op verzamelaars hebben gezet met haar mede door een ontwrichte jeugd geïnspireerde songs, maar nu was het toch al even geleden, namelijk van ‘Trouble And Love’ (2014) ‘Rifles & Rosemary Beads’ is een heel bijzonder project: ze schreef de songs samen met Amerikaanse veteranen en hun families. Ze gaat geen heikel thema uit de weg (en die zijn er a galore: verlies van de geliefde op het slagveld, PTSS, het leven dat na de oorlog niet meer loopt zoals het hoort, het onbegrip van het thuisfront…), maar ze behandelt die met opvallend veel respect, begrip en inleving. Als iemand dat kan, zo’n empathische songs schrijven, dan Mary Gauthier (spreek uit ‘Gooché’: ze werd geboren in New Orleans, groeide op in een pleeggezin uit Thibodaux, ook al Louisiana) Uit die cd zullen we zeker nog putten. Naar het concert van Courtney Marie Andrews op de laatste Leffingeleuren keken we reikhalzend uit, zoals we daarover schreven: ‘…sinds we verliefd werden op ‘Honest Life’, album nummer zes al voor de amper zesentwintigjarige zangeres en muzikante, die tegenwoordig in Seattle woont. Zij ontgoochelde niet. Integendeel! Ondanks haar jeugd heeft ze al samengewerkt met Jimmy Eat World en in 2011 ging ze gitaar spelen bij haar idool Damien Jurado. Ze zong en speelde ook met… Milow, gedurende vier maanden. In die periode woonde ze effectief in België en schreef ze de songs voor ‘Honest Life’, iets waar ze ons op LL aan herinnerde. Ze bracht, samen met vier muzikanten, songs uit verleden en zelfs toekomst (nieuwe cd onderweg), maar ‘Honest Life’ was ook vertegenwoordigd, met onder anderen ‘Rookie Dreaming’ en het briljante ‘Irene’ (dat een hoog en deugddoend Joni Mitchell gehalte heeft) Onze zondag kon al niet meer stuk!’ En hier is ze al met dat ander album, ‘On My Page’. Klasse, dat wijst zichzelf uit! Zo blijft enkel nog Julie Fowlis over. Dan wil het toeval toch zeker wel dat we daar ook iets hebben geschreven! Dat werd namelijk het volgende (als ‘aanrader’ op Folkcorner De Appel): ‘Voor de vijfde studioplaat van Julie Fowlis mogen we opnieuw een familiepak superlatieven opentrekken. Fowlis werpt zich meer dan ooit op tot de grote dame van het lied in Gaelic. Daar is ze voor gewapend: opgebracht in Gaelic op het eiland North Uist (Buiten-Hebriden), studeerde ze in Glasgow een vloot (volkse en klassieke) instrumenten. Ze werd een kenner van het lied in Gaelic (ze schreef er een doctoraatsthesis over!) Ze groeide uit tot een geziene figuur op de BBC, radio én TV, waar ze de Gaelic ‘gospel’ verspreidde. Je zou bijna vergeten dat ze één van de mooiste stemmen bezit uit de hele folkmuziek. ‘Alterum’ (Latijn voor ‘Het andere’) wijst duidelijk op het thema van de cd: het bijgeloof en bovennatuurlijke in het traditionele lied, maar ook de verkenning van andere landen, talen en overleveringen. Zo staan er twee songs op in het Engels (‘Go Your Way’ horen en sterven) en één uit Galicië, dat in wezen ook Keltisch is (het elegante, ontroerende ‘Camariñas’) Los daarvan is ‘Alterum’ een uitermate verzorgde collectie heerlijke melodieën zonder einder (‘Oran an róin/Seal Song’) Fowlis’ onvergelijkelijke stem krijgt een paar keer vocale steun van de bekende Amerikaanse country singer-songwriter Mary Chapin Carpenter, die zelfs in Gaelic zingt! Ze brengen in duet een zalige uitvoering van ‘Windward Away’ (van Schots folkmonument Archie Macdonald Fisher), slechts één van de hoogtepunten op ‘Alterum’. (AL; commentaren afgewerkt op 21 03 18)

That’s it? Nee, nog niet helemaal. Omdat we weten dat vele luisteraars fans zijn van Bruno Deneckere, hebben we een alternatieve versie van ‘COME’ gemaakt. De drie Brunosongs hebben we vervangen door drie van Gregory Alan Isakov, wel uit een cd van 2009, maar tot onze schande hebben we deze singer-songwriter pas nu ontdekt… Isakov werd geboren in Johannesburg, maar verhuisde als kind naar Philadelphia en woont in Colorado. ‘The Empty Northern Hemisphere’ is de sfeervolle vierde van intussen zes platen.

P.S. Zeker kijken naar en genieten van ‘Opening Act’ door Afie Jurvainen & Bahamas bij Jimmy Kimmel Live! – https://www.youtube.com/watch?v=QdTLjD5oTa4

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Tom THEUNS & Paul RUSSELL, In Between Trees

IN BETWEEN TREES –
TOM THEUNS & PAUL RUSSELL

Tom Theuns, dat is Ambrozijn, Olla Vogala, Living Roots en Aurélia/Aurélie Dorzée & Tom Theuns, maar hij heeft ook een tijd opgetrokken met Paul Russell uit Colorado. Paul en Tom delen hun liefde voor de akoestische gitaar, ‘vooroorlogse’ muziekjes, de West-Europese folk, en zelfs klassieke muziek, wat ze ook verwerken in hun songs. Dat resulteert in de vaardig uitgevoerde luisterfolk van ‘In Between Trees’, zeven songs van Tom (twee ervan niet gezongen), twee van Paul (het mooie, eveneens instrumentale ‘Belle & Patch’) en een opvallende afsluiter, het eeuwenoude ‘Scarborough Fair’, waar Paul Russell een acht minuten lange versie van brengt. ‘In Between Trees’ [ontstaan in de bossen, vandaar de titel] is geen tussendoortje maar het werk van twee gerijpte talenten die moeiteloos naar mekaar zijn toegegroeid. (Antoine; voor Folkcorner Den Appel)

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

David MUNNELLY, Swing

SWING –
DAVID MUNNELLY

David Munnelly komt dan wel uit County Mayo, noordwest Ierland, maar wat hij uit zijn diabolisch, pardon, diatonisch accordeon haalt, is beslist geen mayonaise. De Bullet From Belmullet, zoals zijn bijnaam luidt, is een bolleboos op zijn instrument, resultaat van oneindig veel goesting, nog meer hard werk en samenspelen met de grootsten uit de folk (zie ook de nieuwe cd ‘Te’ van Samurai, supergroep met verder Riccardo Tesi, Simone Bottasso, Markku Lepistö, en Kepa Junkera, al even bezeten als de Ier) Met ‘Swing’ (2001) bracht David Munnely een allereerste eigen cd uit, maar hij was toen al lang geen beginneling meer. ‘Swing’ is een evenwichtige mix van traditionals en hedendaags, waaronder vijf originelen. Vanzelfsprekend swingt het vingervlug en onbedaarlijk, maar de rustpunten zijn al even treffend: het eigen ‘An Carraigín’, bij voorbeeld, en het door Andrew Murray prachtig gezongen ‘Singing Land’ (van Dougie MacLean) (Twan voor Folkcorner Den Appel)

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Leonard COHEN, You Want It Darker

YOU WANT IT DARKER –
LEONARD COHEN
MEER INFO

Een zielig fin de carrière werd Leonard Cohen bespaard. Dat is gelukkig ook te horen aan ‘You Want It Darker’, al wist de Canadese treurwilg dat het einde nabij was. Geen testament à la ‘The Wind’ van Warren Zevon, maar wel, ondanks hints naar het onafwendbare, een resumé van zijn visie op de wereld en een tedere ode aan de liefde, de doordeweekse maar geenszins banale liefde. Hij doet dat zoals immer taalvaardig, beeldrijk en met de bekende humor met een donker randje, zijn handelsmerk. Het vertrouwde (nog) diepe(re) stemgeluid, expressief in zijn minimalisme en de warme klankkleuren via een joods koor, orgel, strijkers en zoveel meer dragen bij tot de ingetogen sfeer, mede dankzij de ritenuto productie van zoon Adam. Geen testament? Ach… ‘I’m ready, my Lord’ klinkt het in het titelnummer, en zo geschiedde. Borsalino af voor Leonard Cohen. (Antoine Légat)

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen