LEVERET, New Anything

Voor de 9×9 van Folkcorner Den Appel, juni 2019.

 

LEVERET, New Anything.

Ook in folk bestaan er zogenaamde ‘supergroepen’. Denk aan het transatlantische The Gloaming en het Welshe trio Alaw. Maar ook het Engelse Leveret verdient ten volle dat predikaat: Andy Cutting (diatonisch accordeon, melodeon), Sam Sweeney (fiddle, altviool) en Rob Harbron (concertina) behoren tot de top op hun instrument. ‘New Anything’ (2014) bundelt achttien tunes vervat in elf nummers, voor het merendeel opgeraapt uit oude liedboeken of leren kennen via kennismaking met andere muzikanten. Ze verweven er naadloos ook enkele eigen tunes in. Je weet niet wat je het meest moet bewonderen: de onvoorstelbare virtuositeit, het sprankelende, spontane, natuurlijke van deze uitvoeringen, het relaxte waarmee door de melodieën klieven, de subtiliteit, de interactie, de intensiteit. ‘Whitefriar’s Hornpipe/Purlongs’ is daar een prima illustratie van.

Antoine Légat.

Advertenties
Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Nanci GRIFFITH, Winter Marquee

Geschreven voor de 9×9 van Folkcorner Den Appel van juni 2019.

 

Nanci GRIFFITH, Winter Marquee.

Nanci Griffith, uit Austin, Texas, maar woonachtig in Nashville, Tennessee, maakte naam met verfijnde songs-met-inhoud die ze al even charmant en geraffineerd wist te brengen met The Blue Moon Orchestra en met gereputeerde gastartiesten, en dat zowel in de studio als op het podium. Die folk- en countryliedjes in ‘folkabilly’ stijl, zoals ze die zelf noemt, schreef ze zelf of kreeg ze van bevriende topcomponisten als Julie Gold. Liveplaat ‘Winter Marquee’ (2002) was een uitloper van de ‘Clock Without Hands’ promotietoer. Ze wilde immers al lang een liveversie maken van ‘What’s That I Hear’ van Phil Ochs, dat grote invloed had op haar latere loopbaan (ze leerde er gitaar mee spelen) Die vulde ze aan met oudere (oorwurm ‘Listen To The Radio’) en nieuwe pareltjes als de pakkende ode aan de vergeten en verguisde Vietnamveteranen ‘Traveling Through This Part Of You’ en met covers van John Prine (het verrukkelijke ‘Speed Of The Sound Of Loneliness’), Bob Dylan en Townes Van Zandt. Straffe zangstemmen als Emmylou Harris en Tom Russell flankeren Griffith, die met ‘Winter Marquee’ een niet zo geplande maar uitmuntende staalkaart maakte van haar kwaliteitswerk.

Antoine Légat.

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Tristan DRIESSENS, A Folk Dancer’s Journey

Aanrader bij Folkcorner Den Appel

 

Tristan DRIESSENS, A Folk Dancer’s Journey.

Tristan Driessens kent geen grenzen. Zijn nomadische bestaan voerde hem, met de oud als trouwe gezel, van Wannes (rebetika, flamenco) naar Spanje (Arabische en Sefardische muziek) en Istamboel (in de leer bij grootmeester Necati Celik) en uiteindelijk naar Lemmens en de ULB (mastergraden musicologie) Zijn reputatie is gestoeld op zijn inbreng in onder veel meer het Turks-Belgische Lâmekân Ensemble, Balacordes, Nathan Daems Qunitet, AmorromA en het schitterende Refugees For Refugees project van Muziekpublique. Hij introduceerde de oriëntale maqams in zeer verscheiden vormen van Europese folk. Eindeloos is de rij muzikanten met wie hij samenwerkte. Voor ‘A Folk Dancer’s Journey’ (hij is zelf een uitstekend danser) bracht hij een keur van deze mensen bijeen, te veel om ze allemaal op te sommen (excuus!) Het is watertanden bij namen als Derya Türkan (kemençe), Jowan Merckx (fluiten), Gregory Jolivet (draailier), Robbe Kieckens (percussie), Vardan Hovanissian (o.a. duduk), Tom Callens ((bas)klarinet, altsax, dwarsfluit), Emre Gültekin (saz), Vincent Noiret en Lara Rosseel (staande bas) ‘A Folk Dancer’s Journey’ is met zijn waaier aan stijlen een zwierig dansende, soms swingende reis doorheen west en oost aan de hand van fraaie composities van Nathan Driessens of bewerkte traditionals.

Antoine Légat.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

THE KENTUCKY HEADHUNTERS, Live At The Ramblin’ Man Fair

Verschenen in Back To The Roots nr. 109 van juni 2019…

THE KENTUCKY HEADHUNTERS: LIVE AT THE RAMBLIN’ MAN FAIR

Alligator Records

In 1968 schoeiden de gebroeders Young de muziek op professionele leest die ze van in de wieg hoorden en bedreven, blues, R&B, rock-‘n-roll, en dies meer. Richard en Fred Young spelen resp. gitaar en drums, trokken neef Greg Martin aan als leadgitarist van wat toen Itchy Brother heette. Neef Anthony Kenney speelde bas, maar een oude vriend, Doug Phelps, nam die later over. Het debuutalbum ‘Pickin’ On Nashville’ kwam er pas in 1989, maar was goed voor een Grammy en vier country tophits, maar blues en rock gaven eveneens present. Sindsdien kwamen er meer dan tien albums in hun intussen bekende rauwe bluesrock (rockblues?) stijl, toerde de band onophoudelijk, maar enkel nationaal, omwille van de vliegangst van Richard… De ommekeer kwam in 2015 na ‘Meet Me In Bluesland’ uitkwam, met Johnnie Johnson op piano (eerste plaat op Alligator) Drummer John Fred Young (Richards zoon) overtuigde de band om de stap te wagen en in 2016 speelden ze op het jaarlijkse grote Ramblin’ Man Fair (juli, Maidstone, Kent, UK) De eerste tien tracks stammen van dat optreden. The Kentucky Headhunters bouwden die dag een ruig feestje, met een spetterend ‘Big Boss Man’ om de toon te zetten, bluessleper ‘Have You Ever Loved A Woman?’, het eigen ‘Ragtop’ en ‘Wishin’ Well’, en een nogal slordige Beatles cover. Niemand verwacht finesse, hopelijk? De laatste drie songs komen van de sessies met Johnnie Johnson (& Anthony Kenney), maar zijn beslist geen overschotjes.

Antoine Légat

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Tomislav GOLUBAN, Chicago Rambler

Verschenen in Back To The Roots, Magazine voor Blues en Aanverwanten nr. 109 van juni 2019.

TOMISLAV GOLUBAN: CHICAGO RAMBLER

Spona CD 283

Ook in Kroatië leeft de blues. Wellicht voelt menig er zich fiere wereldburger van Chicago. Tomislav ‘Little Pigeon’ Goluban is al twintig jaar in touw met the devil’s music. De zanger, songschrijver en virtuoze harpist nam zijn tiende studioplaat op in de Windy City en gaf die een titel die enige wishful thinking verraadt: ‘Chicago Rambler’. Hij nam er topper Eric Noden voor onder de arm. Die bracht bassist E.G. McDaniel en drummer Kenny ‘Beedy Eyes’ Smith aan, twee niets minder dan bij leven al legendarische begeleiders. Noden trommelde ook zijn partner-in-crime op, harpist-de-luxe Joe Filisko, die in twee songs zijn unieke stempel mag drukken, ‘Bag Full Of Troubles’ en het ‘autobiografische’ ‘Little Pigeon’, die je tot de sterkste tracks mag rekenen van het dozijn. Noden bracht zelf gitaar in en deed het productiewerk, samen met Goluban (Joy Ride Studios Chicago, januari 2018) Tomislav leverde alle songs aan, behalve het slotnummer, een olijke bewerking van Kroatische traditional ‘Išel budem v kleticu (I’ll Go To My Cottage)’. ‘Jerry Ricks On My Mind’ komt in een elektrische en akoestische uitvoering. Goluban is een uitgesproken fan van de legendarische countryblueszanger-gitarist ‘Philadelphia’ ‘Jerry’ Ricks (1940-2007) Met zo’n omkadering hangt het welslagen van ‘Chicago Rambler’ af van Goluban en zijn songs. Maar deze lieden gaan niet met om het even wie in zee, wat blijkt vanaf instrumentale geweldenaar ‘Pigeon Swing’. Het kan ook ingetogen (‘Can’t Find Myself’) Tomislav mag zich voortaan een Chicago rambler noemen.

Antoine Légat

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

PHIL BEE’S FREEDOM, Home

PHIL BEE’S FREEDOM: HOME

Soul Sacrifice Records

 

Phil Bee’s Freedom is een Nederlandse band met een Belgische insteek. De groep bestaat sinds 2014. Ze wonnen de Dutch Blues Challenge al in 2015. Phil Bee won dat jaar ook de Dutch Blues Award voor beste zanger en John F. Klaver dezelfde award voor beste gitarist. Ervaren rot Berland Rours is de andere gitarist in een fraaie wisselwerking. Phil Bee, Klaver en Rours leveren de songs aan voor ‘Home’, derde cd na ‘Caught Live ‘ en ‘Memphis Moon’… De rest van de band mag er ook wezen: Pascal Lots kreeg een Dutch Blues Award voor beste keyboardsspeler in 2016. Drummer Arie Verhaar krijgt in vier nummers steun van meester percussionist Martin Verdonk. Bassist is Vlaming Carlo Van Belleghem, van alle markten thuis, maar met een boon voor de blues. Wim Hermens speelt ook bas. Ook de twee uitstekende backingzangeressen Nicole Verouden en zangdocente Tarah Ouwerkerk mag je tot de band rekenen. Veel volk, maar het wordt goed ingezet. Volle sound, maar smaakvol en volkomen eigen aan het genre. ‘Your Love’ is met zijn extra blazerstrio een stevige binnenkomer. Uitstekend gezongen en uitgevoerde potente soulblues (‘Power Of Love’, ‘Andy’s Bar’) wisselt af met o.a. sleper ‘Wheels Of Emotion’ (denk aan Tedeschi Trucks!) en hartbrekende blues ballad ‘Long Gone’. Soms komen de door de band zelf aangegeven invloeden bovendrijven, zo Steely Dan in ‘Kiss The Sky’ (er zijn er slechtere denkbaar!) Een gave productie (Jean Claude Croissant) bekroont dit voortreffelijke ‘Home’.

 

Antoine Légat

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Commentaren bij ‘FINN – The Jimmy LaFave version’

FINN – The Jimmy LaFAVE version. 1/ A Shot Through The Heart (Then Down In Flames) (Finn ANDREWS, cd One Piece At A Time) 2/ Road Is Rock (AWKWARD i, cd Kyd) 3/ Friend Better (Joe JACKSON, cd Fool) 4/ Like You Used To (MANDOLIN ORANGE, cd Tides Of ATeardrop) 5/ Movement (HOZIER, cd Wasteland, Baby!) 6/ I’m Gonna Be There (TEDESCHI TRUCKS BAND, cd Signs) 7/ Paralysed (Nilüfer YANYA, cd Miss Universe) 8/ Stairs On The Roof (Finn ANDREWS) 9/ Skinny Jeans (AWKWARD i) 10/ Let My Love Open The Door (Jimmy LaFAVE, cd Peace Town, disc 1; comp. Pete TOWNSEND) 11/ The Closing Door (Glen HANSARD, cd This Wild Willing) 12/ Mother Deer (MANDOLIN ORANGE) 13/ Strange Land (Joe JACKSON) 14/ Be (HOZIER) 15/ All The World (TEDESCHI TRUCKS BAND) 16/ Silent Disco (AWKWARD i) 17/ Helden (Andrea SCHROEDER, cd Where The Wild Oceans End) 18/ The Spirit In The Flame (Finn ANDREWS) (AL; 10 05 19)

Titels bestaande uit vier letters, het helpt deze jongen tijd en inkt te sparen voor betere dingen… Ditmaal was het een makkelijke: ‘FINN’ haalt zijn naam van de zanger van de Londense band The Veils, Finn Andrews, die de highlight is van deze collectie. Vader Barry Andrews is geen onbelangrijke muzikant, als (ex-)lid van XTC en Shriekback, en ooit medewerker van grote kanonnen Iggy Pop, David Bowie en Robert Fripp. Zoon Finn gaat dezelfde weg op. Hij nam van 2006 tot 2016 vijf platen op – de eerste als hij zestien was! – als zanger, songschrijver en ten slotte ook platenbaas van The Veils en in 2017 maakte hij deel uit van de ploeg van David Lynch in de nieuwe serie van ‘Twin Peaks’.

 

Woonachtig in Londen maar afkomstig uit Nieuw-Zeeland werd hij in 2014 gevraagd om een orkeststuk te schrijven n.a.v. de herdenking van 100 jaar WOI om de rol van de ANZAC te verklanken, de soldaten uit Australië en Nieuw-Zeeland, die hun leven gaven op de Europese fronten en vooral dan in het rampzalige offensief in Gallipoli (1915) Naast Finns capaciteiten als songschrijver valt in het bijzonder zijn klare zangstem bij op: strikt genomen heeft hij geen band nodig. Teruggekeerd naar NZ voor herbronning schreef hij songs aan de piano, sober en uitgepuurd, en dat resulteerde in de prachtige collectie ‘One Piece At A Time’. We konden vanzelfsprekend slechts drie songs daaruit overnemen voor ‘FINN’, maar die liederen zijn alle tien ongeveer even knap. Hier kan u het openingsnummer van ‘FINN’ beluisteren, gespeeld live at the Pah Homestead: https://www.youtube.com/watch?v=rOjo-Nlg3_k .

 

U las al de naam David Bowie. Botsten we toch wel op een Duitse versie van ‘Heroes’: Andrea Schroeder nam in 2015 voor haar ‘Where The Wild Oceans End’ deze ‘Helden’ op. Daar hoort een magistrale clip bij: https://www.youtube.com/watch?v=9ExMl2yjUc0 . Ja, soms willen dingen in de juiste plooi vallen… al moet je het soms wel een beetje uitlokken. Er staan nog meesters van de melodie op deze ‘FINN’. De Nederlandse singer-songwriter Djurre de Haan, ook maker van muziek voor film en theater, koos een iets of wat bijzondere artiestennaam: Awkward i. Enigszins awkward, inderdaad, maar wel opvallend en heerlijk polyinterpretabel. De naam gaf echter al aanleiding tot grappige misvattingen en Djurre werd meer dan eens aangekondigd als ‘Aquardi’ of iets van die strekking. We zagen Awkward i in een zeer aangename set op het Labadoux Festival in Ingelmunster, waar hij met zijn goeie band uit zijn drie cd’s putte. Wij citeren hier uit zijn laatste. In elk geval hopen we dat de man wel vaker zijn weg vindt naar/in ons land want we kunnen zijn fraai gedraaide liedjes best pruimen.

 

Fool’ is de opvolger van ‘Fast Forward’ uit 2015, een cd die vier EP’s samenvoegde, die elk over een stad handelden, resp. New York, Berlijn, Amsterdam en New Orleans. Met ‘Fool’ keert Joe Jackson, want over die gaat het, weer naar de sound en de vorm van zijn klassieke albums, en daarvoor moeten we al terug naar ‘Rain’ (2008), want ‘The Duke’ (2012) was een ode aan jazzreus Duke Ellington. Jackson komt deze zomer ook nog eens naar België, naar het Brugse Cactusfestival, waar we hem in prima vorm zagen in 2003. Gemakkelijk te onthouden, want dochter Sheelah was toen net geboren en Joe hield haar in Brugge op zijn arm. Een foto mochten we toen niet nemen, want ‘that would be bad for my image’. U weet wel: big boys don’t cry. Toch konden we zijn gebaar zeer waarderen.

 

Ierse gitarist-singer-songwriter Hozier (°1990; voluit Andrew Hozier-Byrne) brak in 2014 massaal door met sociaal geëngageerde megahit ‘Take Me To Church’, met in de slipstream het succesvolle album ‘Hozier’. Ook op tweede full cd ‘Wasteland, Baby!’ durft hij de koren opstapelen en de wereld een geweten te schoppen, als in ‘Nina Cried Power’, waarop Mavis Staples meezingt, de Nina in kwestie zijnde vocaliste-zonder-weerga en activiste Nina Simone. Dat nummer staat hier niet op, wel twee andere songs met inhoud: zo verwijst ‘Be’ naar het stijgende zeepeil en de migratieproblematiek. Het grootse gebaar, maar op deze wijze mag het voor ons best. In ‘Movement’ horen we heilzame melodische invloed van Stevie Wonder, wat we ondubbelzinnig als een compliment bedoelen. Met de nieuwe, vierde cd ‘Signs’ van Tedeschi Trucks Band trekken zangeres (en gitariste) SusanTedeschi en gitaarwonder Derek Trucks de registers open als songsmeden en verkennen ze nieuwe einders. Het was beslist wennen voor wie hun vroegere benadering gewend was, maar ons respect is alleen maar gegroeid.

 

Iets gelijkaardigs geldt voor ex-Frames hoofdman Glen Hansard die met zijn nieuwe ‘This Wild Willing’, eveneens een vierde album, nieuwe wegen inslaat: ‘The Closing Door’ is daar een mooi voorbeeld van. Dat het live allemaal weer zoveel mooier wordt (Glen is nu eenmaal een gepatenteerd podiumbeest) blijkt intussen onvermijdelijk te zijn. Dat het, na ons aanvankelijk enthousiasme, dan toch niet hét album is dat hij in zich heeft, ach, niets houdt hem tegen zichzelf te overtreffen zoals de Ier dat elke avond op de Bühne doet… O ja, Marketa Irglová (van zijn duo The Swell Season) doet even mee op het album. Mandolin Orange is ook al niet nieuw op onze complicaties. ‘Tides Of A Teardrop’ is dan ook al hun zesde album sinds het duo ontstond in 2009. Andrew Marlin en Emily Frantz tonen zich langs hun kwetsbaarste kant, wat hen tegelijk zo sterk maakt. Het overlijden van Marlins moeder, al een hele poos geleden, inspireert hen tot een weldoende duik in het eigen verleden via warmhartige songs, die ze inblikten met hun tourband, zodat Mandolin Orange in de praktijk een vijftal vormt. Diepmenselijke schoonheid en één van de mooiste albums van dit lopende jaar. Een EP met vier traditionals sluit hier gepast op aan.

 

Nilüfer Yanya hebben we nog nooit geciteerd. Da’s normaal, want de amper 23-jarige bracht vóór ‘Miss Universe’ maar drie EP’s uit. Haar eclectisme spruit naar verluidt voort uit de clash van de muzikale werelden waarin ze opgroeide: de Turkse muziek van pa, de klassieke muziek van ma en haar eigen gitaarrock. Het levert een lichtjes nerveus, maar intrigerend totaalbeeld op. De kritieken zijn laaiend, nu nog het brede publiek.

Intussen is er ‘FINN’, een collectie die wellicht weer te lijden zal hebben onder onze basisopdracht: zoveel mogelijk nieuwe namen of nieuw werk van bekende, maar nog ondergewaardeerde artiesten een forum geven. Een meer ‘radiovriendelijke’ aanpak had gekund, maar lijkt ons niet aangewezen binnen die context. We bidden u om begrip en vergeving!

 

Tot slot: in een eerste versie van ‘FINN’ hadden we de titelsong van ‘Assume Form’, de recentste, vierde cd van James Blake als #10, briljante maar voor ongeoefende oren moeilijke muziek. Maar toen kregen we eindelijk ‘Peace Town’ te pakken, het testament van de veel te jong gestorven singer-songwriter Jimmy LaFave (Wills Point bij Dallas,TX; 1955-2017) Getroffen door een hoogst agressieve ziekte, probeerde deze erkende meester songschrijver zijn honderd favoriete songs, eigen en andermans, op te nemen, ondanks de onvoorstelbaar zware fysieke inspanning die dat van hem eiste. Hij is tot nummer twintig geraakt en die staan op deze dubbelaar, waarop je niets dan prachtliedjes vindt, liedjes van onder meer Bob Dylan, Robbie Robertson, Leon Russell, Waylon Jennings, en van hemzelf, ‘The Promised Land’ bij voorbeeld. De plaat eindigt zowaar met wat je als een muzikaal afscheid aan het leven kan beschouwen, ‘Goodbye Amsterdam’. Hou het maar droog bij dit soort deunen, zeker als ze gebracht worden door de man met de warmste snik aan deze kant van de melancholie. Wij opteerden voor de grootste, indertijd onverwachte solohit van Pete Townsend van The Who. Maar we komen erop terug…

 

(AL; deze commentaren: 22 05 19)

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen