Commentaren bij ‘TRISTESSE’ – Eric Bibb / Richard Hawley / Guo Yue versies

TRISTESSE. 1/ I Don’t Depend On You (Kevin AYERS, cd Still Life With Guitar) 2/ Somewhere Down The Road (Chuck PROPHET, cd Balinese Dancer) 3/ Ritals (Gianmaria TESTA, cd Da questa Parte del Mare) 4/ Wichita Lineman (VILLAGERS, cd Where Have You Been All My Life?) 5/ All I Got (CURSE OF LONO, cd Severed) 6/ Blowin’ In The Wind (Eric BIBB/Habib KOITÉ, cd Brothers In Bamako) 7/ All The While (THE PINES, cd Dark So Gold) 8/ Phoenix (Egbert DERIX, cd Paintings In Minor Lila; singer: Iain MATTHEWS) 9/ Your Heartbeat (THE CRAVING DEER, cd EYE-shaped Spots; singer: Natalie DE MAN) 10/ Just Jones (Danny O’KEEFE, cd Classics) 11/ noir (Lucie THORNE, cd Bonfires In Silver City) 12/ You And Your Sister (THIS MORTAL COIL, cd Blood) 13/ You Got Me Where You Want Me (Chuck PROPHET, cd The Age Of Miracles) 14/ Hot Scary Summer (VILLAGERS) 15/ Every Wind In The River (Eric BIBB, cd Every Wind In The River) OF I Still Want You (Richard HAWLEY, cd Hollow Meadows) 16/ ¾ (Gianmaria TESTA) 17/ Don’t Look Down (CURSE OF LONO) 18/ Walking In The Wind (WINWOOD, Greatest Hits Live, cd 2) 19/ Evening Song (Guo YUE, cd Mother And Son) (AL; 21-22 11 17) –

TRISTESSE’ … Dag droefenis… Achttien was ze toen Françoise Quoirez in 1954 haar ‘Bonjour tristesse’ uitbracht, onder het pseudoniem Françoise Sagan, naar de Princesse de Sagan uit ‘A la recherche du temps perdu’ van Marcel Proust (dus geen familie van Slowaakse wielerwereldkampioen en gepatenteerd showbeest Peter) Verder houdt elke vergelijking op. Maar deze onze droefenis is écht. Ze moest eruit, die avond van 21 november, overigens een doodgewone dinsdag. Ze kwam eruit in de vorm van weer eens een compilatie. Er lagen een hoop songs geduldig te wachten op verwerking, of werden ooit al eens ingeschakeld in zo’n ‘mixed tape’. Dat gaan we hier dus nauwelijks expliciteren en detailleren. Sommige liedjes daarvan bleken perfect weer te geven welke stroom van emoties door me heen ging, andere klonken gewoon goed in aanwezigheid van die sleutelsongs. Het toeval heeft dus een grote rol gespeeld. Soms is het er BOENK! op… De song van de hier nog steeds diep betreurde Kevin Ayers hemelt datgene op waar we toch niet toe in staat zijn. Enige selfiespot is hier beslist niet weg. Of noem het een ‘intentieverklaring’… Hoewel… Het lukt me toch niet om zo onthecht te reageren. Iets zegt ons dat het de ik-figuur in de song ook niet lukt… Ook Gianmaria Testa is er niet meer. Veel te vroeg natuurlijk. ‘Da questa Parte del Mare’ is dé ultieme plaat over de vluchtelingen, een kwestie die elk weldenkend mens zou moeten vervullen met eindeloze droefheid en diepe schaamte. Met ‘Wichita Lineman’ van de onvolprezen Jimmy Webb komen we bij Glen Campbell terecht, wiens aftakeling dit jaar gelukkig een einde kreeg. Niets te vroeg voor de grote countryzanger. ‘Wichita Lineman’ drukt veel uit van het onbestemd verlangen dat ‘TRISTESSE’ overheerst. Villagers, de band van Conor O’Brien, heeft op diezelfde cd met de alleszeggende titel ‘Where Have You Been All My Life?’ nog meer van dat moois staan: ‘Hot Scary Summer’ past hier als een fluwelen handschoen. We zijn nog altijd blij dat we in tempore non suspecto de toen volslagen onbekende Villagers zagen schitteren in Café De Zwerver (Leffinge) en achteraf met Conor uitgebreid konden praten over heden en toekomst. Dat laatste is er intussen gans uitgekomen. ‘I Still Want You’ van Richard Hawley vertelt heel veel over mijn gemoedsgesteltenis… Wat de YouTube clip bevestigt ( https://www.youtube.com/watch?v=v2bmgTXkGeQ ) Die song is beslist een centerpiece van ‘TRISTESSE’. Ook het door Antwerpse zangeres en dichteres Natalie De Man geprevelde ‘Your Heartbeat’ zit op de juiste golflengte, net als ‘Phoenix’ van Nederlandse pianist Egbert Derix met zang van Iain Matthews die in Nederland (waar hij straffe dingen deed met het Shearing Quartet en met pianist Bart De Win) Wat is ‘All I Got’ een zalige song! Het ‘méér kan ik je niet geven, maar hier heb je alles, te nemen of te laten’-gevoel… Daar is Curse Of Lono verantwoordelijk voor, de aangename ontdekking als support van Chuck Prophet in N9 op 3 november laatstleden, overigens een onvergetelijke avond. Vurige rocker Prophet heeft ook zijn tedere momenten: we vonden deze twee songs van heel vroeger goed aansluiten. Er is wellicht geen song die beter de beperkingen (sommigen zeggen: de onmogelijkheid) van intermenselijk contact belicht dan ‘Just Jones’ van Danny O’Keefe. ‘The voice is a marvellous instrument, so is the heart and the brain, so is the fire and so’s the wind, and especially the rain, especially the rain’ leidt poëtisch de kern van de song in, en doet hem ook uitgeleide. Da’s pas tristesse… ‘Walking In The Wind’ komt van de achtste en laatste Traffic studio-LP ‘When The Eagle Flies’ uit 1974: al werd het toen door de kritiek nauwelijks opgemerkt (in tegenstelling tot ‘Dream Gerrard’ of ook de titeltrack), het was en is al die tijd een chanson de chevet geweest en gebleven. Elke keer ik het hoor gaat er een rilling door me heen. Nog altijd! Toen Steve Winwood het als ‘Winwood’ op zijn nieuwe ‘Greatest Hits Live’ zette, gingen we meteen luisteren… U raadt het effect… De studioversie (met de baslijn van de altijd weer vergeten Rosco Gee, maar hier meticuleus nagespeeld) is misschien geluidstechnisch properder, maar ons maakt het niets uit: Steve kan het nog altijd. De song is heerlijk majestueus en ‘schept onbestemde verwachtingen’. Zo zullen we dat maar omschrijven. Winwood heeft nog liederen geschreven die een bijzondere uitwerking hebben op schrijver dezes: ‘Vacant Chair’ bij voorbeeld, en ook ‘Empty Pages’, dat ook op de liveplaat staat. Nog dit: ‘Walking In The Wind’ heeft een poëtische tekst die doet nadenken, maar die verwijst slechts zijdelings naar het ‘thema’ van ‘TRISTESSE’. Daar moet u dus niks achter zoeken. Lucie Thorne komt helemaal uit Tasmanië (al woont ze al lang in Zuid-Australië) om ons hier in donkere sferen te dompelen… Van haar concert in het toen beginnende Arscene bewaren we warme herinneringen, een onvergetelijke trip in Lucie’s weldoend schaduwrijke leefwereld. We bleven in contact, al is het nu toch even geleden, en nog één keer kwam ze over. U hoort wel waarom ‘noir’ hier gebeiteld zit. Het muzikale collectief This Mortal Coil, genoemd naar een zinsnede van William Shakespeare, was een schepping van Ivo Watts-Russell en werkte met steeds wisselende, maar altijd uitstekende zangers en muzikanten. Hun uitvoering van ‘Song To The Siren’ (geschreven door Tim Buckley, nog zo’n hartsartiest van ons…) had hier gepast, maar we hadden dit welhaast even bekende ‘You And Your Sister’ bij de hand. Die song is van Chris Bell (de al in 1978 gestorven zanger-gitarist van het legendarische Big Star; deze heerlijke brok is echter uit zijn soloperiode), de zang is van Kim Deal (Pixies, The Breeders) en Tanya Donnelly (Throwing Muses, The Breeders) De lof van het sfeervolle ‘Dark So Gold’ van The Pines bezongen we al bij de recente ‘LOOKING BACK XV’. Een ingetogen moment van New Yorkse blues man Eric Bibb, een keer met Habib Koité, ronden onze commentaren af. Ook deze ‘TRISTESSE’ heeft meer dan één versie, nu al: oorspronkelijk hadden we nog een tweede song van Eric Bibb, maar hier nog beter passend is ‘I Still Want You’ van Richard Hawley, song die akelig dicht komt bij het gevoel dat ons al zolang achtervolgt. Maar dat kon u hierboven al lezen. Slotnummer ‘Evening Song’ katapulteert ons terug naar Brugges Festival 1991, toen Chinees fluitist Guo Yue voor de tweede maal optrad (de eerste maal was het in 1988 als duo Guo Brothers, toen zij voor het eerst in lange jaren herenigd werden met hun zus, een emotioneel gebeuren!) Guo speelde op BF91 met een ad hoc formatie een prachtige set, die hij afsloot met ‘Evening Song’… Dat was zo mooi dat aan het eind de mensen een seconde of zes, zeven niet durfden applaudisseren: iedereen zat vastgenageld in de rode pluche zetels van de Brugse Stadsschouwburg. Pas vele jaren later kreeg ik die welbepaalde uitvoering te pakken op geluidsdrager, maar dat was een cassetje, ai ai ai. Zeer toevallig vond ik in het voorjaar een cd ‘Mother And Son’ met daarop het hele concertsuite ‘My Peking Alley’. Deze opnames komen van verschillende concerten in de loop van de nineties, maar we steken er onze hand voor in het vuur dat het hier gaat om de opname van Brugges Festival van ‘Evening Song’: hoesinfo spreekt enkel over ‘1991’… We moeten het eigenlijk alleen maar vragen aan de samensteller van de cd, die ook BF inrichtte en Guo lange jaren in de watten legde, Jo Van Driessche. Je kan niet voorbij aan de magie van dit nummer…

Het gaat hem hier ten langen leste om de sfeervolle boodschap, waar ‘TRISTESSE’ van doordesemd is. Ons verhaal leest u vooral in # 1, 4, 5, 9, 10, 11 en 15 (Hawley), maar zeker niet uitsluitend. We hopen dat niemand zich stoort aan ons tekstueel grensoverschrijdend gedrag.

Hoe het van hieruit verder moet met mijn ‘tristesse’? Het antwoord is allicht blowing in the wind… (AL; 21-22 11 17)

P.S. Het concept van ‘TRISTESSE’ verschilt grondig van dat van ‘LEAF’, maar de emoties die eruit spreken zijn zeer gelijklopend…

Advertenties
Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Lieven TAVERNIER, Live in Gent: ‘Wat is dit weer een aangename onderdompeling in een Gents bad vol warme saudade…’

voor http://www.rootstime.be

Een plaat opgenomen vóór een levend publiek, dat is wat nog ontbrak in het CV van Vlaamse songsmid par excellence, pardon, bij uitstek, Lieven Tavernier. Onverwacht is dat niet gezien de reputatie van de man als zijnde kortharig podiumschuw tuig. Maar een mens evolueert: de Lieven Tavernier anno nu zal nooit een bühnebeest worden, maar weet om te gaan met het medium, heeft het zelfs in zijn voordeel gekeerd. Het resultaat van zoveel onversaagdheid is er nu en heet ‘Live In Gent’, want ingeblikt op 5 en 6 maart 2017 in de eerbiedwaardige Gentse Minardschouwburg, voor eeuwig gelinkt aan acteur, komiek en regisseur Romain De Coninck en geknipt voor deze gelegenheid. Het werd geen ‘best of’, maar eerder een terugkeer naar de bron (iets van een ronde cirkel), al was dat misschien niet eens bewust en is het een geval van ‘for the sake of the song’, een zeer gezonde houding overigens, en vertaald in een nieuw ei in de collectie van Lieven Faberger.

Stilaan mag je ervan uitgaan dat zo ongeveer iedereen het weet, al zijn er beslist nog hardleerse Facebookers: ‘De eerste Sneeuw’, ‘De Fanfare van Honger en Dorst’ en ‘De verdwenen Karavaan’ kregen de status van Nederlandstalige klassieker via Jan De Wilde die er zijn uitstekende versies van maakte voor zijn iconische ‘Hè Hè’ uit 1990/1. Nu is Jan De Wilde zélf een songsmid van noblesse, maar de vermelde songs, dié zijn wel degelijk van de hand van Lieven Tavernier. Tot dan toe had Lieven, ooit ook actief als lesgever in middelbaar en hoger onderwijs (hij is Germanist), auteur van boeken en in zijn vroege dagen zelfs muziekrecensent, een man van taal dus (zonder -s’ er voor), zijn liedjes aan anderen gegeven. Dat zou hij overigens blijven doen, ook nadat hij ontdekte dat hij ze even goed zelf kon zingen. Thé Lau, Erik Van Neygen, Sabien Tiels, Flip Kowlier en Gerard Van Maasakkers, om maar die te noemen, zo breed zijn Lievens songs uitgevlogen.

Het zou na ‘Hè Hè’ nog even duren voor hij genoeg (zelf)vertrouwen had getankt om die liedjes ook zelf te brengen op geluidsdrager en hij zijn toenmaals legendarische podiumangst binnen aanvaardbare grenzen zou brengen en ombuigen tot een waarmerk, maar enkele vrienden hielpen hem finaal over de streep. In ’91 loodste Koen Wostyn, zanger-gitarist van trio Radio Bangkok, Lieven in wat ‘De Zes van Gent’ zou gaan heten. Dat collectief bracht The Pink Flowers, Gorky, Les Charmeurs, The Paranoid Polaroids, The Candy Dates en ‘De vrienden van Lieven Tavernier’ samen. Lieven moest er eerst zijn vrees voor de twee ‘zware jongens’ van The Pink Flowers overwinnen. No kidding! Hij dacht echt dat ze hem een kopje kleiner zouden maken toen ze hem bij die eerste ontmoeting uit eigen beweging benaderden (u moet niet zoeken, er staan eilaas geen beelden van op YouTroep) Hij ontdekte in gitarist-zanger Bruno Deneckere en viool Nils De Caster enthousiaste medestanders, de ideale partners en vrienden voor het leven, die op hun beurt voor andere vrienden zouden zorgen, al kwam Lieven die niet tekort in het Gentse milieu.

Niets gaat snel bij Lieven, dus duurde het tot 1995 vooraleer een eerste eigen cd uitkwam, ‘Doe het Licht’, waar behalve Bruno, ook Jan De Smet en Patrick Riguelle aan meededen, die laatste ook als producer. Daar stonden onder meer ‘De eerste Sneeuw’, ‘De Gouden Schaar’ (bewerking van ‘Coat Of Many Colours‘, gepend door Dolly Parton), ‘Mooiste Ogen’, ‘Julia Roels’ en ‘Niet bij een Ander’ op. We vermelden die songs omdat hij ze op de liveschive heeft gezet (maar niet ‘De verdwenen Karavaan’ en het populaire ‘Molenstraat’) Na al die tijd vormen ze de ruggengraat van de nieuwe, waar ze wegens tijdloos nog altijd briljant in slagen. De rest van het verhaal vindt u op het net. Het volstaat te zeggen dat Lieven met de regelmaat van Pharaïlde (Gentse klok) fijne songs bleef schrijven en opnemen, songs die de lat erg hoog leggen voor anderen die zich aan het pennen willen wagen. Je vindt dus lang niet alle parels terug op deze ene cd (men zou gerust een tweede en derde volume kunnen samenstellen met even veelzeggende liederen), maar dat hoefde ook niet: de gedachte aan een ‘best of’ bleef gelukkig in de koffer steken.

Zonder exhaustief te zijn, ziehier een paar capita selecta. Van ‘Ilja’ (2003) vind je hier het altijd weer pakkende ‘De Klokken van Sint-Baafs’ terug. ‘Niet voorbij’ (2005) stond zijn titelnummer af. ‘Sprookjesbos’ staat op de enige cd van Het Gespuis (2003), een ander memorabel collectief, dat wat ons betreft toe is aan een glorieuze verrijzenis. Lieven, Bruno, Nils, Dirk Dhaenens alias Derek, Yves Meersschaert bundelden er hun krachten in, bijgestaan door de crème de la crème van de Gentse sien. ‘Patti Smith’ vind je terug, uitgevoerd door Raymond van het Groenewoud, op de door anderen gezongen compilatie-cd ‘Geen kwaaie Vrienden’, die gevoegd is bij het boek ‘Eerste Sneeuw – Alle liedteksten met exclusieve cd’ (2015) ‘Souvenirs’ is een hertaling van de gelijknamige song van Steve Goodman (de jonggestorven en deerlijk gemiste auteur van ‘The City Of New Orleans’… en vele andere mooie songs; Steve was een boezemvriend van John Prine) ‘Sterren in het Slijk’, dat de cd meerstemmig en a capella afsluit, is dan weer een bewerking van ‘Diamonds In The Rough’ van The Carter Family.

Maar die opmerkingen hebben vooral documentaire waarde. Belangrijker is de songs… en dat ze arrangementen kregen, aangepast aan de kwaliteiten van het gezelschap, het werk van producer en snarenwonder Nils De Caster, de viool van ‘The Broken Circle Breakdown’, de film en de latere bluegrass band, maar zoals gebruikelijk ook uitmuntend op mandoline en lap steel. Het geheel rond Lieven heet De Zondaars, vrienden van vroeger en nu, een krans van toppers op hun instrumenten. Bruno Deneckere haalt voor de gelegenheid nog eens de elektrische gitaar boven naast zijn vertrouwde akoestische. Ook niet zonder zonden zijn Yves Meersschaert (piano), Arne Van Dongen (contrabas), Klaas Delvaux (cello en basgitaar), Philippe Thuriot (accordeon) Met Sarah D’hondt krijgt Lieven gepaste vocale steun. Sarah startte haar zangloopbaan onder anderen bij Lieven. Was ze in de dagen van ‘Wind en Rook’ (2008) nog een belofte, dan is ze intussen uitgegroeid tot chansonnière van stand.

Veertien beklijvende liedjes, door de jaren heen uit Lievens in goud gedipte pen gevloeid, dat is ‘Live in Gent’. Alle klinken ze in hun nieuwe livrei om ter mooist, de breekbaar geprevelde liedjes die aangrijpen omdat ze ruimte laten om te dromen, maar precies dat invullen wat iedereen ooit aanvoelde doch niet wist te verwoorden. Omdat ze meerduidig zijn zoals het leven zelf: niets is ooit zo’n warme herinnering of er zit spijt in om wat niet weer kan zijn (‘De eerste Sneeuw’), niets is ooit zo droevig of er gaat wel een dosis humor of (zelf)relativering achter schuil (‘De Fanfare van Honger en Dorst’) Soms neemt het leven revanche voor vroeger onrecht (‘De Gouden Schaar’), soms zet oeverloos verdriet om nooit rechtgezet onrecht aan tot zachte revolte (‘Julia Roels’) of tot volledige berusting (‘De Klokken van Sint-Baafs’) Af en toe is er plaats voor rust en reflectie, zijn de onweerswolken (nog) niet dreigend nabij (‘Mokabon 8 A.M.’, ‘Een oude Dylan-Song’, ‘Niet voorbij’) Deze hele paragraaf hebben we niet van een ander, trouwens. O ja, er is vanzelfsprekend het Ewig Weibliche (‘Slimmer dan Jaap Kruithof’ ‘Lily’, ‘Patti Smith’, ‘Mooiste Ogen’) Wat is dit weer een aangename onderdompeling in een Gents bad vol warme saudade

Antoine Légat (09-14 11 17)

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Lieven TAVERNIER, Live in Gent

Aanrader voor Folkcorner Den Appel (09/11/17)

LIVE IN GENT –
LIEVEN TAVERNIER
MEER INFO

Een overzichtsplaat opgenomen met levend publiek, dat is wat nog ontbrak aan het CV van Vlaamse songsmid par excellence Lieven Tavernier. Met tram 7 in zicht veegde de Gentenaar zijn legendarische podiumangst op een hoopje en bracht hij een aantal muzikanten samen die hem terzijde stonden sinds hij ontdekte dat niet alleen Jan Dewilde (en zovele anderen!) zijn werk konden zingen. De Zondaars, met de engelenstem van Sarah D’hondt, gaven present op 5 en 6 maart 2017 in de Gentse Minard. ‘De eerste Sneeuw’ en ‘De Fanfare van Honger en Dorst’ kregen fonkelnieuwe arrangementen, dankzij producer en snarenwonder Nils De Caster (de viool van The Broken Circle Breakdown) Dat geldt ook voor de veertien andere, al even beklijvende liedjes die door de jaren heen uit Lievens in goud gedipte pen vloeiden, drie hertalingen van Angelsaksisch werk inbegrepen. Alle klinken ze in hun nieuwe livrei om ter mooist, de breekbaar geprevelde liedjes die aangrijpen omdat ze ruimte laten om te dromen, maar precies dat invullen wat iedereen ooit aanvoelde doch niet wist te verwoorden. (Antoine Légat)

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Commentaren bij ‘AMEN’ + ‘BMEN’

AMEN. 1/ The Cost Of Doing Business (Christopher Paul STELLING, cd Itinerant Arias) 2/ Do We Choose Who We Love (THE WATERBOYS, double cd Out Of All This Blues, disc 1) 3/ Malibu Man (Dan AUERBACH, cd Waiting On A Song) 4/ I’m Going Away (Stef Kamil CARLENS, cd Stuck In The Status Quo) 5/ Going Back (William SOUFFREAU, cd Tobacco Fields) 6/ Wonderful Woman (Chuck BERRY, cd Chuck) 7/ Filter Me Through You (THE DREAM SYNDICATE, cd How Did I Find Myself Here?) 8/ Everything Now (ARCADE FIRE, cd Everything Now) 9/ Found It In Silence (HAIM, cd Something To Tell You) 10/ Shine On Me (Dan AUERBACH)  11/ Shadow Of A Man (HENHOUSE PROWLERS, cd Live From Kyrgyzstan) 12/ Towers And Masons (BROKEN SOCIAL SCENE, cd Hug Of Thunder) 13/ Amen, So Be It (John MORELAND, cd Big Bad Luv) 14/ 2nd Wall Street (SWEET BOURBON, cd Night Turned Into Day) 15/ 19 Cents A Day (Chris O’LEARY, cd Gonna Die Tryin’) 16/ Yamaben (THE WATERBOYS, double cd Out Of All This Blues, disc 2) 17/ Tobacco Fields (William SOUFFREAU) 18/ Still Be Mine (Slaid CLEAVES, cd Ghost On The Car Radio) 19/ Fire (HENHOUSE PROWLERS; comp. Jimi HENDRIX) (AL; 28 10 17)

BMEN. 1/ I Wanna Be Like You (IBEYI, cd Ash) 2/ Hug Of Thunder (BROKEN SOCIAL SCENE, cd Hug Of Thunder) 3/ Make It Out Alive (Angus & Julia STONE, cd Snow) 4/ Love Walks In (THE WATERBOYS, cd Out Of All This Blue, disc 1) 5/ Bring It On Home To Me (Van MORRISON, cd Roll With The Punches) 6/ Postcard From Hamburg (Martin HARLEY & Daniel KIMBRO, cd Static In The Wires) 7/ States I’m In (Bruce COCKBURN, cd Bone On Bone) 8/ Tupelo (Jason ISBELL AND THE 400 UNIT, cd The Nashville Sound) 9/ Destitute (Christopher Paul STELLING, cd Itinerant Arias) 10/ Midnight Train (David RAWLINGS, cd Poor David’s Almanack) 11/ Guilty Party (THE NATIONAL, cd Sleep Well Beast) 12/ Always (ANNA OF THE NORTH, cd Anna Of The North) 13/ Snow (Angus & Julia STONE) 14/ Looking And Waiting (Bruce COCKBURN) 15/ My Lover’s Arms (Martin HARLEY & Daniel KIMBRO) 16/ Transformation (Van MORRISON) 17/ Rokudenashiko (THE WATERBOYS, cd Out Of All This Blue, disc 2) 18/ Night So Long (HAIM, cd Something To Tell You) 19/ To Be Held (Slaid CLEAVES, cd Ghost On The Car Radio) (AL; 29 10 17) – Het laat zich aanzien dat ‘AMEN’ en ‘BMEN’ broer en zus zijn. Daarom ook deze namen: het ideale vierletterwoord ‘AMEN’ verwijst naar ‘Amen, So Be It’, song van de onvolprezen John Moreland (zijn optreden in het OLT Rivierenhof van deze zomer, in het voorprogramma van Lucinda Williams, blijft nazinderen – zie ook ‘BACK’) Vermits ‘BMEN’ daarop aansluit, veroorloofden we ons deze woordspeling. Er is totaal geen religieuze connotatie, amen to that! Er is wel een link naar vorige compilaties, zoals ‘DONE’ waar Dan Auerbach een grote rol in speelde. De man heeft met ‘Waiting On A Song’ zo’n prachtige poprockplaat gemaakt, dat we die nog even in the picture moesten houden. Dat geldt ook voor Christopher Paul Stelling met zijn ‘Itinerant Arias’. Die hadden we al belicht met ‘GUNS’. Chris O’Leary hadden we dan weer voor het voetlicht geworpen op ‘BLUES 2017 – III’. ’19 Cents A Day’ stond daar ook al op, maar vinden we ook voor niet-blues afficionados zeer de moeite. O’Leary is een artiest die, à la Robert Cray, over de genregrenzen heen kan aanspreken. Aan ons is vakjesdenken niet besteed, maar we weten uit ervaring dat veel mensen hun strakke grenzen hebben, waar we overigens alle begrip voor hebben. De andere namen stonden niet op eerdere compils, toch niet met hun betreffende cd’s, want we zouden de tracks niet te eten willen geven die bepaalde artiesten hier al leverden, vooral dan Van Morrison, The Waterboys, The National, Bruce Cockburn, Arcade Fire, Stef Kamil Carlens (dan wel lang geleden met Moondog Jr. en Zita Swoon), Slaid Cleaves en anderen in mindere mate, zoals David Rawlings. Dat is soms verklaarbaar, zoals bij Rawlings, wier partner in crime Gillian Welch heel vaak deze rangen vervoegde. Hij was er dan wel bij, maar niet in naam. Haim heeft nog maar twee platen en stond hier dus alleen met de eerste cd. Totaal nieuwe namen zijn in deze twee collecties uiterst zeldzaam: er is de Nederlandse bluesband Sweet Bourbon, maar die hebben gewoon nog niet veel plaatwerk. We herinneren ons niet of we ooit iets van Angus en Julia Stone hebben toegevoegd, maar allicht wel, want we kennen ze uiteraard al langer. En dan is er Martin Harley die met meerdere tracks op de verzamelingen stond, maar nu dan als Martin Harley & Daniel Kimbro. Dat geldt eigenlijk ook voor Jason Isbell, die in ons verzamelwerk solo stond en indertijd, intussen al lang geleden, nog met de Drive-By Truckers, maar nooit eerder als Jason Isbell And The Unit 400. ‘Anna Of The North’ van de gelijknamige Anna Of The North is gewoon een debuut. The Dream Syndicate heeft bitter weinig plaatwerk gehad na de glansperiode in de eighties (toen stelden we enkel cassetjes samen –  er was niks anders), maar één van de founding fathers van de band, Steve Wynn, was nooit weg te slaan uit de compilaties. Broken Social Scene kwam ook nog niet vaak aan bod, maar dat is eerder toeval, zeker geen intentie, want BSS levert hoogstaand werk af. William Souffreau vond je vaker, al was het soms als leidsman van Irish Coffee, trots van de Belgische hardere rock in de seventies. Veertig jaar later en de zeventig voorbij maakt William betere platen dan ooit. Henhouse Prowlers kennen en volgen we al lang, eigenlijk van een jaar na hun ontstaan in 2012, al stonden ze nog niet vaak op een verzamelaar. We zagen ze intussen al vele malen, en we zijn daarin niet alleen: één keer zien, en verkocht ben je. De groep heeft ook in onze lage landen een trouwe following, want ze zijn op een podium geboren. We citeren uit onze review voor http://www.rootstime.be van hun ‘Live From Kyrgyzstan’, waar we hier twee tracks van plaatsten. ‘Ze komen niet uit de Appalachen, maar uit… Chicago, stad van véél meer muziekeilanden dan enkel de gevierde ‘Chicago blues’. Er is dus ook een bluegrass scene. Zoals velen in het genre zijn het workaholics, wat zich uit in het non-stop toeren. In 1999 ontdekte Ben Wright de banjo en al snel ontwikkelde hij zich tot virtuoos. Hij werd lid van de populaire Outlaw Family Band. In 2011 achtte hij de tijd rijp om samen met bassist Jon(athan) Goldfine de Henhouse Prowlers boven de doopvont te houden. Met Aaron Dorfman (gitaar) en Kyle O’Brien (mandoline, viool) heeft het kwartet zijn ‘definitieve’ vorm gekregen, vier geweldige muzikanten en hemelse zangstemmen. Er zijn de geregelde cd’s met nieuw werk (er was ook al één live-cd, ‘Direct From Chicago’ met vooral covers) Op YouTube vind je ook clips met covers die ze, driewerf helaas, niet of nog niet opnamen’ – ‘Tijdens de concerten van afgelopen zomer hadden ze een nieuwe cd bij, ‘Live From Kyrgyzstan’. In de herfst van 2016 sponsorde de ambassade van de US het Dostuk Music Festival in Bishkek (of Bisjkek), hoofdstad van het Centraal-Aziatische Kirgizië of Kirgistan (Kyrgyzstan in Engels), waarbij ‘dostuk’ Kirgizisch is voor ‘vriendschap’. Uiteindelijk werd in zes locaties opgenomen. Daar werd thuis een selectie uit gemaakt en door gitarist Aaron Dorfman gemixt. Wat je hoort, is vintage Henhouse Prowlers, in de laatste twee tracks bijgestaan door een lokaal ensemble (Ethnographic Folk Theater ‘Ordo Sakhna’) Er doen ook een vertaler van de bindteksten en zowaar een ceremoniemeester mee, wat gelukkig niet in de weg zit van de muziek, integendeel. De enthousiaste mededeelzaamheid van de band is een vertederende trek, die ze wat ons betreft niet moeten afleren. Er zijn dertien tracks, allemaal in super virtuoze uitvoeringen die de ogen doen knipperen en de oren doen tuiten, want door de eerder drie- dan tweehonderd concerten per jaar, zijn de Prowlers een geoliede machine geworden, gelukkig nooit ofte nimmer op automatische piloot’ ‘Shadow Of a Man’ is een vaste waarde op hun concerten (al is het repertoire intussen te uitgebreid om alle ‘vaste waarden’ op één concert te brengen. ‘Fire’ is uiteraard de song van Jimi Hendrix in een dolgedraaide Prowlers uitvoering. Let u op de hilarische korte opmerkingen tijdens de song, stijl ‘Now hear this’. Mixer van dienst, Aaron Dorfman was zo clever om het staartje met de uitleg rond bluegrass (niet meteen een genre dat Kirgiziërs courant bedrijven) er niet af te snijden. Voor ons leek het een prima manier om de cd af te sluiten; belerend, zoals we dat zelf zijn. May we rot in hell!

Er valt over de hier toegevoegde acts veel te zeggen, maar we vertrouwen erop dat wie kennis maakt met de songs op deze compilaties en door de een of andere tune geïntrigeerd is, de moeite zal nemen om over de artiest meer te vernemen. Vroeger stond het allemaal in de Fabeltjeskrant (binnenkort trouwens opnieuw!), nu staat het allemaal op het net. (AL; 04 11 17)

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Didier LALOY & Tuur FLORIZOONE

Zie verder Folkcorner Den Appel

DIDIER LALOY & TUUR FLORIZOONE –
DIDIER LALOY – TUUR FLORIZOONE
MEER INFO

Het stond in de sterren geschreven: de Waalse schavuit en de Vlaamse vrijbuiter zouden ooit de accordeons kruisen en een episch duel uitvechten, op het scherp van kunde en frivole humor. Didier Laloy toetst (zeg wel!) zijn diatonisch accordeon aan de chromatische van Tuur Florizoone en dat levert de schrander getitelde ‘Didier Laloy & Tuur Florizoone’ (2012) op, een fonkelend juweeltje in een dito klaphoes met beeldige foto’s van Stephan Van Fleteren, een onmiskenbare meerwaarde. Didier en Tuur brachten elk een handvol instrumentale composities mee en schreven samen aan ‘Lisbonne’, een zeldzaam ingetogen moment. Branie en guitige inventiviteit worden enkel overtroffen door de passie die van de cd druipt, terwijl de virtuozen hun nummers vakkundig naar de knoppen helpen (letterlijk, niet figuurlijk) Hier luister je met een brede glimlach naar! (Antoine)

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Warren ZEVON, A Quiet Normal Life (The Best Of), 1986.

Nog één uit de 9×9 van november van Folkcorner Den Appel…

THE BEST OF –
WARREN ZEVON
MEER INFO

Intussen is het al veertien jaar geleden dat Warren Zevon het ondermaanse verliet, 56 jaar oud. Maar hij liet onuitwisbare sporen na als begenadigd songsmid. ‘A Quiet Normal Life’ is de afsluiter van zijn eerste periode, een ‘best of’ als afscheid aan zijn toenmalig label. Ze staan er voor het grootste deel op, veertien songs die ertoe doen, vanaf zijn meesterlijke ‘Warren Zevon’ uit 1976 (zijn eerste soloplaat uit 1969 vond hijzelf niet representatief) tot ‘The Envoy’ uit 1982. Ze klinken nog geen spatje verouderd, eerste hit ‘Werevolves Of London’, het intense en persoonlijke ‘Desperados Under The Eaves’ of de single versie van ‘Lawyers, Guns And Money’. (Antoine)

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Mari BOINE, Idjagiedas / I Nattens Hand / In The Hand Of The Night

IDJAGIEDAS / IN THE HAND OF THE NIGHT –
MARI BOINE
MEER INFO

Joik is de traditionele, religieus geïnspireerde muziek van de Sami of Samen, een ooit nomadisch volk dat leeft in het noorden van Noorwegen, Zweden, Finland en Rusland (wat we kennen onder de minder gelukkige naam Lapland) Zangeres Mari Boine (vroeger Mari Boine Persen) is de verdedigster van de rechten van haar volk in de verdrukking. Sinds 1985 doet ze dat, vurig en compromisloos, met eigen of andermans nummers in Samisch, Noors en Engels. Die liederen versmelten joik, jazz, rock en folk van de hele wereld tot een nieuw geheel. Dankzij deze volstrekt unieke synthese werd ze het veel gelauwerde symbool en de wereldwijde ambassadrice van de Sami, die zij opnieuw identiteit geeft. Men zou haast vergeten welke toegankelijke, sfeerrijke en vaak heerlijk ritmische muziek ze produceert. ‘Idjagiedas’ (2006) is daar een briljant voorbeeld van, waar pakweg keyboards, gitaar, kora, marimba en bouzouki in perfecte harmonie samenleven met Mari’s soepele stem. (Antoine)

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen