Commentaren bij ‘TIDE’

Comments pending – konijnen in de pijplijn!

TIDE. 1/ It Just Doesn’t Happen (DESTROYER, cd Have We Met) 2/ Troubled Man (THE REVEREND SHAWN AMOS & THE BROTHERHOOD, cd Blue Sky) 3/ Strange Things (Shelby LYNNE, cd Shelby Lynne) 4/ Arthur Aware (Damien JURADO, cd What’s New, Tomboy?) 5/ Overseas (JASON ISBELL AND THE 400 UNIT, cd Reunions) 6/ Apparently Au Pair (Ron SEXSMITH, cd Heritage) 7/ Hell Or Highwater (John BLEK, cd The Embers) 8/ Cue Synthesizer (DESTROYER) 9/ Counting Down The Days (THE REVEREND SHAWN AMOS & THE BROTHERHOOD) 10/ Don’t Even Believe In Love (Shelby LYNNE) 11/ Fool Maria (Damien JURADO) 12/ River (JASON ISBELL AND THE 400 UNIT) 13/ Small Minded World (Ron SEXSMITH) 14/ Ciara Waiting (John BLEK) 15/ University Hill (DESTROYER) 16/ Her Letter (THE REVEREND SHAWN AMOS & THE BROTHERHOOD) 17/ Weather (Shelby LYNNE) 18/ The End Of The Road (Damien JURADO) 19/ St. Peter’s Autograph (JASON ISBELL AND THE 400 UNIT) 20/ I Don’t Wanna Hear It (Ron SEXSMITH) 21/ Empty Pockets (John BLEK) (05 07 20)

Zo goed als altijd is er een welbepaalde reden waarom een compilatie zus of zo heet. Zo goed als… Ook bij ‘TIDE’, maar die reden viel in een vroeg stadium weg, toen we een nummer lieten vallen waarin te lezen stond: ‘tide’ (= de ‘tij’ dus, niet het aloude wasproduct dat huismoeders uit de sixties consequent op zijn Vlaams uitspraken) We hadden het eerst zelfs niet gemerkt, maar ach, verder heeft het geen belang: we vonden en vinden ‘TIDE’ een prima naam voor een cd die in golven over de luisteraar heen gaat. Echt! Want we hebben dezelfde ‘methode’ toegepast als bij ‘KILL’, twee jaar geleden, toen met zes acts, nu met zeven. Die magnificent seven mochten telkens één nummer aanbrengen, steeds in dezelfde volgorde, en zo driemaal: 3 x 7 = 21 nummers in totaal. Misschien is de ‘golf’ auditief niet altijd even duidelijk, maar de volgorde hebben we strikt aangehouden. Het kwam netjes uit qua lengte (79’46’’)

Er zit bekend volk tussen, toch voor de trouwe compilationista’s: The Reverend Shawn Amos, Damien Jurado, Jason Isbell waren in de vorige tijd trouwe en graag gehoorde gasten op diverse verzamelingen (*), iets wat Ron Sexsmith zo’n vijftiental jaar geleden ook was. Destroyer had het ook kunnen zijn: ‘Have We Met’ moet immers zowat de dertiende plaat sinds 1995 zijn in dit soloproject van Dan Bejar uit Vancouver, die naast die full cd’s ook nog drie EP’s uitbracht. We kenden hem al wel enkele jaren, maar kwamen niet aan het doorspitten van zijn werk toe.

John Blek is ook al een hele poos bezig, maar we leerden de Ierse singer-songwriter pas kennen in 2019 via een concert bij Ries De Vuyst en Miranda Dieleman in de magnifieke Deuzonschole (in Hoofdplaat bij Breskens) ‘The Embers‘ is zijn vijfde. Hij brak pas door, als je dat zo mag noemen, in 2018 met zijn vorige ‘Thistle & Thorn’ (waar ‘The Embers’ het logische inhoudelijke vervolg op is) en de single eruit ‘Salt In The Water’. Plots won John een resem prijzen. Het was de bedoeling dat hij april opnieuw Nederland zou aandoen, na de eerste, zo succesvolle toer, maar het beruchte virus heeft daar een stokje voor gestoken… We zouden hem weer ontmoet hebben in de Deuzonschole. Wanneer hij dan toch zal langskomen, is deze schitterende concertplaats mogelijk niet meer beschikbaar. Intussen kan men John Blek (& The Rats) bewonderen op YouTube: de man maakt met zijn mensen hele leuke low budget video’s.

Shelby Lynne (eigenlijk Shelby Lynn Moorer) is singer-songwriter. Ze is de oudere zus van Allison Moorer, tien jaar lang (tot 2015) de echtgenote van Steve Earle (zie vorige compil ‘BALM’… en zovele oudere collecties!) Shelby zette zichzelf op de landkaart in 1999 met haar zesde album ‘I Am Shelby Lynne’ dat een Grammy wegkaapte. Deze ‘Shelby Lynne’ is haar vijftiende (zelfs haar zestiende als men haar ‘Merry Christmas’ meetelt) (en er zijn ook drie compilaties) Ze werkte op één van haar albums met haar zus samen (‘Not Dark Yet’, 2017) Op ‘Show’ (liveplaat uit 2003) van Allison zong Shelby mee in drie duetten.

Er waren nog meer raakpunten. Shelby heeft wel vaker bij en met anderen gezongen (Live, Tony Joe White, Marc Cohn, Daryl Hall, …) Ze speelde de rol van Carrie, de moeder van Johnny Cash in de bekende film ‘Walk The Line’ (2005) Het laat zich raden dat je op Wikipedia nog heel wat meer kan vinden over deze songschrijfster, performer en actrice. Niet op deze collectie maar goed om weten is dat het titelnummer van ‘Not Dark Yet’ (ja, de song van Bob Dylan) te horen valt op YouTube, evenzeer de pakkende studioversie als een prachtige live-uitvoering in de Electric Lady Studios, ergens in de loop van 2017 (https://www.youtube.com/watch?v=C5ixkCXSI7M)  (AL; 05 07 20)

(*) de ‘Reverend’ vind je o.a. op ‘SUMMER 2018’ en ‘HELL’ (2019), Damien Jurado op ‘ROAD’ (2018), Jason Isbell op ‘LOOKING BACK XIX’…

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s