Commentaren bij ‘BALM’

BALM. 1/ Me + Mine (Lamentations) (AMERICAN AQUARIUM, cd Lamentations) 2/ Sound Of Violence (OTHER LIVES, cd For Their Love) 3/ Don’t Look Back (THE STARLINGS, cd Don’t Look Back) 4/ Azad (Frazey FORD, cdU Kin B The Sun) 5/ Note To Self (BADLY DRAWN BOY, cd Banana Skin Shoes) 6/ Without You (PERFUME GENIUS, cd Set My Heart On Fire Immediately) 7/ Me & You Together Song (THE 1975, cd Notes On A Conditional Form) 8/ Fastest Man Alive (Steve EARLE & THE DUKES, cd Ghosts Of West Virginia) 9/ Six Years Come September (AMERICAN AQUARIUM) 10/ Dead Language (OTHER LIVES) 11/ Lilac (WAXAHATCHEE, cd St. Cloud) 12/ Your Body Changes Everything (PERFUME GENIUS) 13/ Honey (THE STARLINGS) 14/ Guys (THE 1975) 15/ How Wicked I Was (AMERICAN AQUARIUM) 16/ Sideways (OTHER LIVES) 17/ Leave (PERFUME GENIUS) 18/ Time Is Never On Our Side (Steve EARLE & THE DUKES) 19/ I Just Wish You Happiness (BADLY DRAWN BOY) 20/ Don’t Worry (THE 1975) 21/ Dancing In The Dark (THE STARLINGS) 22/ Il y a un baume à Gilhead (Nina SIMONE, cd Fodder On My Wings) (13 06 20)

De trigger voor ‘BALM’ kwam van American Aquarium, de groep van BJ Barham. AA (uit North Carolina) was voor ons lange tijd onontgonnen terrein. We wisten het niet eens liggen! Dit veranderde met hun vorige, tiende cd ‘Things Change’. Die begon met ‘This World’s On Fire’, een prachtige ballad waarin Barham het lot van de wereld koppelt aan dat van zijn kind, een bijzonder krachtige maar ook hoogst persoonlijke ontboezeming. Het nummer werd ook de opener van compilatie ‘KILL’. BJ heeft blijkbaar iets met krachtige openers want ‘Me + Mine (Lamentations)’ zet ‘Lamentations’ ook al zo verpletterend in. De haast ondraaglijke climax vind je ook treffend uitgebeeld in de clip, die geen fraai beeld schetst van dit Amerika… (https://www.youtube.com/watch?v=hAocQGubZgY – Hier krijg je bovendien een veelzeggende intro waar op de cd geen plaats voor was) We konden niet anders dan die song ook vooraan te plaatsen op ‘BALM’.

De rest van ‘Lamentations’ weet al evenzeer te overtuigen, al betrekt hij het drama op het individu: met het titelnummer had hij ongeveer alles al gezegd over het grotere geheel. In ‘A Better South’ gaat hij ook weer breder, dat is waar, maar ook daar komt de enkeling als drenkeling boven drijven. Het was erg moeilijk kiezen want ook ‘The Long Haul’, ‘The Day I Learned To Lie To You’ of ‘Start With You’ hadden hier niet misstaan… Eigenlijk is geen enkel nummer minder op deze plaat…En dat is een zeldzaamheid.

Toch haalt ‘BALM’ hier niet zijn titel van. Wel van ‘Fodder On My Wings’ van Nina Simone, een langspeler uit 1982, toen nog een elpee. Die is namelijk heruitgebracht, met drie bonus tracks. Het was één van haar favoriete albums en was lange tijd moeilijk te krijgen. We kenden het eerlijk gezegd zelfs niet. Ze nam het op toen ze in Parijs neergestreken was, na een bestaan met nogal wat globetrotting. Ze zocht er een nieuw evenwicht, hierin bijgestaan door de Afrikaanse muzikanten die ze in de Lichtstad ontmoette. Nogal wat swingende nummers op het album, maar ook diepgravende ontboezemingen.

Eerst wilden we één van die swingerds toevoegen, plus het bijzonder harde ‘Alone Again Naturally’ (Gilbert O’Sullivan maar reinvented, over de haat-liefde verhouding met haar vader… Door merg en been!) en ook nog de Franse herwerking/hertaling van gospel ‘There Is A Balm In Gilead’ (naast vele, vele andere, staat er mooie versie op YouTube van Paul Robeson), wat bij haar ‘Il y a un baume à Gilhead’ werd. Ik besliste die songs later in een betere context te plaatsen (‘LOOKING BACK XX’ misschien?), maar intussen was deze collectie ‘BALM’ gedoopt en die laatste song heb ik behouden, als een soort coda. En zo klinkt het hier ook… In elk geval: een monument als Nina Simone kan je niet genoeg in het licht plaatsen. Ze mag dan haar streken gehad hebben, ze was een zangeres en pianiste van bovenwereldse klasse. De opnames van haar concert in Montreux in 1976 zijn daar sluitend bewijs van. Wij zagen het ooit op groot scherm in Oostende: zelden zo veel kippenvel gehad tijdens een optreden (die kwade karakterkop van de ‘High Priestess Of Soul’ bij de enorme close ups… Haast ondraaglijk… https://www.youtube.com/watch?v=9i3leUoSdIY)

Zweden heeft First Aid Kit, de UK heeft The Unthanks, de States hadden de Everly Brothers, nu zijn er daar de Secret Sisters. Brugge heeft The Starlings! Dat is het duo Tom Dice (Tom Eeckhout) en Kato Callebaut, een duo én partners sinds vrij kort, maar ooit (2013) al samen op een single terechtgekomen. De eerste is bekend van het Eurosongfestival 20., waar hij met ‘Me And My Guitar’ (geschreven door Tom, Ashley Hicklin en producer Jeroen Swinnen) een verdiende zesde plaats wegkaapte (de beste prestatie van een Vlaamse inzending ooit!) en de critici (en ons) verraste met het sterke debuut ‘Teardrops’. Kato kennen we als het hartveroverende ukelelemeisje van Idool 2011, waarin ze finaal tweede werd.

Wie de vermelde namen hoog gegrepen vindt, moet zijn/haar oor maar te luisteren leggen bij ‘Don’t Look Back’, een mix van meestal eigen nummers, covers en de liedjes die ze oppikten van hun collega’s tijdens het meest recente ‘Liefde voor Muziek’ (VTM) Die twee samen… Nou, zo klinkt het dus in de zevende hemel bij de rijstpap met de gouden lepels. Het was moeilijk kiezen en selecteerden daarom drie songs van diverse origine. ‘Don’t Look Back’, ‘Honey’. ‘Dancing In The Dark’ is vanzelfsprekend Bruce Springsteen. The Starlings hebben de song vertraagd en geven hem zo een eigen karakter, vooral dank zij die goddelijke close harmony.

Other Lives is een indie folkband uit Stillwater (Oklahoma) Ze bestaan al lang: in 2004-8 waren ze, onder de naam Kunek, een instrumentale avant-garde groep. In 2009 brachten ze een debuut uit, na een EP. ‘For Their Love’ is hun vierde full cd (plus nog een EP) ‘Tamer Animals’ uit 2011 had al een doorbraak moeten inhouden. ‘Rituals’ was een behoorlijk goeie opvolger, maar kwam pas in 2015 uit. Jesse Tabish en de zijnen namen opnieuw hun tijd. Ze weten nog immer mooie sferen op te roepen en voegen leuke details toe. Toch lijkt de band nog onontgonnen potentieel te bezitten. Intussen is het wel genieten van ‘For Their Love’.

Badly Drawn Boy… Ach, het was zo lang stil rond Damon Gough (Dunstable, UK) Na de flamboyante beginperiode met het briljante ‘The Hour Of Bewilderbeast’ (2000) en de soundtrack van ‘About A Boy’ (met Hugh Grant; 2002) kwamen er nog tot 2012 diverse platen uit, maar de magie leek toch wat weg. Acht jaar later blijkt Badly Drawn Boy (BDB) zijn vroegere vorm weer te pakken te hebben. Niet over de ganse lijn een meesterwerk. Daarvoor is Gough een wat te erratische figuur, maar we zijn hier bijzonder tevreden mee. Songs als ‘Appletree Boulevard’ en ‘I’ll Do My Best’ verdienen aandacht, maar er was geen plaats voor… Aan u om dat te ontdekken: artiesten kunnen de financiële steun in dit tijdsgewricht zeer goed gebruiken!

Perfume Genius heet eigenlijk Mike Hadreas, is afkomstig van Seattle, maar heeft deels Griekse roots, voor ons l reden genoeg om de oren te spitsen. Zijn teksten spitsen zich dan weer toe op zijn homoseksualiteit en de ziekte van Crohn, geweld tegen homo’s en alles wat daar rond hangt. Nogal explosieve stuff, ook in de uitbeelding ervan: YoUTube verbood zelfs een clip, die je toch kan zien als onderdeel van de clip bij ‘Hood’. Allen daarheen!‘Set My Heart On Fire Immediately’ is zijn vijfde sinds 2010. Zijn muziek baadt in decadente schoonheid!

Frazey (Obadiah) Ford is een Canadese singer-songwriter en actrice (leeft nu in Vancouvver) Ze stond mee aan de doopvont van de bekende The Be Good Tanyas, Canadese trio dat een hele fraaie akoestische synthese maakte van folk, country en bluegrass (ook de schitterende Jolie Holland was er een tijd lang lid van!) In 2010 bracht Ford een eerste plaat uit, genoemd naar haar middelste naam (‘Obadiah’), een goeie schijf naar verluidt. Wij pikten haar op met de tweede ‘Ocean Rain’ (2014) Ze nam haar tijd voor de derde, die we zelf nog moeten doorploegen.

The 1975 is een alternatieve-rockband uit Manchester. De leden begonnen in 2002 met elkaar te musiceren. Ze speelden in diverse stijlen onder een hele reeks andere namen, maar kwamen uiteindelijk uit op The 1975, dank zij een handgeschreven opmerking in een boek ‘1 June. The 1975’. Onder die naam traden ze op vanaf 2012. ‘Notes On A Conditional Form’ is hun derde full cd, na twee EP’s.

Waxahachee is het project van Amerikaanse singer-songwriter Katie Crutchfield, voorheen lid van formatie P.S. Eliot, dat ze met tweelingzus Allison opstartte. Ze groeide op in de buurt van Waxahatchee Creek in Alabama. Vandaar. Het project begon solo akoestisch (eersteling ‘American Weekend’ nam ze op in de slaapkamer), maar de backing band werd steeds belangrijker. ‘Saint Cloud’ is de vijfde full cd sinds 2012.

Steve Earle & The Dukes, dat heeft geen introductie nodig. Ook de nieuwe ‘Ghosts Of West Virginia’ is een topper. Maar dat hoort u zo wel. Samengevat: ‘BALM’ heeft vooral de ambitie om een aantal minder bekende namen voor te stellen, rond een kern van vaste waarden. Die ‘laatste nieuws’ functie bekleden deze collecties wel vaker. Balsem voor de ziel, dat komt er altijd wel bij! (Deze commentaren beëindigd op 7 juli van het vermaledijde coronajaar 2020… Hou het veilig)

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s