Commentaren bij ‘LUCK I & II’

LUCK I. 1/ Have To Do For Now (Christopher Paul STELLING, cd Best Of Luck) 2/ When I’m Gone (Martyn JOSEPH, cd Days Of Decision. A Tribute To Phil OCHS) 3/ I Won’t Try (BARNILL BROTHERS, cd A Better Place) 4/ Come On Up To The House (JOSEPH, cd Come On Up To The House (Women Sing Waits); comp. Tom WAITS) 5/ Houdini Didn’t Like The Spiritualists (TERRY ALLEN AND THE PANHANDLE MYSTERY, cd Just Like Moby Dick) 6/ Rosemary With A Bible And A Gun (DRIVE-BY TRUCKERS, cd The Unraveling) 7/ Reden genoeg (HET ZESDE METAAL, cd Skepsels) 8/ The Heart Of It All (Isobel CAMPBELL, cd There Is No Other…) 9/ On Each Other’s Side (BARNILL BROTHERS) 10/ Time (Rosanne CASH, cd Come On Up To The House (Women Sing Waits); comp. Tom WAITS) 11/ There But For Fortune (Martyn JOSEPH) 12/ All That’s Left Is Fare-Thee Well (TERRY ALLEN AND THE PANHANDLE MYSTERY, cd Just Like Moby Dick) 13/ Goodnight Sweet Dreams (Christopher Paul STELLING) 14/ Something Grand (Sonny LANDRETH, Blacktop Run) 15/ Can’t Be (Agnes OBEL, cd Myopia) 16/ Carry Me Home (BARNILL BROTHERS) 17/ Ruby’s Arms (Patty GRIFFIN, cd Come On Up To The House (Women Sing Waits); comp. Tom WAITS) 18/ Pirate Jenny (TERRY ALLEN AND THE PANHANDLE MYSTERY) 19/ That Was The President (Martyn JOSEPH) 20/ 12.7 (MODDI, cd Like In 1968) (23 03 20)

LUCK II. 1/ As Old As Española (Boris McCUTCHEON, cd As Old As Española) 2/ Trouble Don’t Follow Me (Christopher Paul Stelling, cd Best Of Luck) 3/ What You Gonna Do? (NORTH MISSISSIPPI ALLSTARS, Call That Gone; vocals Mavis STAPLES) 4/ Armageddon’s Back In Town (DRIVE-BY TRUCKERS, cd The Unraveling) 5/ It’s Back (MODDI, cd Like In 1968) 6/ Lost In Yesterday (TAME IMPALA, cd The Slow Rush) 7/ Andere Mens (HET ZESDE METAAL, cd Skepsels) 8/ Civil Defense (TERRY ALLEN AND THE PANHANDLE MYSTERY, cd Just Like Moby Dick) 9/ Call That Gone (NORTH MISSISSIPPI ALLSTARS) 10/ Slow Ride Argument (DRIVE-BY TRUCKERS) 11/ Think About You (SISTER LUCILLE, cd Alive) 12/ Passionate Kiss (WENTUS BLUES BAND With Duke ROBILLARD, cd Too Much Mustard!; comp. Duke ROBILLARD) 13/ Don’t Ask Me (Sony LANDRETH, cd Blacktop Run) 14/ La Llorona And The Lowriders (Boris McCUTCHEON) 15/ Two Days Off (And A Little Bit Of Liquor) (AVEY GROUWS BAND, cd The Devil May Care) 16/ Peaches (NORTH MISSISSIPPI ALLSTARS) 17/ On Track (TAME IMPALA) 18/ De Onvolledigen (HET ZESDE METAAL; duet Stefanie CALLEBAUT & Wannes CAPPELLE) 19/ Made Up Your Mind (Christopher Paul STELLING) (23 03 20)

Waar ‘LUCK’ zijn naam van kreeg, is makkelijk af te leiden uit het aanbod. Dit tweeluik begon inderdaad bij de nieuwe cd van Christopher Paul Stelling: ‘Best Of Luck’. Al heel snel werd duidelijk dat het beschikbare werk meer dan één cd kon vullen en dat de songs eens te meer zozeer uit mekaar liepen qua dynamiek, tempo en emotionele lading dat een zorgvuldige triage zich opdrong (we proberen deze door COVID-19 zwaarbeladen term nog een positieve draai te geven, al denken wij persoonlijk ook aan de meesterlijke, diep kervende maar o zo sombere en zwartgallige cd ‘Triage’ van David Baerwald; 1992) ‘LUCK I’ is de stijlrijke laatavond verzameling, haardvuur, glaasje wijn, lief bij de hand… ‘LUCK II’ rockt bijwijlen stevig. We hebben ons best gedaan om de tegensteling niet al te scherp te maken: zo eindigt ‘LUCK II’ op een emonoot. Ach, u hoort het wel.

Nadeel van zo’n dubbelaar is wel dat we daardoor de neiging hebben om meer songs van één cd te halen dan fair is tegenover de hardwerkende artiest (en iedereen anders die op welke wijze dan ook betrokken is bij het wordingsproces) In de eerste versie hebben we geschrapt, maar nog zijn we niet helemaal tevreden. Het is bij een drie of vier artiesten toch op het randje, de twee cd’s opgeteld (wat moet, want ze horen bij elkaar als yin en yang), maar misschien komt er nog een ‘alternatieve’ versie waar het ‘nummer te veel’ vervangen is door werk van andere musici.

Anderzijds weet de luisteraar zo wel waar de betrokken cd en artiest voor staat en dat is, zeggen we met alle tekort aan vakkennis, onveranderlijk, de moeite van het ontdekken overwaard: de nieuwste worpen van Drive-By Truckers, Terry Allen (And The Panhandle Mystery), North Mississippi Allstars, Tame Impala mogen gehoord worden! De meeste bands en muzikanten van deze dubbelaar, daar vind je genoeg van op het net. We willen u dat plezier beslist niet ontzeggen: Christopher Paul Stelling, Boris McCutcheon, Isobel Campbell, en dichter bij huis Het Zesde Metaal en Barnill Brothers. We schreven wel recensies van twee van de geciteerde (klinkt beter dan ‘geplunderde’) cd’s. We plukken het volgende uit eigen werk.

Sonny Landreth bespraken we voor bluesmagazine Back To The Roots. ‘Kenners en collega’s beschouwen Sonny Landreth (Mississippi, maar sinds lang gevestigd in Lafayette, Louisiana) als één der beste slidegitaristen van dit ondermaanse. Hij ontwikkelde, sinds zijn begindagen bij Clifton Chenier, een fenomenale en innovatieve techniek. Zijn unieke stijl valt in dit kort bestek niet samen te vatten maar men noemt die soms ‘slydeco’, gezien de uitgesproken invloed van de zydeco’ Wat betreft de hier opgenomen songs: ‘Eén hoogtepunt is ‘Don’t Ask Me’ met puntig accordeonwerk van (toetsenist Steve) Conn. Afsluiter ‘Something Grand’ is de eerste song in lang waarin Sonny géén solo in speelt. Moet kunnen

Dit raapten we bijeen over de Avey Grouws Band: ‘Zangeres Jeni Grouws en zanger-gitarist Chris Avey ontmoetten elkaar op een blues jam in The Muddy Waters, bekende club in Bettendorf aan de Mississippi, één van de Quad Cities, verzamelnaam van vijf steden, deels in Iowa en deels in Illinois. Al vlug volgde de Avey Grouws Band, met drummer Bryan West en bassist Randy Leasman. In datzelfde jaar, 2017, wonnen ze de Iowa Blues Challenge. Het jaar erop haalden ze de halve finales in de International Blues Challenge (IBC) in Memphis’ en ‘Een full cd was de logische volgende stap, ‘The Devil May Care’ met tien nummers van Avey en Grouws. Het kwartet krijgt doorlopend hulp van Nick Vasquez (keys) en in het lekker swingende ‘Two Days Off (And A Little Bit Of Liquor)’ (originele thematiek!), hoor je ook een sax en trompet, fijne afsluiter van een gevarieerde cd’.

Op eerdere collecties (en bijbehorende commentaren) hadden we het al over Sister Lucille en onze recensie voor Back To The Roots begon zo: ‘Naam en titel kunnen misleiden: Sister Lucille is immers de groepsnaam en ‘Alive’ is de titel van hun studioplaat, een debuut. De muziek misleidt niet: dit is onvervalste ‘Memphunk’, ontstaan in het mythische Memphis. Het kwartet is dan wel afkomstig uit Springfield, Missouri, maar debuteerde in Beale Street in 2014… en bleef er. Sister Lucille speelt een tegenwoordig gangbare, op blues gestoelde mix van gospel, soul, R&B, country, rock en funk. Zangeres Kimberly Dill en zanger-gitarist Jamie Holdren komen uit muzikale families. Vanaf hun achttiende vormden Dill en Holdren een duo. Daar zijn Kevin Lyons (drums, percussie) en Eric Guinn (bas) bijgekomen.’ Plus: ‘Die excellente zang doorheen de ganse plaat is geen toeval. Belangrijk in het scheppingsproces is namelijk Reba Russell, Memphis’ gevierde zangeres, die optreedt als ‘vocal producer’, maar haar stempel onmiskenbaar en hoorbaar drukt op de hele ‘Alive’.’ Daar weet u eigenlijk alles mee.

Over de Wentus Blues Band met Duke Robillard schreven we al in de comments bij ‘WHIP’: ‘Nog zo’n match is blues topgitarist Duke Robillard, een legende en monument in klassieke blues en swing, maar hier simpelweg als groepslid bij het Finse Wentus Blues Band. Ze kennen mekaar al heel lang en dus werd het tijd voor een plaat en een toer samen. We zagen ze kort voor de lockdown in Banana Peel Blues Club te Ruiselede op 10 02 20’ en ook nog: ‘Er staan nog fraaie en erg gevarieerde songs op de gezamenlijke cd van Robillard en Wentus. De titel van die cd, ‘Too Much Mustard!’, werd Duke aangereikt door Tom Waits (weer hij): Robillard speelde gitaar voor opnames van Tom. Die vroeg altijd maar meer distortie, iets wat melodisch ingestelde Duke niet echt zag zitten. De gekke bekken die hij daarbij trok, ontlokten Tom deze uitspraak…

Over Moddi schreven we een aanrader voor (web)shop Folkcorner Den Appel: ‘Wie opgroeit op het eiland Senja, in het hoge noorden van Noorwegen, zoals Pål Moddi Knutsen (Moddi volstaat) is onvermijdelijk een natuurmens. Zijn muzikale talent gaf de stemloze natuur een stem, en wat voor één. Zijn sociale bewogenheid sluit daar naadloos en consequent op aan. Tien jaar geleden diende hij zich op zijn debuut ‘Floriography’ aan als een bevlogen singer-songwriter, die bovendien concerten weggaf van een broeierige intensiteit, puur akoestisch maar elektriserend. Intussen is er zijn vijfde album, ‘Like In 1968’, een terugblik op een scharniermoment in de geschiedenis, dat Moddi, geboren in 1988, enkel indirect kent: Vietnam, Martin Luther King, Bobby Kennedy, mei ’68, de Praagse Lente… Zonder historische verwijzingen, analyseert hij scherp en meedogenloos het toen en het nu, en komt tot de slotsom dat hoop het wint (‘New Dawn), ondanks het opkomende fascisme (‘It’s Back’) en het zinloze oorlogvoeren (‘Kriegspiel’). Eén maal is hij akelig concreet: in het zielsmooie ’12.7’, verwijzing naar het kaliber van de moordende munitie die Noorwegen de tweede grootste wapenexporteur maakt. Het etherische contrasteert pijnlijk met de inhoud van de song’.

Blijven nog twee platen te ‘bespreken’, maar ook die houden we kort. Martyn Joseph is in onze collecties al menig keer opgedoken, meestal in een dragende rol, want we zijn enorme bewonderaars van de Welshman, sinds we hem in de vroege nineties aan het werk zagen in het toen nog Paleis voor Schone Kunsten, in het voorprogramma van Art Garfunkel & band (die hij solo overigens vakkundig van toneel speelde, naar ons aanvoelen) Dat hij zich op het repertoire van de grote Phil Ochs heeft gestort (met de hulp van Phils zus), is een goede zaak: het wordt tijd dat Ochs weer zijn rechtmatige plaats verwerft in het pantheon der singer-songwriters. Prachtplaat, die ‘Days Of Decision’.

Wat we ook mogen stellen in verband met ‘Come On Up To The House (Women Sing Waits)’. Het zijn echt wel geen pannenkoeken die zich wagen aan het iets meer emowerk van gigant die Tom Waits ontegensprekelijk is: Aimee Mann, Phoebe Bridgers, Shelby Lynne & Allison Moorer, Corine Bailey Rae, Patty Griffin, Rosanne Cash, Iris DeMent, Courtney Marie Andrews, e.a., zijn artiesten die echt wel voeling hebben met Waits. Als u zich afvraagt wie of wat Joseph van het hartverwarmende titelnummer is, wel, dat is de band van Natalie Closner-Schepman. (02-05 04 20)

 

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s