Commentaren bij ‘SOON’

SOON. 1/ Talk Thru The Tears (Nils LOFGREN, cd Blue With Lou; comp. Nils LOFGREN/Lou REED) 2/ Fossils (BEAR’S DEN, cd So That You Might Hear Me)  3/ The Good Old Days (John Paul WHITE, cd The Hurting Kind) 4/ The Torch Committee (Josh RITTER, cd Fever Breaks) 5/ Counterfeit (Tal WILKENFELD, cd Love Remains) 6/ Lampedusa (Sean TAYLOR, cd The Path Into Blue) 7/ Conversations With Ghosts (BEAR’S DEN) 8/ Vivre sur la route (DELGRES, cd Mo jodi) 9/ Valentine (CURSE OF LONO, cd As I Fell) 10/  Blazing Highway Home (Josh RITTER) 11/ Pretty Soon (Nils LOFGREN) 12/ James (John Paul WHITE) 13/ Killing Me (Tal WILKENFELD) 14/ Grenfell (Sean TAYLOR) 15/ I Still Love You (Now And Then) (Josh RITTER) 16/ Zoveel meer (MORTIER, cd Mortier) 17/ As I Fell (CURSE OF LONO) 18/ Not Every River (BEAR’S DEN) 19/ Remember You (Nils LOFGREN; for his dog Groucho) (07/8 07 19)

SOON’ heette oorspronkelijk (had als werktitel) ‘TORCH’. De vierde versie daarvan was niet zo gek veel verschillend van deze ‘SOON’, maar een aantal songs werden weggealten en vervangen door andere, en aan de volgorde hebben we ook getornd. Het eindresultaat is merkelijk beter… al zijn ook wij wel eens onderhevig aan wishful thinking en ligt het finaal bij u. Nils Lofgren, Josh Ritter (ten tweeden male, na ‘RISE’/’FINNRISE’, maar ‘Fever Breaks’ is nu eenmaal een straffe plaat) en Bear’s Den dragen het meeste gewicht, met elk drie songs, al zijn er ook namen met twee bijdragen: John Paul White, Sean Taylor, Tal Wilkenfeld en Curse Of Lono. Delgres en Mortier vullen het quotum aan. Ja, ‘quotum’, da’s onbedoeld een beetje oneerbiedig voorgesteld, want niemand is op zo’n compilatie een ‘vuller’. Voor elk wat wils en dus niet noodzakelijk ieders tand, dat natuurlijk wel, maar voor ons zijn deze songs per definitie evenwaardig en hebben ze hun rol te spelen op het klankentapijt, niet alleen op zichzelf, voor wat ze als song voorstellen, maar ook in de context van de hele compilatie, de wisselwerking met de liedjes errond. Songs die je meende goed te kennen, krijgen in die ruimere context vaak een andere tonaliteit of inhoud. Dat is hier beslist bij uitstek en uitgesproken het geval.

Alle praktische info over songs en artiesten vindt u vanzelfsprekend online, maar toch deze bemerkingen. Naast zijn loopbaan als gitarist bij de E Street Band van Bruce Springsteen (1984-1989 en later opnieuw) heeft Nils Lofgren altijd zijn eigen ding gedaan. Hij deed dat al lang vóór Bruce, met Grin en solo. In de seventies maakte hij een handvol nog altijd bijzonder luisterwaardige platen: ‘Nils Lofgren’ en ‘Back It Up’ (‘75), ‘Cry Tough’ (’76) en ‘I Came To Dance’ (’77). Op ‘Nils’ (’79) staat het onsterfelijke ‘Shine Silently’ (waar Dick Wagner aan meeschreef). Lofgren werkte onder meer nog samen met Neil Young, hij werd op zijn 17e lid van Crazy Horse en speelde op o.a. de historische ‘After The Goldrush’ en ‘Tonight’s The Night’. In 2008 bracht hij daarom, als hommage, ‘The Loner (Nils Sings Neil)’ uit. Nils was/is ook een bolleboos op accordeon (hij is van Zweeds-Italiaanse afkomst) en in die dagen een gepatenteerde acrobaat. We zagen hem nog trampolinespringen op Pinkpop in 1977. In 2008 kreeg hij wel een nieuwe heup… Sic transit gloria mundi

Maar hij maakte ook met Lou Reed een plaat, ‘The Bells’ in 1979. Er waren nog een aantal songs van Nils en Lou waar niks mee gedaan was. Met de dood van Reed (in 2013) besefte Nils dat hij die niet mocht laten verkwijnen. Hij heeft ze met zorg en liefde opgenomen voor deze ‘Blue With Lou’, wat meteen die cd-titel verklaart. Die zes songs, waaronder ‘Talk Thru The Tears’, dat ‘SOON’ inzet met heerlijk gitaar- en stemmenwerk, vulde hij aan met zes al even prachtige liedjes van uitsluitend eigen hand, waaronder ‘Pretty Soon’, dat de titel leverde voor deze collectie. Lofgren beschouwde Tom Petty als een goeie vriend. Vandaar ook een (hier niet bijgevoegde) ode aan Tom Petty & The Heartbreakers (‘Dear Heartbreaker’) én een pakkend eresaluut aan overleden hond Groucho. Nils eert dus drie doden op deze ‘Blue With Lou’. Nils’ vrouw Amy Lofgren speelde een grote rol in (niet alleen) de totstandkoming van deze plaat. Ze staat als mede-producer vermeld.

De inbreng van Lofgren op ‘SOON’ gaf de compilatie meteen een emotioneel surplus, invitatie om daarop verder op te bouwen. Dat valt goed te horen op de songs van Sean Taylor, altijd al één der meest geëngageerde singer-songwriters geweest: ‘Lampedusa’ handelt vanzelfsprekend over de vluchtelingen op de Middellandse Zee en ‘Grenfell’ is een aanklacht tegen wanbeleid en achterstelling wat geleid heeft tot de verwoestende brand in de Grenfell Tower. In een aantal andere songs zit er, zo geen sociale, dan toch een diep menselijke dimensie. In ‘James’ heeft John Paul White het op een zeer humane manier over dementie. Songs van Curse Of Lono, Bear’s Den, Josh Ritter en Mortier bezitten van zichzelf al een laagje emo. Zelfs de hier bijgevoegde ‘road song’ van Delgres heeft iets weemoedig (die blazers aan het eind)

Tal Wilkenfeld geeft dan weer het broodnodige tegengewicht. Deze nog behoorlijk jonge (°1986) bassiste, zangeres, songschrijfster, gitariste was al te zien aan de zijde van o.a. Jeff Beck, Prince, Eric Clapton, Mick Jagger, Herbie Hancock, The Who, Benmont Tench… Indrukwekkend! Ze had en heeft ook haar eigen bands. Voor de drukke activiteiten van deze bezige bij, verwijzen we graag naar die allesweter Wiki: https://en.wikipedia.org/wiki/Tal_Wilkenfeld. Er werd dan ook reikhalzend uitgekeken naar haar eerste soloplaat. ‘Love Remains’ kwam in maart uit en wat ons betreft beantwoordt ze aan de verwachtingen, reden waarom ze hier twee keer aan het woord mag.

Nu we over emotie bezig zijn: wat is ‘Blazing Highway Home’ een sakkers mooi lied… Maar fans van Steve Earle zullen er een ander lied in horen: ‘I Can’t Remember If We Said Goodbye’, één van Steves knapste en emotioneel diepst gravende nummers. We denken niet dat Josh Ritter dit wetens en willens deed, natuurlijk niet, maar die song moet ergens in zijn achterhoofd hebben gezeten toen hij zijn eigen lied neerpende. Zo kan ‘plagiaat’ nog grif te vergeven zijn ook.

We hopen dat u zich kan vinden in het vrij hoge emogehalte van ‘SOON’… Die zou het luisterplezier niet in de weg mogen staan.

(commentaren 09/10 07 19)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s