Commentaren bij ‘BLUES & ROOTS 2019 – (Volume) I’

BLUES & ROOTS 2019 – I. 1/ Andy’s Bar (PHIL BEE’S FREEDOM, cd Home) 2/ Bag Full Of Trouble (Tomislav GOLUBAN, cd Chicago Rambler; feat. Joe FILISKO) 3/ Tightrope (Kat RIGGINS, cd In The Boys’ Club) 4/ Blue Pill Thrill (Zac HARMON, cd Music Is Medicine) 5/ Alabama Town (Peter KARP, cd The American Blues) 6/ I Won’t Surrender (Malford MILLIGAN, cd Life Will Humble You) 7/ Kiss The Sky (PHIL BEE’S FREEDOM) 8/ Jerry Hicks On My Mind (Tomislav GOLUBAN) 9/ Fistful O’ Water (Kat RIGGINS) 10/ I’m A Healer (Zac HARMON) 11/ Everybody Ought To Treat A Stranger Right (Ry COODER, cd The Prodigal Son; comp. Blind Willie JOHNSON) 12/ Long Gone (PHIL BEE’S FREEDOM) 13/ Little Pigeon (Tomislav GOLUBAN, feat. Joe FILISKO) 14/ Her And My Blues (Peter KARP) 15 + 16/ ‘I Am A Living Testimony’ + Hear Me (Kat RIGGINS) 17/ Talk To Me (Zac HARMON) 18/ I’m Glad To Do It (Malford MILLIGAN) (27 06 19)

It took us a long time to assemble a volume of the ‘BLUES (& ROOTS)’ series compilations for this year. In 2017 we had four volumes, in 2018 three. Without serious health issues we would probably have had a second selection. Never mind, here’s ‘BLUES & ROOTS 2019 – (Volume) I’ for you! We wrote pieces (in Dutch…) about three artists included here: Phil Bee’s Freedom and Tomislav Goluban got their records reviewed in Back To The Roots magazine (please check this mag out! It’s great blues reading… and still on paper!), and we wrote a lenghty online introduction to Kat Riggins, announcing her appearance with the Dutch version of her The Blues Revival in Banana Peel Blues Club (Ruiselede, Belgium), June 24th 2019. All three texts can be found @ https://antoinelegat.wordpress.com.

Concerning Jerry Hicks: Goluban is an outspoken fan of the legendary countryblues singer and guitar player ‘Philadelphia’ ‘Jerry’ Ricks (1940-2007), who he saw perform once. Last year we reviewed ‘Blue Flame’ by Peter Karp, from which many tracks were pulled for ‘The American Blues’, which seems to keep the middle of a ‘best of’ and a sampler. Zac Harmon released ‘Music Is The Medecine’ already in 2012, but Zac Harmon visited Banana Peel, just a few months ago and his brilliant concert showed that this repertoire is still at the core of what he’s doing. (April 29th) So it doesn’t matter much the record is seven year old: we didn’t pick it up at that time, though Zac is a major name in blues circles. Making up for it now!

Life Will Humble You’ brought veteran Malford Milligan to the fore in 2018. Many consider(ed) it to be the best roots record of that year. What a voice this man has! ‘The Prodigal Son’ by Ry Cooder isn’t brand new either, being released in the spring of 2018, but it is one of the best records of the decade and we find this track has an eternal value. This gospel blues by Blind Willie Johnson actually is from 1930 but the present international socio-political problems urge us to transmit the message. Though we included tracks of ‘The Prodigal Son’ on other, non-blues compilations, we didn’t add one on last year’s blues volumes, not even the moving ‘Straight Street’… (27 06 19)

P.S. Citaten uit de reviews:

Phil Bee’s Freedom is een Nederlandse band met een Belgische insteek. De groep bestaat sinds 2014. Ze wonnen de Dutch Blues Challenge al in 2015. Phil Bee won dat jaar ook de Dutch Blues Award voor beste zanger en John F. Klaver dezelfde award voor beste gitarist… Uitstekend gezongen en uitgevoerde potente soulblues (‘Power Of Love’, ‘Andy’s Bar’) wisselt af met o.a. sleper ‘Wheels Of Emotion’ (denk aan Tedeschi Trucks!) en hartbrekende blues ballad ‘Long Gone’. Soms komen de door de band zelf aangegeven invloeden bovendrijven, zo Steely Dan in ‘Kiss The Sky’ (er zijn er slechtere denkbaar!) Een gave productie (Jean Claude Croissant) bekroont dit voortreffelijke ‘Home’.’

‘Ook in Kroatië leeft de blues. Wellicht voelt menig er zich fiere wereldburger van Chicago. Tomislav ‘Little Pigeon’ Goluban is al twintig jaar in touw met the devil’s music. De zanger, songschrijver en virtuoze harpist nam zijn tiende studioplaat op in de Windy City en gaf die een titel die enige wishful thinking verraadt: ‘Chicago Rambler’. Hij nam er topper Eric Noden voor onder de arm… Noden trommelde ook zijn partner-in-crime op, harpist-de-luxe Joe Filisko, die in twee songs zijn unieke stempel mag drukken, ‘Bag Full Of Troubles’ en het ‘autobiografische’ ‘Little Pigeon’, die je tot de sterkste tracks mag rekenen van het dozijn… Tomislav mag zich voortaan een Chicago rambler noemen.’

Kat Riggins’ zestienjarige loopbaan als professionele zangeres is een verhaal van keihard werken, verhaal dat ze gaandeweg tot een successtory maakte, precies dankzij haar immense vocale kwaliteiten, door haar niet in te tomen overtuiging, vuur en enthousiasme, door haar toewijding aan het zingen van meer bepaald de blues. Dat laatste mag een klein wonder heten. Kat werd inderdaad geboren in Miami Florida, en dat is, op zijn zachtst gezegd, niet meteen de hoofdstad van de blues. Maar Miami is wel een plek waar velerlei culturen mekaar al tijden ontmoeten en de muziek die er leeft, is daar een weerspiegeling van…

Je kan het zo gek niet bedenken of Kat deed het om de aandacht te trekken. Die hardnekkigheid, die wil om hard zwoegen niet uit de weg te gaan, kenmerkt haar nog steeds. Het vormt het kloppende hart van haar Blues Revival Movement. Ze aarzelde dan ook niet om in 2011-2 op wereldreis te trekken met Xpress (…) in Zuid-Oost Azië en het Midden-Oosten (en trouwens ook in België en Nederland) Het staalde haar uithoudingsvermogen, leerde haar de discipline en het professionalisme van het harde toeren, want wat voor het publiek een feest is, is voor de muzikant zijn verdomde job… In een genre dat van oudsher door heren wordt gedomineerd, is dat nog steeds niet zo vanzelfsprekend, weet ze uit de dagelijkse praktijk!

Dat is daarom de onderliggende thematiek van haar nieuwste cd ‘In The Boys Club’: Kat Riggins is the big boss lady, vergis je niet, heren organisatoren, niet ‘het zangeresje van de groep’! De plaat is een ode aan de schitterende stemmen van weleer, die zoveel harder en beter moesten zijn dan het herenvolk om aan de bak te komen, Bessie Smith, Koko Taylor, Denis LaSalle, en ze komt op voor haar tijdgenoten. Dat denkt ze aan Bonnie Raitt, Beth Hart, Shemekia Copeland, Annika Chambers, Diunna Greenleaf (die laatste twee traden ook al in Banana Peel op!) Ze zweert met ‘In The Boys Club’ die andere stijlen (rock, gospel, soul, hiphop…) helemaal niet af want die hebben haar mee gevormd, maar de blues staat centraal, en voorgoed.’

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s