The Rolls @ Banana Peel Blues Club op 10 juni 2019

Ook terug te vinden in de mailings en op de site van Banana Peel Blues Club Ruiselede

 

The Rolls

Maandag 10 juni 2019

 

Dirk D’Haenens stond al vaker in Banana Peel en dat in meerdere gedaantes. Men kent hem vooral als rocker pur sang, die tussen 1989 en 1993 als frontman van Derek & The Dirt het mooie weer maakte in het nationale rocklandschap, samen met o.a. The Scabs en, niet te vergeten, die andere Gentse topband, The Pink Flowers. Dat hij die wilde haren nog niet kwijt is, bewijst de energieke comeback van Derek & The Dirt in 2017. Maar in de tussentijd heeft Derek heel wat muzikale watertjes doorzwommen en heeft hij zich ontwikkeld tot een geïnspireerde singer-songwriter. Hij weet zich, in samenwerking met de juiste mensen in de juiste combinaties, vlot uit te drukken, zowel in het Engels, Frans, Nederlands en zelfs Spaans. Die buitengewone verscheidenheid ent zich op een andere, iets of wat onverwachte kwaliteit van Dirk: zijn grote belezenheid. Het verklaart mee zijn bewondering voor een of andere Nobelprijswinnaar Literatuur uit Minnesota (voor wie het niet door heeft: Bob Dylan, dus), songs als het pakkende ‘Aan het Graf van Gerard Reve’ (uit ‘Het Wonder is volbracht’ van Derek & Maria) of zijn al een aantal jaren lopende programma rond Arthur Rimbaud en Jotie T’Hooft, samen met violist Renaud Ghilbert, waarin gesproken woord en muziek aardig met mekaar huwen. Nu wagen Derek en Ghilbert zich zelfs aan een project rond Oostendse kunstschilder Léon Spilliaert. Ook Allen Ginsberg en Louis Paul Boon verwerkte hij in podiumwerk. Hij bracht in 2001 een boek uit met zelf gepende fijne overpeinzingen en speelse gedachten allerlei onder de titel ‘Blij met een beetje Zon’.

 

Dat Derek een grote fan is van de Duits-Amerikaanse dichter en romanschrijver Charles Bukowski (1920-1994) is een publiek geheim. Vlak na Derek & The Dirt en eigenlijk in de slipstream ervan, bracht hij met de opvolger van die eerste band, Weez!, de cd ‘OK Charles’ uit. Die kwam totaal toevallig uit op de… sterfdag van Charles Bukowski, 9 maart 1994, op een moment dat Dirk zelf in New York zat. Een vriend had hem eind jaren tachtig op het spoor gebracht van Charles’ eerste roman ‘Post Office’ en daarna heeft Derek het overgrote deel van Bukowski’s bijzonder uitgebreide werk verslonden. Dat beslaat o.a. zes romans, een tiental non-fictiewerken, duizenden gedichten, honderden kortverhalen, een deel postuum uitgebrachte geluidsopnames, films waar Bukowski min of meer bij betrokken was, zoals ‘Crazy Love’ van Dominique Deruddere (1987), en dies meer. Bukowski stond bekend als ietwat rebelse non-conformist. Zijn houding kan even goed verklaard worden als een reactie op de in starre, enge regeltjes vastgevroren maatschappij die niet klaar was om zijn denkbeelden te omarmen, ideeën die hun tijd ver vooruit waren. Deze maatschappijvorm had het moeilijk met het ‘tekort aan moraal’ van een Einzelgänger als Bukowski.  Charles deed in essentie gewoon wat ie dacht te moeten doen, wars van alle codes en geplogenheden.

 

Het heeft ervoor gezorgd dat pas na zijn dood veel is doorgedrongen van wat Bukowski in zijn onverdroten werkijver en dankzij zijn schitterende pen beschreef (ondanks zijn bekende destructieve liefde tot alcohol, één van de weerkerende thema’s in zijn werk) Om dit tot een goed einde te brengen had Derek de juiste mensen nodig, iets waar hij na zovele projecten met schitterende musici geen moeite mee heeft. Wie kon hij beter vragen dan Bruno Deneckere als gitarist en tweede stem, die vriend van jaren, meer bepaald sinds 1991, toen ze samen een programma in mekaar boksten met Dylancovers n.a.v. diens vijftigste verjaardag. Populaire Bruno is opvallend onopvallend in zijn functionele, louter dienende rol, maar verdient geregeld een opendoekje voor zijn elektrische gitaarwerk. Bassist Mario Vermandel speelt al jaren in het orkest van Derek voor de Bal Musette op de Gentse Feesten en de laatste jaren ook op TAZ in Oostende. Je kan sympathieke Mario zowat overal vinden waar een stevige bas van doen is (u zag hem wellicht zonder het te weten al op TV) Idem voor de man met de stokjes: Tony Gyselinck kent men de laatste jaren vooral als de metronoom van The Rhythm Junks. Van nature is Tony jazzdrummer, maar in de praktijk is hij omnivalent. Mario en Tony, dat is dan ook een gouden combinatie, een huis van vertrouwen.

 

Achter de naam van de band moeten we niet veel zoeken, zegt Derek: ‘Ik vond het gewoon een toffe naam voor een groep die al een tijdje in mijn hoofd zat, voor als het een keer te pas zou komen. Voor mij spelen The Rolls de roll en Derek & the Dirt de rock van de rock & roll. Zo simpel is het.’ We zagen dit programma intussen al enkele keren en besloten in onze recensie voor http://www.rootstime.be dat The Rolls instaan voor ‘een meeslepend en uitbundig rock-pur-sang optreden als eerbetoon aan een bonte, boeiende, even onthutsende als innemende persoonlijkheid, een nog altijd ondergewaardeerde literaire reus’ Rock met het coulante en de souplesse van een J.J. Cale… al hield de schrijver zelf vooral van J.S. Bach. Meer moeten we hierover niet kwijt, want Derek geeft graag de passende intro bij elke song in deze verrassende trip doorheen Bukowski in Wonderland.

 

Antoine Légat.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s