Commentaren bij ‘FINN’

FINN. 1/ A Shot Through The Heart (Then Down In Flames) (Finn ANDREWS, cd One Piece At A Time) 2/ Road Is Rock (AWKWARD i, cd Kyd) 3/ Friend Better (Joe JACKSON, cd Fool) 4/ Like You Used To (MANDOLIN ORANGE, cd Tides Of ATeardrop) 5/ Movement (HOZIER, cd Wasteland, Baby!) 6/ I’m Gonna Be There (TEDESCHI TRUCKS BAND, cd Signs) 7/ Paralysed (Nilüfer YANYA, cd Miss Universe) 8/ Stairs On The Roof (Finn ANDREWS) 9/ Skinny Jeans (AWKWARD i) 10/ Assume Form (James BLAKE, cd Assume Form) 11/ The Closing Door (Glen HANSARD, cd This Wild Willing) 12/ Mother Deer (MANDOLIN ORANGE) 13/ Strange Land (Joe JACKSON) 14/ Be (HOZIER) 15/ All The World (TEDESCHI TRUCKS BAND) 16/ Silent Disco (AWKWARD i) 17/ Helden (Andrea SCHROEDER, cd Where The Wild Oceans End) 18/ The Spirit In The Flame (Finn ANDREWS) (10 05 19)

Titels bestaande uit vier letters, het helpt deze jongen tijd en inkt te sparen voor betere dingen… Ditmaal was het een makkelijke: ‘FINN’ haalt zijn naam van de zanger van de Londense band The Veils, Finn Andrews, die de highlight is van deze collectie. Vader Barry Andrews is geen onbelangrijke muzikant, als (ex-)lid van XTC en Shriekback, en ooit medewerker van grote kanonnen Iggy Pop, David Bowie en Robert Fripp. Zoon Finn gaat dezelfde weg op. Hij nam van 2006 tot 2016 vijf platen op – de eerste als hij zestien was! – als zanger, songschrijver en ten slotte ook platenbaas van The Veils en in 2017 maakte hij deel uit van de ploeg van David Lynch in de nieuwe serie van ‘Twin Peaks’. Woonachtig in Londen maar afkomstig uit Nieuw-Zeeland werd hij in 2014 gevraagd om een orkeststuk te schrijven n.a.v. de herdenking van 100 jaar WOI om de rol van de ANZAC te verklanken, de soldaten uit Australië en Nieuw-Zeeland, die hun leven gaven op de Europese fronten en vooral dan in het rampzalige offensief in Gallipoli (1915)

Naast Finns capaciteiten als songschrijver valt in het bijzonder zijn klare zangstem bij op: strikt genomen heeft hij geen band nodig. Teruggekeerd naar NZ voor herbronning schreef hij songs aan de piano, sober en uitgepuurd, en dat resulteerde in de prachtige collectie ‘One Piece At A Time’. We konden vanzelfsprekend slechts drie songs daaruit overnemen voor ‘FINN’, maar die liederen zijn alle tien ongeveer even knap. Hier kan u het openingsnummer van ‘FINN’ beluisteren, gespeeld live at the Pah Homestead: https://www.youtube.com/watch?v=rOjo-Nlg3_k . U las al de naam David Bowie. Botsten we toch wel op een Duitse versie van ‘Heroes’: Andrea Schroeder nam in 2015 voor haar ‘Where The Wild Oceans End’ deze ‘Helden’ op. Daar hoort een magistrale clip bij: https://www.youtube.com/watch?v=9ExMl2yjUc0 . Ja, soms willen dingen in de juiste plooi vallen… al moet je het soms wel een beetje uitlokken.

Er staan nog meesters van de melodie op deze ‘FINN’. De Nederlandse singer-songwriter Djurre de Haan, ook maker van muziek voor film en theater, koos een iets of wat bijzondere artiestennaam: Awkward i. Enigszins awkward, inderdaad, maar wel opvallend en heerlijk polyinterpretabel. De naam gaf echter al aanleiding tot grappige misvattingen en Djurre werd meer dan eens aangekondigd als ‘Aquardi’ of iets van die strekking. We zagen Awkward i in een zeer aangename set op het Labadoux Festival in Ingelmunster, waar hij met zijn goeie band uit zijn drie cd’s putte. Wij citeren hier uit zijn laatste. In elk geval hopen we dat de man wel vaker zijn weg vindt naar/in ons land want we kunnen zijn fraai gedraaide liedjes best pruimen.

Fool’ is de opvolger van ‘Fast Forward’ uit 2015, een cd die vier EP’s samenvoegde, die elk over een stad handelden, resp. New York, Berlijn, Amsterdam en New Orleans. Met ‘Fool’ keert Joe Jackson, want over die gaat het, weer naar de sound en de vorm van zijn klassieke albums, en daarvoor moeten we al terug naar ‘Rain’ (2008), want ‘The Duke’ (2012) was een ode aan jazzreus Duke Ellington. Jackson komt deze zomer ook nog eens naar België, naar het Brugse Cactusfestival, waar we hem in prima vorm zagen in 2003. Gemakkelijk te onthouden, want dochter Sheelah was toen net geboren en Joe hield haar in Brugge op zijn arm. Een foto mochten we toen niet nemen, want ‘that would be bad for my image’. U weet wel: big boys don’t cry. Toch konden we zijn gebaar zeer waarderen.

Ierse gitarist-singer-songwriter Hozier (°1990; voluit Andrew Hozier-Byrne) brak in 2014 massaal door met sociaal geëngageerde megahit ‘Take Me To Church’, met in de slipstream het succesvolle album ‘Hozier’. Ook op tweede full cd ‘Wasteland, Baby!’ durft hij de koren opstapelen en de wereld een geweten te schoppen, als in ‘Nina Cried Power’, waarop Mavis Staples meezingt, de Nina in kwestie zijnde vocaliste-zonder-weerga en activiste Nina Simone. Dat nummer staat hier niet op, wel twee andere songs met inhoud: zo verwijst ‘Be’ naar het stijgende zeepeil en de migratieproblematiek. Het grootse gebaar, maar op deze wijze mag het voor ons best. In ‘Movement’ horen we heilzame melodische invloed van Stevie Wonder, wat we ondubbelzinnig als een compliment bedoelen.

Met de nieuwe, vierde cd ‘Signs’ van Tedeschi Trucks Band trekken zangeres (en gitariste) SusanTedeschi en gitaarwonder Derek Trucks de registers open als songsmeden en verkennen ze nieuwe einders. Het was beslist wennen voor wie hun vroegere benadering gewend was, maar ons respect is alleen maar gegroeid. Iets gelijkaardigs geldt voor ex-Frames hoofdman Glen Hansard die met zijn nieuwe ‘This Wild Willing’, eveneens een vierde album, nieuwe wegen inslaat: ‘The Closing Door’ is daar een mooi voorbeeld van. Dat het live allemaal weer zoveel mooier wordt (Glen is nu eenmaal een gepatenteerd podiumbeest) blijkt intussen onvermijdelijk te zijn. Dat het, na ons aanvankelijk enthousiasme, dan toch niet hét album is dat hij in zich heeft, ach, niets houdt hem tegen zichzelf te overtreffen zoals de Ier dat elke avond op de Bühne doet… O ja, Marketa Irglová (van zijn duo The Swell Season) doet even mee op het album.

Mandolin Orange is ook al niet nieuw op onze complicaties. ‘Tides Of A Teardrop’ is dan ook al hun zesde album sinds het duo ontstond in 2009. Andrew Marlin en Emily Frantz tonen zich langs hun kwetsbaarste kant, wat hen tegelijk zo sterk maakt. Het overlijden van Marlins moeder, al een hele poos geleden, inspireert hen tot een weldoende duik in het eigen verleden via warmhartige songs, die ze inblikten met hun tourband, zodat Mandolin Orange in de praktijk een vijftal vormt. Diepmenselijke schoonheid en één van de mooiste albums van dit lopende jaar. Een EP met vier traditionals sluit hier gepast op aan. Nilüfer Yanya hebben we nog nooit geciteerd. Da’s normaal, want de amper 23-jarige bracht vóór ‘Miss Universe’ maar drie EP’s uit. Haar eclectisme spruit naar verluidt voort uit de clash van de muzikale werelden waarin ze opgroeide: de Turkse muziek van pa, de klassieke muziek van ma en haar eigen gitaarrock. Het levert een lichtjes nerveus, maar intrigerend totaalbeeld op. De kritieken zijn laaiend, nu nog het brede publiek.

Intussen is er ‘FINN’, een collectie die wellicht weer te lijden zal hebben onder onze basisopdracht: zoveel mogelijk nieuwe namen of nieuw werk van bekende, maar nog ondergewaardeerde artiesten een forum geven. Een meer ‘radiovriendelijke’ aanpak had gekund, maar lijkt ons niet aangewezen binnen die context. We bidden u om begrip en vergeving! (deze commentaren: 14 05 19)

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s