Vardan HOVANISSIAN & Emre GÜLTEKIN, Karin

Gepubliceerd in FOLK #1 van maart-april-mei 2019, blz. 36

 

Vardan Hovanissian & Emre Gültekin

Karin

Muziekpublique

58‘10’’

 

In een tijdsgewricht waarin fake news, bewuste misleiding, verdeeldheid en polarisatie norm en waardemeter lijken, is het goed dat mensen van allerlei slag en komaf hun nek blijven uitsteken voor humane waarden. Die strijd hoeft zich beslist niet altijd op de barricaden af te spelen. Het is minstens even belangrijk dat culturen, dus ook muziekmakers, opkomen voor een betere wereld. Met ‘Adana’ (2015) leverden Vardan Hovasissian, dudukspeler uit Armenië, en Emre Gültekin, geboren in Charleroi, maar Turks van background, bespeler van vele soorten langhalsluiten, hun bijdrage. Vardan en Emre zijn bruggenbouwers die graag in dialoog gaan met collega’s uit gans andere middens. Maar dat een Armeniër en een Turk samen musiceren heeft een diepe symbolische betekenis. ‘Adana’ verwijst naar de Zuid-Turkse stad, waar in 1909 de ‘slachting van Adana plaatsgreep’, kantelmoment van de Armeense genocide (1915), dus net honderd jaar voor de cd die uitkwam op het label van Muziekpublique, dat wereldmuziek, folk en traditionele muziek (en dans) promoot via een zaal, lessen, workshops en ook een label, sterke eenheidsfactor in het Brussels cultuurleven. ‘Adana’ is ook puur muzikaal een tour de force en vroeg dan ook om een vervolg. ‘Karin’ verwijst naar de Armeense naam van een cultureel verscheiden centrum langs de Zijderoute dat door de genocide weggevaagd werd: van de naar schatting 40.000 gedeporteerden overleefden er 200, onder wie Vardans grootvader. Vardan en Emre hebben op ‘Karin’ de formule uitgepuurd en verdiept. De twee krijgen bovendien een vrij uitgebreide, erg internationale omkadering, en niet enkel slagwerk. Ieder zijn verdienste hier, maar ons valt de aanwezigheid op van Joris Vanvinckenroye (Aranis, BASta²) en van Sanjay Khyapa en Malabika Brahma (India) die samen met Emre Gültekin het erg mooie ‘Baul Meets Saz’ maakten. Duduk en luiten blijven uiteraard een centrale rol spelen. Er is een pakkende ode aan ‘Mawda’ (zang: Gülçiçek Bakir) Beklijvend is Emres zang op ‘Germir Bağlari’, dat zoals alle twaalf originals en traditionals voorzien is van verhelderende commentaar. Verfrissend is het Georgische ‘Qalma Damtskevla’, waar de groep Ananuri mee de (overigens zalige) weemoedige sfeer doorbreekt. Melancholie die hoop uitstraalt: het is hartverwarmend.

 

Antoine Légat

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s