Commentaren bij ‘GREG’

GREG (final version). 1/ Caves (Gregory Alan ISAKOV, cd Evening Machines) 2/ Laws Of Motion (Karine POLWART with Steven POLWART & Inge THOMSON, cd Laws Of Motion) 3/ Ain’t Me (PJDS, cd Siren) 4/ Cakewalk In The Town (CHAMPAGNE CHARLIE, cd Sixpack) 5/ One More Mile (Acoustic) (Colin JAMES, cd Miles To Go) 6/ Part Of Your Routine (HENHOUSE PROWLERS, cd Separation Man) 7/ It Ain’t Easy (EVERLAST, cd Whitey Ford’s House Of Pain) 8/ Right On Time (Gregory PAGE, cd A Wild Rose) 9/ Glide (Paul WELLER, cd True Meanings) 10/ Dark, Dark, Dark (Gregory Alan ISAKOV) 11/ Cassiopeia (Karine POLWART) 12/ Seasons (PJDS) 13/ Fly (LOW, cd Double Negative) 14/ Dig Myself A Hole (Colin JAMES) 15/ Don’t Complain (EVERLAST) 16/ Bullet Holes (Gregory Alan ISAKOV) 17/ Love’s Stronger Than Hatred (Gregory PAGE) 18/ Come Along (Paul WELLER) 19/ 448 Figures (THE ANTLER KING, cd Ten For A Bird) 20/ Summer Rain (EVERLAST) 21/ Berth (Gregory Alan ISAKOV) (samenstelling 18 01 19)

De titel ‘GREG’ laat zich raden, met de songs die Gregory Alan Isakov en Gregory Page hier bijdragen, songs die nogal bepalend waren voor de stemming en zelfs de klankkleuren van een deel van deze verzameling recent werk… al kan je niet voorbij aan de wemeling van nogal wat diverse stijlen en genres die daar dwars tegen in gaan, allemaal op deze ‘GREG’. We ‘vreesden’ (lees even verder hoe erg we ‘vrezen’) het ergste, maar een juiste schikking en de gepaste overgangen laten toe van erg disparate songs op mekaar te laten aansluiten. Al zeggen we het nogmaals, namelijk dat dergelijke compilaties geen radioprogramma’s zijn, waar overgangen, met de directe beleving van de muziek, doordacht moeten zijn. Hier heeft dat minder belang: hier primeert de songkeuze. De luisteraar schikt en herschikt naar behoefte. Het laatste wat ons te doen staat, is ons te laten beïnvloeden of, bespaar me dat, de keuze te laten bepalen door wat de luisteraar er zou van kunnen vinden. Enkel de eigen smaak telt, en ook de behoefte om zoveel mogelijk aan te bieden, liefst aan werk dat de media onvoldoende of zelfs niet in het licht stellen.

Op ‘GREG’ vieren we een verjaardag: ‘Dertig jaar bestaat roots/string band Champagne Charlie, tien cd’s bracht de band uit. Voor die cd’s putte het sextet uit de grote vijver van de americana, liederen van doorgaans een hogere leeftijd, folk, blues, jazz en wat daarmee te maken heeft. Titels als ‘America Through The Eyes Of Woody’ (Woody Guthrie uiteraard) liegen er niet om. Een aantal daarvan zijn inderdaad thematisch, bij voorbeeld ‘Waitin’ On Roosevelt’ dat zich concentreerde op songs uit de periode waarin Franklin Delano Roosevelt, alias FDR.’ – ‘Naar aanleiding van de verjaardag bracht CC ‘Sixpack’ uit, naar we vermoeden een verwijzing naar de zes door de wol geverfde leden: Theo De Koning (gitaren; zang), Geert de Heer (lap steel, dobro, mandoline…), Sjef Hermans (zang; akoestische gitaar en banjo), Gait Klein Kromhof (harmonica’s; backings), Peer Bout (akoestische en elektrische bas; contrabas) en Peter Lenselink (slagwerk, wahboard; backings)’ – ‘Alles bij mekaar is dat bijna 45 minuten duimen en vingers aflikken van het rootsplezier, vanaf het aanstekelijke ‘Cakewalk Into The Town’ van Taj Mahal tot Hermans’ ‘On The Road Again’’ Ziedaar drie fragmenten uit onze recensie die nog immer te vinden is op http://www.folkroddels.be.

Champagne Charlie, da’s akoestische blues natuurlijk, maar je vindt op ‘GREG’ folk singer-songwriting (Karine Polwart), indie rock (PJDS, alias Pieter-Jan De Smet, zanger, acteur, reclamemaker en fier lid, samen met Roland en Sioen, van kinderband de Piepkes), elektrische blues via Colin James (de Canadees levert hier ook een akoestische song met fraai stemmenwerk), minimalistische, traag tempo indie ‘rock’ (het al zo lang meegaande duo-plus-bassist Low), een ballad maar wel van een lid van een pure bluegrass band (bassist Jon Goldfine van Henhouse Prowlers), nog indie via The Antler King, mod rocker Paul Weller maar in een bepaald moody bui. En er is zelfs klassieke hiphop met Everlast! We beseffen dat we hier amper meer moeten vertellen, want alles wat we enigszins kwijt zouden willen, vindt u op het net. Enkel wanneer we een specifieke recensie maakten, kunnen we de eigen inzichten delen zonder overlappingen. Zoals bij Champagne Charlie… Of bij Gregory Page!

Ook over Gregory Page hebben we immers geschreven, al moet volgende recensie (waaruit enkele fragmenten) in een hopelijk niet zo verre toekomst nog verschijnen: ‘Gregory Page is geboren in London (1963) uit een Ierse moeder en een Armeense vader. Zij ontmoetten mekaar tijdens optredens met hun respectievelijke bands, ergens in het Midden-Oosten. Als je rondreizende eclectische muzikantenouders hebt, kan dat ernstige gevolgen hebben op je levensloop. Daar is Gregory Page een schoolvoorbeeld van: het maakte van hem een rondreizende eclectische muzikant. Vermits hij dol was op de oude 78 toerenplaten van zijn opa, is het ook niet verwonderlijk dat over veel van zijn muziek de patine van een ver verleden rust, een tijd van kant, crinoline en hoofse minne. Maar tegelijk leeft hij in het nu. Zijn bijna niet te catalogeren muzikale activiteiten ontplooit hij vanuit Zuid-California. Page is naast crooner-(bas)gitarist-fluitist–songwriter/verteller ook producer.’ – ‘De titel ‘A Wild Rose’ en de hoesprent geven aan dat we te maken hebben met een typische Gregory Page collectie, elf zelfgeschreven songs van grote zwier en elegantie: ‘Right On Time’, ‘I Say Adios’ en ‘Born With The Shakes Inside’ (voor dit laatste nummer zie recente verzamelaar ‘PEACE’!) beantwoorden hieraan. Pages zoetgevooisde stem leent zich hier nu eenmaal toe.

Gregory Alan Isakov ten slotte is een speciaal geval. Eigenlijk is hij voltijds… landbouwer, die groenten verbouwt (zie de hoesfoto van zijn nieuwste!) De man heeft dan ook een druk leven, gezien daar bovenop zijn muzikale aspiraties hun eisen stellen. Desondanks merk je van dat drukke weinig in zijn muziek die doorgaans erg ruimtelijk, rustgevend, ingetogen en statig. Dat kan je goed horen op ‘This Empty Northern Hemisphere’, zijn tweede officiële release uit 2009, waar we nog maar een jaar geleden uit geput hebben (de tweede versie van collectie ‘COME’) ‘Evening Machines’ is zijn vierde en we vinden ze zo geslaagd dat deze wel eens zijn doorbraak naar een breder publiek zou kunnen betekenen, volgens onze bescheiden mening. Indien niet, zijn er nog altijd knolraap, lof, schorseneren en prei. Aan ‘GREG’ zal het alvast niet liggen, schatten we zo. (deze commentaren 30 01 19)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s