Commentaren bij ‘WOOD’

WOOD. 1/ This Is It (THE WOOD BROTHERS, cd One Drop Of Truth) 2/ When We Drive (DEATH CAB FOR CUTIE, cd Thank You For Today) 3/ God’s Favourite Customer (FATHER JOHN MISTY, cd God’s Favourite Customer) 4/ Burnt Sugar Is So Bitter (Elvis COSTELLO, cd Look Now) 5/ The Gypsy Faerie Queen (Marianne FAITHFULL, cd Negative Capability; feat. Nick CAVE) 6/ Black Sun (CRAYON SUN, cd Crayon Sun) 7/ Seasick Emotions (THE WOOD BROTHERS) 8/ Autumn Love (DEATH CAB FOR CUTIE) 9/ Just Dumb Enough To Try (FATHER JOHN MISTY) 10/ Suspect My Tears (Elvis COSTELLO) 11/ Witches’ Song (Marianne FAITHFULL) 12/ Since I Met You Baby (Randy McALLISTER AND THE SCRAPPIEST BAND IN THE MOTHERLAND, cd Triggers Be Trippin) 13/ You Moved Away (DEATH CAB FOR CUTIE) 14/ The Palace (FATHER JOHN MISTY) 15/ No Moon In Paris (Marianne FAITHFULL) 16/ Unwanted Number (Elvis COSTELLO) 17/ Sparkling Wine (THE WOOD BROTHERS) 18/ Darling I Love You (Johnny RAWLS, cd I’m Still Around) (Samenstelling: 18 12 18)

Op het einde van een kalenderjaar, wanneer het weer lijstjestijd is en de boeiendste platen van de afgelopen ronde rond de zon nog eens de revue passeren en desgevallend in een lijst gedropt worden, bekruipt de lust om deze of gene nog eens op te zetten (al is er altijd weer wat nieuws dat de aandacht opeist, helaas en gelukkig) en komt er ook de vaststelling dat we deze of gene song nooit in een collectie opnamen. Dan is het tijd om dat onrecht recht te zetten. ‘WOOD’ is precies zo’n soort compilatie: allemaal artiesten en/of songs die hun plaatsje nog niet konden opeisen, om welke reden dan ook. Of die al wel aan bod kwamen, maar extra aandacht verdienen. Restjeskermis? Da’s in het geval van ‘WOOD’ zowel kort door de bocht als oneerbiedig, al geven we toe dat de songs nogal sterk van atmosfeer (dynamiek en volume, tempo, klankkleur) kunnen wisselen. Maar dan speelt u maar zelf DJ: met de huidige technische middelen is het een makkie je eigen cd samen te stellen, bvb. in combinatie met ‘PEACE, ‘’KILL’, e.a.)

 The Wood Brothers hebben we al in de spots gezet op ‘FIND’. We zijn zo vrij daar hier een vervolg aan te breien. Dit is wat we over het trio op ‘FIND’ te zeggen hadden: ‘…The Wood Brothers, folk, blues, americana. Ook al geen starters. Contrabassist Chris Wood en gitarist Oliver Wood hebben nog multi-instrumentalist Jano Rix aan hun zijde. Chris speelt al sinds mensenheugenis (of was het 1991?) mee met het gereputeerde jazztrio Medeski, Martin & Wood. Pas rond 2004 begonnen de broers echt met mekaar samen te werken. (…) Deze zesde ‘One Drop Of Truth’ produceerden ze zelf. Intussen wonen ze in Nashville. Met al deze ogenschijnlijk weinig nuttige info krijg je toch een beeld van hun muziek: het zit er allemaal in. Niet zo vreemd als het lijkt, dus. Wij zijn hier behoorlijk weg van.’

 Death Cab For Cutie blonk al uit op ‘KILL’ en wat we daar toen over schreven, vatten we hier samen. De alt.rock of indie rock/pop van Death Cab For Cutie bevat wel wat emo. Ze bestaan al vrij lang (1997) en kenden behoorlijk wat succes, waarmee ze via ‘Thank You For Today’ (hun negende album) weer mee aangeknoopt hebben. ‘Stichter en kernlid Ben(jamin) Giddard startte DCFC als een soloproject maar dat werd dus al snel een full band. Gek is dat we bandnaam al héél lang kennen, als sixties en vroege seventies fan van de Bonzo Dog Doo-Dah Band. We zongen de aanstekelijke oneliner van dit nummer van de hand van Neil Innes en Vivian Stanshall (van de eerste LP van de Bonzo’s, ‘Gorilla’, uit 1967) zo’n dertig jaar vooraleer Giddard de band boven de doopvont hield. Innes en Stanshall zijn trouwens twee van onze vroege en bepaald geniale (prettig gestoorde) ’helden’. Neil schreef ons lijflied (‘How Sweet To Be An Idiot’ – zie YouTube) en Viv, nou, die kent ‘iedereen’ als de concertmeester/aankondiger op de finale van ‘Tubular Bells’ van Mike Oldfield.’ ‘Thank You For Today’ werd een bepaald swingend werkstuk, wat zou moeten blijken uit de gekozen tracks…

De cd’s van Elvis Costello en Marianne Faithfull bereikten ons behoorlijk laat. Ze zijn echter te belangrijk om ze niet aan bod te laten komen. U vindt over die twee veel commentaren online. Daarom onthouden we on hier van een zoveelste mening, al zal er zeker een en ander opborrelen zodra we die cd’s hebben laten bezinken. Het zijn nochtans artiesten die we al heel hun loopbaan volgen en die we ettelijke malen live zagen. De cd van Father John Misty daarentegen was van vroeger op het jaar en kwam hier heel snel terecht (net als die daarvoor, ‘Pure Comedy’), maar we hadden slechts één nummer op een compilatie gezet (‘Date Night’ op ‘SUMMER 2018’) Gaandeweg kregen we door dat ‘God’s Favourite Customer’ een heuse groeiplaat is die bij elke nieuwe draaibeurt meer geheimen onthult. De drie songs in deze collectie opgenomen laten dat zeer goed horen… Joshua Michael Tillman (zijn echte naam) is trouwens een boeiende en bijzonder veelzijdige muzikant, die ook onder de naam J. Tillman al veel langer platen maakt. Hij heeft ook nog samengewerkt met Fleet Foxes, van wie hij drummer was tussen 2008 en 2012.

 Crayon Sun kwam met ‘Crayon Sun’ al ruim aan bod op ‘FIND’, want we kregen de cd in een heel vroeg stadium te pakken en schreven meteen een recensie voor Rootstime, maar ook hier was er een neveneffect, in de vorm van het sterke ‘Black Sun’: die song moest wel ooit ergens op een verzameling verschijnen. ‘‘Black Sun’ drijft op diepe bastonen en een uitgesproken groove, die het hoogspanningsveld intact houden’ schreven we in Rootstime. In diezelfde recensie spaarden we onze lof niet voor deze verrassende combinatie van talent: ‘Crayon Sun blijkt een duo, één van de meest onwaarschijnlijke soort. Aldo Struyf is volgens de geschreven bronnen gitarist, bassist, producer en zanger, maar misschien is het best hem als multi-instrumentalist naar voor te schuiven, voor wie zingen er nu eenmaal bij komt. Aldo is niet de eerste de beste. Hij was lid van Millionaire, Orange Black en Nemo, die elk op zich een flinke brok Belgische rockhistorie bijeen penden. (…) Maar het meest indrukwekkende item op Aldo’s CV is allicht dat hij zo’n vijftien jaar al de bandleider van de gerenommeerde Mark Lanegan Band (…) Met zijn eigen band Creature With The Atom Brain (2004-2015) bracht Aldo Struyf drie full cd’s en twee EP’s uit.

Op één track van de laatste EP, ‘Night Of The Hunter’, bewust als het eindpunt van de band geconcipieerd, zong ene Dave Reniers mee. Ja, inderdaad, het gaat om Big Dave, de harpist van The Electric Kings, met El Fish van het beste dat deze natie als bluesband ooit voortbracht. Big Dave Reniers is niet alleen een blues muzikant pur sang, die zich spiegelt aan rasechte bluesiconen als R.L. Burnside, maar al eerder bleek dat de man over een bijzondere stem beschikt. We herinneren ons onder meer een concert in een tent in Oudenaarde (2006?) waar de kwaliteiten en de personality van Dave sterk naar voren kwamen (al menen we ons te herinneren dat hijzelf niet zo tevreden was…) Met in het achterhoofd Mark Lanegan, het prototype van de zanger die zijn mond maar moet opendoen en iedereen luistert, moet Struyf gevoeld hebben dat hij iets met raspaard Dave aan kon. Negen van de tien songs van ‘Crayon Sun’ heeft Struyf dan ook naar Dave toegeschreven. De lyrics hebben ze samen gepend.’

Dan blijven er nog twee bluesmen over. Hun cd’s bespraken we voor de volgende editie van bluesmag Back To The Roots. Daarom dat we slechts een klein stukje van onze recensies hier en nu prijsgeven… Wat Randy McAllister betreft: ‘Deze ‘Trippers Be Trippin’ bevat tien lappen, negen van eigen signatuur plus ‘Since I Met You Baby’ van Ivory Joe Hunter, de enige keer dat wildebras Randy het gaspedaal niet induwt (gitaar: Santos Puertas) Blijkt in deze ragfijne parel dat McAllister ook gevoelig kan zingen en dat zijn harpspel zijn sterkste troef is.’ Veteraan Johnny Rawls: ‘‘I’m Still Around’ laat Johnny Rawls weten in nummer zes van de gelijknamige cd, de eerste op dit label (Third Street Cigar Records) De veteraan mag terecht fier zijn op zijn bewering, want in tien eigen nummers laat hij horen dat hij na vijftig jaar in het vak en zevenenzestig jaar in het leven de soul music nog altijd beheerst.’ En nog: ‘Rawls verzorgt zijn eigen achtergrondvocalen, wat o.a. prachtig uitpakt op instant classic ‘Darling I Love You’.

Zo is ‘WOOD’ het feest van de overschotjes… Maar zijn de beste schotels niet een samenraapsel? Denk hutsepot, ovenschotel, bouillabaise, ratatouille, paella, pizza. Daar kunnen geen oesters, kreeft of kaviaar tegenop (Al moeten we dat in deze periode nog proefondervindelijk checken)

(Commentaren: 22 12 18)

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s