Joe FILISKO & Eric NODEN in Banana Peel Blues Club te Ruiselede op maandag 22 oktober 2018: ‘Banana Peel kreeg een bijzonder goed op mekaar ingespeeld, geweldig virtuoos duo te horen dat gretig putte uit de gemeenschappelijke platen, eigen songs die verwijzen naar de blueshelden van weleer’

Weer te vinden op http://www.rootstime.be, sectie ‘LIVE’

Joe Filisko & Eric Noden in Banana Peel Blues Club te Ruiselede op maandag 22 oktober 2018: ‘Banana Peel kreeg een bijzonder goed op mekaar ingespeeld, geweldig virtuoos duo te horen dat gretig putte uit de gemeenschappelijke platen, eigen songs die verwijzen naar de blueshelden van weleer

De Banana Peel Blues Club was op maandag 22 oktober 2018 nog maar eens het decor van een interessant concert. Joe Filisko & Eric Noden zijn niet de eerste de besten en het was al even geleden dat ze nog eens in Gent waren (in de Missy Sippy in het stadscentrum) Dan verwacht je een massa volk, zeker omdat het een enig concert in Belgenland betrof. Maar de opkomst viel danig tegen. De redenen zijn wellicht meervoudig, maar de nog relatieve onbekendheid van de twee, toch vergeleken met de geboden kwaliteit, zal wel een rol hebben gespeeld. Ver van ons om de afwezigen ongelijk te geven (ieder heeft immers zijn goeie redenen om elders te zijn), maar we kunnen en mogen het wel omdraaien: de aanwezigen hadden gelijk, want ze genoten van een uitzonderlijk fijn concert, beslist voor snelle herhaling vatbaar.

Sinds 2004 zijn Joe Filisko & Eric Noden een duo, het equivalent, alle verhoudingen en verschillen in acht genomen, van Sonny Terry & Brownie McGhee. Joe Filisko is een alom erkend meester van de diatonische mondharmonica. Niet alleen bespeelt hij ze, hij bouwt ze ook om (customizing) Zo heeft hij zijn inbreng bij het Duitse topmerk Hohner, die hem beschouwt als ’s werelds grootste autoriteit in dit instrument. Zelfs Bill Clinton heeft een ‘Filisko’ harp! Joe is tevens lesgever aan de gerespecteerde Old Town School of Folk Music in Chicago. Filisko is ook historicus en researcher van de blues harp. Hij kwam als harpist aan de oppervlakte in 1992. In 2001 ontvangt hij de prestigieuze Harmonica Player of the Year Award van de SPAH, de Society of Preservation and Advancement of Harmonica, de bekroning voor zijn uitzonderlijk talent. Geregeld nodigt men Filisko uit voor de Harmonica Masters Workshops in Trossingen, Duitsland (fait divers: al is Joe volbloed Amerikaan, hij werd geboren in Giessen, Duitsland)

Eric Noden is ook al niet de eerste de beste: zijn gitaarspel zit verankerd in de blues van de jaren twintig, dertig en veertig van vorige eeuw, met als referentiepunten Charley Patton, Reverend Gary Davis, Blind Blake en Mississippi John Hurt. Hij vergenoegt zich niet met het spelen van het oude repertoire, dat hij overigens nieuw leven inblaast, maar hij schrijft ook songs in de geijkte stijlen. Noden komt van Ohio en begon als achtjarige op de elektrische gitaar, maar hij schakelde al snel over op fingerpicking. In 1994 vestigde hij zich in Chicago. Daar speelde hij sindsdien met vele blueslegendes, onder wie Billy Boy Arnold, de harpist van Bo Diddley. Noden heeft de laatste cd van Arnold geproduceerd.

Joe Filisko en Eric Noden samen, dat is een ‘match made in heaven’. Dat bewijzen ze met hun ‘vooroorlogse’ blues op elk concert maar ook op vier cd’s (ze hebben ook apart een discografie) ‘I.C. Special’ kwam uit in 2009. In 2014 brachten ze ‘On The Move uit’. Op ‘Solid Ground’, soloplaat van Eric Noden, is Filisko één der gastmuzikanten. De nieuwste, dit jaar uitgekomen cd ‘Destination Unknown’ was de aanleiding tot de Europese toer van deze herfst, een reeks van dertien concerten, vooral in Duitsland.

Banana Peel kreeg een bijzonder goed op mekaar ingespeeld duo te horen dat gretig putte uit de gemeenschappelijk platen. Filisko zette zijn batterij Hohners constant aan het werk en Eric Noden bespeelde zijn resonator met speelse virtuositeit. Beiden bleken bijzondere zangers te zijn, Eric dankzij de grove korrel in zijn bluesstem, Joe met een lichtjes ongewone, soms wat theatrale zangstijl en koddige manier van bewegen. Deze relaxte en humorvolle presentatie vol zelfrelativering geeft hun set een aangename charme. Dat Noden af en toe de kazoo bovenhaalt, onderstreept het ontspannen karakter van hun optreden. Maar het doet nergens afbreuk aan de duizelingwekkende instrumentbeheersing van beiden.

De twee zingen elk hun eigen songs, zoals het er ook op hun gezamenlijke cd’s aan toegaat. Pas sinds kort, zo stelt Eric toch, hebben ze ‘co-writing’ ontdekt en durven ze tegenwoordig vele songs samen pennen. Covers spelen ze niet, of hoogst uitzonderlijk. Eén uitzondering deze avond is een lied dat Erics… grootvader heel lang geleden schreef en die ze als eerste bis brengen, ‘Time Is For You’, een lichtvoetige song die toch ontroert door zijn eenvoud en positieve boodschap. En uiteraard is het een merkwaardige oefening om letterlijk àl je songs te schrijven in stijlen die teruggrijpen naar een ver verleden, toch zonder als een pastiche of doorslagje van dat verleden te klinken.

De songs van Filisko & Noden verwijzen dus naar de blueshelden van weleer: we horen Sonny Boy Williamson (II), de oude jug bands (in wat ze een ‘anti-technologie’ song noemen), Mississippi John Hurt, Johnny Woods, Mississippi Fred McDowell, Jimmy Reed, en ga zo maar door. De verwijzingen zijn leuk en de songs bezitten genoeg eigen kwaliteit om te overtuigen. Het is doorgaans uptempo werk, dat bijdraagt aan de goede luim. Zo het supervirtuoze ‘Sixth Sense’ van Joe, waarin hij zijn harpen serieus op de proef stelt. Of de train song waarin Joe een heuse stoomlocomotief imiteert, niet nieuw natuurlijk, maar zelden zo knap uitgevoerd. Bijzonder funny is Joe’s ‘I’d Better Kick Myself’, het ronduit hilarisch relaas van de eeuwige underdog. Toch weet Eric ons ook danig te ontroeren, één keer voor en één keer na de pauze, met een heuse ballad. Erna is het ‘My Jesus’ van de recente ‘Destination Unknown’ dat pakt, maar het eerdere ‘As We Are Now’ raakt ons midscheeps. De tranen staan ons in de ogen. Het toont aan dat het duo nog andere dingen in huis heeft.

Dat het duo van podium stapt en zijn tweede bis al wandelend brengt tussen de niet al te dicht bevolkte rijen voegt alleen maar toe aan het ongedwongen karakter van dit uitermate fijne concert. Gauw weer naar ons land en dan graag voor héél veel volk.

 

Antoine Légat (vrijdag 26 10 18)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s