Commentaren bij ‘HELM’

HELM. 1/ I’m Living Off The Love You Give (Jeff JENSEN, cd Wisdom And Decay) 2/ From Where I Stand (Peter KARP, cd Blue Flame) 3/ Send Me To The ‘lectric Chair (Sue FOLEY, cd The Ice Queen, comp. Fletcher HENDERSON for Bessie SMITH) 4/ The Calling (Mary Chapin CARPENTER, cd Sometimes Just The Sky) 5/ Margaret Sands (Laura VEIRS, cd The Lookout) 6/ Bone Dry (EELS, cd The Deconstruction) 7/ Snake Charm (LITTLE KIM & THE ALLEY APPLE 3, cd Sugarbird) 8/ Round And Around (Peter KARP) 9/ Good Woman Back Home (Jeff JENSEN) 10/ 81 (Sue FOLEY) 11/ Everybody Needs You (Laura VEIRS) 12/ Levon (VERBRAAK-VAN BIJNEN, cd Endless Road) 13/ Heroes And Heroines (Mary Chapin CARPENTER) 14/ The Turning Point (Peter KARP) 15/ Gaslight (Sue FOLEY) 16/ Date Night (FATHER JOHN MISTY, cd God’s Favourite Customer) 17/ Pretend Forevers (Jeff JENSEN) 18/ When It Grows Darkest (Laura VEIRS) (13 07 18)

HELM’! Wie zich afvraagt hoe we toch nog aan zo’n op het eerste zicht belachelijk vierletterwoord zijn geraakt, think again! We zetten u graag op het verkeerde been: er zit een logica achter ‘HELM’: het is een hommage aan één van de (nog altijd niet volledig op zijn waarde geschatte) groten uit de muziekwereld: Levon Helm, drummer, zanger en mede-think tank van The Band.  ‘HELM’ vindt zijn oorsprong in een nummer dat we hier absoluut wilden op hebben, want op de nieuwe, tweede cd ‘Endless Road’ van Verbraak | van Bijnen (we moeten het van hen zo schrijven…) staat een ode aan Levon Helm, dus ook één van hun helden. ‘HELM’ heeft verder wel zo goed als niets te zien met de figuur of de muziek van Levon Helm. Dat komt nog wel, misschien als in september de tweede cd van dochter Amy Helm uitkomt, met als titel ‘This Too Shall Light’. De eerste ‘Didn’t It Rain’ was een schot in de roos, maar een verrassing was dat niet gezien Amy’s opvallend lidmaatschap van de The Levon Helm Band, The Dirt Farmer Band, The Midnight Ramble Band en Olabelle. En haar eigen groep Amy Helm & The Handsome Strangers is ook al niet minnetjes.

Wat kan je verwachten van ‘HELM’? Er zit veel blues in, of songs die naar de blues neigen, maar toch een brede appeal hebben. De telkens drie songs van Sue Foley, Jeff Jensen en Peter Karp horen daartoe (Foley en Karp vormden een paar jaar lang een duo) over de twee eersten schreven we een introductie voor Banana Peel, waar ze elk met hun band optraden, resp. Op 4 en 25 juni, niet toevallig maandagen in BP. Van de cd van Karp penden we een recensie voor het tweemaandelijkse bluesmagazine Back To The Roots, issue # 106.

Over Sue Foley slechts deze flarden uit de lange introtekst: ‘Sue Foley komt uit Ottawa, de hoofdstad van Canada. Dertien was ze toen ze de gitaar ter hand nam. Via The Rolling Stones geraakte ze geïnteresseerd in de blues (de functie van doorgeefluik vervullen de intussen hoogbejaarde rockers gelukkig al heel hun loopbaan…) Toen ze zestien was, deed ze haar eerste optreden. Na high school verhuist ze naar Vancouver, dus de hele andere kant van het reusachtige Canada. Daar vormt ze haar Sue Foley Band. Maar alras zakt ze af naar de States, dichter bij de bakermat van de blues: als ze 21 is vinden we haar in Austin, Texas…  Zoals dat hoort, toert ze uitgebreid, want met haar prachtige, klare stem en uitzonderlijk gitaarspel maakt ze furore. Men hoort haar Pink Paisley Fender Telecaster ‘69 overal waar men de blues viert… In 2018 brengt ze het langverwachte ‘The Ice Queen’ uit, naar de song die ze over zichzelf schreef… Sue Foley mag dan een ijskoningin heten, als ze haar gitaar laat spreken krijgt de rechtgeaarde bluesliefhebber het er warm van.

Iets gelijkaardigs over Jeff Jensen: ‘Hoe energiek de aanpak ook is, hoe ogenschijnlijk spontaan en onbezorgd zijn attitude ook mag lijken, precisie en respect in de uitvoering, subtiliteit en zin voor het detail kenmerken zijn muzikale filosofieWaarom Jeff zich nu opnieuw vertoont in onze contreien (er zijn niet minder dan zes concerten op Belgische bodem alleen al), laat zich raden: een nieuwe cd! ‘Wisdom & Decay’ heet die en dat is dus zijn derde eigen plaat, met zeven originals en drie covers. Die cd krijgt al even woeste commentaren als Jeffs haardos (die steekt hij dan wel mooi op, maar na luttele seconden in het concert gooit hij die weer los!) Collega Eric Schuurmans schrijft in zijn recensie op http://www.rootstime.be:Met ‘Wisdom & Decay’ slaat Jeff Jensen artistiek een nieuwe, meer creatieve weg in, waarbij soul en blues de stevige bodem vormen. Jeff Jensen (…) blijft verbazen!

En over Peter Karp: ‘De titel (nota: van zijn negende album)Blue Flame’ werd hem aangereikt door Willie Dixon toen die de overambitieuze jonge snaak minzaam op zijn plaats zette: ‘Wees echt, schrijf over wat weet, wees eerlijk, dan brand je zoals een blauwe vlam’, op het heetste punt dus. De dertien originals zijn niet nieuw en de band bestaat uit ouwe getrouwen als Mick Taylor, pianist Dave Keys, harpist Dennis Gruenling, incluis hoge gasten als Paul Carbonara (Blondie) en Todd Wolfe (Sheryl Crow) en Kim Wilson (Fabulous Thunderirds) op harp. Zo werd ‘Blue Flame’ een soort heropgenomen ‘best of’, met als geweldige voordeel dat alle songs goed ingespeeld waren. Het klinkt dan ook kanon in de rappen en doorleefd in de tragen, zoals ’Rolling On A Log’, ‘Your Prettyness’, ‘The Turning Point’, ‘Loose Ends’, ‘The Nietzsche Lounge’, ‘Round And Around’.

Tussen die bluesmensen en de bonte rest staat Laura Veirs met drie songs. Over haar recente cd ‘The Lookout’ schreven we volgend stukje als ‘aanrader’ voor cd-winkel/webshop Folkcorner Den Appel (Asse): ‘In kringen van liefhebbers van folk en alt.country americana liefhebbers geniet ze een benijdenswaardige faam. Daarbuiten is haar bekendheid (nog) niet evenredig met de kwaliteit van haar werk. Laura Veirs is haar naam, ze leeft in Portland, Oregon, en ze is ook geologe en vertaalster Chinees. U kan haar kennen van de merkwaardige samenwerking ‘case/lang/veirs’ cd (met collega’s Neko Case en k.d. lang; 2016) of van die prachtige en gelauwerde plaat met kinderliedjes, ‘Tumble Bee’ (2011) Haar onderbelichte singer-songwriter platen zijn van bijzondere kwaliteit, niet het minst door haar persoonlijke teksten, vlotte, verleidelijke melodieën, verfijnde arrangementen en vooral die kristalheldere stem, haar waarmerk. Denk aan Jane Siberry, Regina Spektor en, ja, aan k.d. lang. Op ‘The Lookout’ geeft ze, met de hulp van echtgenoot/producer Tucker Martine, het volle pond in twaalf songs, bijna alle van haar hand. Het is leuk wegdromen op songs als ‘Seven Falls’, ‘The Lookout’ of ‘The Meadow’ maar er zit wel eens een addertje onder het gras, zoals in opener ‘Margaret Sands’: zonnige start maar haast ongemerkt schuiven wolken over. In het ritmische ‘Watch Fire’ doet vriend Sufjan Stevens hoorbaar mee. ‘The Canyon’ en ‘When It Grows Darker’ tonen een meer complexe kant, maar ook dat gebeurt in stijl.

En over Mary Chapin Carpenter konden we onze mond ook al niet houden op Folkcorner Den Appel: ‘Al nadert ze de pensioengerechtigde leeftijd, Mary Chapin Carpenter is nog lang niet uitgeblust, integendeel zelfs. Dat bewees ze met ‘Something Tamed Something Wild’, haar meest recente nieuwe werk (2016) Maar tegelijk bladert ze in haar songbook, dat ze bijeen pende in diverse uithoeken van de Americana, de folk, country en geraffineerde rock. Na het groots gearrangeerde ‘Songs From The Movie’ (2014), met songs uit haar verleden, komt ze met ‘Sometimes Just The Sky’ op de proppen. De twaalf songs die ze hiervoor uitpikte, kregen een sober, intiem arrangement.  Ze zingt met meer rust en beheersing, met een frasering en nuancering die bewijzen dat jaren van uitvoering leidden tot een perfect aanvoelen van de inhoud. Ook een tekstdichter ontdekt mettertijd meer in de personages die hij of zij ooit leven gaf! Typevoorbeeld is de ontroerende hymne ‘Heroes And Heroines’, die de cd magistraal opent. Maar elke volgende song is een summum van afwerking. De enige nieuwe song, maar in lijn met de overige, is slot- en titelnummer ‘Sometimes Just The Sky’, een nieuwe smaragd aan de gordel. Met dit vijftiende album demonstreert Mary Chapin Carpenter ten voeten uit welke grote songschrijfster en uitvoerende artieste ze al meer dan veertig jaar is… en blijft.

De overigen mogen één song aanleveren: ‘The Deconstruction’ van Eels is zeker niet zijn beste, maar Mark Everett weet toch de meubelen galant te redden. Hij had hier lang nog een tweede, en zelfs derde nummer. De nieuwe Father John Misty kwam binnen net voor het afsluiten van deze cd, Little Kim & The Alley Apple Tree bracht met ‘Sugarbird’ weer een loepzuivere, nieuw geschreven retro cd, naar de hoogdagen van de western swing. Daar schreven we n.a.v. het concert in Arscene o.a. dit over: ‘‘Sugarbird’ is de vierde cd van Little Kim & The Alley Apple 3, in opvolging van ‘Riding The Rails’ (2010), ‘She’ll Keep The Devil Dancing On Your Heart’ (2012) en ‘The Longest Mile’ (2016) ‘Sugarbird’ valt samen met de tiende verjaardag van de band, die nog steeds in haar originele bezetting draait. Er is Little Kim zelf, die men in het dagelijkse leven ook aanspreekt met Kim (Kimberly Claeys) Er is Tom De Poorter, gitarist en tevens de songschrijver van het eigen werk (er zijn ook covers!) en op de cd’s is hij multi-instrumentaal in de weer. Slappin’ Slim verwierf zijn bijnaam via zijn typische manier van spelen op de contrabas. Maar in ’t echt heet hij Selim Meiresonne. Patrick Cattoir (Patje voor de vrienden) speelt ritmegitaar, weissenborn (liggende slide gitaarachtige – zie ons verslag van Martin Harley, enkele weken geleden), national resonator, steel guitar en dobro. Hij is niet alleen muzikaal fijnbesnaard, maar zorgt ook voor het art work… ‘Sugarbird’ (te vertalen als suikervogel ofte cyanerpes) houdt vanzelfsprekend vast aan de (western) swing, gekruid met country en country blues, rockabilly en alle Americana die ze oppikten langsheen de highway. Je zou denken dat er geen evolutie in zit, maar dat is niet zo. Tom De Poorter is een steeds betere songschrijver. Dat was al duidelijk met de vorige ‘The Longest Mile’, zowel muzikaal als qua tekst (het titelnummer!) ‘Sugarbird’ vaart verder die positieve koers. De tien songs vergen veel van de bandleden, inzonderheid Kim, die toont dat ze van alle markten thuis is… Als deze heerlijke avond in Arscene nog iets moest bewijzen, is dat Little Kim & The Alley Apple 3 tot volle wasdom zijn gekomen binnen een melodierijke stijl die zeker niet trendy is, maar waarin ze kwalitatief hoge toppen scheren met veel eigen werk en passende covers. Een straffe songschrijver en een topzangeres zijn de voornaamste troeven. Zo brengen ze entertainment van hoog niveau, gevoed en gedragen door stielkennis en enthousiasme.’

En dan is er nog ‘Endless Road’ van Verbraak | van Bijnen… We begonnen met ‘Levon’, we eindigen met onze cd-recensie voor Rootstime: ‘Wie op zoek gaat naar een onwaarschijnlijk muzikaal duo komt allicht uit bij Verbraak | van Bijnen. Zoals de meeste duo’s zijn de heren met twee, maar dat zou je niet zeggen als je ze bezig hoort of de lijst instrumenten overloopt die ze beheersen. Jan Van Bijnen en Joost Verbraak studeerden beiden af aan het Conservatorium van Rotterdam, maar in een heel andere richting. Van Bijnen speelt (akoestische en elektrische) gitaar, dobro (slide), resonator gitaar, mandoline, banjo, basgitaar, lap steel en pedal steelgitaren, zowat ‘alles’ wat snaren heeft in de Americana. Maar hij kan ook overweg met vibrafoon, accordeon, mondharmonica, trompet en, hé, nog een snaarinstrument, piano. Plus percussie van allerlei slag… ‘Endless Road’ heette de nieuwe en de titel verwijst wellicht naar de never ending tour die het leven van de muzikant on the road is. Het instrumentale titelnummer ‘Endless Road’ demonstreert de filmische kwaliteiten van het werk van het duo. Je ziet het stof zo waaien doorheen de straten van een verlaten stadje in het wilde westen, muziek voor een western van Sergio Leone. Een indroevige trompet roept Ennio Morricone op, klaaglijk maar tegelijk helend. Maken we ooit een film, dan hebben we onze soundtrackmakers al… Een gelijkaardige sfeer loopt doorheen het gezongen droefgeestige ‘In This Bordertown’: je hoeft niet te raden aan welke grens dit texmex verhaal zich afspeelt. Een paar Mexicanen brengen en passant hun eigen orkestje mee (accordeon, trompet) De marimba, castagnetten, een verdwaalde twang gitaar zorgen voor de typische klankkleur. Calexico zou het graag horen… ‘Endless Road’ is een vitale stap voorwaarts voor Verbraak | van Bijnen die zich een positie zoeken daar waar ook al straffe lieden als Pokey LaFarge, Gregory Page, Lon Eldridge, Dom Flemons en C.W. Stoneking kamperen, maar tegelijk hebben ze een apart universum geschapen, waarin het aangenaam toeven is. Ze moeten van niet ver komen, dus straks in uw buurt?’ (AL; deze commentaren afgewerkt op 25 07 18)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s