Commentaren bij ‘JOAN’

Comments pending, Joan in progress! – Commentaren zodra we tijd vinden…

JOAN. 1/ Can’t Call It Love (Deva MAHAL, cd Run Deep) 2/ What Was It Like (JOAN AS POLICE WOMAN, cd Damned Devotion) 3/ Call My Name (THE MONOTROL KID, cd Rain In The Face) 4/ Personal Jezus (Bart BULS, cd Parallel Minds; comp. Martin GORE) 5/ Ether & Wood (Alela DIANE, cd Cusp) 6/ When You’re Small (MGMT, cd Little Dark Age) 7/ Time Is A Healer (Lydia COLE, cd The Lay Of The Land) 8/ Take A Giant Step (Deva MAHAL) 9/ Baltimore (Bart BULS; comp. Randy NEWMAN) 10/ Talk About It Later (JOAN AS POLICE WOMAN) 11/ If You Forget My Love (Robert FINLEY, cd Goin’ Platinum!) 12/ Fine Looking Lady (THE MONOTROL KID) 13/ Emigré (Alela DIANE) 14/ Romeo And Juliet (Bart BULS; comp. Mark KNOPFLER) 15/ Dream (Lydia COLE) 16/ I Don’t Mind (JOAN AS POLICE WOMAN) 17/ Hands Touching Sound (THE MONOTROL KID) 18/ Holy Wine OR You Don’t Have To Do Right (Robert FINLEY) 19/ Wild Ceaseless Song (Alela DIANE) 20/ Fire (Deva MAHAL) (AL; 07 04 18)

Deze ‘JOAN’ werd vanzelfsprekend vernoemd naar Joan As Police Woman, de stage name van Joan Wasser, ook bekend als ‘het laatste lief van Jeff Buckley’, maar wel degelijk een artieste met een eigen inbreng (singer-songwriter, violiste, gitariste uit New York, rock met blues en soul injecties). De songs van haar nieuwste ‘Damned Devotion’ zijn iets contemplatiever dan haar vorige werk, maar daar heeft u allicht geen bezwaar tegen. Deze cd had evengoed de naam ‘DEVA’ dragen, naar Deva Mahal, dochter van Henry Saint Clair Fredericks, alias bluesicoon Taj Mahal. Haar debuut ‘Run Deep’ laat horen waar ze de mosterd vandaan heeft. U zal niet veel sfeervoller songs vinden dan ‘Fire’, dit jaar, een song die ‘JOAN’ zowaar met een hoogtepunt afsluit. En nog: ook ‘BART’ had gekund want het debuut van bassist en zoveel meer Bart Buls (54 intussen) bevat tien raak gekozen covers en één original (die we hier heel bewust weglieten, maar op het eenzame niveau staat van de rest van het aanbod) We schreven over ‘Parallel Minds’ een enthousiaste recensie en die staat te lezen op http://www.rootstime.be, waar we u graag naar verwijzen. Slechts dit citaat: ‘En van een voltreffer gesproken: in ‘Romeo And Juliet’, de pièce de résistance van ‘Parallel Minds’, levert Bart Buls vocaal een briljante prestatie, alsof Mark Knopfler het niet pende voor Dire Straits, maar voor Triple B… Bart speelt het al jaren en is erin geslaagd het hier en nu te vereeuwigen, iets wat de helden van deze dramatische story van William Shakespeare niet lukte. We moeten vermelden dat de violen en de lap steel van Nils De Caster bepalend zijn voor de schitterende klankkleur van deze song, maar de zangprestatie van Buls is de max.’ Onze conclusie? ‘Met ‘Parallel Minds’ heeft Bart Buls zijn droom waargemaakt… en ons een droom van een plaatje bezorgd.  Dat het hem menens was, kan je ook afleiden uit de hoesfoto: Bart in volle actie, opperste concentratie, het zweet biggelend van zijn neus, zijn haren naar de vier windstreken… zoals we hem kennen. Wat zijn we blij voor één van de sympathiekste bassisten van Vlaanderen. Tegelijk maakt ‘Parallel Minds’ ons benieuwd naar een volgend project…. Met meer eigen songs, Bart? Maar ach, eerst met volle teugen genieten van dit hebbeding…’ Nog een landgenoot die het meer dan behoorlijk doet is Erik Van den Broeck, alias The Monotrol Kid, wat tevens de naam is van het viertal dat de singer-songwriter aanvoert. Ook zijn ‘Rain In The Face’ hebben we voor Rootstime op de rooster gelegd (de periode van de BBQ’s is weer aangebroken!) Intrigerende titel? Amai nog niet! ‘Na twee EP’s en twee full cd’s is er ‘Rain In The Face’. Dat is niet zomaar een leuke zinsnede: single ‘The Rain’ was de aanleiding om te zoeken naar een passende titel en Erik kwam uit bij Rain-In-The-Face (ong. 1835-1905; in Lakota heette hij Ité Omáǧažu) In de hoogdagen van het Indiaans verzet onder leiding van het beroemde Sioux opperhoofd Sitting Bull, vocht hij befaamde Battle of Little Big Horn uit.’ General Custer nog aan toe! ‘Die keuze heeft een functie. De geschiedenis van Rain-In-The-Face vertoont, aldus Erik, opvallende parallellen met het levensverhaal van zijn overleden vader, over wie de plaat eigenlijk gaat. De story vervult dus zowat de rol van bliksemafleider.’ Wat citeren we toch graag uit eigen werk (meer uit gemakzucht dan uit pretentie, mag ik hopen) ‘Opener ‘Call My Name’ heeft iets van de het coulante, de drive van de eerste Dire Straits plaat, iets wat nog een aantal nummers bezitten. … volgens ons beste nummer, het subtiel dreigende ‘Hands Touching Sound’. Maar het zou me niet verbazen als men voor het langzaam opbloeiende ‘Clouds’ of het ingehouden, betekeniszwangere ‘The Coming Down’ opteert. ‘Rain In The Face’ is een ‘coming of age’ die kan tellen, een voldragen album van een artiest en een groep die hun richting gevonden hebben. Dat belooft voor het vervolg!’ Zo hoort u het ook eens van een ander! Nieuw-Zeelandse Lydia Cole, woonachtig in Duitsland, kwam ons verblijden als warm-up (what’s in a name?) voor Douglas Firs, toen Gertjan Van Hellemont zijn nieuwste ‘Hinges Of Luck’ kwam voorstellen in de N9 in Eeklo op vr 16/3. Lydia had geen bandplaten mee, wel ‘The Lay Of The Land’ waar ze enkele songs uit bracht. Iets zegt ons dat we haar snel gaan terugzien! Vergelijkbaar van stijl is Alela Diane (net als harpspeelster en collega singer-songwriter Joanna Newsom afkomstig uit Nevada City, CA) Alela kwam in 2006 binnen met de heruitgave van het schitterende ‘Pirate’s Gospel’ dat al twee jaar ouder was vooraleer het opgepikt werd en van dan af wijd en zijd verdeeld (het was eigenlijk al haar tweede album na ‘Forest Parade’ van 2003) Het kwintet opvolgers hadden hun fijne momenten, maar ‘Pirate’s Gospel’ bleek toch het vroege hoogtepunt. De nieuwe ‘Cusp’ is echter opnieuw een opvallend knap werkstuk van grote maturiteit. Benieuwd hoe we daar alter over zullen denken… Over Robert Finley schreven we al naar aanleiding van vorige compilatie. Onvoorstelbaar lui als we zijn, herhalen we onze toenmalige commentaar: ‘Robert Finley is misschien nog wel dé verrassing van deze ‘DANI’. We spitsten onze oren toen we vernamen dat Dan Auerbach (de tovenaar van de Black Keys) zich over de blues en soul singer-songwriter-gitarist ontfermd had. Die had na lange jaren als semi-pro (via zijn band in de US Army) en daarna vele jaren zonder muziek een opmerkelijke plaat gemaakt in 2016, met de veelzeggende titel ‘Age Don’t Mean A Thing’ (hij was er dan al 63) Robert en Dan schreven eerst een soundtrack voor een graphic novel en stortten zich dan op ‘Goin’ Platinum!’ waar we twee typerende tracks uit lichten, maar waar nog veel fijns op staat. In elk geval brengt Finley de southern soul weer tot leven.’  O ja, dan is er nog MGMT, de electropoppys uit Connecticut, met sinds 2004 Andrew VanWyngarden en Benjamin Goldwasser in de kern, maar ze bestaan al sinds 2002. Na het succesvolle ‘MGMT’ uit 2012 was het lang vrij windstil, toch op het releasefront, maar met ‘Little Dark Age’ staan ze er weer. Of dit nu ‘JOAN’, ‘DEVA’,’BART’, ‘BULS’, ‘COLE’ of ‘TROL’ heet, we wensen u veel en herhaald luisterplezier met deze compilatie. En vergeet niet: de full cd’s zijn telkens de moeite waard, fysiek of digitaal. Zoals mijn achterneef uit Tadzjikistan altijd zei met dat vreselijk accent van ‘m: ‘Keep the good music alive!’ (AL; deze commentaren 27 04 18)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s