Commentaren bij ‘TRISTESSE’ – Paul Buchanan versie

TRISTESSE. 1/ I Don’t Depend On You (Kevin AYERS, cd Still Life With Guitar) 2/ Somewhere Down The Road (Chuck PROPHET, cd Balinese Dancer) 3/ Ritals (Gianmaria TESTA, cd Da questa Parte del Mare) 4/ Wichita Lineman (VILLAGERS, cd Where Have You Been All My Life?) 5/ All I Got (CURSE OF LONO, cd Severed) 6/ Mid Air (Paul BUCHANAN, cd Mid Air) 7/ Blowin’ In The Wind (Eric BIBB/Habib KOITÉ, cd Brothers In Bamako) 8/ All The While (THE PINES, cd Dark So Gold) 9/ Phoenix (Egbert DERIX, cd Paintings In Minor Lila; singer: Iain MATTHEWS) 10/ Your Heartbeat (THE CRAVING DEER, cd EYE-shaped Spots; singer: Natalie DE MAN) 11/ Just Jones (Danny O’KEEFE, cd Classics) 12/ noir (Lucie THORNE, cd Bonfires In Silver City) 13/ You Got Me Where You Want Me (Chuck PROPHET, cd The Age Of Miracles) 14/ Hot Scary Summer (VILLAGERS) 15/ I Still Want You (Richard HAWLEY, cd Hollow Meadows) 16/ ¾ (Gianmaria TESTA) 17/ Don’t Look Down (CURSE OF LONO) 18/ No Expectations (JW ROY, cd Kitchen Table Blues) 19/ Everything You Know Melts Away Like Snow (Daniel NORGREN, cd Alabursy) 20/ After Dark (Paul BUCHANAN) (AL; 02 12 17) – ‘TRISTESSE’ … Dag droefenis… Achttien was ze toen Françoise Quoirez in 1954 haar ‘Bonjour tristesse’ uitbracht, onder het pseudoniem Françoise Sagan, naar de Princesse de Sagan uit ‘A la recherche du temps perdu’ van Marcel Proust (dus geen familie van Slowaakse wielerwereldkampioen en gepatenteerd showbeest Peter) Verder houdt elke vergelijking op. Maar deze, onze droefenis is écht. Ze moest eruit, die avond van 21 november, overigens een doodgewone dinsdag. Ze kwam eruit in de vorm van weer eens een compilatie. Er lagen een hoop songs geduldig te wachten op verwerking, of werden ooit al eens ingeschakeld in zo’n ‘mixed tape’. Sommige liedjes daarvan bleken perfect weer te geven welke stroom van emoties door me heen ging, andere klonken gewoon goed in aanwezigheid van die sleutelsongs. Het toeval heeft dus een grote rol gespeeld. Soms is het er BOENK! op… Er kwam meteen die eerste versie, op 21 november met het ontroerende ‘Evening Song’ van Guo Yue als sluitstuk, maar al snel kwamen er wijzigingen, en dat mondde op dit uit… We overlopen even de tracks of my tears… Meer dan een tip van de sluier zal ik daarmee niet oplichten, maar ik heb het dan uit mijn lijf en u bent hopelijk blij met de puzzel en vooral met de fraaie muziek die onder de noemer ‘TRISTESSE’ door het leven gaat. ***  De song van de hier nog steeds diep betreurde Kevin Ayers hemelt datgene op waar we toch niet toe in staat zijn. Enige selfiespot is hier beslist niet weg. Of noem het een ‘intentieverklaring’… Hoewel… Het lukt me toch niet om zo onthecht te reageren. Iets zegt ons trouwens dat het de ik-figuur in de song ook niet lukt… ’t Zou anders niet zo wanhopig klinken… *** Ook Gianmaria Testa is er niet meer: hij overleed in maart 2016, amper 57 jaar oud. Genieën leven niet lang (een hele geruststelling voor ondergetekende…) ‘Da questa Parte del Mare’ (al van 2006!) is dé ultieme plaat over de vluchtelingen, een kwestie die elk weldenkend mens zou moeten vervullen met eindeloze droefheid en, zoals ‘Europa’ reageert, met diepe schaamte. Het concert met dit programma in CC De Spil in Roeselare zal ons altijd bijblijven… *** Met ‘Wichita Lineman’ van de onvolprezen Jimmy Webb komen we bij Glen Campbell terecht, wiens aftakeling dit jaar gelukkig een einde kreeg. Niets te vroeg voor de grote countryzanger. ‘Wichita Lineman’ drukt veel uit van het onbestemd verlangen dat ‘TRISTESSE’ overheerst. *** Villagers, de band van Conor O’Brien, heeft op diezelfde cd waar ‘Wichita Lineman’ op staat, cd met de alleszeggende titel ‘Where Have You Been All My Life?’, nog meer van dat ‘mooi maar triestigs’ staan: ‘Hot Scary Summer’ past in de ‘TRISTESSE’-schuif als een fluwelen handschoen. We zijn nog altijd blij dat we in tempore non suspecto de toen nog volslagen onbekende Villagers zagen schitteren in Café De Zwerver (Leffinge) tijdens hun last minute concert en dat we achteraf met Conor ontspannen konden keuvelen over heden en toekomst. Dat laatste is er intussen gans uitgekomen: Villagers zijn een naam geworden in kringen van liefhebbers. *** Het door Antwerpse zangeres en dichteres Natalie De Man geprevelde ‘Your Heartbeat’ zit op de juiste golflengte: liefde mag, nee, moet totaal zijn. ‘If you want the real thing, don’t settle for less’ zong Bruno Deneckere, hier verder niet aanwezig. Maar een vrijgeleide voor ‘succes’ is het niet. *** Voor ‘Phoenix’ kon de Nederlandse pianist Egbert Derix rekenen op de sublieme zang van Iain Matthews die al een hele poos in Nederland woont (waar hij straffe dingen deed met o.a. het Shearing Quartet en met pianist Bart De Win) Matthews maakt zich het lied helemaal eigen, gevolg van zijn decennialange ervaring. *** Wat is ‘All I Got’ een zalige song! Het ‘méér kan ik je niet geven, maar hier heb je alles, te nemen of te laten’-gevoel… Daar is Curse Of Lono verantwoordelijk voor, de aangename ontdekking als support van Chuck Prophet in N9 op 3 november laatstleden, overigens een onvergetelijke avond. Vurige rocker Prophet heeft ook zijn tedere momenten: we vonden deze twee songs van heel vroeger goed aansluiten. De titels alleen al vertellen een hier passend verhaal… *** Er is wellicht geen song die beter de beperkingen (sommigen zeggen: de onmogelijkheid) van intermenselijk contact belicht dan ‘Just Jones’ van Danny O’Keefe. ‘The voice is a marvellous instrument, so is the heart and the brain, so is the fire and so’s the wind, and especially the rain, especially the rain’ leidt poëtisch de kern van de song in, en doet hem ook uitgeleide. Da’s pas tristesse… *** Lucie Thorne komt helemaal uit Tasmanië (al woont ze al lang in Zuid-Australië) om ons hier in donkere sferen te dompelen… Van haar herfstige concert in het toen beginnende Arscene (30 10 10) bewaren we warme herinneringen, een onvergetelijke trip in Lucie’s weldoend schaduwrijke leefwereld. Terwijl het buiten bar koud was, wikkelde ze ons in een warmmenselijk deken. We bleven in contact, al is het nu toch even geleden, en nog één keer kwam ze over. U hoort wel waarom ‘noir’ hier gebeiteld zit. *** De lof van het sfeervolle ‘Dark So Gold’ van ultieme sfeerscheppers The Pines bezongen we al bij de recente ‘LOOKING BACK XV’. *** New Yorkse blues man Eric Bibb en, in deze song meer op de achtergrond, Habib Koité brachten samen het schitterende ‘Brothers In Bamako’ uit. Ze blazen de Bob Dylan klassieker heel nieuw leven in (die banjo!) Het mag de luisteraar aanzetten om toch nog eens de immer actuele tot zich te nemen, woorden die meer te maken hebben met onze ‘TRISTESSE’ dan op het eerste zicht lijkt. *** ‘I Still Want You’ van Richard Hawley vertelt heel veel over mijn gemoedsgesteltenis… Wat de YouTube clip bevestigt (https://www.youtube.com/watch?v=v2bmgTXkGeQ) Die song is beslist een centerpiece van ‘TRISTESSE’, zij het niet het enige. *** De story van ‘No Expectations’ door JW Roy hebben we al vaker belicht… Hoe JW tijdens de opnames van ‘Kitchen Table Blues’ ging busken in het Vondelpark en een vriendelijke man voor hem kwam staan en JW’s talent meteen door had. Van het een kwam het ander: de man in kwestie was Chuck Leavell, pianist bij The Rolling Stones. Wat graag wou hij de pianopartij inspelen op ‘No Expectations’ (en nog een ander nummer van die plaat) zoals hij dat zo vaak had gedaan bij de Stones… (Op ‘Beggar’s Banquet’ was dat de onsterfelijke Nicky Hopkins geweest) ‘Take me to the station and put me on a train / I’ve got no expectations to pass through here again’, yeah, right, precies onze mood! Gelukkig wist ook deze Chuck onze moordstemming wat te mitigeren. *** Zweedse singer-songwriter Daniel Norgren is een buitenbeentje en een vat vol tegenstellingen: zijn hoge stem staat in contrast met zijn grootte (a Scandinavian giant if I ever did see one) Hij wisselt rauwe blues af met emotierijke ballads. Op zijn voorlaatste ‘Alabursy’ uit 2015 staan er weer een paar kleppers. In tegenstelling met de dromerige melodie heeft Norgren het over de vergankelijkheid van alles, dus ook de eeuwige, onverzettelijke liefde, in ‘Everything You Know Melts Away Like Snow’ *** Het kon de cd gerust hebben afgesloten, maar de eer om het licht uit te doen laat ik aan Paul Buchanan, de zanger van het Schotse The Blue Nile, een band die met amper vier cd’s, uitgebracht met lange tussenpozen, een unieke status verwierf. In 2009 hield de band ermee op en drie jaar later kwam Paul met ‘Mid Air’ op de proppen, die in het verlengde ligt van The Blue Nile. Afsluiter ‘After Dark’ kan niet doorgaan voor het bakje troost aan het eind, maar wel voor een fiere bevestiging van een consequent eerlijke gedragslijn, bij gebrek aan beter: ‘Yeah I love you and I know you, I was always thinking of you’… We hopen dat niemand zich stoort aan ons tekstueel grensoverschrijdend gedrag.

Hoe het van hieruit verder moet met mijn ‘tristesse’? Het antwoord is allicht blowing in the wind… (AL; commentaren 02 12 17)

P.S. Het concept van ‘TRISTESSE’ verschilt grondig van dat van ‘LEAF’, maar de emoties die eruit spreken zijn zeer gelijklopend…

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s