Commentaren bij ‘LUCY’

LUCY. 1/ The Great Highway (Ray DAVIES, cd Americana) 2/ Living In The City (HURRAH FOR THE RIFF RAFF, cd The Navigator) 3/ In The Blood (John MAYER, cd The Search For Everything) 4/ Sallisaw Blues (John MORELAND, cd Big Bad Luv) 5/ Be Mine (LUCY AND THE BIRDS, cd The Stories In Between) 6/ Deadcrush (ALT-J, cd Relaxer) 7/ She Moves With The Fayre (Paul WELLER, cd A Kind Revolution) 8/ The Invaders (Ray DAVIES) 9/ Ain’t We Gold (John MORELAND) 10/ Time To Make A Change (LUCY AND THE BIRDS) 11/ Changing (John MAYER) 12/ Nothing’s Gonna Change The Girl (HURRAH FOR THE RIFF RAFF) 13/ In My Bunker (Sarah FERRI, cd Displeasure) 14/ Not Alone (LUCY AND THE BIRDS) 15/ Never On The Day You Leave (John MAYER) 16/ Mary (BIG THIEF, cd Capacity) 17 + 18/ The Man Upstairs + Americana (Ray DAVIES) 19/ Latchkey Kid (John MORELAND) 20/ Pa’lante (HURRAH FOR THE RIFF RAFF) (AL; 18 07 17) – Ook ‘LUCY’ heeft een serieus wordingsproces doorlopen. Het begon meteen na ‘CUPS’, toen zich een reeks cd’s aanboden, die incontournable bleken. Daaronder ‘Stories In Between’ van Lucy And The Birds. Dat leverde meteen de nieuwe titel (vier letters, weet u wel!), omdat het verwijst naar het schitterende concert dat Elke ‘Lucy’ Bruyneel met haar Birds gaf in Arscene (Hansbeke) op zaterdag 1 juli. Er staan van de cd van Lucy And The Birds drie nummers op deze compilatie, voorbeelden van hoe mooi pop en jazz kunnen samengaan in goeie songs op een knappe manier uitgevoerd. ‘Nieuwe titel’ want eerst ging ze ‘MEMO’ heten, naar een titel van een nummer waar dit woord in voorkwam. Maar dat bewuste nummer kwam al snel op de helling en werd het ‘LUCY’. De compilatie klinkt ook als ‘Lucy’, al is dat een stelling die perfect onverdedigbaar is, want volledig afhankelijk van persoonlijk aanvoelen. Of dacht u misschien aan ‘Lola’? Dan komen we immers bij Ray Davies, de grote Ruhrgänger, heu, pardon, roerganger van The Kinks, de in-Britse popgroep die ons in sixties en nog een heel stuk van de seventies plezierde met menig mooie song, te veel om hier allemaal op te sommen. The Kinks really got me. We zagen ze één keer live, op Pinkpop in 1977 (toen we ook genoten van een pre-Springsteense Nils Lofgren, Tom Petty & The Heartbreakers, Golden Earring, Manfred Mann’s Earth Band…) Ooit is Ray me in de Londense Borderline rakelings gepasseerd (bij een concert van Emmylou Harris) Dichter kon ik niet bij de held geraken, haha. Toen ‘The Storyteller’ uitkwam, over het ontstaan van The Kinks, in 1998, zijn we gaan kijken in het Kursaal van Oostende. Unieke man…en dat bewijst hij opnieuw met ‘Americana’ dat, men kan het vermoeden, zijn versie van de Amerikaanse droom vertelt. Hij stelde het te boek op 2013. In The Jayhawks, zelf een legendarische band en verleden jaar met het sublieme ‘Paging Mr.Proust’, zonder Mark Olson, met Gary Louris duidelijk weer in topvorm, had hij geweldige medestanders. We hebben begrepen dat er snel een vervolg zal komen, want het gezelschap nam blijkbaar genoeg op voor meer dan één zo’n schijfje. We hebben vóór de titelsong één van de korte verhalen geplaatst, maar op de cd horen ze niet meteen bij elkaar. Wie deze compilaties volgt weet dat we een voorliefde hebben voor de Amerikaanse rock singer-songwriter John Mayer, ook gitarist, producer, auteur, acteur, TV figuur en tegenwoordig lid van The Grateful Dead (we korten af: u vindt het op Wiki!) Wie zich afvraagt waarom moet zijn oor maar eens te luisteren leggen bij ‘Waitng On The World To Change’, ‘Gravity’, ‘Edge Of Desire’, ‘Walt Grace’s Submarine Test, January 1967’ en ander fraais. Zijn nieuwste, zevende studioalbum ‘The Search For Everything’ is, ondanks de aanwezigheid van ‘stevige’ muzikanten als drummer Steve Jordan en bassist Pino Palladino, een behoorlijk ‘soft’ pop album geworden, vergeleken met zijn blues-, soul- en rockwerk, maar laat dat geen bezwaar zijn om ook deze Mayer tot u te nemen. De liedjes zijn, haast stuk voor stuk, op alle vlakken van duizelingwekkend knappe makelij, maar er komt nog bij dat bijna alle songs lijken te gaan over een keiharde break-up, bijna een conceptalbum. Of John die effectief ook beleefd heeft, weten we vooralsnog niet, maar we herkennen ons in de soms hartverscheurende teksten (‘Never On The Day You Leave’ en het hier niet aanwezige, maar op ‘GLOW’ bijgevoegde ‘You’re Gonna Live Forever In Me’) Een andere John hopen we eind augustus te zien, in het voorprogramma van Lucinda Williams in het Open Lucht Theater van het Rivierenhof te Deurne: John Moreland. Zijn tweede album ‘Big Bad Luv’ palmde ons meteen in, zowel in het fellere werk, als in de meeslepende ballads. Dat kan u hier drie maal horen. En we vermoeden dat de man, een pendant van Matt Andersen, ons live ook zal inpakken… Oorspronkelijk hadden we meer nummers van de derde plaat van het lichtjes sensationele Alt-J voorzien, maar het lag niet zo goed in de groep ‘LUCY’. ‘Deadcrush’ wilden we u niet onthouden… Paul Weller is een constante op deze compils. Zijn nieuwste kwam al aan bod op ‘CUPS’ en dit is wat we toen neerschreven: ‘Paul Weller, voorheen de voor- en voerman van The Jam en Style Council, maar al 25 jaar op zijn eentje) is al jaar en dag vaste klant. Zijn nieuwste ‘A Kind Revolution’ is beslist één van de beste cd’s uit de rij van dertien soloplaten (da’s zonder vijf liveplaten gerekend), vrij dicht aansluitend bij zijn core business ook’. Het tweede album ‘Displeasure’ van Gentse zangeres en pianiste met deels Italiaanse roots Sarah Ferri laat een opvallende evolutie horen sinds ‘Ferritales’: de titels van de platen verraden het helemaal. ‘Mijn debuut was de zon, de nieuwe plaat is de maan’ zegt ze er zelf over in Humo. Kleine meisjes worden groot en naar we hopen voor Sarah, heel groot. Ook New Yorkse band Big Thief is met ‘Capacity’ aan een tweede plaat. De eerste ‘Masterpiece’ kreeg de kritische handen op elkaar en uit de nieuwe wilden we u niet dit heerlijke ‘Mary’ onthouden, waarin zangeres en gitarist Adrienne Lenker zowaar klinkt als de reïncarnatie van Jane Siberry. Al een beetje langer bezig is Alynda Segara uit New Orleans, beter bekend als (de leidster van) Hurrah For The Riff Raff. Ze was ooit lid van Dead Man Street Orchestra, maar wij leerden haar pas kennen met ‘Small Town Heroes’ (2014) waar we een enthousiaste review over schreven. De nieuwe ‘The Navigator’ is een hebbeding, een soort conceptalbum over de terugkeer naar haar roots. De drie hier toegevoegde tracks zijn maar een tip van de sluier. We sluiten ‘LUCY’ af met ‘Pa’lante’… Wat een epos! (AL; commentaren gefinaliseerd op 03 08 17)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s