Bai KAMARA Jr., The Mystical Survivors And Some Rare Earthlings Vol. 1.

Zie ook http://www.rootstime.be (met clip van ‘Good Day’ live)

Bai Kamara Jr. werd een halve eeuw geleden geboren in Bo Town (Sierra Leone) Zijn ouders hadden een overheidsfunctie en zijn moeder werd ambassadrice in Brussel. Bai was vijftien toen hij in Engeland aankwam. Het constante contact met de hogere politieke en diplomatieke kringen hebben zijn politieke en sociale vista aangescherpt, uitdrukkelijk ook in zijn artistieke persona. In Engeland studeerde hij maar legde hij ook al het fundament voor zijn muzikale loopbaan. In 1990 vestigde hij zich in Brussel. Daar besloot hij fulltime in de muziek te gaan, altijd een gewaagde en moeilijke keuze. Hij ontwikkelde zich gaandeweg tot singer-songwriter, songschrijver en producer voor anderen en werkte op diverse manieren met een aantal muzikanten samen, van wie Youssou N’Dour, Habib Koité, Cassandra Wilson, Vanessa Paradis en Dani Klein (Vaya Con Dios) lange niet de enige, maar misschien wel de bekendste zijn.

Hij mag dan wel vertrekken dan wel van blue eyed soul en R&B, er zit ook heel wat klassieke soul, funk, blues, rock en soft jazz in de muzikale cocktail. Maar zijn gevoel voor rechtvaardigheid, zijn wereldbewustzijn en daaruit voortvloeiend engagement laten hem niet los. Wie de combinatie vreemd vindt, moet maar eens bedenken wat Marvin Gaye in de seventies presteerde met zijn baanbrekende ‘What’s Going On?’: de combinatie van zoetgevooisde muziek met zwaarbeladen teksten met boodschap zindert tot op heden na. Zo treedt Bai op in The Refugee Voices voor het UNHCR (The UN Refugee Agency) en is hij een aantal jaren ambassadeur voor Amnesty International, waarvoor hij benefietconcerten organiseert en host. Hij bleef voor ons een nobele onbekende tot we hem begin dit millennium aan het werk zagen op Couleur Café. We geraakten snel overtuigd van zijn talent. We dachten zowaar aan Alpha BlondyMory Kante of Geoffrey Oryema.

Urban Gipsy’ (2005), zijn tweede cd na ‘Living Room’, laat horen dat hij ook in de studio van wanten weet. ‘Urban Gipsy’ bevat zijn bekendste song ‘Substitute’. De cd-titel verwijst naar de rake bijnaam die hij zichzelf aanmeet (zijn site heet dat ook ‘The Urban, Gipsy News’) ‘Disposable Society’ (2010) toont een artiest op de top van zijn kunnen. De plaat klinkt ‘vol, trendy en ‘duur’, hitgevoelig en gestroomlijnd, uitermate dansbaar en alleszins erg professioneel ingeblikt’, zo ongeveer beschreven we dat destijds. Er zijn afro en latin invloeden, want er spelen ook Cubaanse en Braziliaanse muzikanten mee. De muziek is daardoor paradoxaal genoeg heel ‘rootsy’. De teksten tonen volop het sociaal engagement en een milieubewustzijn die hem die typeren, maar die in het genre al te zelden te horen zijn speciaal de kinderen. De plaat ontstond na een bezoek aan Sierra Leone, voor het eerst in vijftien jaar, ongetwijfeld een bijzondere ervaring.

Voor de opvolger gaat Bai een hele andere richting uit. Hij had op akoestische gitaar liefdesliedjes geschreven, niet meteen bestemd om daar een cd van te maken. In de lente van 2011 bracht hij een bezoekje aan de vertrouwde Avalon Studio in Tervuren. Chef technicus André Bontems vroeg of hij nog nieuwe songs had gepend en Bai speelde ‘For The Promise Of Gold‘. Het is de enige echt strijdbare song van wat ‘This Is Home’ (2012) zou worden. Om intimiteit en spontaneïteit te behouden, geschiedden de opnames in de knusse controlekamer. Geen demo’s, overdubs of andere foefjes, op die manier blijft de cd gecentreerd op stem en gitaar. De invulling is uiterst minimaal. Het engagement vindt plaats in de huiskamer. Of het nu aankomt op de expressie van sterke, haast dwingende gevoelens van gevonden liefde, beleving van liefde, verloren liefde, thuis te komen of thuis te zijn, Bai vindt altijd wel de juiste woorden. We mochten ‘This Is Home’ betitelen als een meesterstuk ‘voor de fijnproever’. Daarna werd het een tijd stil, al schreef hij in 2015 voor Artsen Zonder GrenzenIf I Could Walk On Water’, dat hij opnam met BJ Scott, Daan Stuyven en Guy Swinnen.

Nu is er zijn vijfde cd ‘The Mystical Survivors And Some Rare Earthlings Vol. 1’ en het blijkt dat Bai er drie jaar aan gewijd heeft, afdoende verklaring voor de stilte. Dat was niet uit overdreven ijver, maar lag in de aard van het album. Want hoe maak je anders een soul album, dat tegelijk retro is en een modern jasje aanheeft, zonder gebruik te maken van samples en programming, maar met een ploeg ‘echte’ musici         ? De plaat kwam inderdaad tot stand met de inzet van in totaal acht muzikanten en drie backing vocals. Het zijn mensen die hun sporen verdiend hebben bij gevestigde namen als BJ Scott, Milow, Axelle Red en Selah Sue. Leden van het team hadden op basis van ieders ervaring ook hun input in de uitwerking van de arrangementen, een vorm van democratie die het eindresultaat uiteraard ten goede komt. De mixing kwam Marc François toe, die werkte met Vaya Con Dios, Ozark Henry, Novastar. Alle blazers zijn gearrangeerd door Stéphane Mercier (sax, fluit) Ook Jean-Paul Estiévenart (trompet) maakte deel uit van de blazerssectie, zeg maar de top van de Belgische jazz.

Ditmaal opteerde Bai Kamara Jr. dus voor soul-funk-R&B in vijftien eigen songs. Dat wordt meteen in de verf gezet met ‘The One Thing Must Be Love’, één van de twee songs waar elektrisch gitarist (en duivel-doet-al) Eric Moens aan mee pende. Je moet Bai niet leren hoe een goeie song moet klinken: de plaat staat er vol van. Die baadt dan wel in een opulente productie, maar Bai weet in te houden als de song daarom vraagt: dat spel met dynamiek maakt van ‘Good Day’ zo’n knap lied, wat ons betreft het beste van de hele plaat. Er zit een tristesse in tekst en muziek die afsteekt tegen het glossy optimisme dat hoort bij het genre: ‘Good day if I don’t take that much / Tomorrow brings me closer tot he truth / Cause I’m easily tempted by this liquid happiness’… Waarna het volgende stevige ‘Any Other Way’ weer overgaat tot de orde van de dag.

Het positieve engagement is natuurlijk nooit ver weg, want dat ligt in ’s mans aard, al is het onvermijdelijk beperkt tot eerder algemene bedenkingen, van de soort waar we het allemaal gloeiend over eens kunnen zijn. Songtitels als ‘Going Up The Wrong Way’ of het funky ‘Citizens Of The World Unite’ zeggen genoeg. Maar uiteraard speelt liefde of het tekort eraan ook een hoofdrol: de langoureuze ballad ‘Don’t Wanna Let You Go’ mag daar model voor staan, naar onze smaak ook een topmoment. ‘The Mystical Survivors And Some Rare Earthlings Vol. 1’ is wat Bai Kamara Jr. wilde bereiken een klinkend succes. Ze verdient aandacht en respect van alle muziekliefhebbers.

Antoine Légat.

http://www.baikamara.com/

https://www.facebook.com/Bai-Kamara-Jr-1421986068097290/

bkj.booking@gmail.com (booking)

0479 21 53 11 (contact)

Kalender

24 06.17 Fête de la Musique Etterbeek  – quartet

25 06 Genk On Stage Main Stage – 9 piece band

04 07 Parkconcert De Haan – quartet

07 07 Festival d’Eté Liège – quintet

12 08 Aarschot Summerconcert – sextet

14 08 Parkconcert Waregem – quartet

15 08 Parkconcert Torhout  – quartet

16 08 Parkconcert Deinze – quartet

07 09 Capitainerie Namur – solo

15 09 Fêtes de Wallonie Namur  – solo

23 09 Fêtes de Wallonie Andenne – quartet

28 09 Rideau Rouge – quartet

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s