Commentaren bij ‘BRYN’

BRYN – ‘A Fool For You’ version. 1/ Soothing (Laura MARLING, cd Semper Femina) 2/ Irene (Courtney Marie ANDREWS, cd Honest Life) 3/ Rebel Man (Bryn HAWORTH, cd Rebel Man) 4/ A Fool For You (DAVID BROMBERG BAND, cd The Blues, The Whole Blues And Nothing But The Blues) 5/ The Boat Is In The Barn (GRANDADDY, cd Last Place) 6/ Traveller (Martha WAINWRIGHT, cd Goodnight City) 7/ This Little Town (ZULEMA, Sing And Dance; 2015) 8/ The Valley (Laura MARLING) 9/ Rookie Dreaming (Courtney Marie ANDREWS) 10/ Why Are People Like That (Bryn HAWORTH) 11/ Delia (DAVID BROMBERG BAND) 12/ I Don’t Wanna Live Here Anymore (GRANDADDY) 13/ Rabbit Eye Movement (DIE ANARCHISTISCHE ABENDUNTERHALTUNG, cd Hineininterpretierung. DAAU spielt DAAU) 14/ Always This Way (Laura MARLING) 15/ Not The End (Courtney Marie ANDREWS) 16/ Love Me Like You Used To Do (Bryn HAWORTH) 17/ This Is The Part (GRANDADDY) 18/ One Of Us (Martha WAINWRIGHT) 19/ Nothing, Not Nearly (Laura MARLING) 20/ Easy Come Easy Go (Jon GINDICK, cd When We Die, We All Come Back As Music) (AL; 12 05 17)

BRYN – ‘Move A Mile’ version. 1/ Soothing (Laura MARLING, cd Semper Femina) 2/ Irene (Courtney Marie ANDREWS, cd Honest Life) 3/ Rebel Man (Bryn HAWORTH, cd Rebel Man) 4/ Move A Mile (Amelia CURRAN, cd Watershed) 5/ The Boat Is In The Barn (GRANDADDY, cd Last Place) 6/ Traveller (Martha WAINWRIGHT, cd Goodnight City) 7/ This Little Town (ZULEMA, Sing And Dance; 2015) 8/ The Valley (Laura MARLING) 9/ Rookie Dreaming (Courtney Marie ANDREWS) 10/ Why Are People Like That (Bryn HAWORTH) 11/ Delia (DAVID BROMBERG BAND, cd The Blues, The Whole Blues And Nothing But The Blues) 12/ I Don’t Wanna Live Here Anymore (GRANDADDY) 13/ Rabbit Eye Movement (DIE ANARCHISTISCHE ABENDUNTERHALTUNG, cd Hineininterpretierung. DAAU spielt DAAU) 14/ Always This Way (Laura MARLING) 15/ Not The End (Courtney Marie ANDREWS) 16/ Love Me Like You Used To Do (Bryn HAWORTH) 17/ This Is The Part (GRANDADDY) 18/ One Of Us (Martha WAINWRIGHT) 19/ Nothing, Not Nearly (Laura MARLING) 20/ Easy Come Easy Go (Jon GINDICK, cd When We Die, We All Come Back As Music)

BRYN’ is genoemd naar Bryn Haworth, singer-songwriter, (slide)gitarist en mandolinespeler (°1948), die we leerden kennen via de kleine lettertjes op massa’s platen (op 33 1/3 toerenplaten waren die tenminste nog leesbaar), vinylschijven waarop hij de snaren mocht beroeren. Maar hij bleek ook soloplaten te maken. Uit nieuwsgierigheid schaften we ons ‘Let The Days Go By’ (1974) en ‘Sunny Side Of The Street’ (1975) aan. Dat heeft ons niet gespeten. Daarna verloren we hem uit het oog, maar toen we ons afvroegen waar de man gebleven was, en of we die LP’s ook als cd’s konden kopen, kwamen we uit op zijn site. Het bleek dat Bryn intussen in alle stilte meer dan twintig full albums had uitgebracht. Dat hij en zijn vrouw Sally intussen het geloof hadden omarmd en hun volledige leven daarvan doordrongen is, heeft totaal geen invloed op zijn muziek. In de teksten zijn er soms wel verwijzingen, maar Bryn & Sally hebben niet te behoefte te preken of te peroreren. Lekkere muziek maken, daar komt het op aan. De selectie van songs voor ‘BRYN’ laat dat horen! Trouwens, niets dan bewondering voor hun intense werk voor gevangenen, dat ze als een wezenlijk deel van hun opdracht zien. De up-tempo nummers van Bryn en van Grandaddy brengen de cd iets meer in balans… Heu, Grandaddy?! Ja, da’s een terugkeer in stijl van de indierockband. Hun vier cd’s en een handvol fijne concertjes ten lande zijn we niet vergeten, maar in 2006 leek het sprookje voorbij, sprookje dat begonnen was in 1992. Het kwartet viel vooral terug op het studiowerk van Jason Lyttle. Ze waren wel weer bijeen sinds 2012 maar dat ze met nieuw werk zouden komen, hadden we niet echt verwacht. ‘Last Place’ gaat voort waar de band elf jaar tevoren mee bezig was. Intussen is stichtend lid bassist Kevin Garcia schielijk overleden (op 1 mei 2017, amper 41) maar het zijn de ladies die hier het meeste gewicht in de schaal werpen, figuurlijk wel te verstaan: de zesde cd van Laura Marling is een mijlpaal in haar loopbaan. Vandaar dat er hier niet minder dan vier nummers te horen vallen. Over deze ‘Semper Femina’ schreven we voor Folkcorner Den Appel ((web)shop Asse) het volgende: ‘Het staat sinds jaren getatoeëerd op haar dij: ‘Semper Femina’. Romeins dichter Vergilius zette er in de Aeneis ‘varium et mutabile’ voor, om aan te geven dat het in de vrouwelijke kunne ingebakken is om af en toe van mening te veranderen. Das Ewig-Weibliche! Al weet ze dat te relativeren, ze komt op voor het recht om zo te zijn op ‘Semper Femina’, haar zesde cd op negen jaar tijd. Die zet de introspectie verder van ‘Short Movie’ en toetst die aan relaties, man-vrouw, maar vooral toch vrouw-vrouw (zie de clip voor opener ‘Soothing’!) Dat klinkt best ernstig, maar deze wereldwijze jongedame van amper 27 ademt muziek. Ze is sinds haar eerste levensjaren van huize uit gemarineerd in de (folk)muziek. Het leuke is dan ook dat ze die boeiende thematiek in briljante folksongs giet met fraai uitgewerkte, soms innoverende arrangementen (van Rob Moose die met Bon Iver werkte) Gitarist Blake Mills (productiewerk voor o.a. Conor Oberst, John Legend, Fiona Apple…) dipte ‘Semper Femina’ in een warm kleurenbad. Laura’s kristalheldere stem dwingt op elk moment de aandacht af.  Je denkt aan het raffinement van Jane Siberry en… Fiona Apple, maar Laura Marling is goed op weg om zelf een referentie te worden.’ De tweede dame is de zesentwintigjarige Courtney Marie Andrews, die op haar (ook al zesde!) cd met uitsluitend eigen werk vaak klinkt als de jonge Joni Mitchell (‘Irene’ is een blijver) Courtney Marie valt niet alleen te associëren met Damien Jurado (die ze bewondert en in wiens band ze gitaar speelt, al sinds 2011) en met Jim Adkins (van Jimmy Eat World), maar ook met ons land, want ze heeft een paar maanden gezongen en gitaar gespeeld bij Milow. Het is trouwens toen dat de songs voor ‘Honest Life’ vorm kregen… Martha Wainwright brengt twee songs aan van haar meest recente (let op de backings van broer Rufus!) en van de nieuwe Amelia Curran konden we nog één tune toevoegen (in de ultieme versie van ‘BRYN’) De rest zijn heren. Multi-instrumentalist (op bijna alles wat snaren heeft) David Bromberg, intussen 71, mag dan wel vooral bekend zijn als bluegrass en country (C&W) artiest (‘Amerikaanse folk’ dus), waarin hij zowat een Nationaal Monument is geworden, maar hij deed ook uitstappen naar rock, blues en jazz, en dat allemaal sinds 1960. Zijn fingerpicking stijl gaat terug op die van Reverend Gary Davis en zijn songteksten barsten van humor en milde ironie. Zijn nieuwste plaat staat gans in het teken van de blues. De songs met de grappigste teksten bewaarden we voor ‘BLUES 2017 – Volume II’. Maar niemand zal zeuren om deze selectie. Ook Jon Gindick vond op die cd meer plaats dan hier. Over hem schreven we: ‘Jon Gindick is niet zomaar een harmonicaspeler. Hij geniet grote bekendheid om zijn technisch kunnen, maar ook omdat hij een uitstekend lesgever is. Zijn boeken over de bluesharp zijn letterlijk millionsellers. Het door hem ingerichte Mississippi Delta Blues Harmonica Jam Camps gaat enkele malen per jaar door in het mythische Clarksdale, Mississippi, en in het aan de Stille Oceaan gelegen Ventura, Californië. (…) Hoewel hij vaker op de podia te horen was, naar verluidt meer dan honderd songs pende, en zelfs lesgaf in songschrijven, is ‘When We Die, We All Come Back As Music’ nog maar zijn debuut. Over het harpspel hoeven we niet te zeuren. Tien eigen nummers van brede variatie, onder de noemer ‘folk blues’, staan hem toe om zich ook als zanger te profileren, niet groots maar expressief (doet soms denken aan Ry Cooder, Nick Lowe…) De teksten lenen zich daartoe dankzij zinnige thema’s (…) ‘Easy Come, Easy Go’ is een fijne, verstilde uitsmijter. (…)’ En dan is er nog Zulema, de band van Frey Sturtewagen (zang, harp, gitaar, songschrijver) en Gerry D’Haeyer (drums, percussie, cajon) Die twee spelen al jaren samen, ook in bands als Catfish en The Suspects. Gerry was ooit nog de helft van Kuruki dat in 1981 een stevige Belpop hit had met ‘Crocodile Tears’. Later drumde Gerry nog bij Roland en Wim De Craene. Frey schreef tien freye, sorry, fraaie songs voor ‘Sing And Dance’ maar het emotievolle ‘This Little Town’ is een kroonjuweel. Oordeel zelf! (AL; 14 05 17; deze commentaren 23 05 17)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s