SHEEWAWAH in Arscene te Hansbeke op zaterdag 29 april 2017: ‘Kant brengt inderdaad loepzuivere blues… Maar in het Nederlands!’

Zie ook http://www.rootstime.be

 

Jeroen Kant is niet meer! Vooraleer er van alle kanten rouwbetuigingen binnenrollen: het is de artiest ‘Jeroen Kant’ die schielijk overleden is. Jeroen is niet meer. Vanaf nu is er het trio Sheewawah, We koesteren het hele sterke vermoeden dat het maar een tijdelijk verscheiden is en dat verrijzenis steeds mogelijk is, ja imminent is. En dat is zodra Jeroen opnieuw een stevige koerswending maakt. Het zou niet de eerste zijn van de rusteloze Nederlander met de zes handen en drie hoofden.

Vermoedelijk stellen vele rootsliefhebbers zich nu de vraag: ‘Maar wie is toch die Jeroen Kant? Nooit van gehoord!’ Wij ontmoetten hem voor het eerst in oktober 2010 bij het optreden van het Nederlands-Australische Big Low in Arscene, in Hansbeke, dat toen in zijn eerste werkingsjaar zat. Hij trad zelf niet aan maar was met de band mee omdat hij met hun label ging werken. Dan Tuffy van Big Low introduceerde ons. Het was moeilijk om hoogte te krijgen van de toen 27-jarige spichtige en op zichzelf wat teruggeplooide jongeman. Maar we zagen wel dat hij een GG was, ‘Gene Geweune’ dus. Dat bleek ook zo te zijn toen zijn eerste plaat verscheen, inderdaad op Big Lows Smoked Recordings, ‘Goud of op je Bek gaan’ heette die, en werd aangeleverd door Jeroen Kant & Ratten In De Schuur. Wat hoorden we nou?! Nederlandstalige rootsmuziek! Naast een grote taalvaardigheid viel het op hoe dwarse Jeroen geen onderwerp uit de weg ging en alles direct verwoordde, zeer direct, sans gêne, rechttoe rechtaan, klinkt het niet dan botst het maar. Klinken deed het wel… Soms als Dimitri Van Toren, maar toch veel meer als de scherpste Boudewijn De Groot, als een Hollandse Tom Waits. Bovenal waren er fijne songs zoals je die nergens elders hoort in ons taalgebied: ‘Engelengeduld’, ‘Spuuglelijke Baby’ (yep, dàt is de toon), ‘Laat De Wereld Buiten’.

Er staan nog een paar Ratten op de loonlijst van opvolger ‘De Lafaard Kapitein’ maar deze cd staat op naam van Jeroen Kant alleen. Opnieuw geen rem op de formulering (luister maar eens naar ‘Gehuld in Zonnestralen’ of ‘Halve Zolenpad’), maar wel weer nieuwe pareltjes met het breekbare, desolate ‘Fris en schoon’ en ‘De Haven van Rotterdam’. De plaat komt nu uit op het eigen Bastaard Platen label, waarbij Jeroen zich ontpopt als een talentscout die een reeks boeiende artiesten die soms vér buiten de mainstream evoluerende muzikanten een kans geeft, onder anderen Duijf, Filip Noorman, oud-voetballer Björn van der Doelen; ook de al even eigenzinnige Matthijs Leeuwis met wie hij vaak samenwerkt en optreedt. Er komt een derde cd ‘Nooit genoeg’, die vooral aangeeft dat Jeroens inspiratie nog niet opgedroogd is: niet dat alles in zijn oeuvre voor Vlaamse oren even pruimbaar is (onder de Moerdijk wordt ‘Wat de Boer niet kent’ nooit een publiekslieveling…) maar voor ‘Nooit genoeg’, ‘Als een Kind zo blij’, ‘De Hemel huilt’ en het geweldige ‘Huis voor mijn Helden’ nemen we spontaan onze hoed af… En wat het lied over zijn vader, ‘Een Zucht’, betreft… Net als bij de vele familieleden van Loudon Wainwright III is het bij de Kants met elke nieuwe song bibberen en beven, of er misschien opnieuw een verwante ‘behandeld’ wordt… Rootsmuziek, dat betekent invloeden van rock, folk, jazz, maar ook blues, zoals die in de titelsong naar voor komt.

Vanaf dan is het Jeroen Kant & De Sheriffs en in die combinatie doet hij mee aan de NEKKA wedstrijd. In februari 2016 wint hij met glans de NEKKA Nacht (de set van toen kan je op YouTube terugvinden) We gingen hem kort voor die finale bekijken in Nederland en enkele weken geleden gaf hij samen met de in zijn thuisland razend populaire maar bij ons schier onbekende Gerard Van Maasakkers een dubbelconcert in Ô Werkendam, in De Muide, Noord-Gent. Van Maasakkers (uit Nuenen, Brabant) is de pendant van onze Wannes, Willem en Walter. Bij dat ‘concert’ waren er exact twaalf aanwezigen, de hond inbegrepen, en we zaten gewoon in de rondte. Beide heren vuurden toen de ene prachtsong na de andere af, waarbij het ons opviel hoe vaardig Jeroen Kant is op de (bij dit optreden akoestische) gitaar. De climax was niet onverwacht het duet ‘As ge ooit’, dat LDVD en verlangen ontwapenend vertolkt.

Arscene zocht al lang een passende datum en kondigde fier de komst aan van ‘Jeroen Kant & De Sheriffs’ voor zaterdag 29 april 2017. Maar die avond bleek dat Jeroen opgegaan was in zijn trio Sheewawah en dat hij strikt… blues zou spelen. De schrik sloeg om ons om het hart, want wat zou dat geven?! Men mocht redelijk aannemen dat Kant ook met de elektrische gitaar overweg kan (zoals op ‘Nooit Genoeg’ meermaals blijk) en het vooruitzicht dat hij de vurige (contra)bassiste Judith Renkema mee zou brengen, deed balsem op de wonde. Maar Judith kon er niet bij zijn. De gelukkig ook al uitstekende contrabassist Joris Verborght verving haar. Gino Bombrini drumde bij Ratten in de Schuur (en speelde kortgeleden met SKIP&DIE op Pinkpop) en kent zodoende Jeroen al vele jaren.

Welke bedenkingen we ook hadden en hoe totaal onbekend de man ook was bij het publiek van Arscene, Jeroen Kant overtuigde op drie minuten de aanwezigen van het feit dat hij in wezen een bluesmuzikant is: daar is zijn verhaal mee begonnen en je merkt dat hij weer thuisgekomen is. Hij zegt er zelf ongeveer het volgende over: ‘Tien jaar geleden ben ik begonnen met het schrijven van liedjes. Eerst was dat louter en alleen om een betere bluesgitarist te worden. Maar B.B. King, Albert King, Albert Collins, Freddie King en al mijn gitaarhelden zongen zelf ook, dan nog in hun eigen taal en idioom. Dus schreef en zong ik voortaan ook in eigen tongval, met de Nederlandse zachte ‘g’! Mijn aandacht verschoof naar teksten. Maar in de zomer van 2016 realiseerde ik me dat mijn loopbaan een tredmolen was geworden en dat ik weer plezier wou vinden in de muziek… En zon kwam ik weer uit bij de elektrische blues!’

Kant brengt inderdaad loepzuivere blues. Alleen dat Nederlands geeft een unheimlich gevoel… tot gewenning optreedt natuurlijk. De symbiose valt op, er is een blindelingse samenwerking tussen Jeroen en Gino, twee handen op één buik. Het trio barst van de gretigheid. Maar hoe zit het met de songs? Het valt op hoe metrisch juist Jeroens teksten bekken, zeker in deze vrij strakke context. We horen inderdaad bekend werk: ‘Nooit genoeg’ past hier als een handschoen, ‘Terug bij af’ werkt zelfs beter binnen dit stramien. Maar er is ook nieuw. Er is immers totaal geen sprake van een writer’s block bij deze ommezwaai, want net omdat hij geen songs meer ‘moest’ schrijven, kwamen ze eruit gerold. Het trage ‘Weemoed Blues’ handelt over een hoogst gezellige bruine kroeg in Tilburg, waar we beslist eens heen trekken. Het tweede deel begint met een spetterende instrumental, die het midden houdt tussen Bo Diddley, Dick Dale en Hank Marvin & The Shadows en die ze prompt ‘Sheewawah’ hebben gedoopt. De onorthodoxe solo van Gino maakte dit feestje compleet. Maar we hoorden ook elders al dan niet verre echo’s van bekende bluesacts als Cream en Canned Heat. En in ‘Nachtegaal’ legde Bombrini een mooie second line neer.

Een potentiële hit hebben ze al: wanneer Joris het erg meezingbare ‘Bluespolitie’ van een onorthodoxe basintro voorziet, zegt Jeroen ‘’Ik ben geen zwarte’, een opmerking die je pas volledig begrijpt als de tekst van het nummer doordringt: ‘Ik zing recht vanuit mijn hart’, maar de criticasters en puristen staan klaar om hem neer te sabelen om die moerstaal: ‘Ik wist niet dat de blues van jullie was’ krijgen ze blueslick op stuk. De song swingt als de builenpest. Als uit het gespeelde een bis mag gekozen, wordt dat unaniem een herneming van dit ‘Bluespolitie’. Intussen heeft Jeroen een cd vol nieuwe blues deunen. Hij heeft zelfs al een naam voor het project: ‘Alles in Kleur’, maar omdat de financiën ontbreken, wil hij het project uitvoeren via crowdfunding. Hij zit met de financiering boven de helft, maar binnen pakweg een maand hoopt hij hiermee rond te zijn. Er zijn vanzelfsprekend interessante tegenprestaties voorzien (*)

Jeroen praat zijn songs op een geinige, interactieve manier aan mekaar (ook dan geen zelfcensuur!) en ondanks een grote wereldwijsheid brengt hij een positieve boodschap over: in ‘Niks moeilijks aan’ zegt hij zelfs: ‘Waarom houden we gewoon niet met zijn allen van elkaar?’ De aanwezigen hadden geen enkele moeite om deze Jeroen Kant en zijn Sheewawah aan de borst te drukken…

 

Antoine Légat.

(*) Alle info https://www.voordekunst.nl/projecten/5279-sheewawah-alles-in-kleur

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s