Tiny Legs Tim (cd-voorstelling ‘Melodium Rag’) in Banana Peel Blues & Jazz te Ruiselede op maandag 6 februari 2017

Deze tekst verscheen als introductietekst in de ‘gele blaadjes’ van Banana Peel en in alle media waarin zij de mensen informeren over de komende optredens.

%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%

Tiny Legs Tim (cd-voorstelling ‘Melodium Rag’)

Maandag 6 februari 2017

Tiny Legs Tim is het alter ego van Tim De Graeve. Kans is groot dat we open deuren intrappen wanneer we vertellen dat Tim van ver komt. Zes jaar lang verbleef hij in het hospitaal in een strijd op leven en dood… letterlijk. Het heeft hem niet getekend, wel getypeerd. Zelf is hij daar altijd mededeelzaam over geweest, teken dat hij het verwerkt heeft. Geen zweem van verbittering, maar het heeft hem wel gehard… Hij is er, zoals men zegt, sterker en groter uit gekomen… En hij wéét wat de blues is. De echte blues. We maakten kennis met de spichtige, toen rond de dertig draaiende Tim De Graeve als blitse elektrische gitarist van het duo Mel Dune in het CC Koksijde. Dat moet in 2008 geweest zijn. In de coulissen vertrouwde hij ons toe dat hij ‘ook solo speelde’ en dat we hem moesten komen bekijken, wat geschiedde in een klein café op het wonderlijke, intussen tot beschermd monument gepromoveerde Plein van Kaprijke. Tiny Legs Tim (die ‘tiny legs’ is niet zomaar een hippe artiestennaam) speelde een rauwe, potente zang- en gitaarsessie, wijdbeens tussen country blues en de grootstadversie ervan in, eerlijk als goud, ergens tussen snelle hel en trage hemel. Tim had duidelijk een missie en zou die vervullen met de rustige vastheid van iemand die weet waarom. Daar hebben we in Banana Peel vroeg van geproefd: in 2009 of 2010, we zijn er niet over uit, deed hij het voorprogramma van het Chicago Blues Festival. Er kwamen platen, de EP ‘They Say Small Birds Don’t Fly’ (2010), de full cd’s ‘One Man Blues’ (2011) en ‘TLT’ (2013) die in stijgende lijn aangaven dat de man een grote toekomst tegemoet ging, als bluesstem, maar ook als creatieve kracht, want die laatste schijven bevatten zijn eigen songs. Toen nummer drie ‘Stepping Up’ (2015) uitkwam, was men zich over de landsgrenzen (en beslist niet alleen in Nederland) goed bewust van het talent van Tiny Legs Tim. Die plaat nam hij trouwens op met de hulp van drie door de wol geverfde namen uit onze roots- en bluesscene, onder wie harpist Steven Troch. ‘Stepping Up’ liet er geen twijfel meer over bestaan: TLT sluit van dan af aan bij de Europese bluestop. Dat bewees hij trouwens in juni 2015, toen hij ‘Stepping Up’ presenteerde in Banana Peel. Ook Dranouter, Blues Peer en de Gentse Feesten leren Tim kennen, en van Slovenië en Roemenië over Duitsland en Italië tot in Spanje en Portugal palmt hij podia in. Samen met Lightnin’ Guy, tegenwoordig gewoon Guy Verlinde, zet hij projecten op en zijn inbreng in de Missy Sippy Blues & Roots Club (‘Bij Marie Follebout’) in Klein Turkije, in Gents tere hartje, is menig bluesfan goed bekend. En nu is er zijn vierde cd ‘Melodium Rag’, ditmaal met enkel Steven Troch in steun. Met zijn akoestische Martin 017 nam hij alles op in één keer, zonder overdubs, waardoor de cd live klinkt. Dat wordt nog geaccentueerd door het gebruik van slechts één micro, een Ribbon Melodium (vandaar de cd-titel!) uit de fifties, een type dat naar verluidt onder meer Django Reinhardt en Edith Piaf gebruikten. Het is dus een opname in mono, zoals in de pionierstijd. Naar gewoonte staat er eigen werk op de cd, in de stijlen die TLT zichzelf en ons vertrouwd heeft gemaakt (Delta blues, fingerpicking, ragtime, shuffle, raakpunten met folk en country) U kon online al één nummer beluisteren, het aanstekelijke ‘Hard To Admit’. Er staat ook één cover op, ‘Death Letter Blues’ van Eddie James ‘Son’ House, wat je als een hommage aan de man mag beschouwen. Als we dit schrijven is Tim nog op ‘bedevaart’ in New Orleans: op Facebook staan foto’s van o.a. zijn Amerikaans debuutconcert in Buffa’s Bar & Restaurant! Maar op de 6e staat hij in Banana Peel, voor het eerste concert in deze reeks, mét Steven Troch, en wat zijn we daar blij om. Want Tim en Steven samen, dat verwijst ondubbelzinnig naar de grote duo’s uit het verleden: Sonny Terry & Brownie McGhee, Mississippi Fred McDowell met Johnny Woods, of nog Johnny Shines met Snooky Pryor. Da’s niet moeilijk om toe te geven!

Antoine Légat.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s