Jimmy Burns in Banana Peel Blues & Jazz te Ruiselede op maandag 6 maart 2017

Deze tekst verscheen als introductietekst in de ‘gele blaadjes’ van Banana Peel en in alle media waarin zij de mensen informeren over de komende optredens.

%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%

 

Jimmy Burns

Maandag 6 maart 2017

Ze worden schaars, de muzikanten die nog een jeugd hebben gekend zoals het cliché dat voorschrijft, de pioniers van toen de wateren nog modderig waren, je met de wolven meehuilde en liefst blind was of werd. Zo’n extreme armoede, ellende en vernedering zal hij wel niet meer gekend hebben, maar Jimmy Burns (°27-02-1943) werd wel degelijk geboren in Dublin… niet in Ierland natuurlijk, maar in de staat Mississippi, dan nog vlakbij het bijna mythische Clarksdale. Dat zijn dus onvervalste Delta roots. Hij bracht zijn eerste levensjaren door op de Hilliard Cotton Plantation, als jongste van elf kinderen. Hij leerde gitaar spelen, maar zijn muzikale opvoeding kreeg in het kerkkoor en hij was tegelijk gefascineerd door de blues muzikanten die overal te horen waren (er was dus nog geen scheiding van kerk en straat…) Sam ‘Lightnin’’ Hopkins (1912-1982), de vrijgevochten en vernieuwende country bluesgitarist, zanger en songwriter uit Houston, Texas, werd zijn grote voorbeeld. Burns’ vader was een ‘sharecropper’ (deelpachter) die zong in ‘medecine shows’ (rondtrekkende handelaars met paard en wagen die allerlei drankjes verkochten aan goedgelovige, van dokters verstoken dorpelingen – de shows moesten de verkoop verder helpen) Maar toen hij twaalf werd, veranderde het landschap abrupt: de familie verkaste naar Chicago, Illinois, toen nog het zenit voor elke beginnende blues man. Het is geen wonder dat zijn blues in deze omgeving evolueerde in de richting van soul en rhythm & blues. Hij was zestien toen hij toetrad tot de Medallionaires, een doo wop band die hem ook de eerste stappen liet maken in het werken in de studio. In de sixties speelde Burns in clubs met leuke namen als The Fickle Pickle (Mike Bloomfield) en Gate Of Horn. Hij bracht singles uit op een drietal labels en toerde door de Midwest met de Fantastic Epics als begeleidingsband. In het begin van de seventies trad hij aan als Jimmy Burns And The Gas Company. De single ‘I Really Love You’ (1972) is nu een gewild en prijzig collector’s item (toch even die zolder uitkuisen, bluesfanaat?) Maar de dagelijkse realiteit haalde Jimmy in: terwijl broer Eddie ‘Guitar’ Burns (1928-2012) goede sier maakte in Detroit, voor John Lee Hooker opnames deed, in de sixties doorbrak en ook in Europa aan de bak kwam na zijn in Londen opgenomen debuut ‘Bottle Up & Go’, brak Jimmy in de loop van de jaren zeventig met de muziekindustrie om slechts sporadisch nog op te treden (nee, hij werd geen groenteboer als zovelen, maar had wel een barbecue stand!) Het bloed kruipt echter waar het niet gaan kan. In de vroege nineties wordt hij resident in de Smokedaddy Club in Chicago waar Bob Koester van het gereputeerde Delmark Records hem opmerkte en hem prompt een contract aanbood. Zo kwam in 1996, als Jimmy er al 43 is, zijn ware debuut uit, ‘Leaving Here Walking’, meteen goed voor een koppel WC Handy nominaties en prijzen in de States en Frankrijk, genoeg ook om de oversteek naar het oude continent te bewerkstelligen. Bij Delmark kwamen nog een reeks platen uit die zijn status ook als studiorat bevestigden ‘Night Time Again’ (1999), ‘Back To The Delta’ (2003), ‘Live At B.L.U.E.S.’ (2007), ‘It Ain’t Right’ (2015), een cd met versies van andermans werk (Bobby Rush, Little Walter, Jimmy Reed…) Bij Velrone Records was er in 2011 ‘Stuck In The Middle’ (naar de Stealers Wheel song) Daartussenin, in 2002 speelde hij mee op ‘Snake Eyes’ van broer Eddie.  We zijn er vrij zeker van dat Jimmy Burns in Banana Peel zijn fabuleuze versie van ‘Get Back’ van The Beatles zal bovenhalen en het stomende ‘Stop The Train’ zal ook wel niet ontbreken, maar we moeten u de bandsamenstelling vooralsnog schuldig blijven.

Antoine Légat.

PS Jimmy trad op in Banana Peel op 7 mei 2012… Maar hij was er ook al eens met het Chicago Bluesfestival op 16 november 1997 samen met Byther Smith, Deitra Farr en Golden Big Wheeler.

PPS Uiteindelijk toerde Jimmy met gitarist Xavier Pillac, bassist Antoine Escalier en drummer Fabrice Bessouat.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s