Ludo VANDEAU, Au Lendemain des Belles Choses: ‘Ludo Vandeau is er opnieuw in geslaagd een fraai ingeblikte, gevarieerde collectie songs bijeen te schrijven, aangevuld met zorgvuldig geselecteerd andermans werk’

Ook te lezen op Rootstime en Folkroddels

Frans chanson

Dat Ludo Vandeau een jaar na het geslaagde ‘Au gré du charme’ met opvolger ‘Au Lendemain des Belles Choses’ voor de pinnen komt, zou de gedachte kunnen voeden dat deze nieuwe een soort van restjeskermis is van de vorige. Niets is minder waar: de zanger van Ambrozijn en Olla Vogala , gastzanger bij Lais en Gabriel Yacoub (die laatste een uitgesproken bron van inspiratie), en nog steeds voorman van Bodixel is er opnieuw in geslaagd een fraai ingeblikte, gevarieerde collectie songs bijeen te schrijven, aangevuld met zorgvuldig geselecteerd andermans werk: een song van Guy Béart, een gedicht van de Franse liefdesdichter bij uitstek, Louis Aragon (op muziek van Leo Ferré), en een vertaling van Bob Dylan (’Les temps’, die nog steeds aan het veranderen zijn) Maar de rest is eigen werk, zoals ook Derek al deed op het onvolprezen ‘Ca va mon ami’. Ook Jan De Vos, lang geleden drummer van The Machines en Derek & The Dirt, maakte als Vlaming enkele knappe Franstalige platen (maar hij schreef dat materiaal niet) Zij kunnen getuigen dat Ludo Vandeau niet de meest vanzelfsprekende route koos.

 

Ludo maakt het de toehoorder bovendien niet gemakkelijk, want zijn hoofse, poëtische, diepgravende teksten staan nu eenmaal centraal. Je moet er je Frans voor oppoetsen, zoals je dat kan verwachten bij chansons, want dat zijn ze wel. Die liedjes handelen haast onveranderlijk over de liefde, in al zijn facetten: ‘Il faut que l’amour trottine / comme un paso doble à talons / entre le mur et l’horloge / entre l’armoire et le désespoir et la mémoire / le bonheur et l’erreur / n’importe où on va / on est toujours en retard’ (uit ‘Octobre’) Het hangt van je smaak af of je vindt dat de tekst de muziek in de weg staat of niet, maar Vandeau biedt alvast de kans om eens wat anders te lezen en te horen dan ‘je t’aime’. Chanson, dat moet je natuurlijk wel kunnen brengen… Het scheelt een slok op de borrel als zingen je natuurlijke biotoop is: Ludo is ‘un interprète’, volbloed, en heeft één van de mooiste mannenstemmen van ons land, daar kan je niet omheen.

 

En ook niet min is de ploeg die hij in de loop van de jaren rond zich wist te scharen, en die hij, pour le besoin de la cause, aanvult met de juiste mensen voor deze plaat: de ouwe getrouwen Lode Vercampt (cello), Stijn Bettens (accordeon, bandoneon, accordina), Siegfried Van Schuylenbergh (gitaar, dobro, mandoline, banjo), Wim Ramon (elektrische bas, contrabas), Ronald Dhaene (drums, percussie) Verder Ad Cominotto (klavieren, orgel..) en Herlinde Ghekiere (zang) Hoeft het gezegd dat dit een gezelschap is om u tegen te zeggen? Ludo en Ad hadden de artistieke leiding, iets waar ze beiden flink wat ervaring mee hebben. Ze riepen de hulp in van Canadees Rick Allison (geboren in Brussel als Eric Vleminckx), muzikant en producer van vooral Canadese acts, tot 2004 zowat de rechterhand (en echtgenoot) van Belgisch-Canadese topartieste Lara Fabian.

 

Hier reiken we enkele geslaagde momenten aan. ‘Ton sourire’, opener van ‘Au Lendemain des Belles Choses’, is een ingetogen en bepaald ontwapenende liefdesverklaring. ‘Je ne suis qu’une plume dans le vent, je tombe sur toi. / Fais-moi la promesse de ne jamais mourir…’. Een onderhuidse swing die zich steeds iets nadrukkelijker doorzet, drijft ‘Les choses les plus jolies’ voort: de band kleurt het erg mooi in (Vercampt en Bettens zorgen voor een prachtig coda) en levert ook een zalig zoemend koor. En intussen komen ‘Les pensées’ van Blaise Pascal, ‘Les fleurs du mal’ van Charles Baudelaire en de lievelingssigaretten van Serge Gainsbourg langs! Maar hét kippenvelmoment is ‘Lettre à Renée’, waarmee Vandeau niets minder dan een instant classic pende. De zegging doet denken aan de helaas zo goed als vergeten Richard Gilly ten tijde van ‘Rêves d’éléphant’ (1993) Inhoudelijk vinden we het desolate weer van de betere verlatingssongs, pakweg ‘In Toscane’ van Lieven Tavernier, ‘Closing The Door’ van Lewis Furey, of ‘Fred Astaire’ van Dayna Kurtz. ‘A corps perdu’ is een klassieke musette wals in duetvorm waarin Herlinde Ghekiere de kans krijgt te schitteren. Sterk.

 

Antoine Légat.

 

http://www.ludovandeau.be (links naar Facebook en Twitter)

Contact: info@ludovandeau.be

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s