Rianto DELRUE, Riding For A Fall.

Dit stuk valt ook te lezen op http://www.rootstime.be, sectie ‘CD/DVD RECENSIES’…

Rianto Delrue is geboren om singer-songwriter te zijn. Dat was al duidelijk toen hij als vijftienjarige in 2006 de Muziekprijs van de Kunstbende won én er op Theater Aan Zee in Oostende speciaal voor hem ad hoc een prijs voor jonge beloften werd geschapen, toen hij deelnam aan Jong Muziek en tijdens zijn act de stroom onherstelbaar uitviel. Zonder verpinken zette hij de set gewoon verder op het snel klaargezette podium van de grote tent. Dat noemen ze binnenkomen langs de grote poort. Maar zijn leermeester uit de vroege dagen, zelf singer-songwriter van stand (en rockbeest de luxe) Filip De Fleurquin, raadde hem aan het kalmpjes aan te doen. Rianto nam dat wijs advies ter harte.

Andere bezigheden weerhielden hem niet om gestaag verder te bouwen aan een repertoire. In 2013 bracht hij de EP ‘An Awful Lot Of Hearts’ uit en hij trok in het besef van de nog af te leggen weg wijselijk op met collega’s van de Gentse scene als Bruno Deneckere en Fernant Zeste. Enkele jaren na mekaar, sinds 2012 (maar niet in 2016) trokken Bruno, Fernant en Rianto rond met A Blue Christmas, een rock- en countryprogramma met eigenzinnige visie op kerstliederen, sommige haast onbekend en vaak van onverwachte aard of uitvoering. Rianto verraste met eigen songs als het tragi(komi)sche ‘Sometimes Christmas Pierces Through The Heart’, dat hij bij de recente cd-presentatie in de dagen voor kerst nog eens van stal (sic!) haalde.

In december 2016 was het eindelijk tijd voor de grote stap voorwaarts. Hier is debuutalbum ‘Riding For A Fall’, elf eigen songs, waarvan sommige al even meegaan. Onder invloeden en helden citeert Rianto lieden als Townes Van Zandt, Bob Dylan, John Prine, Nick Lowe, Warren Zevon en Leonard Cohen, wat vanzelfsprekend van goede smaak getuigt. Aan dat hoge niveau is hij nog niet aan toe (wie wel?), maar zijn liefdesliederen schuwen de grote emoties niet. Hij heeft een handje van weg om als bedrogen minnaar zijn woede, wanhoop, ontgoocheling of verlatingsangst scherp te ventileren. Er is ook enige plaats ingeruild voor songs waarin het allemaal niet zo slecht afloopt, of waar minstens toch gemengde gevoelens de realiteit reflecteren. In de rake opener ‘All About Loving You’ vind je dat zoetzure op de spits gedreven. ‘There ain’t no way out, this kind of living underground, and every time I try I discover a lot of lies… All about loving you’.

Het titelnummer ‘Riding For A Fall’ volgt in dezelfde trant, met zinsneden als ‘She’s unreliable, I trust her though’, ‘It takes an angel to stab you in the back’ en ‘She let me in and left me standing in the hall’. De relativerende humor neemt veel weg van dat wrange. The loser strikes back, en in het geval van Rianto komt die er als winnaar uit. De laatste strofe van het van een leuk koor voorziene ‘Taking My Responsability’ vind je de perverse toepassing van de songtitel. Rianto levert het schijnbaar langs zijn neus weg af en je hebt het niet voelen aankomen. ‘Don’t Cry Me No Canada Dry’ klinkt aardig, mede dankzij de talking blues begeleiding. Iets meer rockgehalte zit er in ‘Looking Forward (To Find Something To Look Forward To)’, wat het op folk en blues geënte geheel ten goede komt.

Het is nog niet allemaal even perfect. Maar dat hoort bij de leerfase waar Rianto op zijn 25e nog volop in zit. De ingetogen afsluiter bij voorbeeld wijst op het groot potentieel dat klaarligt om ontgonnen te worden. ‘Whitehall Rowboat’ is het soort van veelgelaagde mijmering die enkel een doorwinterde songschrijver kan afleveren. Op de zeer geslaagde cd-presentatie in bij’ De Vieze Gasten (zondag 11 december) waren ook de muzikanten van de cd aanwezig (op Bruno Deneckere na, die op dat moment in Mexico toerde, en ook de backing zangeressen deden niet mee) Producer van de cd en manusje van alles Teun De Voeght (bas), Steven Sarrazyn (heerlijke harmonica), Tom De Wulf (drums) en Ries De Vuyst (gitaar, dobro) zorgden ook live voor een vlekkeloze omkadering. Er was plaats voor extra’s, zoals het van de EP afkomstige uitstekende ‘Romeo Bit The Bullet’.

Wat alle aanwezigen als bijzonder hartverwarmend ervaren hebben, was de insteek van Filip De Fleurquin. Het was heel lang geleden dat hij nog eens op een podium te beleven was en zowel Rianto als Filip genoten met volle teugen van het moment. Je zag bij Filip het plezier van het performen en er was ook de fierheid om wat zijn poulain bereikt heeft. Want met ‘Riding For A Fall’ neemt die zijn plaats in bij de betere in het Engels schrijvende singer-songwriters (naast de al vermelde, denken we bvb. ook aan HT Roberts) Als liefhebber van het genre hoort u Rianto Delrue voortaan te kennen…

 

Antoine Légat

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s