Commentaren bij ‘SKIN II’

SKIN II. 1/ Flatter And Deceive (VINNY PECULIAR, cd ‘The Root Mull Affect’) 2/ Army Dreamers (MODDI, cd Unsongs. Twelve Banned Songs From 12 Countries; comp. Kate BUSH) 3/ Don’t Be Denied (Norah JONES, cd Day Breaks) 4/ Girl In Amber (Nick CAVE & THE BAD SEEDS, cd Skeleton Tree) OF Darker Still (THE JAYDEES, cd Work With What We’ve Got) 5/ Cut Me Down (Kevin MORBY, cd Singing Saw) 6/ Prayer For The Dying (Lisa HANNIGAN, cd At Swim) 7/ Make You Cry (John Paul WHITE, cd BEULAH) 8/ Erhetai Heimonas (Winter Is Coming) (Kristi STASSINOPOÚLOU & Stathis KALYVIÓTIS, cd NYN) 9/ On The Banks Of The Old Kishwaukee (Ryley WALKER, cd Primrose Green) 10/ Eli Geva (MODDI) 11/ Faint Mystery (Trixie WHITLEY, cd Porta Bohemica) 12/ Lazy Bohemians (Vinny PECULIAR) 13/ Carry On (Norah JONES) 14/ Hope I Die (John Paul WHITE) 15/ Ouden oida (I Know Nothing) (Kristi STASSINOPOÚLOU & Stathis KALYVIÓTIS) 16/ Undertow (Lisa HANNIGAN) 17/ The Shaman And The Thief (MODDI with Mari BOINE) 18/ Rings Of Saturn (Nick CAVE & THE BAD SEEDS) OF Ain’t Life Sweet (THE JAYDEES) 19/ Show Me Love (Laura MVULA, cd The Dreaming Room) (AL; 18 11 16) – ‘SKIN II’ hoort het logische vervolg te zijn op ‘SKIN I’, toch? Nou, dat was in den beginne ook zo: de twee ontstonden gelijktijdig. Maar ‘SKIN I’ was al even ‘uit’ vooraleer we het tweede volume konden afwerken. En toen hadden zich een heleboel andere songs aangediend die ‘SKIN II’ een andere richting uitduwden (u weet dat die samenstellingen zich gaandeweg onttrekken aan de samensteller, iets met het second amendement of zoiets) Tenslotte bleef maar een handvol songs over van de oorspronkelijke mix. Dat zijn, voor de archivarissen onder jullie, nummers 5, 8, 15 en 19. Dat zou voldoende kunnen zijn om de cd een andere naam te geven (diverse voorstellen doen de ronde), want de link met de ‘skingedachte’ (via de Isle Of Mensong ‘Dragonfly Skin’) is zo goed als helemaal verdwenen. Maar vermits er al een ‘SKIN I’ was…

Deze collectie komt in twee livreien: eerst was er de uitvoering met twee (eerst zelfs drie) songs van ‘Skeleton Tree’, het nieuwe meesterwerk (we wikken onze woorden) van Nick Cave. Maar ons kennerspubliek heeft die cd al in huis of plant de aanschaf, wat de toevoeging overbodig zou maken. De twee songs zijn trouwens van een intensiteit die enigszins botst met de rest van de cd… Daarom maakten we een tweede versie met twee songs van een Nederlandse alt.country-formatie waar u noch ik ooit van gehoord hadden. Afijn, wij intussen wel. We zagen ze recent in Bergen op Zoom en waren bijzonder gecharmeerd door deze vijf heren: The Jaydees, melodische countryrock met als inspiratiebronnen lieden als Louvin Brothers (wier ‘You’re Learning’ een goeie onderhoudsbeurt kreeg op de cd), Everly Brothers, Bob Dylan, Byrds, Eagles. De groep kreeg zijn naam van de twee zangers, Joop van der Kuip (de ‘Jay-‘ in ‘Jaydees’) en Derrick Van Schie (de ‘-dees’), beiden ook in de weer op diverse instrumenten. Prima zang, goeie harmonieën, uitstekend gemusiceer: Maarten Van Damme is een begenadigde snarenplukker… op zowat alles wat snaren heeft; bassist Gwen Vernal is een veel gesolliciteerd bassist, o.a. door flamencogitarist Vicente Amigo; drummer Kees Swanenberg doet beslist niet onder voor zijn collega’s. Bekoorlijke songs maken het plaatje (figuurlijk en letterlijk)  af. Er is een tweede cd onderweg, maar de liefhebber heeft ruim zijn bezigheid met deze ‘Work With What We’ve Got’.

Voor afficionados van UK-verhalenvertellers in de stijl van Ray Davies (The Kinks) of Noord-Ier Neil Hannon (The Divine Comedy) komen aan hun trekken met Alan Wilkes. Die koos dat wel het pseudo Vinny Peculiar, maar hij vertelt in ‘Flatter And Deceive’ toch maar eventjes zijn eigen levensverhaal. Voor het observeert hij gretig wat rond hem gebeurt en weet dat in leuke songs te gieten. Dat doet hij al meer dan tien albums lang, vandaar dat de Irish Times de Brit ‘An under sung national treasure’ gedoopt hebben. Grappig is wel dat we de tweede song van Vinny Peculiar, ‘Lazy Bohemians’, nietsvermoedend achter het uittreksel uit ‘Porta Bohemica’ van Trixie Whitley plaatsten. Trixie’s album is al wel wat langer uit, maar we vonden dat we het toch even onder de schijnwerpers (van 60 watt) moesten plaatsen, want de dochter van Chris ontbolstert langzaam maar zeker. Ze werpt a.h.w. haar ‘dragonfly skin’ af…. Mmm, dus toch ‘SKIN II’!

Achter artiesten- en groepsnaam Moddi gaat Pål Moddi Knutsen ‘schuil’. Die kwam op onze compils sinds zijn échte debuut ‘Floriography’ en zijn concerten te lande al dikwijls aan de bak. Maar via deze cd met niets dan ‘covers’ bereikt hij nieuwe hoogten: twaalf songs die ooit voor korte of langere tijd verbannen of verboden werden in het eigen land, de meeste daarvan niet zo bekend. ‘Strange Fruit’ van Billie Holiday en ‘Army Dreamers’ van Kate Bush zijn wel de bekendste, maar vele zijn volslagen onontgonnen gebied voor de meesten onder ons (inclusief ondergetekende) ‘Unsongs’ is een goudmijn, temeer daar Moddi prachtige uitvoeringen voorschotelt van deze parels. En hij deed ons ongelofelijk plezier om ‘The Shaman And The Thief’ op te nemen samen met de gepaste zangeres voor dit lied: Mari Boine (voorheen Mari Boine Persen), de trots van de Sami (die men verkeerdelijk aanduidt met de spotnaam Lappen) We zagen Mari Boine op Brugges Festival in 1991 (met het geweldige ‘Gula Gula’) en in 1995. Daarna volgden we haar enkel nog op cd. Het lukte ons niet meer haar te zien, al trad ze een zeldzame keer ook nog bij ons op…  De keuze van de liederen op ‘Unsongs’ krijgt telkens een likje commentaar, genoeg om verder te zoeken naar de achtergronden van verbod of verbanning. Interessante materie!

Norah Jones (eigenlijk Geetali Norah Jones Shankar, dochter van sitarspeler Ravi Shankar) gaan we niet verbieden of verbannen: op haar zesde studioplaat ‘Day Breaks’ keert ze terug naar de jazzpiano van haar eerste drie cd’s. Daar zijn we niet rouwig om.

Ierse Lisa Hannigan leerden we kennen via haar samenwerking met de onnavolgbare Damien Rice. Sinds 2007 is ze solo. Na het knappe ‘Sea Sew’ (2008) en ‘Passenger’ (2011) is er nu ‘At Swim’, waarvoor Hannigan overladen werd met lof in de UK.

John Paul ‘JP’ White hebben we leren kennen via ‘My Friend. A Tribute To Donnie Fritts’ van JD Fox, alias Jan De Vos (zie ‘SKIN I’) White is geboren in Muscle Shoals, waar de befaamde opnamestudio staat, verbonden met studioratten en songsmeden Spooner Oldham en Donnie Fritts. Samen met Joy Williams vormde White het succesvolle duo The Civil Wars, dat in 2014 splitte, na vier welverdiende grammy’s. JP had al een soloplaat gemaakt in 2008, maar ‘Beulah’ is zijn eerste outing sinds The Civil Wars, en wat voor één!

Zanger-gitarist Ryley Walker (uit Rockford, Illinois) bracht met ‘Primrose Green’ in 2015 zijn tweede album uit (sindsdien zijn er al twee meer, maar in onze lage landen staat ‘Primrose Green’ in de kijker) Aan de plaat werkten gereputeerde muzikanten uit Chicago mee, uit kringen van jazz en experimentele muziek. Toch denk je eerder aan Britse folk dan aan Americana. Bedreven is Ryley alleszins…

Wat de Griekse inbreng op ‘SKIN II’ betreft, dit schreven we als ‘aanrader’ voor platen(web)shop Folkcorner Den Appel (Asse): ‘NYN’ (Grieks voor net Nederlandse ‘nu’, uit te spreken als ‘nin’) is het zesde album van het Griekse koppel Kristi Stassinopoùlou & Stathis Kalyviótis ‘Het is niet al kommer en kwel in het hedendaagse Hellas’ schreven we n.a.v. hun vorige, gelauwerde en veelgeprezen ‘Greekadelia’, maar het duo heeft zich het trieste lot van hun landgenoten wel degelijk aangetrokken. De pijn van het Griek zijn, anno nu, staat te lezen in alle liederen van ‘NYN’. Maar deze cd, gemaakt met minimale hulp van buitenaf, is tegelijk hun strijdbare manier om het trauma te bestrijden, de vernederingen door te slikken en de diepe wonden te helen. En te zoeken naar alternatieven. Ze zijn intussen meesters geworden in het gedoseerd injecteren van moderne elementen (rock, psychedelica, elektronica, sampling…) in de op de Griekse volksmuziek (dhimotikà) en andere genres (rebètika, orthodoxe gezangen…) geënte eigen composities. Opener ‘Erhetai Heimonas’ (spreek uit ‘èrchete chimônas’) laat horen welke magistrale klanktapijten dat oplevert. Eens te meer brengt miserie pure schoonheid voort… Wereldmuziek in de beste zin van het woord…

Voor Kevin Morby en Laura Mvula verwijzen we graag naar de commentaren bij ‘SKIN II’. Maar vanzelfsprekend vindt u op het net veel meer rond al deze musici… (AL; commentaren: 05 12 16)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s