Adam James SORENSEN, ‘Midwest’ en ‘Dust Cloud Refrain’: een beetje achtergrond rock and roll… (update november 2016)

In de zomer van 2012 bereikte ons (in een schoendoos, nota bene, vol nagelnieuwe en iets minder verse cd’s) ‘Midwest’ van ene Adam James Sorensen, een cd die de (auto)biografische haat-liefdeverhouding in snapshots met zijn vaderstad, Chicago, Illinois. We waren al door de bespreking heen van de door onze hoofdredacteur Freddy Celis (www.rootstime.be) netjes van 1 tot 12 gerangschikte cd’s en mochten vrijuit de volgorde van de andere bepalen. We besloten nummer dertien door het lot te laten bepalen, of liever: het uitzicht van de hoes zou de knoop doorhakken. De mistige bomenrij van ‘Midwest’ trok meteen onze aandacht. Intuïtie loont (soms)! Eén luisterbeurt en we waren verkocht: al waren we met elke nieuwe song benieuwd naar het vervolg, we lieten telkens weer de vinger glijden over ‘REPEAT’, betoverd als we waren door de melodische pracht van de songs die Adam James (AJ voor de vrienden) op een omfloerste, ontwapenende manier vertolkt, terwijl rond hem een legertje muzikanten zorgt voor een sobere, ragfijne invulling. Een uitgekiende productie (van AJ zelf en van Evan Brubaker) bekroont het geheel. De songs fascineerden zozeer dat we in het begin niet voldoende letten op de teksten, die nochtans een sleutelpositie innemen in het totaalplaatje. Maar ook dat raakte gaandeweg ingevuld. We mochten dan ook onze Rootstime-recensie besluiten met ‘Zevenenveertig minuten lang verzoent Adam James Sorensen via ‘Midwest’, dat baadt in weldoende Sehnsucht, de receptieve toehoorder met het geween en tandengeknars van dit ondermaanse bestaan. Er kregen er voor minder de Vredesprijs.

 

Op het einde van 2012 zetten we deze geslepen diamant consequent in de RT jaarlijst, maar stilaan sloop er twijfel in ons enthousiasme: is er in een kast vol met granieten borden nog wel plaats voor een frêle stuk Delfts blauw? Want we bleken zowat de enigen om betoverd te raken door ‘Midwest’: onbekend, onbemind. Er is ook zo véél op de markt… Nochtans bleek de muziek stand te houden bij occasionele verse beluisteringen: de tranen stonden ons telkens weer in de ogen, zeker wanneer de inhoud van de songs zich stilaan ontvouwde en doordrong. Het bleek dat AJ onze recensie door Google Translator had gejaagd, met alle dramatische gevolgen van dien. Waarop we ze zelf vertaald hebben in wat eigenlijk de bedoeling was van ons soms wat te bloemrijk taalgebruik. AJ vond dat we zijn muziek hadden ingeschat zoals hij hem bedoeld had. Toen we vernamen dat hij in november en december 2014 naar Duitsland en Nederland zou komen om ‘Midwest’ te promoten, hebben we gelobbyd om AJ, die enkele vrije dagen had, in ons land in extremis een optreden te bezorgen, uiteraard tevergeefs. Maar er waren – gelukkig! – andere kapers op de kust: op zondag 1 december kwam hij even over van Nederland om in de Brusselse L’Archiduc te spelen. Dit caféconcert konden we niet meemaken, maar in de uren ervoor hadden we een ontmoeting in een gezellige kroeg in het centrum van de hoofdstad.

 

AJ bleek een charmante persoonlijkheid, met boeiende artistieke inzichten en een breed interesseveld, een man van de wereld, een globetrotter ook, wat aansloot op de innerlijke onrust die hij in zijn jeugd ervoer. Als jazzdrummer had hij o.a. Europa al eerder gezien en zelfs een tijd in de UK doorgebracht. Nu woont hij met zijn gezin in Taipei, hoofdstad van Taiwan, waar hij stilaan een bekend muzikant werd. We zijn hem in december 2014 gaan halen in… Utrecht, verder op de toer, en reden hem direct naar De Blauwe Plek in het (voor ons toch) verre Reningelst (zie ons verslag) Vandaar brachten we hem naar zijn hotel in Aalter en reden hem de dag erop voor een emotioneel afscheid op Schiphol. We zijn dan ons verdriet gaan bezegelen op de kerstmarkt van het Damrak in Amsterdam. De rest van onze ontmoetingen zijn elders gedocumenteerd en/of gegoten in concertverslagen. Maar we bleven zitten met het gevoel dat onze recensie maar half af was… We hebben immers weinig gezegd over de songteksten en over wat je het ‘concept’ van ‘Midwest’ zou kunnen betitelen. Daarom deze flauwe poging, in afwachting dat we het de maker nog eens voorleggen… We waren eerst van plan dit song per song uit te spitten, maar er moet nog wat over zijn om te ontdekken, temeer daar een algemene situering volstaat om de songs plots anders te gaan zien en te kaderen in een geheel…‘Midwest’ is immers een flinke hap uit het leven van het verhaal van een zelfgekozen banneling, die uiteindelijk terugkeert naar zijn Heimat, om vast te stellen dat het gras niet groener is aan deze kant van de heuvel, om aan te geven dat je stranger kan zijn in je eigen land, in je eigen vel, en dat daar misschien zelfs mee te leven valt. Opener ‘Suburban Rock And Roll’ gaat over de jongeman die in een grauwe voorstad woont, maar beseft dat hij daar niets kan maken van zijn leven, er zich alleen maar ‘trapped’ voelt. En is er die rock and roll, die zachte grondruis, ‘just loud enough for you to hear’ dat geroezemoes van de buitenwereld die lokt en verleidt als een onontkoombare Lorelei… De toon is gezet, ook wat de ‘sound’ betreft. Men zei ons dat de cd ‘te verstild’ en ‘te gepolijst’ dreigt te klinken. Hoewel AJ als drummer flink wat geluid kan produceren, is de verstilling datgene wat de songs vroegen, da’s te nemen of te laten, natuurlijk. Live is het allerminst navelstaren wat AJ doet en de songs krijgen body genoeg, ondanks het introverte karakter. In onze contreien krijgt hij daarbij vaak hulp van multi-instrumentalist (annex snarenwizzard) Jan Van Bijnen. (die o.a. gitarist is bij Freek De Jonge en lid van Point Quiet en het dynamische duo Verbraak Van Bijnen, verder Markowski, Lazy J et son Orchestre, en nog veel meer groepen en initiatieven)

 

Gepolijst vinden we dit echter niet, wel tot in de puntjes afgewerkt. Dat AJ een topper als Evan Brubaker wist te strikken voor de productie, zal hij geweten hebben. Kans bestaat dat ‘Midwest’ zonder Evan iets rauwer zou hebben geklonken. Maar dan zou dit werk ook in het pak van singer-songwriter cd’s hebben gezeten, tussen de platen van hen die hun uiterste best doen om street credibility te behalen of behouden. Dat was zelfs nog best OK geweest. Maar Brubaker heeft AJ, die eerst alle drumwerk op de cd inspeelde (en dat werd naarmate de noodzaak van de song weggeknipt), opgejaagd. Er is aan de cd gesleuteld tot zelfs vlak voor de mastering. AJ liep er haast de muren van op, maar Brubaker heeft er met inzet van de beste muzikanten iets moois van gemaakt, terwijl hij er tegelijk op lette de geest van de songs heel te laten. Er staat geen noot te veel op ‘Midwest’! Er zijn geen versieringen, geen fiorituren, geen verborgen geluiden die harmoniëren met wat je bewust hoort, no Frippertronics (genoemd naar het vaak sublieme friemelwerk met elektronica vanwege gitarist Robert Fripp en diens occasionele gezel Brian Eno… Dat zou pas polijsten zijn!): de hele sound staat louter in het teken van de song en zijn betekenis. Die musici zijn vrienden van AJ (zoals Andrew Pratt) of van Brubaker. We vermelden slechts Rachel Harrington die een tweetal keer meezingt. Bijzonder is de deelname van de in Chicago haast legendarische mandolinespeler Don Stiernberg. Ook Don brengt slechts enkele penseelstreken aan, maar wat hij doet op ‘Chicago River’, ‘Northside’ en ‘Stranger’ is gewoonweg goddelijk.

 

We laten het voorlopig hierbij, al valt er veel te vertellen over ‘Chicago River’, ‘With Your Radio On’, ‘People Start Fires’, het titelnummer, het intelligent verwoorde break up verhaal ‘Signal’ en de twee afsluiters ‘Northside’ en ‘Stranger’, ook inhoudelijk afsluiters van een lange periode in zijn leven… Over alle songs kan je eigenlijk uitweiden. Maar je hebt dat niet (absoluut) nodig om te genieten van deze plaat: ‘Midwest’ betovert vooral in zijn geheel, als een totaalervaring, waarin het zedig bedekte mysterie deel uitmaakt van de charme.

 

In november 2016 was AJ hier opnieuw, voor de derde maal dus, voor een paar formele optredens en huisconcerten in onze lage landen plus opnames en interviews voor Nederlandse radio’s. Hij presenteerde hierbij de meeste songs van zijn komende cd die in het voorjaar uitkomt (werktitel ‘Dust Cloud Refrain’) waaronder drie songs die refereren aan het bewogen leven van Woody Guthrie, ongeveer in diens stijl geschreven. Ook de meeste andere songs van de nieuwe hebben we al te horen gekregen… en goedgekeurd. De eenvoud én de zin voor afwerking verlaten AJ Sorensen niet! Zijn Nederlandse gezel Jan Van Bijnen begeleidde AJ op sublieme wijze tijdens vele van die concerten, zoals hij dat ook al deed bij de twee eerdere visites. Jan speelt dan ook mee op die nieuwe plaat en zal ook present zijn op de concerten van eind augustus/september 2017…

 

Antoine Légat (12 05 16; update 02 12 16)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s