Chicago Blues Festival 2016 op zondag 27 en maandag 28 november 2016

 

Onze tekst voor het gele blaadje van Banana Peel

 

Het is weer zover: naar goede jaarlijkse gewoonte komt het Chicago Blues Festival ons op het einde van het kalenderjaar een dubbel bezoek brengen. Het is een traditie bijna zo oud als onze club: het is immers de 47e maal dat een bont gezelschap de oceaan oversteekt. Het hangt natuurlijk af van de beschikbaarheid en allicht ook betaalbaarheid van de lieden die zich profileren als ‘Chicago blues artists’, maar te zien aan het ononderbroken succes van de formule zitten er telkens weer genoeg gevestigde waarden en boeiend nieuw talent tussen om een breed publiek te behagen. Het zal dit jaar, op basis van de kwaliteit van het aanbod, niet anders zijn.

Het eerste spoor van het Chicago Blues Festival (CBF voor de vrienden) bij Banana Peel vonden we in 1983… We schrijven niet ‘in Banana Peel’, want dat optreden vond plaats in Het Gildhof in Tielt. Vanaf 1984 ging het festival door in onze vertrouwde club, dat jaar zelfs in combinatie met niemand minder dan… Wannes Vandevelde (wie erbij was kan ons deze clash van culturen misschien eens beschrijven?) Er was vanaf dan een zeldzame keer géén CBF, maar vanaf 1996 (of 1998, want in 1997 kregen we tweemaal de toen nog Five Blind Boys Of Alabama) werd het standaard om twéé concertavonden in te richten. Zo zijn we van heel wat vragen verlost!

Een korte voorstelling van de tenoren: this year’s CBF heeft als ankerman Grady Champion, uit Canton, Mississippi, die zijn ervaring meebrengt van multi-instrumentalist, producer, songschrijver, radioman en zelfs label manager (er staan acht cd’s op zijn naam) Zoals velen, ook in deze editie, deed hij zijn eerste muzikale stappen in de gospel van de kerk, als jongste van… 28 kinderen! Merkwaardig is dat hij begin jaren negentig tijdelijk van het bluespad afweek en als sociaal geëngageerd rapper MC Gold door het leven ging, ongetwijfeld een verrijkende ervaring voor een moderne bluesman. Op zijn CV prijkt onder meer zijn overwinning in 2010, in de International Blues Challenge (IBC) van Memphis, een organisatie van de Blues Foundation en dit jaar al toe aan zijn 33e editie. In 2014 tekende hij voor het in southern soul, blues en gospel toonaangevende Malaco Records (album ‘Bootleg Whiskey’) U zal Grady Champion horen als zanger, gitarist en harpist… en wie weet, zal hij in de rapte nog wel eens een keertje rappen.

Eddie Coton Jr. uit Clinton, Mississippi, is de zoon van een predikant en dan weet je dat zijn wortels liggen in papa’s kerkkoor. Maar thuis speelde hij bluesgitaar terwijl hij naar zijn idool B.B. King luisterde. Hij studeerde muziek aan de Andrew Jackson Universiteit van Birmingham, Alabama, en nam het kerkkoor over van zijn vader. Het geeft een verklaring aan zijn eclectische stijl, waarin hij klassieke blues koppelt aan funky gitaarpatronen en de soulstem die hij in de kerk ontwikkelde. De eeuwige zoektocht naar authenticiteit en de verdediging van de oude waarden van de zwarte Amerikaanse muziek vormen zijn voornaamste drijfveren. Ook hij was laureaat in de IBC, meer bepaald in 2015, en hij tekende intussen voor het label van Grady Champion, nl. Grady Shady Music. Eddie Coton Jr. zal als zanger en gitarist de speerpunt zijn van het CBF 2016.

Maar geen CBF zonder vrouwelijke inbreng en die komt dit jaar van Diunna Greenleaf, geen onbekende bij het Belgische bluespubliek. Velen leerden deze sympathieke zangeres met haar band Blue Mercy kennen via Duvel Blues (Puurs) in 2009 en ze was later dat jaar van de partij met het CBF. Diunna komt uit Texas en ook zij heeft een gospelverleden. Aretha Franklin, Koko Taylor, Sister Rosetta Tharpe en Sam Cooke zijn haar voorbeelden. Net als de grootheden met wie ze het podium deelde (Pinetop Perkins, Eric Bibb, Kenny Blues Boss Wayne…), is het aantal nominaties en awards die ze in de wacht sleepte amper te tellen. Ze won de IBC in 2005, kwam vaak in aanmerking voor een Blues Music Award en was drie jaar lang als eerste vrouw voorzitster van de Houston Blues Society, waar ze aan de wieg stond van de jaarlijkse HBS Founders Day. In 2014 kreeg ze de Koko Taylor Award (Traditional Blues Female) op de Blues Music Awards. Maar u komt niet voor die prijzen, wel om haar te horen, en geloof ons, dat zal met haar geweldige stemgeluid niet mankeren!

Een gedegen trio staat dit trio klassenbakken bij: Darryl Cooper (keyboards), Myron Bennett (bas) en Kendero Webster (drums)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s