James INTVELD in Café Crossroads op de Paardenmarkt in Antwerpen op zondag 30 oktober: ‘James Intveld bleek ook buiten de studio een formidabele zanger, meesterlijk vertolker van eigen en andermans werk, en zijn waarlijk sublieme gitarist ‘Evil’ Bob Gothar en de lage landen ritmesectie zorgden voor keet in de keet’

Zie ook http://www.rootstime.be

 

James Intveld? Nooit van gehoord… Dat is de reactie die we van onze gebruikelijke muziekvrienden opvingen, toen we de last minute boeking vernamen en doorgaven van Intveld in Café Crossroads, het gastvrije muziekcafé op de Paardenmarkt in Antwerpen, ‘bij Jan Vanderstappen en Suzy Gerarts’… We dachten daar dan ook alleen te zijn, behalve de vaste klanten, maar het bleek dat de man geen onbekende is in de rockabilly scene in ons land. Sterker nog, we kwamen erachter dat de man uit Los Angeles (maar geboren in Venlo, maar na ongeveer één jaar met zijn ouders verhuisd naar sunny California) hier wel vaker concerteert. We vonden alvast op Dax Rock op 20 september 2015 en in het Dax Café op 25 mei 2016, en de dag voor de Crossroads zat hij in Sint-Niklaas samen met Dale Watson en WB & The Mercenaries (WB zijnde Walter Broes, de gitarist van de zwaar fantastische The Seatsniffers, rockabilly icoon dat sinds 2012 in de ijskast staat), toch een affiche om U tegen te zeggen! Maar ‘what happens in rockabilly, stays in rockabilly’. Het is het ‘drama’ van vele muziekgenres, die men (soms en beslist ten onrechte denigrerend) ‘niches’ noemt, maar best eens wat meer (media)aandacht mogen krijgen om buiten de cirkel van de die hards te kunnen treden.

Dat is natuurlijk heel in het algemeen gesproken. In dit specifieke geval is het zeker ook het gevolg van eigen onoplettendheid of van het teveel aan informatie waarmee men ons tegenwoordig via allerlei kanalen mee bombardeert. Voor ons is Intveld nog immer de countrybilly singer-songwriter die ons met ‘James Intveld’ (1995) en ‘Somewhere Down The Road’ (2000) omverblies. Stampers als ‘All The Way From Memphis’ en ballads van het soort van ‘Sinner’s Prayer’ krijg je niet elke dag te horen. Dat James veel van zijn songs samen schreef met John Coinman is een extra (u vindt elders op Rootstime onze review van zijn uitstekende vijfde cd ‘Already Are’ en Intveld wist ons te vertellen dat Johns nieuwe onderweg is) Vermits Intveld ook actief is als acteur, filmregisseur en vocalist in filmmuziek (dat is een verhaal apart!), leek het ons niet waarschijnlijk dat we hem nog live zouden kunnen beleven… En daar stonden we dan tussen onze geliefde vetkuiven, die zondag 30 oktober, aan het einde van een zonnige dag van grafbezoek, een dag van contrasten. Het heeft ons dus geen moment gespeten, want Intveld en zijn mensen speelden de pannen van het dak en de sterren van de hemel.

Een eerder aarzelende start, dachten we, want je moet zoiets opbouwen… Maar mis poes: ‘Let’s Get Started’ bleek de passende openingszet. Het onontkoombare, hoogst aanstekelijke ‘All The Way From Memphis’ kwam al als nummer drie uit de bus, en dan was het hek helemaal van de dam. We zouden geen dromerige songs krijgen (behalve ‘Sinner’s Prayer’ bij voorbeeld ‘If I Should Lose You’, ‘Kermit Vale’ of ‘Wild Places’), maar dat namen we er grif bij. Want we kregen meteen ‘Your Lovin’’, ‘Stop The World’, ‘Blue Blue Day’ voorgeschoteld. Bij die laatste song dankte James de aanwezige Walter Broes, meteen de kans om zijn verwondering en bewondering te uiten voor de hoge kwaliteit van de Belgische muzikanten. ‘My Boogie Woogie Country Girl’ klonk als de beste Dave Edmunds (die zou nog vaker om de hoek komen piepen… Er zijn veel slechtere peeping Toms!), ‘Cryin’ For You’ (waarmee Rosa Flores in 1987 scoorde), ‘Barely Hangin’ On’ voerden spoorslags naar ‘Folsom Prison Blues’, een hommage die Johnny Cash weer even tot leven wekte.

Intveld had vanaf nu ook covers in de aanbieding: ‘If You Don’t Like My Peaches (Don’t Shake My Tree’ van (o.a.) Jimmy Johnson ging de song vooraf die Intveld schreef op zeer prille leeftijd, ‘The Only Girl For Me’, waarna het hats off time was voor Chuck Berry, zopas 90 geworden, via ‘The Promised Land’ (een song die voor Berry trouwens een héél bijzondere betekenis had… Men gelieve dit zelf maar uit te zoeken) Via onder meer het langoureuze ‘Motel Time Again’ kwamen we uit op de afsluiter, een extra lang uitgesponnen versie van ‘Polk Salad Annie’, pure dynamiet van Tony Joe White. Toen speelde Intveld al een drietal nummers op vijf snaren, wat af en toe voor enigszins vreemde klankkleuren zorgde. Ook dat had wel wat en, ach, James had toch maar één (akoestische) gitaar bij de hand (‘Tiens, ze was nochtans gestemd toen ik ze kocht’) en wou de set niet onderbreken. Het gaf niet dat het een beetje rammelde, want James Intveld bleek ook buiten de studio een formidabele zanger en zijn waarlijk sublieme (elektrische) gitarist ‘Evil’ Bob Gothar (zo twang als het maar kan zijn) en de lage landen ritmesectie (Martin Ubaghs op bas en neofiet Darryl Ciggaar op drums) zorgden voor keet in de keet.

Het intussen ferm enthousiaste publiek bleef bissen vragen. Het ging er nu ontspannen aan toe. Er was plaats voor een echte ‘plakker’ en een verzoekje, het archetypische ‘Ring Of Fire’ van Johnny Cash. Het gezelschap sloot af met ‘Drinkin’ Wine Spo-Dee-O-Dee’ van Granville Henry ‘Stick(s)’ McGhee, maar gemeengoed geworden via tientallen uitvoeringen. Waardige afsluiter van een stomend concert. Thanks, James, see you again soon!

 

Antoine Légat.

Het volledige concert vind je op YouTube: https://www.youtube.com/watch?v=pfdmaZ9eazE

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s