Commentaren bij ‘SKIN I’

SKIN I. 1/ Life’s Too Short (THE INFAMOUS ROOTS RIELEMANS FAMILY ORCHESTRA, cd Time Of Day) 2/ Against The Rich (WARHAUS, cd We Fucked A Flame Into Being) 3/ In Sarnia (THE TRAGICALLY HIP, cd My Machine Poem) 4/ Fingers Crossed (Ian HUNTER & THE RANT BAND, cd Fingers Crossed) 5/ Dragonfly Skin (ISLE OF MEN, cd Voluntary Blindness) 6/ Gabriel (BEAR’S DEN, cd Red Earth & Pouring Rain) 7/ 54-46 (CHASE WALKER BAND, cd Not Quite Legal; comp. Toots HIBBERT) 8/ Dorothy (Kevin MORBY, cd Singing Saw) 9/ The Good Lie (WARHAUS) 10/ Muscle Shoals (JD FOX & THE VELVET STREET BAND, cd My Friend. A Tribute To Donnie Fritts) 11/ Overcome (Laura MVULA, cd The Dreaming Room) 12/ Caravana (THE INFAMOUS ROOTS RIELEMANS FAMILY ORCHESTRA) 13/ Time To Rest (Heidi TALBOT, cd Here We Go 1, 2, 3) 14/ Bain Mousse (ZANZIBAR, cd Fiali In Chicago) 15/ Your Gracious Fire (ISLE OF MEN) 16/ I’m Not Him (WARHAUS) 17/ Napoleon (BEAR’S DEN) 18/ I Do (BAT FOR LASHES, cd The Bride) 19/ Lowland’s Clay (THE INFAMOUS ROOTS RIELEMANS FAMILY ORCHESTRA) 20/ Alright (Keaton HENSON, cd Kindly Now) (AL; 28 10 16)

Nee, ‘SKIN’ heeft niets te zien met de gelijknamige zangeres van Skunk Anansie. Het had best gekund, maar in casu verwijst het naar ‘Dragonfly Skin’ van Isle Of Men. Hun cd ‘Voluntary Blindness’ kwam hier al eens aan bod, maar intussen zagen we ze live (op 8/10 in Arscene, zie ons verslag op www.rootstime.be) en zijn we nog meer fan dan tevoren. We citeren uit eigen werk: ‘Isle Of Men is het troetelkind en de creatieve uitlaatklep van Dirk Fryns. Dirk is in de eerste plaats muziekjournalist. Ons viel bij het blad Backstage, het latere Stage, zijn niet-aflatende beroepsijver op. Dirk maakte gaandeweg van zijn hobby zijn beroep, en nog steeds kan men hem lezen in o.a. ‘treinkrant’ Metro. Maar hij is in alle stilte ook gitarist en songschrijver, en hij was van plan om met zijn creativiteit wat aan te vangen, een project waarin zijn songs konden gedijen.’ ‘Dragonfly Skin’ haalt zijn inspiratie inderdaad bij het merkwaardige ‘vervellen’ van de libel, een metamorfose die een pracht van een metafoor inhoudt (dat hoeven we niet uit te leggen), maar Dirk gaat een stap verder. Hij verduidelijkt: ‘Eigenlijk gaat het over het begraven van het eigen gelijk’. U begrijpt dat we deze voorzet alleen maar konden binnenkoppen: ‘SKIN I’ dus (wat inhoudt dat er een vervolg komt!) ‘Your Gracious Fire’ is het levendigste moment van de cd van Isle Of Men (Vind de woordspeling!), maar het blijft beschaafd, helemaal binnen het kader van de (zielen)adel die deze pracht-cd uitstraalt. Zie ook de songtitel. Aanstekelijk is dit nummer wel! Nog een binnenlands product is de eerste van ‘Rielemans’, voluit The Infamous Roots Rielemans Family Orchestra. Het vijftal is het lang verbeide samengaan van Gents singer-songwriter de luxe Bruno Deneckere, rechterhand en snarenwizz Nils De Caster en Mexicaanse multi-instrumentalist Luiz Márquez enerzijds, en Billy & Bloomfish anderzijds, zijnde Kathleen Vandenhoudt & Pascale Michiels. We waren ook op de tweede avond van de presentatie van ‘Time Of Day’, bij’ De Vieze Gasten in Gent. Daar hadden we het volgende over te schrijven, alweer in Rootstime: ‘In groeiende, gloeiende bewondering luisterden de fans van de groep (…) naar hun verenigde helden, de gewijde stilte enkel onderbroken door het onvermijdelijke occasionele (…) meezingen en het warme applaus tussen de nummers. De staande ovatie die we de tweede avond meemaakten, was duidelijk niet alleen bedoeld om de prestatie te loven van het kwintet die avond zelf maar evenzeer om de leden te bedanken voor de vele uren die ze de aanwezigen bezorgden over de jaren heen. Het deed allen present deugd die dankbaarheid in groep te kunnen uiten, al was er na het concert toch meteen bij velen de bezorgdheid dat ‘What happens in Gent, stays in Gent’. Deze afficionados weten wat voor goudhaantjes deze ‘familie’ herbergt, maar ver daarbuiten reiken naam en faam niet. Nog niet. ‘Time Of Day’ zou best eens als een, excuus voor de term, game changer kunnen werken. Op basis van wat we tevoren en nu hoorden, zou dat oververdiend zijn.’ De forse opener van deze compilatie, en het hilarische ‘Caravana’, gezongen door de etno-jazz coryfee die nooit zingt (Luiz dus) plus het in zuiderse sferen badende ‘Lowland’s Clay’ (een fijne tegenstelling met het onderwerp, vinden we!) geven een idee van de kwaliteit en de verscheidenheid van ‘Time Of Day’. Nog Belgen: over Warhaus moeten we niet veel kwijt. ‘Iedereen’ weet dat het de band is van Maarten Devoldere, die solo gaat in het sabbatjaar van Balthazar (dat daarna een vierde cd opneemt) Warhaus was één der highlights van het recentste Leffingeleuren. Wij zijn fan. JD Fox is de nom d’artiste van Jan De Vos, drummer bij de Machines en Derek & The Dirt, maar al heel lang solo bezig. Zo heeft hij een paar zeer verdienstelijke Franstalige platen ingezongen. Die kregen precies door die taal bijlange niet de aandacht die ze verdienden. Enkele jaren geleden besloot JD zijn helden te eren. Toen was dat Spooner Oldham, die overigens aan die hommage deelnam. Het was logisch dat de volgende cd zou gewijd zijn aan Spooners ouwe maat Donnie Fritts. Eens te meer is er één nummer waar de legendarische songschrijver, sessie keyboardspeler, producer en ook soloartiest op meedoet. We hopen binnenkort op deze plek een stuk van onze komende recensie te plaatsen. Idem voor Brussels boogie woogie icoon Renaud Patigny, die zopas (31/10) in de Banana Peel Blues Club Ruiselede zijn nieuwe cd ‘Flali In Chicago’ kwam voorstellen, tezamen met zijn uitstekende driekoppige groep Zanzibar, 2.0 dan wel (hij had voorheen als een achtkoppige Zanzibar, die ook al in BP stond) Verslag volgt! Oude helden laten volop van zich spreken in 2016 (misschien mede ‘geïnspireerd’ door het versnelde verdwijnen van de oudere generatie?) We hadden dit jaar al de originele Santana, de Zombies en de Monkees, elk met meer dan verdienstelijk nieuw werk in de lijn van het vroegere. Maar ook The Tragically Hip (ondanks de helaas terminale zanger Gordon Downie, zonder wie TTH niet meer zichzelf kan zijn…) roeren zich nog immer, evenals goeie ouwe Ian Hunter, 77 intussen (na gitarist Mick Ronson in 1993, is hij dit jaar met David Bowie een andere goede vriend van de tijd van Mott The Hoople kwijt… wij allemaal trouwens) Bear’s Den zit aan de gans andere kant van een carrière, een beloftevolle, waar de twee geselecteerde songs uit hun tweede ‘Red Earth & Pouring Rain’ u hopelijk van overtuigen. De Chase Walker Band is een bluesband rond de jonge gitarist die een paar jaar geleden op zeer jeugdige leeftijd allerlei prijzen behaalde. Zijn cd is weinig opvallend, maar out of the blue  staat tussen alle bluestunes deze reggaecover van een song van Toots & The Maytals. Niet groots, deze versie, maar leuk in ons aanbod. Kevin Morby zagen we op Leffingeleuren 2015 en al was de passage op het traditioneel laatste zomerfestival in Leffinge bij Oostende erg last minute en had het trio van Morby grote problemen met bagage die in transit achterbleef, toch gaven de voormalige bassist van Woods en zijn ritmesectie een fijn concert weg. Daar zetten we het volgende over in Rootstime: ‘Voor ons was het een eerste kennismaking, en meteen een goeie. We begrijpen intussen waarom de vakpers het heeft over Kurt Vile en Steve Gunn, terwijl Morby zelf zweert bij Neil Young, Lou Reed en Bob Dylan. Ook de zwaar onderschatte Simon Joyner scoort hoog bij hem, en daar kunnen we ons volledig in vinden. Toch doet hij ons persoonlijk vaker denken aan Stephen Malkmus (dat lichtjes gestoorde, weirde van zijn Pavement periode) en Conor Oberst (Bright Eyes) Het toont dat Kevin Morby niet voor één gat te vangen is, maar dat zijn songs niveau halen. Iets zegt ons dat we onze schade binnen de kortste keren zullen inhalen.’ Zijn sindsdien verschenen ‘Singing Saw’ sluit hierop aan. Over Heidi Talbot hadden we het volgende te zeggen in de teaser voor cd (web)shop Folkcorner Den Appel (Asse): ‘Heidi Talbot werd in haar jeugd in muziek ondergedompeld, niet ongewoon voor een Ierse… Eens 18 gaat ze naar New York. Om te zingen, wat dacht u? Ze wordt na enige tijd lid van het Iers traditionele Cherish The Ladies, een all ladies band met grote reputatie, ook buiten New York. Ze brengt ook onder eigen naam gelauwerde cd’s uit. Nu is er ‘Here We Go 1, 2, 3’, tien songs, acht daarvan zelf (mee)geschreven, opgenomen met een nieuwe band en vele gastmuzikanten in de nieuwe eigen studio (naast haar huis in Schotland) en in een productie van manlief John McCusker. Het werd een plaat vol lyrische ontboezemingen met thema’s die in een gevarieerde stijl een breed veld bestrijken. (…) ‘Here We Go 1, 2, 3’ is balsem voor de ziel. Zelfs als het onderwerp helemaal niet vrolijk is, zoals in ‘A Song For Rose (Will You Remember Me)’, over haar overleden moeder, dan nog is het resultaat eerder troostend en hartverwarmend dan triest. De begeleiding is traditioneel, maar bijzonder geïnspireerd. Talbots glasheldere stem is de kers op de taart. ’Here We Go 1, 2, 3’ mag dan pure, onversneden folk heten, ze zal ongetwijfeld een breed publiek aanspreken.Bat For Lashes lieten we al vaker aan het woord op deze compils. ‘The Bride’ is het vierde album van de echt wel alternatieve rockmuzikante die eigenlijk Natasha Khan heet. In haar band zit een oude bekende van ons, Ben Christophers, wiens ‘Beautiful Demon’ in 1999 in uiterst moeilijke tijden onze compagnon, steun en toeverlaat was. Een maand lang verliet die ons cd-spelertje van toen niet… Laura Mvula (echte naam Laura Douglas), soul zangeres uit Birmingham, mochten we niet vergeten. We zagen ze deze zomer op Cactus Festival. Haar sound mixer, wie dat ook was, maakte er helaas een potje van zodat ze niet helemaal overkwam zoals het hoorde. Haar (ook al tweede) cd ‘The Dreaming Room’ maakt dat voor ons helemaal goed. U krijgt ze beslist nog te horen! Uit ‘Dear’ van Keaton Henson, zijn eerste cd uit 2012, haalden we kortgeleden een fraai nummer. Henson is een bijzondere man: geplaagd door angstaanvallen treedt hij niet vaak op, maar hij is erg verdienstelijk, ook buiten de folkrock, als dichter en visueel artiest met een brede actieradius. U vindt dat vanzelfsprekend allemaal op het web. ‘Alright’ was de gedroomde afronder van ‘SKIN I’. Vermits deze krengen zichzelf samenstellen, hebben we ons daarbij neergelegd. Maar het is wel zo volgens onze bescheiden mening … Op naar ‘SKIN II’! (AL; 01 11 16)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s