THE INFAMOUS ROOTS RIELEMANS FAMILY ORCHESTRA, cd-presentatie ‘Time Of Day’ in bij’ De Vieze Gasten te Gent op zaterdag 1 oktober 2016: ‘Rielemans is een formidabele bundeling van songschrijftalent, instrumentbeheersing en tientallen jaren podiumervaring, en bovenal, hier staan geen vijf individuen, maar één hechte… familie’

Dit artikel vindt u mee gestoffeerd weer op http://www.rootstime.be

De handen op elkaar voor de dubbele cd-presentatie van ‘Time Of Day’, eerste werkstuk van The Infamous Roots Rielemans Family Orchestra. Tweemaal liep de zaal van bij’ De Vieze Gasten vol op vrijdag 30 september en zaterdag 1 oktober. In groeiende, gloeiende bewondering luisterden de fans van de groep (en van zijn individuele leden) naar hun verenigde helden, de gewijde stilte enkel onderbroken door het onvermijdelijke occasionele en niet eens zo gênante meezingen en het warme applaus tussen de nummers. De staande ovatie die we de tweede avond meemaakten, was duidelijk niet alleen bedoeld om de prestatie te loven van het kwintet die avond zelf maar evenzeer om de leden te bedanken voor de vele uren die ze de aanwezigen bezorgden over de jaren heen. Het deed de aanwezigen deugd die dankbaarheid in groep te uiten, al was er na het concert toch meteen bij velen de bezorgdheid dat ‘What happens in Gent, stays in Gent’. Deze afficionados weten wat voor goudhaantjes deze ‘familie’ herbergt, maar ver daarbuiten reiken naam en faam niet. Nog niet. ‘Time Of Day’ zou best eens als een, excuus voor de term, game changer kunnen werken. Op basis van wat we tevoren en nu hoorden, zou dat oververdiend zijn.

Er is nog een hier passende Engelse uitdrukking, één die begint met ‘It’s been a long time coming…’. Dat is wat voor de geest komt als je de lange ontstaansgeschiedenis overschouwt van The Infamous Roots Rielemans Family Orchestra, The Rielemans Family voor de vrienden. Eigenlijk volstaat Rielemans, want de naam wordt nergens betuigd, zo vertelde Eduard Rielemans ons al een hele poos terug. In zijn andere leven heet de man gewoon Nils De Caster, zoals u en ik. Meteen legt dat de wat vreemde situatie bloot waarin Rielemans ons allemaal plaatst: spelen we het spel mee en haken we ons vast aan de mythologie die rond de groep zweeft en hebben we ’t dan over Joseph en Josephine, Hermine, Eduard en Gerardo Rielemans? En lezen we gretig de uitgewerkte eerste aflevering van de ‘officiële biografie’ die sinds enkele dagen op de site (www.rielemans.be) staat? Of spreken we, bijvoorbeeld in reviews, gewoon over Bruno Deneckere en Pascale Michiels, Kathleen Vandenhoudt, Nils De Caster en Luis Márquez en leveren we de familie over aan de scenische illusie die een concert oproept? De tijd zal dat wel uitwijzen. Ons stoort de vers geschapen mythe helemaal niet. En er is in elk geval geen gevaar dat Rielemans de weg op gaat van eerdere muzikale nep-families die vaak van een bedenkelijke soort waren, muzikaal gesproken toch. De Partridge Family is hiervan een ‘goed’ voorbeeld.

Want de kern van de zaak is dat Rielemans een formidabele bundeling is van songschrijftalent (Bruno met zijn string aan hoogwaardige singer-songwriter platen, Kathleen en Pascale alias Billy & Bloomfish), instrumentbeheersing (alle vijf zijn het bollebozen, maar bij uitstek Nils en Luiz) en tientallen jaren podiumervaring, apart, samen in duo of trio, of met totaal andere musici. Met ‘Time Of Day’ schiet het gezelschap uitstekend uit de startblokken (u leest daar meer over elders op deze site), maar Rielemans heeft nog lang niet alle potentieel aangeboord. De leden weten dat beter dan wie ook. Het enthousiasme dat de vijf uitstralen is bewijs van dat vertrouwen in eigen kunnen, maar tevens het gevolg van een interactie die de som van de delen ons inziens snel zal overstijgen: hier staan geen vijf individuen, maar één hechte, heu… familie! Eduard/Nils is bovendien een uitstekend entertainer die het publiek lichtvoetig benadert, met gortdroge en fijnbesnaarde humor. Joseph/Bruno die het klappen van die zweep ook maar al te goed kent, houdt zich dan ook iets meer gedeisd en beperkt zijn inbreng tot de oneliners waar hij patent op heeft. Het is eens iets anders!

Opener ‘Doing It Right’ klinkt in de geschetste context als een programmaverklaring, een manifest, maar dan één dat rockt als de beesten. De toon is gezet. Rielemans, het klinkt als een hondenras, bijt zich vast om niet meer los te laten. Bruno’s zwierige ‘Tell Me Who Gave Her Away’ is al van oudere datum. Het is één van de weinige nummers niet van de plaat afkomstig maar het mag meteen op de opvolger. Vooraf mogen we allemaal een eerste keer zingen, ‘Happy Birthday’ dan nog, want precies vandaag blazen bij’ De Vieze Gasten 15 kaarsjes uit. Die avond zou er met cava getrakteerd worden. Maar het grootste feest gaat wel degelijk door op het podium: Josephine zingt ‘Deep In My Soul’ en al snel is duidelijk dat de zangers op de nummers van de plaat ook dezelfde zijn op de Bühne. Dus zingt Gerardo, gewoonlijk druk in de weer op mondharmonica’s, saxen en etnische fluiten, het meesterlijke ‘Caravana’. Zijn laconieke zang mooi vierstemmig beantwoord door de anderen, is dé verrassing op ‘Time Of Day’. Voor het overige hoor je de stem van de Mexicaan met Indiaanse roots niet, daarvoor moet hij te veel blazen. Van een geslaagde gimmick gesproken. Eén van de hoogtepunten op de cd is ook live een klapper: in ‘The Fire That Burns’ geeft Hermine zich helemaal, in navolging van de titel. Het is net of je Kathleen Vandenhoudt hoort zingen!

Rielemans laat zich ook gelden zonder zang: het instrumentale ‘The Landlord And His Maiden’ is nu al een 2.0 van de plaatversie. Het geeft aan dat Rielemans in een stroomversnelling zit, gevolg van de try-outs over de maanden heen. Het eerste deel sluit af met het sterke ‘The Rest Of My Life’, waarna de bandleden met de hoofse buiging de koffie (of iets sterkers) opzoeken. Het valt op dat er ook nagedacht is over de podiumact, de zin voor detail weet u wel. Het is de zorg die ook de cd typeert: de mixing door Canadees topproducer Malcolm Burn (Emmylou Harris, Patti Smith, Midnight Oil, Patty Griffin…), schitterend artwork door Ilse Heip en Marc Hoflack… De pauze is gelukkig snel voorbij. Je kan ook bezwaarlijk sterker opnieuw beginnen dat met ‘Talking Too Much’, waarbij Hermine de trompet bovenhaalt (dat was heel lang geleden) en de slagzin van die song deels a capella weerklinkt, een straf moment. Ook dat kan dus, al tel je op podium een massa instrumenten (we zijn gestopt met tellen aan 25…) Eduard met viool, mandoline en lap steel (en heel even ook elektrische bas, wat aanleiding geeft tot een geïmproviseerd stuk slapstick), Joseph met akoestische gitaar en af en toe elektrische bas, Josephine op allerlei percussie, banjo ukelele, twee van haar drie Chinese ronde ‘Moon’ gitaren (leden van de ruan familie!), en in het slotnummer op die heerlijk rammelende resonator gitaar, Hermine op akoestische gitaar, één keer de vermelde trompet plus kleine percussie, terwijl Gerardo… nou, de veelarmige Boeddha is ongetwijfeld zijn rolmodel!

De set bouwt ook aardig op. Het laatste stuk bevat het ene prijsnummer na het andere: ‘I’d Do It Again’, ‘Lowlands Clay’, ‘Who’s That Man?’ (met heerlijke Ennio Morricone intro), ‘Sentimental Blue’ (‘Onze grote hit… In 2017’… Dàt is dus zelfrelativering!) en de zinderende afsluiter ‘Life’s Too Short’. Ze getuigen allemaal van de kwaliteit van de songs op ‘Time Of Day’, songs die op naam staan van alle groepsleden gezamenlijk. En van de kwaliteit van de podiumact getuigt dan weer het bisnummer, uitvoering van ‘Deeper Well’, song die één van de parels is aan de kroon van Emmylou Harris. Zij schreef hem samen met topproducer Daniel Lanois en songschrijver uit de eerste divisie David Olney voor haar intussen legendarische ‘Wrecking Ball’ (1995) Rielemans brengt er een lang uitgewerkte, broeierig intense uitvoering van, een anthem met een geweldige spankracht. De zang van Josephine (die dat solo al jaren brengt) draagt de song en de grote Moongitaar (daruan) speelt de instrumentale hoofdrol. Emmylou zou het moeten horen, vinden we…

O ja, die Engelse uitdrukking ‘It’s been a long time coming…’… Normaal gaat die verder met ‘…but it will be a long time gone’. We zijn zo vrij om dat laatste te vervangen door ‘…and it will stay a long time’. Stamvader Roots Rielemans kijkt vanuit den hoge vol fierheid neer op zijn nazaten!

 

Antoine Légat.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s