SILKE en band met de cd-presentatie van Strange (cd én boek) in STAT68 te Aalter op vrijdag 30 september 2016: ‘Zo komt het dat iemand van geen achttien een cd vol pent en inblikt die gerust in de eindejaarslijstjes mag staan en die ze live nog weet te brengen alsof ze een heel leven niets anders gedaan heeft!’

zie ook http://www.rootstime.be

 

Talent uit zich vaak op vroege leeftijd. Zo is Vlaanderen en bloc gevallen voor de zoetgevooisde stem van Emma Bale, brave deerne met een gave stem die goed accordeert met de Milows van dit ondermaanse, daardoor het ideale eerste lief voor de zoon des huizes en daarom vooral sociologisch interessant. Maar er zijn er andere, boeiender zangstemmen, alvast voor de lezers van Rootstime. In een meer blues en roots georiënteerd genre vind je Silke Catteeuw-De Smul, of gewoon Silke. Ze werd zeventien jaar geleden geboren, in april 1999 meer bepaald, als de dochter van Oswin Catteeuw, vaste accordeonist bij Walter De Buck. We kennen haar al lang, van in het concertleven. Want na de dood van haar vader huwde Eddy De Smul haar moeder en die adopteerde Silke. Ed(dy) kennen bluesliefhebbers als de zanger-harpist van Ed And The Gators. (cd ‘Rock With Ed And The Gators’) Hij is ook lid van James Hinkle & The Transtlantics, Amerikaans-Belgische blues- en rootsband nu eens aan deze, dan weer aan gene zijde van de grote plas. Ed is ook te gast bij tal van optredens van bluesacts van allerlei pluimage, overal waar ze zijn stem of harp van doen hebben. Silke zingt bovendien vaak samen met Ed. Geen wonder dat Silke hier lering uit trok.

Thuis werd kleine Silke gestimuleerd om zich aan allerlei vormen van expressie te zetten. Muziek leek daar maar zijdelings bij te horen. Klarinet en slagwerk interesseerden haar slechts korte tijd. Al speelde pa gitaar, hij kon er haar lange tijd niet toe bewegen hem hierin te volgen. De tekenacademie opende de weg voor studies beeldende architecturale kunsten vanaf het derde middelbaar. En die gitaar kwam er via een omweg toch, dankzij een tante. Wat snel bleek en wat we ook al gehoord hadden, was dat Silke een bijzondere stem rijk is, helder, flexibel, toonvast met behoorlijk groot bereik, een stem waar ze echt nog alle kanten mee uit kan. Belangrijk is de eerlijkheid: de expressie klopt met de emotie die ze wil vertolken. Ze besloot ‘Strange’ te maken, een cd met eigen songs. Ze had een uitgekiend plan: dit debuut zou het eindwerk worden voor het zesde jaar van de kunstacademie van Brugge. Elke song zou ze illustreren met een linosnede en die zou ze bundelen in een boek op groot formaat. Muzikanten om haar te begeleiden? Die moest ze niet ver zoeken: naar vader Ed ook bvb. bassist Stefan Boret, lid van de Transatlantics, en nog een oude bekende, de Brit Gerald Thomas ‘G.T.’ Moore.

Die kennen we hier van G.T. Moore & The Reggae Guitars maar de man werkte met heel veel schoon volk als Jimmy Cliff, Lee ‘Scratch’ Perry, Joan Baez, Thin Lizzy, Johnny Nash, enzovoort. We zagen hem niet eens zo lang geleden nog eens in dit STAT68 in Aalter met o.a. James Lascelles. Koken kost geld en ondernemende Silke broedde op een middel om aan de nodige fondsen te raken voor zo’n duur project. Tegenwoordig doet men dat via crowdfunding: een clevere deal met de kandidaat-sponsors zorgde ervoor dat er een vrij omvangrijk deel van de kosten gedrukt werd. Zo kregen we enkele maanden geleden een promo-cd binnen, waarbij de zang en de begeleiding positief opvielen (geen verrassing dus), maar ook de tien eigen songs. Of de professionelen rond haar al dan niet mee gesleuteld hebben aan de afwerking van de songs (dat is niet verboden!), vast staat dat de teksten bij uitstek haar leefwereld reflecteren en dat ze verwoord zijn in deftig Engels, maar klaarblijkelijk op haar niveau. Zonder dat Silke nu meteen onvergetelijke lyrische toppen scheert (dat komt nog als ze zo verder doet…), de songs stààn er. De oudste schreef ze toen ze amper veertien was. Naast persoonlijke onderwerpen behandelen ze problemen die haar courante leefwereld overstijgen.  Na een paar beluisteringen laat ‘Strange’ je niet meer los. En gans aan het einde heeft Silke nog een complete verrassing in petto, ook iets wat ze zelf bedacht (maar dat vertellen we u lekker niet) Zo komt het dat iemand van geen achttien een cd vol pent en inblikt die gerust in de eindejaarslijstjes mag staan!

Tijd voor de cd-presentatie, waar we uiteraard naar uitkeken! We hadden veel volk verwacht, want het gaat om lokaal bekend en bemind volk. Maar dat STAT68 zo zou uitpuilen, ‘Als nooit tevoren’ getuigde de eigenaar, hadden we niet kunnen bevroeden. Als gewillige sardientjes lieten de aanwezigen het niet aan hun hart komen en de ambiancemeter sloeg tilt zodra verscheen Silke op podium verscheen met haar akoestische gitaar (op de cd speelt ze wel meer instrumenten!) Links Ed met mandoline en ook de harp zou hij nog opdiepen. Achter Silke gezeten, G.T. Moore, speciaal voor dit éne concert van Reading (UK) overgekomen! G.T. speelde allerlei percussie maar het waren zijn interventies op tin whistle die memorabel waren: dat dompelde de zaal telkens weer in een haast Ierse melancholische atmosfeer, fijn tegengewicht tegen rock, blues en alt.country van Silkes songs.  Rechts de ritmesectie met Stefan Boret op de (soms gestreken) contrabas en Johan Guidée op drums. Johan is een monument in de Belgische blues: hij was en is sinds jaar en dag lid van Hideaway en je kon en kan hem vinden met vele binnenlandse bands (o.a. Ed And The Gators en de Banana Peel Blues Band) en vaak ook met buitenlandse bluesbands als die hier op tournee zijn. Af en toe gaat hij met die mensen ook op stap doorheen de Europese bluesscene. We denken dan bvb. aan zijn werk bij Dana Gillespie. Met zo’n muzikanten is het makkelijk werken, denk je dan, en dat klopte ook: deze mensen speelden, zoals we dat van hen gewoon zijn, ook nu de pannen van het dak.

Maar het draaide wel degelijk om Silke en de ster van de avond liet zich niet pramen: ze zong zich door het repertoire van ‘Strange’ alsof ze nooit iets anders heeft gedaan (eigenlijk is dat ook zo…), technisch vaardig, doorleefd en met een lef die zeldzaam is voor iemand van die leeftijd. Het stond een beetje in contrast met de bindteksten: dan werd ze af en toe weer het schuchtere meisje dat zich haast excuseert omdat ze daar staat. Hier kan en moet ze beslist wat meer zekerheid etaleren. Dat ze een stuk assertiever zou worden, zou heus niemand als pretentie of arrogantie aanzien. Het zou wel haar uitleg een stuk duidelijker maken. We denken daarbij o.a. aan de presentatie van de originele prenten. Tijdens elke song werd immers de bijpassende prent op een ‘ezel’ geplaatst (een volgende maal kan dat misschien met een projectie, zodat iedereen ze kan zien tijdens de uitvoering van het bewuste lied?) De gebundelde tekeningen kan je trouwens mee naar huis nemen, want ze werden afgedrukt in een boek van groot formaat, dat Silke naast de cd te koop aanbiedt. Ook op dit vlak is ‘Strange’ een zo niet innoverend dan toch hoogst origineel project.

Op toneel werkt de grote variatie van de songs van ‘Strange’ perfect. Het is moeilijk om uit het eerste deel hoogtepunten te lichten, want de liederen charmeren keer op keer. Opener ‘The Dark Of The Evil’ (met G.T. in een glansrol), titelsong ‘Strange’, het stevig rockende ‘Coma’, ‘Duct Tape’ (‘Je kan véél met tape herstellen, ook dingen waar je dat niet van dacht… maar sommige dingen kan je daarmee niet repareren’, zo ongeveer klonk de wijze introductie), allemaal uitstekend werk. Een hoogtepunt vonden we echter ‘Where Do I Belong?’, een lied over de bootvluchtelingen, waarin Silke de doorsnee ideeën van vele leeftijdsgenoten hierover ver overstijgt. Een zacht ritme; wiegend als een hulpeloos gammel bootje op de Middellandse Zee, onderstreept de prachtige tekst die een grote inleving verraadt met de situatie van de vluchtende medemens. G.T. bekroont het met een fluitsolo die tranen doet opwellen. Vreemd genoeg excuseert Silke zich achteraf voor de ‘lange’ tekst, terwijl deze song (hemels ondanks het trieste onderwerp) voor ons gerust nog veel langer mocht duren.

Ook indicatief is de keuze van de covers en de manier waarop ze die brengt: in dit eerste deel is dat tweemaal goed raak. ‘Wayfaring Stranger’ (wellicht van de vroege 19e eeuw) kent ze zoals velen van de soundtrack van ‘The Broken Circle Breakdown’. Het eerste deel eindigt ze met het bijzonder opgewekte ‘Paradise’ van de mijlpaal die de eerste, eponieme LP van John Prine was (1970) Die begrijpelijkerwijs veel gecoverde song bezorgt iedereen een glimlach van hier tot ginder… tot je de tekst eens bekijkt, want die milieubewuste deun gaat over de rampzalige manier van kolenwinning in het stadje Paradise in Muhlenberg County, Kentucky… Het tweede deel zet al even uitgelaten in met een ander hoogtepunt van ‘Strange’, het naar verluidt voor oma geschreven, aanstekelijke ‘Smile’. ‘Feed The Birds’ uit… ‘Mary Poppins’, de Walt Disney muzikale film uit 1964, lijkt een rare keuze, maar het is nu eenmaal een leuke klassieker. In ‘I Wish I Was Your Harp’ haalt Ed de smoelschuif boven, tot groot jolijt van eenieder. Silke gooit er haar mooiste ‘wow wow’s tegenaan… Waar blijft ze het halen? Het erg bluesy ‘Wild Flower’, één der laatst gepende songs van de plaat, is een highlight in dat tweede deel en tevens de afsluiter. Volgen nog drie bissen. Omdat ze al de hele cd hebben gespeeld, brengt het gezelschap twee Nederlandstalige songs die Silke kort geleden schreef. Die kunnen dankzij hun melodische kracht en thematiek (‘Mijn dubbele ik’) overtuigen, maar aan de teksten moet ze beslist nog (hard) werken. De avond rondt ze af met een herneming van ‘Smile’, dat precies bewerkstelligt wat de titel zegt.

Als jaren later 5000 mensen beweren dat ze er die avond bij waren, dan zal het ‘A Star is born’, dat we naderhand her en der te horen kregen aan de bar van STAT68, bewaarheid zijn geworden. Maar da’s voorlopig nog koffiedikkijken. Hier en nu is er ‘Strange’, zowel de cd als het al even fraaie boek, en daar zijn we nog lang zoet mee…

 

Antoine Légat.

P.S. Er is nog piepjong talent onderweg. We denken aan Liv Bastiaens, 16, singer-songwriter uit Wijnegem. Al sinds 2014 staat ze in de belangstelling. Ze is begiftigd met een prachtige stem, speelt viool, piano en akoestische gitaar en treedt solo op of met akoestische band. Naast boeiend eigen werk, brengt ze ijzersterke uitvoeringen van andermans songs. Te volgen!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s