Heidi TALBOT, Here We Go 1, 2, 3: ‘Er is geen enkele song waar je van denkt dat ie hier niet thuishoort op deze relaxte, hartverwarmende en geïnspireerde pure folkplaat’

zie ook http://www.folkroddels.be

Heidi Talbot is geen onbekende bij de iets meer doorwinterde folkliefhebber. De Ierse (uit Kill, County Kildare) draait al even mee. We trappen open deuren in als we zeggen dat Heidi in haar jeugd in de muziek gedompeld werd…wie niet op het groene eiland? Als ze 18 is, op het einde van vorig millennium, besluit Heidi naar New York te gaan, wat meteen het volgende verklaart: ze is tussen 2002 en 2007 lid van Cherish The Ladies, de al lang bestaande (sinds 1985), gereputeerde Iers traditionele folkband uit New York, geleid door fluitiste Joanie Madden. Met de band trad Heidi zelfs op in het Witte Huis. Het belette Talbot niet parallel hiermee platen onder eigen naam uit te brengen. Voeg daar de diverse vormen van medewerking aan toe, studio en live (o.a. met Philip Selway, drummer van Radiohead, en Eddi Reader) plus een trio met John McCusker (haar echtgenoot met wie ze in Schotland woont) en Boo Hewerdine, en je hebt meteen een totaalbeeld van haar muzikale activiteiten. Dat ze gewaardeerd wordt, mag blijken uit haar vorige cd ‘Angels Without Wings’ (2013) want onder de gasten op dit album vinden we Mark Knopfler, Keltische folkzangeres par excellence Julie Fowlis, Jerry Douglas, Tim O’Brien en andere belangwekkende namen.

Nu is er ‘Here We Go 1, 2, 3’, tien songs, acht daarvan zelf geschreven (alleen of samen mèt), opgenomen in de nieuwe eigen studio in een productie van John McCusker en met de medewerking van onder velen de al vermelde Boo Hewerdine, zanger Adam Holmes (die ‘Time To Rest’ schreef), Duke Special (met wie ze ‘Chelsea Piers’ pende, ‘met de Pogues als inspiratie’, stelt ze zelf) en Louis Abbott (die indruk maakte op Leffingeleuren 2015 met zijn band Admiral Fallow; Abbott is co-auteur van ‘The Year That I Was Born’) De cd titel verwijst naar verluidt naar de sprongen die ze op dit album maakt, zowel stilistisch als in de tijd, maar ook geografisch (de twee kanten van de oceaan), wat meteen inhoudt dat ze de persoonlijke toer op gaat. Daar past als een handschoen ook de keuze in van ‘Motherland’ van Natalie Merchant, een monument van een song en een niet mis te begrijpen statement van iemand die het eigen land ooit voor langere tijd verliet.

Alles nieuw’, zegt Talbot en inderdaad, niet alleen de studio naast hun huis is nieuw, maar er kwam ook een nieuwe band en het echtpaar heeft nu ook zijn eigen label. ‘Here We Go 1, 2, 3’ is ondanks die veranderingen een evenwichtige en relaxte plaat geworden. Je voelt dat de cd het resultaat is van een lange incubatietijd. Het was een periode waarin de muziek aan de kant werd geschoven en de familie weer iets groter werd met een tweede kindje, maar zo’n sabbatical helpt om de batterijen op te laden. Het verklaart allicht ook waarom de cd ten slotte zeer snel werd opgenomen: Heidi en het hele team wisten nog voor de opname perfect waar ze heen wilden. De hele plaat is balsem voor de ziel. Zelfs als het onderwerp helemaal niet vrolijk is, zoals in ‘A Song For Rose (Will You Remember Me)’ over de ziekte en de toen nakende dood van haar moeder, dan nog is het resultaat eerder troostend en hartverwarmend dan somber en droef. Talbots glasheldere stem die iets eeuwig kinderlijk heeft, zit daar voor veel tussen. De begeleiding is traditioneel, maar geïnspireerd: het sobere maar o zo verfijnde ‘The Willow Tree’ is exemplarisch voor die aanpak.

De songs krijgen een doorleefde uitvoering. Het verdriet in ‘Tell Me Do You Ever Think Of Me’ klinkt zo geloofwaardig dat je er zeker van bent dat het verwijst naar iets wat ooit echt gebeurd is. Er is geen enkele song waar je van denkt dat ie hier niet thuishoort. Omgekeerd: neem er één song uit en je krijgt het gevoel dat het geheel onaf is. Het titelnummer, het zwierige ‘Time To Rest’, het in eigen verleden delvende ‘The Year That I Was Born’, ‘Chelsea Piers’ (wat een meeslepend lied…) en ‘Stranger To Me’, het zacht walsende slotakkoord met zijn grenzeloze weemoed, ze dingen alle naar de gunst van de luisteraar. Here We Go 1, 2, 3’ mag dan pure, onversneden folk heten, ze zal ongetwijfeld ook andere melomanen aanspreken.

 

Antoine Légat

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s