DUO MONTANARO/CAVEZ in Arscene te Hansbeke op zaterdag 10 september 2016: ‘Sophie Cavez & Baltazar Montanaro stralen magie uit met hun sprankelende muzikale interactie, maar ook met hun enthousiasme en passie, hun aanstekelijke goed humeur’

zie zowel Rootstime als Folkroddels

Voor het overgrote deel van de folkfans trappen we vermoedelijk open deuren in als we stellen dat Sophie Cavez en Baltazar Montanaro een erg mooie samenwerking hebben lopen met wat ze voortaan het Duo Montanaro/Cavez noemen, al grapte Montanaro aan het begin van het Hansbeekse concert dat we ons konden verwachten aan een optreden van het ‘Duo Sophie’, mogelijk omdat de band op flyers was aangekondigd als Duo Baltazar. Zowel op geluidsdrager (‘Sophie Cavez & Baltazar Montanaro’ uit 2010 en ‘Escales’ uit 2012) als op de podia hebben ze ons gewoon gemaakt aan hun verfijnde en fraai uitgewerkte potion magique van muziekvormen die je zou kunnen bestempelen als ‘folky kamermuziek’ (we claimen geen originaliteit in deze) De tovertroeven van het duo zijn legio.

Waalse Sophie is volledig autodidact op het diatonisch accordeon, een fonkelende Castagnari: wat ze kan, heeft ze verworven door veel te spelen, o.a. met haar eigen trio KV Express. We leerde haar lang geleden kennen bij het kwartet Dazibao, maar ze speelde onder veel meer (in elk geval veel te veel om op te sommen) ook bij Urban Trad en het ‘quattuor à boutonsKnopf Quartet. Ze is vaak ook een graag geziene gastmuzikante (zo speelt ze wanneer mogelijk… elektrische bas bij Le Grand Bateau, Frans chanson, van toetsenman Yves Meerschaert), schoolprogramma’s zijn haar niet vreemd en ze is op de koop toe lesgeefster. Het feit dat ze zelf geen formele les volgde, draagt bij tot een heel eigen, onbevangen benadering, in een poëtisch en vrijgevochten duo onmiskenbaar een voordeel. In Gent heeft ze een optrekje en het is daar dat ze Baltazar tegen het lijf liep. Na een concert vroeg hij haar of ze eens samen wilden spelen. ‘Il avait une bonne tête’ vond Sophie en van het een kwam het ander. Eén sessie bij Sophie thuis en het duo was geboren.

Fransman Baltazar Montanaro van zijn kant heeft – beslist belangwekkend om de man artistiek te begrijpen – Occitaanse wortels (Occitanië is in feite het hele zuiden van Frankrijk, onder de lijn Bordeaux-Clermont Ferrand-Briançon, waar ooit de Langue d’Oc werd gesproken en nu het Occitaans; hij komt meerbepaald uit een klein dorpje in de Vars) via zijn (beroemde) vader. Aan moederszijde vallen de Hongaarse roots op, wat zijn vioolstijl uitdrukkelijk heeft beïnvloed, maar niet bepaald. Integendeel: de man zet zijn ongelofelijk technische kunnen (denk zigeuner) in om de wereld van de viool te verkennen: geen stijl of invalshoek, of Baltazar heeft die verkend en ‘geapprivoiseerd’! Schalks, speels en spontaan gaat hij ook zijn publiek te lijf. Ervaring heeft hij te koop: we zouden de diverse formaties waar hij in bijdroeg niet te eten willen geven. ZEF, Habakuk, The Red Rum Orchestra en Dans les Cordes horen bij de meer bekende. Er kwamen ook soloconcerten met geïmproviseerde muziek. Ondanks zijn drukke activiteiten vindt Baltazar nog de tijd om gedichten te schrijven en hij tekende ook twee uitgegeven strips. In hem vinden kunnen schelmse humor en poëtische vlucht het goed met elkaar vinden.

In duo valt de gretigheid op, de intense ‘goesting’ om samen te musiceren, dan wel in volledige vrijheid in de benadering, wat mogelijk is omdat ze allebei kunnen terugvallen op hun schier onbeperkte background. Live is er dan ook ruim plaats voor de inspiratie van het moment, de improvisatie, iets wat ze ook in de studio tot uitdrukking wilden brengen. Dat hoor je op hun langverwachte derde plaat, toepasselijk ‘Le 3eme temps’ geheten (2015) Het is het repertoire van die cd die het hart vormde van hun concert in Arscene, voor deze zowel hoofse als dartele muziek een ideale omgeving. De luisteraar zit als het ware op schoot bij de muzikanten en je kan in deze prima akoestische omstandigheden elke nuance horen en savoureren.

Het heeft niet veel zin gedetailleerd in te gaan op de setlist en de uitvoering: volgende maal zijn die weer heel anders! Vroeg in de set kregen we het elegante ‘Gaspacho’, geschreven, zo zegt Montanaro stout, ‘voor een jongeman waar Sophie verliefd op was’ in zijn eigen charmante en ontwapenende versie van het Nederlands. Schitterende melodieën die hun inspiratie vinden in Transsylvanië en Estland (een al bij al behoorlijk vrolijk begrafenislied) volgen, alsook een verrassend funky stuk gepend voor de trouw van een vriendin. Het is al het achtste nummer als Baltazar de intrigerende ‘grote viool’ van het tafeltje neemt voor een lied van Bretoense accordeonist Yannick Martin. Nee, het is geen altviool, maar een vijfsnarige baritonviool. Ze dwingt respect af want ‘Er zijn er maar elf in de hele wereld’, zegt Baltazar. Nog op deze uit de kluiten gewassen viool volgt ‘Kaks Kirikut’, een verwijzing naar een eilandje in de Baltische Zee ‘met vijftig mensen…en twee kerken’. Is de muziek geheel instrumentaal, dan zijn de commentaren om duimen en vingers af te likken.

Ook na de pauze komen er nog twee liederen met die prachtige bariton: een stuk uit Macedonië met typerend een melancholische intro en een uitgelaten slot. Een nummer uit Quebec (Québec voor hen) voert naar ‘een Bretoens lied…maar het klinkt Macedonisch’. Een ragfijne wals op de viool is aanleiding voor een Hongaarse suite. Het blijft allemaal even mooi, bezield, charmant en inpalmend. Onze bewondering voor deze twee raspaarden blijft groeien… Een uitgebreid dankwoord aan Arscene geeft aan dat we het (ongewilde!) einde naderen (we zijn intussen écht curieus wat er zo fantastisch is aan het eten van de vrouw des huizes, want concert na concert putten de artiesten zich uit in lof voor het magische voedsel dat ze voorgeschoteld krijgen! Daar moeten we in het kader van onderzoeksjournalistiek toch eens het fijne van vernemen…) De ‘Polska de Bonnes’ is een fijn slotakkoord, dat alles nog eens samenvat wat de twee te bieden hebben. In de bissen hanteert Baltazar de viool als percussie, nadat hij er eerder op speelde als op een gitaar: ’s mans repertoire lijkt onuitputtelijk.

We beseffen maar al te goed dat onze magere commentaren bitter weinig van de magie weergeven die Sophie Cavez & Baltazar Montanaro uitstralen met hun sprankelende muzikale interactie, maar ook met hun enthousiasme en passie, hun aanstekelijke goed humeur en levendigheid. Dit is dan ook een warme oproep om Duo Montanaro/Cavez te gaan bekijken en beluisteren: duo’s als het hunne lopen niet dik.

 

Antoine Légat.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s