Commentaren bij ‘FREE’

FREE. 1/ Fool To Your Crown (Sivert HØYEM, cd Lioness) 2/ Gradually (Ben WATT, cd Dream Fever) 3/ Mighty River (MISSISSIPPI BIGFOOT, cd Population Unknown) 4/ Diamond Days (LONELY THE BRAVE, cd Things Will Matter) 5/ Gone (Bart DE WIN, cd Easy To See) 6/ I Want You (PHOSPORESCENT, cd Blonde On Blonde Revisited – MOJO presents Bob Dylan’s Classic 1966 Album Covered) 7/ Vietnam (Leyla McCALLA, cd A Day For The Hunter, A Day For The Prey)  8/ The River Of Hades (Sivert HØYEM) 9/ Woman’s Company (Ben WATT) 10/ I’m Set Free (Brian ENO, cd The Ship) 11/ Wait In The Car ( LONELY THE BRAVE) 12/ Pirate Dial (M. WARD, cd More Rain) 13/ One Hundred Regrets Avenue (Daniel ROMANO, cd Mosey) 14/ Amuse A Muse (Josephine FOSTER, cd I’m A Dreamer) 15/ Faces Of My Friends (Ben WATT) 16/ You Did (MISSISSIPPI BIGFOOT) 17/ More Than A Woman (Gregory PORTER, cd Take Me To The Alley) 18/ Silences (Sivert HØYEM) – Het grootse gebaar, dat is ‘FREE’. Dat kan zich muzikaal uiten, zoals in de songs van Sivert Høyem, de zanger van het in 1995 opgerichte en immens populaire Noorse Madrugada, helaas gestopt na de ontijdige dood van gitarist Robert Burås in 2007, 31 jaar jong, op het toppunt van zijn creativiteit (hij was ook een uitmuntend songschrijver) Ook de zesde soloplaat van Sivert staat bol van de groots aangezette songs, zonder dat het over de top gaat. Als u in de laatste song ‘Silences’ een gitaar à la Angelo Badalamenti (muziek van ‘Twin Peaks’!) hoort, is dat geen toeval, geloven we. We hebben fel moeten snoeien om het aantal tot drie te beperken. ‘Sleepwalking Man’ en ‘It Belongs To Me’ hebben we uit welvoeglijkheid moeten opofferen.

Nog muzikale pump and circumstance krijgen we met Lonely The Brave, zeker in het prachtige ‘Diamond Days’. Dat de zang van David Jakes nogal weg heeft van Eddie Vedder, draagt bij tot het stoere karakter van ‘Diamond Days’. ‘Wait In The Car’ is een stuk desolater maar behoudt die prangende ondertoon. In elk geval is ‘Things Will Matter’ één van de opvallendste langspelers van de eerste helft van 2016.

Het kan ook grandeur zijn van een karikaturale aard, zoals het grappige ‘Amuse A Muse’ van Josephine Foster, dat tot de voorlaatste seconde op ‘STAR’ terecht zou komen, maar hier veel beter past.

Er zijn ook songs die inhoudelijk zwaar (door)wegen, zoals ‘I Want You’: was een song ooit prangender? Hij is hierin o.i. enkel geëvenaard door… ‘I Want You’ van Elvis Costello. Het Engelse blad MOJO liet n.a.v. 50 jaar ‘Blonde On Blonde’ van Bob Dylan die plaat herboren worden via versies door anderen (dan wel nieuwe covers want van elke song op die dubbel LP kan je als een halve eeuw ettelijke covers vinden!) Phosphorescent (de alias van indie singer-songwriter Matthew Houck, die tegenwoordig in New York woont) geeft de song een gans andere teneur. ‘I Want You’ klinkt plots bijna lieflijk, wat eigenlijk de grandeur van deze verklaring nog eens onderstreept, één groots oxymoron… We konden het volume van de song op de compilatie bijregelen, maar we hebben dat bewust niet gedaan. De stilte draagt bij tot de schreeuw.

In zekere zin kan je dat ook stellen bij ‘More Than A Woman’ van Gregory Porter: o zo gemoedelijk van toon, met een zoemende intro van Porter (doet denken aan ‘Eyes On The Rabbit’ van de grote Melvin Van Peebles…), maar wat een straffe liefdesverklaring!

Helemaal geen liefdesverklaring is dan weer ‘Gone’ van Nederlander Bart De Win, die we leerden kennen als de begeleider en toetsenman van Birds Of Chicago (het concert in N9 leerde ons Bart kennen) Hoewel… Je kan de song zien als een déclaration d’amour aan zijn jeugd, want de song roept zeer autobiografische herinneringen op. Grandeur in het piepkleine en… onherroepelijk vergane. Het komt van ‘Easy To See’ (2012), cd die hij maakte met zijn band The Simple Life (genoemd naar zijn eerste cd onder eigen vlag, uit 2009) en guests. Dat betekende onder meer de steun van mensen met wie hij over de jaren samenwerkte, maar ook overzeese vrienden we vinden o.a. BJ Baartmans (tevens producer, technicus, mixer – BJ is de laatste compilaties een vaste klant geworden, zo lijkt het), Rinus Raaijmakers, echtgenote Arianne Knegt (die meeschreef aan de titelsong; de rest is allemaal van Bart zelf), de in Nederland vertoevende Iain Matthews, Walt Wilkins, Allison Russell (Birds Of Chicago) Bijzonder is, vooral in ‘Gone’, de inbreng van Gilad Atzmon, Britse jazz saxofonist geboren in Israël, druk bezet muzikant, zeer gerespecteerd in Britse jazzkringen en… zeer omstreden als activist. Zijn solo heeft iets van wat Branford Marsalis op de platen van Sting wist op te roepen… Als u ’t ons vraagt, past de solo als een fluwelen handschoen bij de fraaie tekst van deze vertederende mijmering. Overigens is ‘Gone’ lange niet de enige knappe song van ‘Easy To See’.

De tweede cd van celliste Leyla McCalla, ooit lid van Carolina Chocolate Drops, van Haïtiaanse afkomst, geboren in New York en levend in New Orleans, peilt nog meer naar die roots en bevat naast haar Engelse songs ook liedjes in Frans en Haïtiaans Creools. Zij vallen het meest op en zijn in de meerderheid. Ze klinken als een frisse wind door de ‘Americana’. Toch kozen we van deze vrij levendige plaat de ballad ‘Vietnam’. We hoeven niet te zeggen dat ook hier het onderwerp zwaarwichtig is… Het toont een heel andere zijde van getalenteerde McCalla.

Ben Watt kennen we nog van duo Everything But The Girl (EBTG) (kent u de zangeres nog? Tracey Thorn!), dat hij 2000 on hold zette. Watts eerste soloplaat dateert al van 1983. In 2014 was er de verre opvolger ‘Hendra’ en dit jaar ‘Fever Dream’. Die cd is nu al voor velen één der platen van dit jaar. De drie tracks hier bewijzen dit overtuigend. Vooral ‘Woman’s Company’ past in de hier geschetste context: de kreet ‘You’re the one that I want’ is zo indringend en overrompelend en… ja, dat komt in de buurt van de intensiteit van ‘I Want You’…

Ward kwam al aan de beurt op ‘STAR’, maar ‘Pirate Dial’ past hier gegoten als kleine song als opstap naar de pièce de résistance uit de nieuwe cd ‘Mosey’ van Canadese kameleon Daniel Romano. Die is plots van zijn nochtans succesvolle country stijl afgestapt (hij vindt het zelf een eng wereldje…) en zit weer in indie rock modus. Live brengt hij een wat ongemakkelijke mix van de twee. Maar hij schrijft in alle stijlen sterke liedjes. Tijdens zijn concert in DOK Gent (org. Democrazy) op donderdag 2 juni greep hij ons naar de keel met dit ‘intermezzo’, ‘One Hundred Regrets Avenue‘, een ballad die Tom Waits niet zou misstaan, volledig in tune met de hier vooropgestelde grandeur (of is het profondeur).

Net als bij David Jakes bij Lonely The Brave, beschikt Mississippi Bigfoot (Band), rootsband uit Memphis, over iemand met een bijzondere stem. Christina ‘Stina’ Vierra (de naam wijst op Portugese voorouders) is dan klein van gestalte, ze heeft een stem als een klok, en tonnen présence. Op een recente uitgebreide Eurotoer van de groep, geleid door drummer Doug McMinn (die hier al vaak was met o.a. de Reba Russell Band en zoon is van Papa Don McMinn), kwam ze dat uitgebreid demonstreren. We zagen de band zowaar drie maal: fijne lieden! Misschien is ‘You Did’ voor sommigen onder u een beetje van het goeie te veel, maar je hoort dat ze de woede en ontgoocheling rauw en onbehouwen meent, en niet speelt. In ‘Mighty River’ gebruikt ze haar strot geheel op zijn ‘mississippies’: wij zijn gèk op die nummer, southern rock op zijn best… Die ukelele!  Ook van Stina trouwens…

De oude garde moest toch ook nog eens aan bod komen, zeker nu enkele fijne vertegenwoordigers zich van hun beste zijde laten horen. Voor Wire en hun nieuwe ‘Nocturnal Koreans’ konden we geen plaats inruimen. Uitstekende cd (er zit echt geen sleet op Colin Newman, Graham Lewis et les autres), maar niet in de gepaste omgeving. Die plaat komt zeker nog aan bod…Anders zit het met Brian Eno, die één van zijn maatjes, David Bowie, finaal kwijt is helaas, maar met ‘The Ship’ toch weer knap werk levert. Je moet wel drie nummers Enotronics doorwaden (voor sommigen als wij een ongelofelijke trip, voor velen moeilijk te begrijpen klanken) vooraleer je uitkomt bij ‘I’m Set Free’, dat, u hebt dat goed, de titel voor de cd heeft geleverd. We zijn geneigd om dit nummer het hoogtepunt te betitelen van de hele ‘FREE’. Wie ‘I’m Set Free’ één keer gehoord heeft, begrijpt onze boude stelling. Als ze in de hemel muziek maken, dan klinkt het wellicht zo. Dank Brian, voor zoveel pure… grandeur! (AL; 23 06 16; 78’25’’)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s