Tom VANSTIPHOUT in de kapel van Rosario te Bever op 14 mei 2016: ‘Tom Vanstiphout is niet zomaar de ‘sidekick’ van artiesten die commercieel zwaarder wegen, al zal hij de functie van begeleider, producer en songleverancier beslist met verve blijven bekleden, maar is een solist en een frontman met wie men terdege rekening moet houden, auteur van vier hondsfraaie platen en live een belevenis’

Dit vindt u ook op http://www.rootstime.be

 

Tom Vanstiphout live meemaken is een boeiende en stijlvolle manier om een zaterdagavond door te brengen, al is dat misschien nog steeds een iets te goed bewaard geheim. Als het bovendien kan in een schitterend kader als dat van Rosario, dan kan je jezelf enkel maar gelukkig prijzen. In een voormalig klooster in de dorpskern van Bever is gastenverblijf (B&B) Rosario gevestigd. Bever ligt in Vlaams-Brabant, tussen de Vlaamse Ardennen en het Pajottenland in, en combineert de schoonheid van beide. Je waant je in een zuiders dorp, zeker bij zomers weer. Rosario is niet zomaar een plek om te verpozen of te onthaasten, al is dat laatste perfect mogelijk binnen de voormalige kloostermuren waar het groen je van alle kanten tegemoet komt. De keuken is (minstens 90%) biologisch… en lekker, naar we ondervonden. In combinatie met een optreden zorgt dat voor een avondvullende ervaring. De oude kapel werd verzorgd ingericht voor concerten zonder dat het sacrale gevoel verdwenen is. De prachtige akoestiek maakt ze geschikt voor akoestische optredens.

 

Dichter bij de kerk is er een extra logeerruimte, Hotel Surplace, met poëzie als centraal gegeven. De bibliotheek met zitruimte is er al, omlijst met selecte gedichten, en een kleine zaal is in volle inrichting. Hier kunnen later lezingen plaatsgrijpen of intieme concerten doorgang vinden. In de ‘kapel’ grepen tot hiertoe vooral klassieke optredens plaats. Maar bio-ambassadeur Johan Vriens, die de programmatie verzorgt, geeft sinds enige tijd ook andere muziekvormen een forum. Zo kwam Raymond van het Groenewoud begin mei langs, een passage waar de aanwezigen niet over uitgepraat raakten, zoals we ondervonden toen we spraken met gasten van de B&B. En de dag na Tom Vanstiphout was Wannes Cappelle er solo. Op 25 juni is Paper Wings. Dat is een samengaan van enkele gelijkgestemde zielen, Bram Vanparys en Cleo Janse van Bony King met Gertjan Van Hellemont alias Douglas Firs. Zij brengen versies brengen van fijne maar enigszins onverwachte songs van Neil Young, Jackson Browne, Bonnie Raitt en andere groten uit de Americana.

 

Tom Vanstiphout dus, geen blinde vlek meer in ons muzieklandschap, al was het werk van lange adem. Stilaan groeiden bewondering en respect voor zijn kunnen. Er is vanzelfsprekend zijn gitaarwerk bij Clouseau, Yasmine, Jan Leyers/Soulsister, Kommil Foo, Neeka en Milow, om maar die te citeren. Maar er is ook zijn werk als producer, o.a. voor Piet Van den Heuvel en Amaryllis Temmerman. Hij beschikt trouwens over een eigen studio. Zijn solowerk is misschien nog niet zo bekend als je zou hopen en verwachten. Want Tom is niet alleen een bolleboos op gitaren, hij is ook begiftigd met een aangenaam stemgeluid en schrijft uitstekende songs, ook voor anderen (o.a. voor Buurman, in het Nederlands dan nog) Vier Engelstalige soloplaten getuigen van zijn kunnen. Na het ingetogen ‘Motion’, een regelrechte openbaring toen die in 2005 verscheen, volgde het meer up tempo ‘Working Man’ (2009), verder ‘Little Beam of Light’ (2013) en in 2015 was er tenslotte ‘Playing Guitar Helps’. Die laatste zou hij in Rosario zo goed als integraal presenteren, op twee songs na. Daartussen nog een paar andere nummers, waaronder een handvol uit ‘Little Beam of Light’ en een paar opvallende nummers van iemand anders, zoals ‘Fire’ van Bruce Springsteen als eerste bisnummer. De verklaring voor deze keuze bleek eenvoudig: ‘Het is een lied waar ik al een paar dagen mee zit’.

 

Er was nog een cover, derde bis ‘The Guitar Man’, maar die keuze lag voor de hand, want dit staat op ‘Playing Guitar Helps’. Het zou kunnen doorgaan voor Toms lijflied. Maar het is van David Gates, zanger en songschrijver van seventies hitmachine Bread. Er is meer dan het thema van de song: Gates, intussen 75 en zover we kunnen vaststellen niet meer actief, had net als Tom de gave om een vlotte melodie te schrijven en die stijlvol in te kleden en te voorzien van een goed bekkende tekst. Tussen ‘Fire’ (met een citaat uit ‘Purple Rain’ van Prince) en ‘The Guitar Man’ (waar hij zowaar een flard ‘Space Oddity’ van David Bowie handig in verwerkte) in kregen we ‘Songbird’, maar nu eens niet de bekende song uit ‘Rumours’ van Fleetwood Mac, wel een eigen nummer, een ontroerende ballad en één van de mooiste songs van zijn nieuwste. Met die bissen had Tom al lang gewonnen spel. Daar had hij de extra times echt niet voor nodig. Zijn hoofse, stijlrijke voorkomen, zijn glimlach, zijn vriendelijkheid, de kalmte die hij uitstraalt: nog voor de eerste noot voel je dat het goed komt. En als die eerste noten vallen, duurt het welgeteld één song om op ’s mans golflengte te raken… en in de ban te raken van zijn technische beheersing en de aanwending ervan, want ondanks alle vingervlugheid, primeert het muziek maken.

 

Tom had drie gitaren mee, waaronder een resonator. Het wisselen en bijstemmen van de instrumenten geeft de kans om commentaar te leveren bij de song. Dat is niet enkel om de dode tijd op te vullen, maar biedt Tom de kans om zijn songs te situeren. We weten van andere gelegenheden dat hij daarvan houdt, maar hij het zijn geen standaardpraatjes, hij doet het vertellement wel degelijk specifiek aansluiten bij de songs en bij het thema van de laatste plaat: ‘Gitaarspelen helpt’. Dat zou hij trouwens bewijzen. Het verhaal van de gitaar tijdens de (gedeeltelijke) opnames van de cd in Nashville krijgen we niet, wel een fraaie uitvoering van het nummer ‘Nashville’ (derde schitterende nummer met die titel na die van Bruno Deneckere en HT Roberts!) met het bijpassende slidewerk. De opener uit zijn laatste ‘Sorry (A Letter To Abdullah Kurdi)’ krijgt de nodige uitleg: hoe zijn zoontje reageerde toen hij de foto van de kleine Aylan Kurdi zag, verdronken op weg naar Europa. Het snijdt door merg en been. Tom zit er haast mee in dat hij dit speelt voor een argeloos publiek, maar we hebben zelden een krachtigere aanklacht tegen onrecht gehoord, doordat ze het lot van de onfortuinlijke vluchteling rechtstreeks koppelt aan ons eigen aanvoelen: ‘I’m sorry, I’ll say it for me, I’ll say it for you, I’ll say it for everyone who’s hurting too…’

 

Hilarisch is dan weer de geschiedenis van zijn eerste lief Wendy, een blonde schoonspringster, een gebruinde schoonheid waar alle jongens van overstag gaan. Naast haar aan de rand van het zwembad de spichtige Tom, spierwit van het altijd binnen blijven, want als twaalfjarige oefent hij zich al te pletter op zijn gitaar. Daarmee verklapt hij meteen het ‘geheim’ van zijn fabelachtige techniek, keihard werken dus, en… geeft hij ons iets te dromen, want wat zou er van schone Wendy geworden zijn? Na het funky slidewerk van ‘Feels Better Now I’m With You’ krijgen we een smeuïge bleus in de vorm van ‘Am I Wrong’ van Keb’ Mo’. Veel variatie in de set, want het dromerige ‘Ghost’ volgt, afsluiter van de laatste cd en met ‘Sorry’ ons lievelingsnummer: ‘And I pray that I don’t lose you now, barely making sound. I’m a ghost in this house’. Kippenvel. Tom houdt het ook graag spannend voor zichzelf: een song als ‘Happiness’ hoort hij eigenlijk met full band te brengen. Daarom is het een uitdaging om het nu solo te brengen, onvoorbereid en met de nodige improvisatie. Hij stelt dat hij elk optreden wel zoiets inlast.

 

Een langere story bij ‘Little Beams Of Light’, dat handelt over die onverwachte, piepkleine en ongrijpbare momenten van puur intens geluk. Hoe kort ze ook zijn, die schaarse ervaringen draag je je leven mee. Het voorbeeld dat hij geeft, een anekdote van toen hij 9 jaar was, krijg je ook in de song te horen. De inlassing van een stuk van ‘Graceland’ van Paul Simon lijkt ons niet toevallig, niet omdat het qua toonaard in de song past, maar omwille van de thematiek, Graceland als metafoor voor kleine Toms ervaring. Het formele concert sluit met het merkwaardige ‘Admiral Freebee, Why Did You Lie To Me?’. Tom zat met die andere Tom, Tom Van Laere, de latere Admiral Freebee dus, op het middelbaar. Al waren het geen vijanden, ze bleken ook als vrienden niet voor elkaar geschapen. Als men weet dat de admiraal… meezingt op de studioversie zal het wel zo’n vaart niet lopen, maar Vanstiphout stipt aan dat hij toch altijd op zijn hoede is. ‘Er zijn kosten aan’. Verder nog iets van ‘smeerlapje’ en ‘lief afgepakt’, maar het is allemaal zo tongue in cheek dat men er vooral geen conclusies mag uit trekken. Grappig is het wel! We besparen u de story rond het ingehuurde gospelkoor dat één woord moest inzingen: ‘Shame’ en we besparen u de pogingen van het publiek om onder aansporing van Tom gospelkoor te spelen…

 

Wat we u niet besparen: Tom Vanstiphout is niet zomaar de ‘sidekick’ van artiesten die commercieel zwaarder wegen, al zal hij de functie van begeleider, producer en songleverancier beslist met verve blijven bekleden, maar is een solist en een frontman met wie men terdege rekening moet houden, auteur van vier hondsfraaie platen en live een belevenis.

 

Antoine Légat.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s