HIDDEN AGENDA DELUXE, Pan Alley Fever: ‘Zo gaat dat met leuke muziek: je bent er nooit mee klaar. En nu maar hopen dat er eindelijk eens een Belgische organisator de band naar hier brengt’

Dit vindt u ook op Rootstime…

 

Hoewel ze allemaal hun best wel drukke bezigheden hebben, slaan de heren van Hidden Agenda, die wel vaker een goeie cover ter hand namen, de handen in elkaar om als Hidden Agenda Deluxe (HAD) om met dertien liedjes hun liefde sinds altijd tot de Americana te belijden. Het gaat om twaalf originelen en één nummer van David Crosby, om precies te zijn. Ze gaven er de titel ‘Pan Alley Fever’ aan. ‘Deluxe’ heeft uiteraard te maken met dat eigen werk. Maar het schrijven is allerminst een nieuw gegeven: Eric Devries is een singer-songwriter die in Nederland in de eredivisie speelt, auteur van drie uitstekende cd’s met het nogal autobiografische ‘Close To Home’ als voorlopig klapstuk. Naast hem vind je op de frontlijn zanger-gitarist BJ Baartmans (BJ staat voor Bart-Jan) die met een lange rij toppers speelde. BJ is ook een eersterangs producer en een gevierd sessiemuzikant, plus de maker van hele reeks platen onder eigen naam of in diverse combinaties. De meest recente zijn het straffe ‘Later’ als BJ’s Wild Verband en onlangs het ons nog niet vertrouwde ‘Ins Blaue hinein’ samen met Mike Roelofs, lid van Wild Verband. BJ heeft ook een project lopen met David Corley en Chris Brown, die we beiden vermelden omdat ze dezer dagen met HAD spelen.

 

De ritmesectie kan je ook catalogeren als all star: drummer Sjoerd Van Bommel is nog een lid van Wild Verband en treedt hier ook aan als derde vocalist. Bassist Gerald Van Beuningen speelde al met de anderen en tevens bij de fabuleuze JW Roy, die lange tijd ook BJ als rechterhand had, maar onder meer ook bij de nu lichtjes legendarische ninetiesband Nancy Works On Payday, waar zelfs Allen Toussaint zich ooit over ontfermde. Op de cd voegde men nog een muzikant toe, Rob Geboers (piano, zalige hammond, accordeon) De term ‘supergroep’ hoort bij de seventies, maar in dit geval is er toch wat van aan. Veel belangrijker is echter dat de cohesie in HAD, gevolg van de vele samenwerkingsverbanden, een grote troef is, temeer wanneer men bedenkt dat Eric en BJ al ruim een kwarteeuw geregeld ook als duo opereren.

 

Het komt natuurlijk in de eerste plaats aan op de songs. De verwijzing naar de Tin Pan Alley is enigszins verrassend. Natuurlijk slaat de term al lang niet meer op de geografisch wel omlijnde buurt in Manhattan, New York, waar een legertje grotendeels los van mekaar staande muziekproducers, songschrijvers  en, voor de komst van de geluidsdragers, ‘song pluggers’ (veelal op piano… De grote George Gerschwin begon zijn loopbaan als song plugger!) de Amerikaanse lichte muziek overheerste op het einde van de 19e en een stuk in de 20e eeuw. Tin Pan Alley duidde gaandeweg alle Amerikaanse populaire muziek aan. Maar de songs op deze cd wijzen natuurlijk naar de periode na de opkomst van de rock-‘n-roll. Ze had dus evengoed ‘Americana Fever’ mogen heten, want dat is deze caleidoscopische collectie songs heel zeker.

 

Eric levert zes songs aan, BJ houdt het op vier, Sjoerd op twee. Als die bijdragen iets gemeen hebben is het wel dat het good time music is. Zo bekeken treedt HAD in de voetsporen van de legendarische band van Richard Van Bergen en Jack Hustinx, The Shiner Twins, die wel expliciet op het zuiden van de States mikken (Jack bracht nog niet zo lang geleden het stomende ‘Over Yonder’ uit) Bij HAD vind je de hele waaier aan invloeden. Zonder op elk nummer een invloed te plakken: je hoort Poco en The Allman Brothers in opener ‘Shine’, vlotte deun met fraaie samenzang, van de hand van Eric Devries. BJ Baartmans kan zijn sympathie voor The Band niet wegsteken in het daaropvolgende ‘Don’t Give Up Hope’, al herken je al evengoed de slide van Bonnie Raitt. Aan de luisteraar die behoefte heeft om dat uit te pluizen en te ontrafelen. Maar hoe leuk dat zoekplaatje ook, de muziek leeft een eigen leven, zoals dat hoort. Het wordt nergens een parodie of pastiche. De teksten graven dan wel niet diep, maar niemand verwacht dat: ze bekken goed en, om het in voetbaltermen te zeggen, ze vervullen dan ook prima hun rol als assist voor de muziek. We schatten dat ieder zijn eigen favorieten heeft in zo’n breed aanbod. Daar doen we graag aan mee: naast de al genoemde songs vormen het funky ‘Mind Of Her Own’ (Van Bommel), ‘Don’t Forget To Leave’ (zeer BJ!) en single ‘Jericho Walls’ (van Eric) een mooi trio, maar morgen staan er weer andere op onze playlist. Missschien wel de goed gekozen cover ‘Long Time Gone’. Zo gaat dat met leuke muziek: je bent er nooit mee klaar. En nu maar hopen dat er eindelijk eens een Belgische organisator de band naar hier brengt.

 

Antoine Légat.

 

Website: www.hiddenagendadeluxe.com

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s