Dylan Tribute (Bruno Deneckere + Derek + Nils De Caster) ‘Under The Dylan Sky’ in Arscene te Hansbeke op zaterdag 7 mei 2016: ‘Nu maar hopen dat dit en de andere concerten van ‘Under The Dylan Sky’ onze drie Gentenaars inspireert om, net als de Meester zelf met zijn Never Ending Tour, deze onderhoudende en leerrijke hommages verder te zetten…’

Dit vindt u ook op http://www.rootstime.be (er staat ook een fijn verslag van dezelfde Tribute enige tijd later in Toogenblik in Haren!)

Deze (in totaal zevende) ronde in de Dylan tributes was aangekondigd als ‘de laatste keer’, maar afgaande op de opkomst en het enthousiasme van het publiek in Arscene en rekening houdend met het speelplezier dat van het vestzakpodium afdruipt zou het zonde zijn om het delven in het repertoire van de man uit Duluth, Minnesota hic et nunc stop te zetten. Toegegeven, eindigen op een hoogtepunt heeft ook wel zijn heroïsche charme, maar je merkte dat ook Bruno Deneckere, Derek en Nils De Caster zelf niet klaar zijn om de handdoek in de ring te gooien…Het was eens te meer met volle teugen genieten van de geuten die Bob Dylan, artiestennaam van Robert Allen Zimmerman, zelf neerpende, of die andere door hem geïnspireerde songsmeden bedachten, om nog te zwijgen over de soms totaal onverwachte songs die Dylan zelf beïnvloedden en die hij opnam of korte of lange tijd op podium bracht. Dat is een schier onuitputtelijke bron. Al zijn in de loop van de jaren zovele klassiekers en min of meer verborgen schatten de revue gepasseerd in deze hommages, er zit nog altijd genoeg moois in het vat om een volgende keer mee uit te pakken.

 

De beperkte herneming van bepaalde songs uit eerdere programma’s, zoals in deze versie van ‘Under The Dylan Sky’ gebeurde, vindt niemand erg omdat de drie lochte Geinteneirs nu eenmaal eminente kenners en sublieme vertolkers zijn van het repertoire. De eenmalige eerste hommage op 24 mei 1991 in café Caruso in Gent, toen Dylans 50e verjaardag wereldwijd werd gevierd, heeft niemand van de aanwezigen in Hansbeke meegemaakt, zo bleek bij rondvraag van programmasamensteller Wouter Labarque…  op de drie spuiters na, natuurlijk, want die stonden toen op toneel. Zij waren toen nog onvervalste rockers bij bands die het mooie weer maakten in Gent, Derek & The Dirt en The Pink Flowers. In 2009 was Arscene er als de kippen bij om de eerste ‘nieuwe’ tribute binnen te halen (samengesteld rond ‘John Wesley Harding’) Bij elke nieuwe editie deed de kleine karavaan Arscene aan: in 2010 rond ‘Planet Waves’, in 2011 rond ‘New Morning’, in 2012 rond ‘The Bootleg Series 1-3 (Rare & Unreleased) 1961-1991’, in 2014 met als titel ‘Under The Dylan Sky’ (geen referentie naar Dylans minder geslaagde ‘Under The Red Sky’)

 

En op zaterdag 7 mei stonden ze er opnieuw. Het huis liep vol om de drie musketiers te aanhoren. De degens hadden ze vervangen door drie akoestische gitaren, dus geen elektrische bas ditmaal of een Nils die voortdurend van instrument wisselt. Het liet hen toe om de focus te richten op de zang en heel occasioneel samenzang. Beurtelings namen ze het voortouw, al gebeurde het af en toe dat ze de strofen onder elkaar verdeelden. Alles kon en alles mocht, zo doet Baawb dat ook. We kregen de gebruikelijke mix van bekend en minder bekend, van Dylan en niet-Dylansongs, dingen die ze al eens brachten naast songs die nog nooit aan bod kwamen. Slechts af en toe was er een streepje commentaar, het hoogstnodige zeg maar. Lekker tempo! De oneliners die geregeld, vooral tijdens het stemmen, heen en weer vlogen van performers naar publiek en omgekeerd laten we onvermeld… Daarom zijn het ook oneliners. Het volstaat vast te stellen dat als het de drie niet meer lukt om muziek te maken, een fin de carrière als stand up comedian in het verschiet ligt.

 

Slechts een greep. Bruno openbaarde vroeg in de set zijn grote waardering voor de in 1991 gestorven Gene Clark, medeoprichter van The Byrds, die heel vroeg Dylan songs coverden maar uiteraard zelf deftige songschrijvers in de rangen telden. Gene Clark werd amper 46 maar was een onverdroten voortrekker, ook na The Byrds dus, en dat tot zijn laatste snik. Tot op heden is de feitelijke opper-Byrd (sorry, Roger McGuinn!) zwaar onderschat en eigenlijk zo goed als onbekend bij het grote publiek. Ook dat is een aspect van de Dylan Tributes: vergeten parels en muziekmakers komen, al is het maar even, in de schijnwerper. Clarks ‘I’ll Feel A Whole Lot Better’ (uit The Byrds’ ‘Mister Tambourine Man’) mocht dat vanavond illustreren. Ook blueslegende Tampa Red, overbekend in Chicago bluesmiddens als inventief en invloedrijk gitarist, maar daarbuiten blijkbaar een blinde vlek, komt aan de bak met het zalige ‘Love Her With A Feeling’ (uit 1938) De drie aarzelen ook niet om Dylans zachtere zijde te beklemtonen. Je verwacht niet dat Dylan ooit ‘Just When I Needed You Most’ van Randy Vanwarmer onder handen nam, maar zo vreemd is dat niet van een man die ‘To Make You Feel My Love’ bedacht. ‘Just When I Needed You Most’ mag dan een zeemzoete song zijn, de zalige melodie en bijpassende tekst pakken je onbarmhartig in. Allerminst een surprise is dan weer Dylans bloedeigen ‘It Ain’t Me Babe’, dat Bruno een alternatieve uitvoering meegeeft. Soms doen deze ervaren Dylanofielen nog een ontdekking: Nils De Caster, die zich de laatste jaren opwerpt als een uitstekend zanger, brengt het ontroerende ‘Across The Borderline’ waar Dylan zich op een blauwe maandag (kan ook groene dinsdag geweest zijn) aan waagde. De bekendste versies zijn van Willie Nelson (1993) en Ry Cooder. Die laatste schreef ‘Across The Borderline’ samen met de legendarische muzikant (pianist) en producer Jim Dickinson en met John Hiatt, zowaar de clash van de reuzen. Als Trump ooit president wordt, verbiedt hij allicht deze song die oproept tot menselijkheid en verdraagzaamheid wat het ‘borderline gedrag’ betreft tussen Mexico en de States!

 

Typisch is het einde van de eerste set: eerst zingt Nils ‘With God On Our Side’ van Dylans derde ‘The Times They Are-A Changin’’ (1964) waarna onze archeologen zo mogelijk nog verder in de tijd terugkeren met ‘Autumn Leaves’, dat Derek voor zijn rekening nam. Bob koos het pas verleden jaar uit voor zijn croonerplaat ‘Shadows In The Night’. Maar het is wel degelijk de vertaling van het iconische ‘Les feuilles mortes’ (1945) in een vertaling van één van de groten van het Great American Songbook, Johnny Mercer (1947) Joseph Kosma zette het gedicht van Jacques Prévert op noten (en hoe!) en Yves Montand maakte het onsterfelijk in de prent ‘Les portes de la nuit’ (1946) Beide versies werden wereldsuccessen in chanson, jazz en daarbuiten. Waarna het eerste deel eindigt met uitgelaten meezinger ‘Wagon Wheel’: na de aanvankelijke aarzeling (vier regels te onthouden!) wordt er duchtig meegezongen. Met de pauze in zicht is er immers gelegenheid  genoeg om de stembanden te smeren. ‘Autum Leaves’ is niet alleen: in het tweede deel zingt Derek het al even onsterfelijke ‘Summertime’ van George & Ira Gerschwin, eindeloos gecoverd maar afkomstig uit de baanbrekende musical ‘Porgy & Bess’ waarin voor het eerst en onder tegenwerking bijna uitsluitend zwarte zangers voor blanken optraden, een huzarenstuk van de New Yorkse geniale durvers. Klassiekers te  over: neem nu ‘Love Me Tender’ dat men associeert met de begindagen van Elvis. Nils preciseert dat het origineel dateert uit de… Civil War, de Amerikaanse burgeroorlog, dus uit het midden van de 19e eeuw (1861-5) en hij zingt inderdaad dit ‘Aura Lea’ (soms ‘Aura Lee’) met de originele tekst (compositie van tekstdichter William Fosdick op muziek van George Poulton)

 

De tweede set begint met ‘Trail Of The Buffalo’, traditional die Bob geregeld zong tussen 1988 en 1992. Deze tribute wordt eens te meer niet vereeuwigd, maar de kans is groot dat dit welbepaalde nummer op de komende tweede liveplaat terechtkomt van Bruno Deneckere & Nils De Caster, die tegen het eind van dit jaar verschijnt. Nils zong het immers ook bij de opname in De Minard in Gent, waar ze nieuwe songs van Bruno en covers van Nils op zaterdag 30 april inblikten in aanwezigheid van de vele trouwe en enthousiaste fans van het duo. We maken het kort. Zo blijven er nog genoeg verrassingen over, want u heeft nog kans de tribute te gaan zien. Maar graag vermelden we dat Derek het knappe ‘Things Have Changed’ brengt. Dylan schreef het voor de film ‘Wonder Boys’ in 2000, maar de song sloeg toen helemaal niet aan. Zoals wel vaker heeft de tijd Bob gelijk gegeven… Het concert eindigt met ‘Farewell’ (ook ‘Fare Thee Well’ geheten) Dat lijkt ons niet enkel een afscheidsgroet aan het publiek, maar tevens een eresaluut aan de vorige Dylan tributes. Goed gevonden, temeer daar de song uit 1963 een bijzonder geschiedenis beleefde. Hij raakte immers niet rond voor ‘The Times They Are A-Changin’’. Na een paar opnamepogingen gaf Bob het op, maar onvermijdelijk kwam er een wemeling aan bootlegs en er waren ook talrijke coverversies (Pete Seeger en Judy Collins, onder meer) Dylan zette het op ‘The Bootleg Series Vol. 9 – The Witmark Demos: 1962-1964’ (2010)

 

De bissen moesten ook al bijzonder worden, en dat waren ze. Het trio was er immers achter gekomen dat ze nog nooit iets gebracht hadden van de Traveling Wilburys, de supergroep die Dylan deelde met Roy Orbison, Jeff Lynne, Tom Petty en George Harrison. Alleen aan de eerste plaat werkte Roy Orbison mee. Die is inderdaad, in tegenstelling tot opvolger ‘Volume 3’ (ja, 3!), onvergetelijk en leverde een handvol evergreens op. Bruno, Derek en Nils spelen het opzwepende, of is het meeslepende ‘End Of The Line’… De titel alleen al… Nog een doordenker, heren? Als tweede bis serveren ze, het kan écht geen toeval zijn, ‘You Ain’t Going Nowhere’, dat Bob pende in 1967 in Woodstock, tijdens zijn ‘vrijwillige ballingschap’ na het enigmatische motorongeval. De rijke historie van die song kan men lezen op het net. Maar iets zegt ons dat de protagonisten hier de symboliek willen laten spelen van het ‘tot hier en niet verder’. Ach, dit coda was al even straf als de rest van het concert, onderhoudend maar zoals altijd ook heel leerrijk. Nu maar hopen dat dit en de andere concerten in deze zevende serie onze drie gratiën inspireert om, net als de Meester zelf, verder te doen met dit eerbetoon, Blind Willie McTell nog aan toe!

 

Antoine Légat.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s