MARBLE SOUNDS, Tautou: het gevoel dat we van deze cd nog heel lang geniet zullen hebben

MARBLE SOUNDS, Tautou, Zeal Records.

 

Het heeft even geduurd vooraleer de opvolger van ‘Nice Is Good’ (2010) en ‘Dear Me, Look Up’ (2013) er was, maar hier is ie: ‘Tautou’, genoemd naar Audrey Justine Tautou, de charmerende actrice, wier prestatie in ‘Le fabuleux destin d’Amélie Poulain’ (2001) er mee voor zorgde dat het zo’n memorabele film werd… Althans, we vermoeden dat de titel naar haar verwijst, of kent u misschien nog een Tautou? Allicht moest Pieter Van Dessel er een paar demonen voor overwinnen, en dat vraagt tijd. De grote zorg besteed aan de afwerking van ‘Tautou’ zal ook wel een rol gespeeld hebben. Deze nieuwe was het wachten meer dan waard. Het zal geen toeval zijn dat de vermelde factoren van cruciaal belang om ‘Tautou’ te smaken. Van Dessel maakte van zijn beasts een beauty. Het werd namelijk een plaat van een dromer voor dromers, en een aangrijpend mooie, als u het ons vraagt.

We kregen de cd al te horen tijdens het druk bezochte concert in Arscene op zaterdag 19 december. Al was het wel de bedoeling, de cd was toen jammer genoeg nog niet af. De band was er al wel in vol ornaat, zo goed als klaar voor het grote werk dat de komende cd-presentaties toch zouden zijn.  Het Hansbeekse concert was dus meer dan een try-out. Rozanne Descheemaeker op hoorn en zangeres Renée Sys versterkten live de vijf vaste leden van Marble Sounds. Sys is ook twee keer te horen op ‘Tautou’ ,meer bepaald als tweede stem in ‘Present Continuous’ en als volwaardige partner in het half in het Frans gebrachte ‘Tout et partout’, een juweel van een song die voor ons part even succesvol mag worden als de ‘accidentele hit’ ‘Leave A Light On’ uit de vorige cd en het enorm succesrijke ‘Good Occasions’ uit de eerste.

Tautou’ ligt toch niet helemaal in het verlengde van zijn voorgangers door de grote verscheidenheid van instrumentatie en arrangementen. Die vormen een heilzame bedding voor de heerlijke melodieën die Van Dessel eens te meer uit zijn koker schudt. De piano eist een hoofdrol en blazers en strijkers maken een opvallend deel uit van het totaalgeluid. Dat betekent niet dat de bepalende rol van gitarist Gianni Marzo (zie ook Isbells en de meest recente cd ‘Chameleon’ van Bherman) plots minder belangrijk werd, integendeel: zijn inbreng is subtieler maar zorgt mee voor de uitgekiende balans in de sound en meteen de emoties. Maar begrijp ons niet verkeerd: baadt ‘Tautou’ in een behaaglijke melancholie, dan zorgt het muzikale weerwerk, o.a. het nerveuze drumwerk van Mattijs Vanderleen, voor de nodige weerhaakjes.

Opener ‘The Ins And Outs’ kent men al als single. Sommigen zullen het in bepaalde tracks overdadig vinden, bijvoorbeeld in ‘Set The Rules’, maar persoonlijk kunnen we hier niet genoeg van krijgen: mannenstemmen die uit een of ander klooster lijken op te rijzen, een staccato drum beat, een kerkorgel, een semi-parlando Van Dessel die in het refrein losbreekt, mmm, fiësta! De blaasinstrumenten in ‘K.V.’ hebben een gelijkaardig effect, net als ‘Roque’ dat langzaam vanuit een diepe wensput opkringelt via de etherische gitaar van Marzo en overgaat in het gejaagde (nou ja, alles is relatief) ‘These Paintings Never Dry’. ‘Ten Seconds To Count Down’ vist in dezelfde vijver waar Daniel Norgren zijn grenzeloze Sehnsucht schept. ‘(How It’s Going To) End’ groeit via een opvallend ritmisch patroon naar een climax toe, een onvervalst orgelpunt.

Aaibaarheid is iets wat ‘Tautou’, even origineel als zijn titel aangeeft, in overvloed bezit. We hebben het gevoel dat we van deze cd nog heel lang geniet zullen hebben. Maar dat zal de tijd uitwijzen. Er is echter iets anders dat we nu al weten: Pieter Van Dessel is behept met een heel eigen(zinnige) vista op leven en muziek, iets waar nog jonge muziekmakers ten lande het duidelijk op begrepen hebben en wat hen niet enkel in het binnenland een forum geeft. Van Dessel sluit aan bij boeiende muziekmakers als Gaëtan Vandewoude (Isbells), Bert Dockx (Flying Horseman), Chantal Acda (heel veel), Fred ‘Lyenn’ Jacques (Lyenn, Mark Lanegan, Dans Dans), Gertjan Van Hellemont (Douglas Firs) et j’en oublie.. Men mag beseffen dat zoiets te koesteren valt.

Antoine Légat.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s