Commentaren bij ‘LOST – Tweede Versie’

LOST – Tweede Versie. 1/ Low Rising (THE SWELL SEASON, cd Strict Joy; vocals Glen HANSARD; 2009) 2/ At The Starlight Hotel (Adrian CROWLEY, cd I See Three Birds Flying; 2012) 3/ Lost On The River (THE NEW BASEMENT TAPES, cd Lost On The River: The New Basement Tapes’; vocals Rhiannon GIDDENS; 2014) 4/ Suburban Rock And Roll (Adam James SORENSEN, cd Midwest; 2012) 5/ Yet We Sing (CARA, cd Yet We Sing) 6/ Emma’s Land (HT ROBERTS, cd Old Light) 7/ Fortune Teller Song (Adrian CROWLEY, 2012) 8/ Lullaby (REVEREND FREAKCHILD, cd Hillbilly Zen-Punk Blues) 9/ Paper Cup (THE SWELL SEASON; vocals Glen HANSARD, 2009) 10/ With Your Radio On (Adam James SORENSEN, 2012) 11/ Down On The Bottom (THE NEW BASEMENT TAPES; vocals Jim JAMES, 2014) 12/ If A Tree Falls (Acoustic) (Bruce COCKBURN, cd Big Circumstance – bonus track; 1988/2005) 13/ One Thing (Dave GAHAN & SOULSAVERS, cd Angels & Ghosts) 14/ The Mock Wedding (Adrian CROWLEY, 2012) 15/ Wheeler’s Waltz (FARAN FLAD, cd Swing The Candle) 16/ Boulders (HT ROBERTS) 17/ L’olivier (Brooke SHARKEY, free download) 18/ September Wine (Adrian CROWLEY, 2012) 19/ Winter Song (Adam James SORENSEN, 2012) 20/ I Have Loved You Wrong (THE SWELL SEASON; vocals Markéta IRGLOVÁ; 2009) – ‘LOST’ had eigenlijk ‘FINALLY NOT LOST’ moeten heten, want hier verzamelen we (correctie: hebben songs zichzelf verzameld) die al een tijd hier rondslingerden maar die om een of andere reden nooit op een compilatie terecht kwamen (op één na.. maar die uitleg volgt nog!) Een aantal recente liedekijns hadden zich al in kuddevorm verzameld, aanleiding voor de ‘oude’ songs ‘to rally round the flag’. Ze zijn makkelijk te herkennen aan het jaartal. Staat er geen jaartal bij, dan zijn ze van 2015. Belangrijk is dat beide ‘groepen’ baden in een zelfde weldoende rivier, gevuld met weemoed, maar met af en toe een stroomversnelling of een waterval. We hadden nog songs maar we kozen ze met opzet zoveel mogelijk uit een zelfde cd, omdat we het geheel in het licht wilden stellen: zo zijn ‘I See Three Birds Flying’ van Adrian Crowley (denk bij voorbeeld aan Richard Hawley) en ‘Strict Joy’ van The Swell Season (denk vanzelfsprekend aan Glen Hansard solo en The Frames) de aandacht meer dan waard en hebben we er dan ook wat meer schijnwerpers op gericht (Trouwens, wat The Swell Season betreft: heerlijke clip van de opener van deze ‘LOST’, ‘Low Rising’: https://www.youtube.com/watch?v=b5KV1Lf2NkY) Het is het soort cd’s waar je steels, heimelijk en zelfs in het geniep van wenst dat iedereen ze had of althans toch kende… Dat geldt ook voor ‘Lost On The River: The New Basement Tapes’, een project dat producer T-Bone Burnett opzette met vijf super singer-songwriters (Elvis Costello, Rhiannon Giddens, voormalig van Carolina Chocolate Drops, Jim James van My Morning Jacket, Marcus Mumford van Mumford & Sons, Tayor Goldsmith van Dawes, wel bijzonder beautiful people!) om muziek te schrijven en op te nemen voor de nog niet lang tevoren weer opgedoken teksten die Bob Dylan pende in 1966 na zijn motorongeval en tot aan de opnames die hij maakte in 1967 met The Hawks, die weldra The Band zouden worden, teksten die hij nooit op muziek zette. Een deel van wat hij wel afwerkte, kwam uiteindelijk uit als ‘The Basement Tapes’ in 1975, nadat er al massa’s bootlegs circuleerden van de opnames met The Band. Uiteindelijk zou Dylan alles wat hij met The Band toen opnam in ongeveer chronologische volgorde uitbrengen als ‘The Bootleg Series vol. 11: The complete Basement Tapes’ (niet minder dan 6 cd’s!), maar dat was pas in 2014, zo goed als gelijktijdig met de, zoals altijd briljante, plaat van T-Bone (de 20 songs van de De Luxe Edition lopen over 74 minuten) Ook Adam James Sorensen (Chicago, maar nu in Taipei, Taiwan) plaatsen we dolgraag nog eens in de kijker. Da’s niet alleen omdat deze fijne meneer afgelopen december in Nederland, België en Duitsland een reeks intimistische doch indrukwekkende optredens neerzette, grotendeels met het repertoire van ‘Midwest’, solo of met snarenwonder Jan Van Bijnen (dobro, mandoline, pedal steel…), maar ook omdat we vinden dat die cd nog al te weinig aandacht kreeg in deze tijden waarin muziek luid, brutaal en opzichtig moet zijn, en daardoor vaak fake is. Toen we de cd besproken hadden (zie www.rootstime.be: recensie opzoeken via de zoekfunctie) zetten we een reeks nummers op diverse compilaties. Drie van degene die we toen niet inschoven, kozen we voor deze ‘LOST’. Zo hadden we als nummer 10 ‘Signal’ voorzien, de enige song die pijnlijke relationele sores verwoordde op deze cd over ‘homecoming’ en het weer verlaten van het warme (?) nest en de comfort zone. Maar de gehele compil bleek net iets te lang. We verkozen die song te vervangen door één iets kortere die we al hadden aangewend: ‘With Your Radio On’ is net als de tien andere songs van ‘Midwest’ van zo’n intieme schoonheid dat u dat voorzeker niet erg vindt… AJ Sorensen komt in het najaar terug (en niet in april wegens nog niet af), niet eerder dan dat hij zijn nieuwe plaat (waar we in december al een drietal prachtnummers van ten gehore kregen) onder de arm heeft. Jan Van Bijnen zal erop mee doen. Het oudste nummer is van onze Canadese all time hero Bruce Cockburn. (samen met Gordon Lightfoot en Neil Young, dat natuurlijk wel) Dit lied over de schande van het kappen van het Regenwoud stond in zijn oorspronkelijke behoorlijk rockende vorm op één van zijn beste vroegere platen, ‘Big Circumstance’ (dat vol met classics staat, zoals ‘Pangs Of Love’, ‘Radium Rain’, ‘Tibetan Side Of Town’ en ‘Shipwrecked At The Stable Door’…) Deze akoestische versie is de enige toevoeging van de Deluxe Edition van 2005, maar wat een uitvoering is dat geworden! Eén van de late ontdekkingen van 2015 was Amanda Pearcy die met ‘An Offering’ bij nogal wat kenners hoog scoorde op het eindejaarslijstje. Dan zijn we gealarmeerd natuurlijk, want die lieden doen dat zomaar niet. Haar vorige, tweede en blijkbaar door diezelfde specialisten erg gepruimde ‘Royal Street’ was ons ook al ontgaan. Het is duidelijk dat ze (nog) niet aanslaat in bredere kring: voor ‘An Offering’ had ze zelfs crowdfunding van doen. Wat vreemd is, want er doen topmusici aan deze plaat mee, zoals Jimmy LaFave en Ray Bonneville! Geweldige songs met straffe stories, een formidabele band en ondanks de low budget situatie een uitgekiende productie van Tim Lorsch. En Pearcy brengt dit zoals niemand anders… Is er een opvolgster van Lucinda Williams geboren? Het zou wel eens kunnen. Het hier toegevoegde ‘Teach Me To Be’ is slechts één facet van dit talent… Alle andere songs komen van recente platen, die we hier maar even overlopen. Voor de Keltische folk, niet ieders tand beseffen we, van Faran Flad moet je niet ver gaan. Heather Grabham komt dan wel uit de UK, maar de rest van de band is Belgisch, meerbepaald Gents. Want Heather richtte de band op samen met echtgenoot Erwin Libbrecht, gitarist van Kadril (en stichtend lid, way back in 1976) Het komt goed uit dat Erwin ook de Alea Studio runt (dicht bij de Dampoort) en met Wild Boar Music een goed draaiend folk- en wereldmuziek label. Na ‘Maiden Voyage’ (2010) is er nu ‘Swing The Cadle’, waarop Faran Flad zich als een sextet presenteert: het zwierige slotnummer van de cd zit hier als gegoten… Nog een landgenoot: van de nieuwe, tiende cd van HT Roberts hadden we tot hiertoe enkel ‘Cloudwatching’ gepresenteerd. Hier zijn nog twee deunen uit die pastorale ‘Old Light’. Op de cd spelen slechts twee mensen mee: goeie vriend Bruno Deneckere is bijna overal in steun aanwezig. Enkel op ‘Boulders’ (‘Keien’) is er een derde: violist Nils De Caster. Reverend Freakchild is, zoals de naam al doet vermoeden, een behoorlijk geflipte ‘bluesman’ (‘Irreverent Freakchild’ ware een beter pseudoniem geweest), die op zijn ‘Hillbilly Zen-Punk Blues’ de titel alleen al!) vele richtingen uitgaat. Geen enkele song is ‘representatief’ en ‘Lullaby’ nog het minst van al, maar wat hij ook aanraakt, hij doet dat verdraaid goed. Hij komt niet uit de lucht gevallen: hij was er al bij van een vroege incarnatie van de geweldige Soul Coughing, de groep van de geniale M. Doughty. Maar dat is een andere muziekstijl en geschiedenis… Blijft nog één song over, die eigenlijk het startpunt was van ‘LOST’ (dat eerst ‘L’OLIVIER’ zou gaan heten)… Brooke Sharkey is een jonge Britse singer-songwriter, die overigens al even goed Frans praat, wat vreemd is, omdat je een accent verwacht, maar niet krijgt… In het hier opgenomen ‘L’olivier’ (een gratis download, maar er volgt ene hele cd) zingt ze beide talen. De song ontstond in Palestina. Zij was gevraagd om een lied te maken over haar ervaringen aldaar bij het bezoek aan de enige materniteit buiten de ‘muur van de schande’, De Heilige Familie, open voor iedereen. Dat werd gefilmd met als titel ‘Het zijn Mensen die Muren plaatsen’… Men rijdt ook rond in de regio om minimale diensten aan te bieden aan de vrouwen, fijn werk in moeilijke omstandigheden. Brooke heeft dat prachtig weten te verwoorden in het ter plaatse geschreven lied dat ze aan het ook live speelt onder de Palestijnse zon… De hele volledig apolitieke reportage is te bekijken op https://vimeo.com/147437251 … We zijn zo vrij hieronder de hele tekst te plaatsen… (AL; 15 01 16; tweede versie + aangepaste commentaren 03 03 16)

 

I sat the the shade of a thousand year Olive tree
It told me what it’s seen and started a laughing spree
I’ll tell you all, word by word
My branches tend to dance
The light is disturbed

His roots fold underneath a tight row of Dominos
At it’s feet they’ve planted drawings one man tall
I count all the dots on the wall
and notice each one as their story unfolds

Some others grow closer and further on each side
They scoops the same earth as their own
limbs intertwined
They give the same fruit as a gift
and watch each other’s seeds as some fall and some drift

They gave me a window, I kept on stepping out,
They asked me to whisper, It made me want to shout,
Then places a fruit on my tongue,
and asked me to chew and not spit it out when I was done

He said these are the flavors we devour every day
Bitterness we know well just lingers in every way
The olive we grow needs to bathe
in salty waters to gain its full taste

Il finit par me dire qu’un jour on verra le soleil
fondre ces murs,
exposant ces champs désechés
Ce n’est que la que l’olivier peut offrir
des fruits de toutes les couleurs sans frémir.
Ensuite arrivera la lune et construira,
de ce beton, des p’tites marches et des grands ponts et la, surgira, la mer,
qui passera entre les collines dans les bouches de la terre.

 

released December 4, 2015
L’olivier written by Brooke Sharkey, performed by Brooke Sharkey, Adam Beattie, Jez Houghton, Marco Quarantotto and Alastair Caplin. Recorded and mixed at ‘One Cat Studios’ in Brixton.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s