Commentaren bij ‘BONE’, alternatieve versie

BONE – alternatieve versie. 1/ See No Evil (Joe JACKSON, cd Fast Forward) 2/ ‘til My Back Ain’t Got No Bone (Tom JONES, cd Long Lost Suitcase) 3/ Made To Break Your Heart (LOS LOBOS, cd Gates Of Gold) 4/ I Can’t Figure Out What’s Going On (HALF MOON RUN, cd Sun Leads Me On) 5/ Slapen doen we morgen (JACKOBOND, cd Ik tel tot tien) 6/ Belly Of The Whale (Guy GARVEY, cd Courting The Squall) 7/ The Great Bear (SUE THE NIGHT, cd Mosaic) 8/ Bring It On Home (Tom JONES) 9/ Alone In The Universe (Jeff LYNNE’S ELO, cd Alone In The Universe) 10/ Everybody Wants (HALF MOON RUN) 11/ Gates Of Gold (LOS LOBOS) 12/ Kings Of The City (Joe JACKSON) 13/ All Buttoned Up (Richard THOMPSON, cd Still) 14/ Beckon (SUE THE NIGHT) 15/ Everybody Loves A Train (Tom JONES) 16/ Broken Bottles And Chandeliers (Guy GARVEY) 17/ Devil May Care (HALF MOON RUN) 18/ Home Again (LYLAC, cd Living By The Rules We’re Making) 19/ Bring It On Lord (Bill FAY cd Who’s The Sender?) (AL; 04 01 15) – Zoals zo dikwijls het geval is met deze compilaties hinkt ‘BONE’ op twee benen. De ‘schuld’ ligt voornamelijk bij Bill Fay, die zijn uiterste best deed om tempo en volume uit de cd te halen, de onverlaat! Hij stond echter zo goed als alleen tegenover de rest van het veld. Niet dat die anderen zo geweldig te keer gaan, maar Fay is toch wel de stilste van de klas. Daarom houden we zijn bijdrage achter de hand, eventueel voor een volgende verzameling. Zo houdt hij het hier op de afsluiter, en wat is deze ‘Bring It On Lord’ een fraaie gospel, niet? Niet dat het probleem daarmee van de baan is: ‘BONE’ behoort helaas niet tot die eerder zeldzame collecties waarvan elke song naadloos op de volgende aansluit, waarin een bepaalde mood, sfeer, tempo of lijn zit en die je in één trek uitluistert. Met het ons ter beschikking staande materiaal kregen we dit niet echt goed. Dat had enkel gekund als het over meerdere compilaties zou gespreid worden, maar voor meerdere cd’s hadden we een te smalle basis. Het blijkt dat deze songs disparaat zijn, op vele domeinen behoorlijk uit elkaar liggen. Je kan zo’n situatie soms nog recht trekken met een gedurfde overgang. Maar dat hebben we snel opgegeven: ‘BONE’ is wat ze werd, een losse verzameling representatieve recente songs van de artiesten die zich aandienden. Zo bekeken: er is voor elk wat wils. Er zitten veel ‘veteranen’ in het aanbod: Los Lobos brengt op gezette tijden nieuw werk uit. Hun aanwezigheid is haast verplichte stuff, al is hun ‘Gates Of Gold’ een al even disparaat geval als ‘BONE’! ELO (Electric Light Orchestra) van Jeff Lynne was bijzonder succesvol in de seventies tot het doek over de band viel halverwege de jaren tachtig: de formule leek uitgemolken (Bijna-)conceptalbum ‘Eldorado’(hun vierde schijf, 1974; het eerste met volwaardig symfonisch orkest) kunnen we nog steeds uitermate goed pruimen. Wat ons betreft ook ‘Face The Music’ en ‘A New World Record’… Daarna vonden we het toch in herhaling vallen ondanks de hits die nog volgden. Er was een ‘schaduwgroep’ (ELO Part II) in de tussenjaren, maar die stelde niet echt veel voor. Toen Jeff Lynne weer het voortouw nam aan het eind van vorige eeuw kwam er weer schwung in ELO. Onder de vele releases sinds 1999 toch één met nieuw werk, ‘Zoom’. Maar het is pas met deze ‘Alone In The Universe’ dat je het ‘oude’ gevoel terugkrijgt. Slechts één nummer hier. We vermoeden dat men wel wat singles zal puren uit de plaat. Joe Jackson bracht met ‘Fast Forward’ ook nog eens een degelijke cd in oude stijl uit: een snelle(re) en een trage(re) moeten dat in het licht stellen. Enkele jaren geleden hadden we moeilijk kunnen geloven dat we Tom Jones op deze collecties zouden zetten zonder van pure schaamte door de grond te zakken. We hebben Thomas Jones Woodward, zijn echte naam, altijd een uitstekende zanger gevonden, die helaas al te vaak zijn tanden zette in het variété repertoire, een paar notoire uitzonderingen niet te na gesproken (Princenummer ‘Kiss’ in 1998, of nog ‘Sex Bomb’ van ‘Reload’ in 1999) Las Vegas hielp ook al niet om dat MOR (middle of the road) beeld wat bij te spijkeren. Maar in 2010 veranderde hij het geweer van schouder: hij zou voortaan nog enkel songs zingen die hij zélf top vond en dat resulteerde tot hiertoe in drie geweldige albums, ‘Praise & Blame’ (2010), ‘Spirit In The Room’ (2012; die hebben we een aantal keren geëxcerpeerd) en dit jaar ‘Long Lost Suitcase’. Hoewel hij die drie maakte terwijl hij al in tram 7 zit, is Sir Thomas (‘Sir’ want onderscheiden met een OBE en dus een ‘Officer of the Most Excellent Order of the British Empire’!) nog altijd opvallend goed bij stem en over de repertoirekeuze hebben we ook al geen klachten. Het is een song van Tom Jones die ons de titel verschafte van de cd… Tot daar de oude knarren. Half Moon Run vertegenwoordigt de jonge garde. We waren zeer te spreken over ‘Dark Eyes’, hun debuut, dat ons in 2012 eerder toevallig bereikte (we hebben die cd… gewonnen in een wedstrijd!) Het Canadese indie rock kwartet zet de goeie traditie voort met ‘Sun Leads Me On’, wat we hier hopen te bewijzen met drie songs, maar de cd biedt nog veel meer waar voor zijn geld. Guy Garvey, zanger van Elbow, zag zichzelf nooit een plaat maken buiten de succesformatie, stelde hij uitdrukkelijk… Maar hier is toch zijn soloplaat, die stilistisch zeker niet helemaal los staat van Elbow, maar tegelijk zijn persoonlijke en zowaar grillige muzikale visie vertegenwoordigt. In de eerste versie van ‘BONE’ stonden twee landgenoten, JackoBond en Tom Vanstiphout. Van de eerste behielden we ‘Slapen doen we morgen’. Daarover schreven we in onze recensie voor http://www.rootstime.be: ‘Het op een heerlijke bossa nova baslijn en een al even ‘Braziliaanse’ piano deinende ‘Slapen doen we morgen’ is van het soort dat je uren later nog mee neuriet. Wat een dot van een arrangement!‘ We voegden er twee songs uit debuut ‘Mosaic’ van Sue The Night, nom de plume van Suus De Groot, singer-songwriter uit Haarlem (NL), aan toe, maar niet het aanstekelijke hit ‘The Whale’. Men hoort wel waarom ze als een talent is binnengehaald bij onze noorderburen. Amaury Massion is zanger bij het populaire Waalse My TV Is Dead. In 2012 groeit de idee van Lylac, een naam ‘die een zacht nostalgisch parfum verspreidt’, waar de zanger ook ‘bucolische psychedelica’ aan verbindt. In 2013 verrast Amaury met het erg fraaie ‘By A Tree’ (met Frans- en Engelstalige songs) waaruit we graag hebben geciteerd (‘Maybe’ is een dot van een lied) Nu is er deze ‘Living By The Rules We’re Making’, ditmaal bij HomeRecords. Deze bevat meer pastorale schoonheid, waar deze ‘Home Again’ een exponent van is. Rest er nog… onze man van in het begin van dit betoog! Bill Fay is een Brits zanger, pianist en componist die twee platen maakte voor hij in 1971 zijn platencontract kwijtspeelde wegens tegenvallende verkoop. In 1998 kwam hij erachter dat zijn muziek intussen eigenlijk een cultstatus had verworven, terwijl hij intussen in alle stilte een pak songs had gepend. Onder impuls van Jeff Tweedy van Wilco (die topband speelde live jarenlang één van zijn vroege songs) kwam Fay onder de internationale aandacht, al blijft hij er wel, zoals zijn muziek doet vermoeden, heel bescheiden bij. Zijn werk werd meermaals heruitgebracht. Het duurde nog tot ‘Life Is People’ (2012) vooraleer hij nieuw werk uitbracht (na 41 jaar dus!) en dat was meteen raak. 2015 bracht ons ‘Who Is The Sender?’, een heerlijke laatavond zoemer… Geen excuses meer om de man niet te kennen… (AL; samenstelling 26 12 15 – commentaar 30 12 15)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s