IRISH COFFEE, When The Owl Cries: ‘…dat de songs liefhebbers van lekker vettige rock-‘n-roll kunnen bekoren, leidt ook al geen twijfel…’

Vlaamse rockbands in de sixties en vroege seventies… Sympathiek waren ze wel, genoeg stof om over naar huis te schrijven, maar weinig dat in de eindafrekening de vergelijking kan doorstaan met de gelijktijdige buitenlandse (Angelsaksische) voorbeelden. Naast The Pebbles, de trots van Hoboken en een hele poos dicht bij een internationale doorbraak (die was er trouwens gedeeltelijk, o.a. in Spanje), had je een handvol bands die aan een weg timmerden vaak zo hobbelig als de Belgische autostrades van toen (en nu) Vele beloftes in de kiem gesmoord. We denken bij voorbeeld aan Carriage Company, zowat ‘België’s eerste hard rock band’ en in beeld gekomen met ‘In Your Room’, de B-kant van een single, maar niet van tragiek gespaard. Op elke regel zijn uitzonderingen. Zo was er het Aalsterse Irish Coffee, dat tussen 1970 en 1975 evolueerde van verdienstelijke cover groep naar een rockband met een heuse eigen smoel, harde ‘progressieve’ rock met een bluesrandje. Mede dank zij hetzelfde management als The Pebbles (Louis De Vries) kregen ze aandacht en speelden ze support voor grote internationale acts.

 

Dat resulteerde in 1972 in een LP, ‘Irish Coffee’, op 1000 exemplaren geperst, intussen een gegeerd hebbeding. Nee, mijn beste Akiyoshi Yamamoto en Boris Velikovsky, u kan mijn exemplaar niét overkopen. Single ‘Masterpiece’ (met duidelijke invloed van Deep Purple) deed het uitstekend, zelfs tot buiten de landsgrenzen. Intussen bijna vergeten, maar de bandleden fungeerden toen ook als begeleiders van Wim De Craene. Diverse groepsleden waren en zijn nog actief in de muziekwereld, maar voor deze ‘When The Owl Cries’ moeten we bij zanger-gitarist William Souffreau zijn, die na Irish Coffee en opvolger Joystick, solo of met muzikale gelijkgestemden in touw bleef. Hij kreeg veel respect voor zijn kwaliteiten als rockzanger, maar daar heeft men volgens ons niet vaak genoeg gebruik van gemaakt en zijn plaatwerk (onder eigen naam of met de Moonlovers, Franky Du Mongh of als BLINKit) bleef helaas al te vaak onderbelicht.

 

Een kortstondige reünie in 1992/3 niet te na gesproken was er een tweede incarnatie van Irish Coffee, vanaf 2002, en die leverde naast een studioplaat in 2004 (‘Irish Coffee (II)’, opgedragen aan de keyboardsspeler Paul Lambert, die in 1974 stierf in een verkeersongeval van de band na een concert met De Craene) ook twee live cd’s op. De groep bestaat sinds enkele jaren opnieuw met Souffreau als enige originele lid. Bassist Franky Cooreman en toetsenman Stany Van Veer gaven ook al present op de vorige versie van de band. Drummer Kris van der Cammen vervolledigt het kwartet. ‘Revisited’ uit 2013 hebben we gemist, maar afgelopen jaar was er ‘When The Owl Cries’. We hadden die niet meteen besproken, maar we zouden het zonde vinden dat deze ook al zou ondersneeuwen (okay, het werkwoord is in deze opgewarmde tijden niet goed gekozen…)

 

William pende negen van de twaalf songs zelf. ‘I Gotta Move’ is van Ray Davies (indertijd bracht Irish Coffee geregeld nummers van de Kinks) en ‘I’m Alive’ schreef hij samen met Jean Van Der Schueren in de eerste periode van de band; het was de B-kant van single ‘Down Down Down’ uit 1971 en staat op de cd heruitgave van de eerste LP in 1992) Voor ‘I Hate War’ schreef Souffreau de muziek maar de tekst komt van een speech van FDR (Franklin Delano Roosevelt dus, president van de US tussen 1933 en 1945, die overigens roots had in… Zeeland!) Het eindresultaat is een plaat om ‘u’ tegen te zeggen. ‘When The Owl Cries’ zal geen prijs voor de originaliteit winnen, want Souffreau serveert hier muziek die aansluit bij wat de oude Irish Coffee serveerde, klassieke felle rock zonder franje, tenzij men de bluesaccenten als ‘franje’ omschrijft. Naast de vier leden is er enkel steun van Luc Crabbe (backings) en van Jan ‘Dobrojean’ Oelbrandt, die even bijspringt met zijn lapsteel.

 

Maar de tijd is niet blijven stilstaan: in alle vakgebieden staat Irish Coffee nu mijlenver boven wat de band ruim veertig jaar geleden klaarmaakte. Al nadert hij met rasse schreden tram 7, Souffreau is uitstekend bij stem: de uithalen in ‘Here We Come’ en ‘I’m Alive’ spreken boekdelen. De opnamekwaliteit is op niveau. En dat de songs liefhebbers van lekker vettige rock-‘n-roll kunnen bekoren, leidt ook al geen twijfel. Geen noemenswaardige dieptepunten, waardoor onze voorkeur enkel stoelt op persoonlijke smaak. Die gaat uit naar de titelsong, ‘Sick And Tired’, ‘Playhouse’ en ‘Ain’t No Time For Dying’. Het strafste nummer vinden we ‘Decent Life’ (niks te zien met het gelijknamige nummer van Luna Twist), een song die qua schriftuur en klank hedendaags klinkt. Meer van dat, zouden we zeggen. De liefhebber van potente rock legt zijn oor best eens te luisteren bij ‘When The Owl Cries’, een cd die in eindejaarlijstjes opduikt.

 

Antoine Légat.

https://sites.google.com/site/williamsouffreauofficial/

contact: williamsouffreau@hotmail.com

https://www.facebook.com/Irish-Coffee-202995989744409/?fref=ts

http://www.discogs.com/artist/1047319-William-Souffreau

https://www.youtube.com/watch?v=1UxSYCBA5Gc (live opname van ‘When The Owl Cries’)

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s