Commentaren bij ‘FLAW’

FLAW. 1/ Heart Of Oak (Richard HAWLEY, cd Hollow Meadows) 2/ Ier in de Midd’n (BERLAEN, cd Van mijn Erf) 3/ Learn To Burn (Robert FORSTER, cd Songs To Play) 4/ Home Of The Brave (Andy PRATT, cd Do You Remember Me?) 5/ Pilgrim (You Can’t Go Home) (DAVE RAWLINGS’ MACHINE, cd Nashville Obsolete) 6/ I Waited For You (Daniel NORGREN, cd The Green Stone) 7/ Wild Imagination (Kurt VILE, cd Believe I’m Going Down) 8/ The Sparkle In Our Flaws (Chantal ACDA, cd The Sparkle In Our Flaws) 9/ Disaster In Motion (Robert FORSTER) 10/ Navardauskas (ARBEID ADELT!, cd Slik) 11/ Dare Me (YOUNG FATHERS, cd White Men Are Black Men Too) 12/ Drei Letters (W.E.G.) (BERLAEN) 13/ Sunny (SQUEEZE, cd From The Cradle To The Grave) 14/ Sometimes I Feel (Richard HAWLEY) 15/ Transparent (DEZ MONA, cd Origin) 16/ I Love Myself (And I Always Have) (Robert FORSTER) 17/ Your Love (Daniel NORGREN) (28 11 15) – Om niet al te veel ‘flawe’ woordspelingen moeten aanhoren in verband met ‘FLAW’, nemen we onze vertrouwde criticasters de wind uit te zeilen door toe te geven dat we deze collectie ook niet ‘flawless’ vinden. De reden is makkelijk te vinden: dit hadden twéé verzamelaars moeten worden, twee heel verschillende, maar allerlei omstandigheden hebben gemaakt dat we die tot één hebben moeten condenseren. Wat de tweede had moeten worden, laten tracks als 10 en 11 horen. Het waren de songs die hier het beste pasten, maar het zware werk van o.a. Viet Cong hebben we (tijdelijk?) achterwege gelaten. Een paar namen vindt men terug op eerdere verzamelaars: Richard Hawley met nog eens twee meesterlijke songs (maar wat is die ‘Hollow Meadows’ een geweldige plaat, gewoonweg flawless!!!), Andy Pratt en Dez Mona met telkens een tweede track uit hun respectievelijke platen. Getrouwen zullen zeggen dat ze dit jaar al songs van Daniel Norgren ontmoetten, meerbepaald op ‘ANGELS X’. Dat klopt maar die kwamen van ‘Alabursy’, zijn intussen voorlaatste, want heel snel hierna brengt hij ‘The Green Stone’ uit. Eén van de concerten van 2015 was voor ons dat van Berlaen, de groep van bassist Wouter Berlaen met songs in het Zults. Een verslag daarvan vindt u zowel op www.rootstime.be als op onze blog. We citeren uit deze recensie: ‘…de manier waarop hij het overvolle zaaltje inpakte was van uitzonderlijke klasse. De man voelt zich als een vis in het water voelt op zowat elk podium, in elk samenwerkingsverband, in de vele muziekstijlen die hij als bassist, maar ook als zanger-gitarist omarmt, dat mochten we al vaak ondervinden. Dat hij zich als entertainer zo uitgesproken zou profileren was echter ook voor ons een openbaring. Hoe modern en hedendaags zijn stijl ook is, zijn performance heeft iets van de vroegere entertainers die hun gevarieerde publiek een avond lang amuseerden. Je weet niet wat je meest moet bewonderen aan deze man: er is zijn zuiver muzikaal talent…’ Daarna zeggen we nog iets over de songs, maar hier kan u er twee horen, de geijkte single ‘Ier in de Midd’n’ en ‘Drei Letters (W.E.G.)’, de hommage aan Luc De Vos, intussen meer dan een jaar niet meer onder ons en meer gemist dan ooit. Zoals Berlaen zei, zinspelend op ‘Mia’: ‘Sterren komen, sterren gaan, alleen El Vos blijft bestaan’. Er staat nog een verwijzing naar de signatuursong van Gorki, vanuit een onverwachte hoek: u moet eens letten op de beat in het afsluitende ‘Your Love’ van Norgren. Yep, Daniel is blijkbaar in de leer geweest bij Geert Bonne! Robert Forster is de Australische singer-songwriter die samen met Grant McLennan (+2006) de stijlvolle en invloedrijke indie rockband The Go-Betweens oprichtte. In zijn sololoopbaan vaart Forster een parallelle koers, wat goed te horen is op de songs uit zijn zesde plaat onder eigen naam. Eén van de mooiste concerten uit de laatste jaren was dat van bluegrass/folk/country singer-songwriter Gillian Welch in de Arenberg Schouwburg in Antwerpen 8/11/2011) Haar echtgenoot David Rawlings stond haar toen bij. Op ‘Nashville Obsolete’ zijn de rollen omgekeerd, want nu is Gillian de begeleidster van haar man in de Dave Rawlings’ Machine. Kurt Vile is ook al aan een zesde soloplaat toe, nadat hij The War On Drugs (TWOD) verliet in 2008, kort na de release van hun eerste plaat ‘Wagonwheel Blues’. Vile richtte TWOD op in 2005. Vooral sinds de vorige ‘Wakin’ On A Pretty Daze’ zit Vile volop in de schijnwerpers. De Nederlandse/geadopteerde Belgische Chantal Acda zet met haar derde aartsmooie ‘The Sparkle In Our Flaws’ haar boeiende soloparcours verder. De internationale kritieke liegen er niet om… We zagen haar dit jaar tot twee maal toe met Isbells, één van de vele groepen waarin ze een stem heeft. We zijn haar ook dankbaar voor het aanreiken van de titel van deze ‘FLAW’… Aan het einde van een jaar reikt men graag prijzen aan. De comeback van 2015 in onze regionen mag wel Arbeid Adelt! wezen. We waren getuige van het eerste officiële reünieconcert op de dakverdieping (dakverhoging dus?) van de Brusselse Beursschouwburg (na de korte reünies van 2007 en 2011) Dat was een aangenaam weerzien, overigens niet alleen met Max Alexander (Marcel Vanthilt), Luc Van Acker en Jan Van Roelen (David Salomon), maar onder de aanwezigen telden we nog generatiegenoten, nietwaar Kloot? Het deed goed, vooral omdat de nieuwe songs (cd ‘Slik’) dik OK zijn, verwijzend naar de elektronica van toen, maar voldoende in het nu verankerd… Benieuwd wat Litouwse wielrenner Ramunas Navardauskas vindt van het gebruik van zijn naam! Nog een soort reünie is de nieuwe plaat van Squeeze. Die zijn sinds 2007 wel bezig aan een ‘derde ambtstermijn’, maar meer dan een plaat met heropnames van oude nummers (‘Spot The Difference’, 2010) waren ze nog niet gekomen. Nu is er eindelijk voor het eerst sinds… 1998 echt nieuw werk, dat mooi langsheen de lijntjes van het oude loopt, en daar is niets verkeerds mee: Glenn Tilbrook en Chris Difford schreven toch weer een handvol fijne songs bijeen zoals dit oerbritse ‘Sunny’. We sluiten met Young Fathers: hun ‘White Men Are Black Men Too’ is één van de niet zo talrijke echt vernieuwende platen van 2015. Het trio uit Edinburgh (Aloysious Massaquoi is wel van Liberiaanse afkomt en Kayus Bankole van Nigeriaanse; ‘G’ Hastings komt uit Edinburgh) heet zo omdat de leden elk de naam van hun eigen vader dragen. Ze bestaan sinds 2008, maar dit is nog maar hun tweede album, na het spraakmakende ‘Dead’ uit 2014. Ze hebben een zeer sterke livereputatie wat hen vele concerten oplevert (140 in 2014!) We kozen voor ‘Dare Me’ omdat het nummer een knalharde sound koppelt aan een ontwapenende emotie. De combinatie is zeldzaam en ons raakt het in al zijn eenvoud diep. Als u denkt dat er wat scheelt aan de cd of aan uw speler: geen zorgen, het einde staat zo onaf op ‘White Men Are Black Men Too’ … ‘FLAW’ mag dan vol feilen zitten, er zal wel altijd iets tussen zitten dat u kan bekoren… U zal het me wel weer manu militari laten weten! Een fijn uiteinde aan 2015! Wij gaan intussen in ons hoekje een potje zitten wenen. (AL; 22 12 15)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s