Commentaren bij ‘WILD’

WILD. 1/ Sad Rosanne (BONY KING, cd Wild Flowers) 2/ Homeless (Shawn CAM) 3/ Black Is The Color (Rhiannon GIDDENS, cd Tomorrow Is My Turn) 4/ Magdalene (Kevin WELCH) 5/ I Want You Back (Colin HAY, cd Next Year People) 6/ Magnolia Wind (Emmylou HARRIS & John PRINE) 7/ Wild Flowers (BONY KING) 8/ L.A. Freeway (Rodney FOSTER) 9/ Shake Sugaree (Rhiannon GIDDENS) 10/ Hemingway’s Whiskey (Kris KRISTOFFERSON) 11/ Waiting In The Rain (Colin HAY) 12/ Randall’s Knife (Vince GILL) 13/ Got To Let You Know (BONY KING) 14/ Old Friends (Terry ALLEN) 15/ Angel City (Rhiannon GIDDENS) 16/ She Ain’t Going Nowhere (THE TRISHAS) 17/ Are We There Yet? (Colin FAY) 18/ Judgement Time (MARK LANEGAN BAND, cd Phantom Radio) 19/ Worthy (Bettye LaVETTE, cd Worthy) (AL; 05 04 15) – Nrs. 2-4-6-8-10-12-14-16 uit dubbel cd ‘This One’s For Him: A Tribute to Guy Clark’ – Het was alweer een hele poos geleden dat we nog eens een Onverbiddelijke Zoemer konden filteren uit het ons beschikbare materiaal. ‘RISE’ uit het jaarbegin kwam al in de buurt en ook ‘BURN SLOW’ was een lofwaardige poging. In zover we poogden, natuurlijk, want er zat niet echt die intentie achter. Maar de cd’s die de laatste dagen voorlagen, boden een uitgelezen kans om nog eens de zoemtoer op te gaan, inzonderheid ‘Wild Flowers’, de vierde cd van Bram Vanparys onder de naam Bony King (de vorige drie dan wel onder langere naam van Bony King Of Nowhere), wat meteen de naam leverde voor deze compil, ‘WILD’, plus de ‘ontdekking’ van het dubbele tribuutalbum ‘This One’s For Him: A Tribute to Guy Clark’, met 30 uitvoeringen van het beste werk van de bijzonder gerespecteerde Texaanse country en folk singer-songwriter Guy Clark. Dat zijn stuk voor stuk uitstekende versies want de grootste namen werkten mee. We lieten nog prachtige bijdragen liggen van Rodney Crowell, Lyle Lovett, Shawn Colvin, Ron Sexsmith, Rosanne Cash, Willie Nelson, (John) Townes Van Zandt, James McMurtry, Patty Griffin, Robert Earl Keen, Jerry Jeff Walker, Ramblin’ Jack Elliott en vele anderen. Dat we deze schitterende plaat, het terechte ‘Americana Album Of The Year 2012’, nog niet hadden geciteerd, komt omdat we ze… niet eens kenden! Guy Clark is nochtans geen blinde vlek voor ons. Al van zijn eerste ‘Old N° 1’ en ‘Texas Cookin’’ staat hij op onze landkaart. Maar hoewel we ook zijn recentste ‘My Favourite Picture Of You’ (2013) zeer konden smaken, was deze uitgebreide hommage van een jaar daarvoor aan onze speurende blikken ontsnapt. We kozen niet minder dan acht tracks, niet alleen om de omissie, een beetje toch, goed te maken (kzweeretumoat: de 22 andere tracks zijn alle even knap van schriftuur én executie), maar ook omdat de mood telkens goed zit, netjes in lijn met het andere werk op deze verzameling. Omdat het elke maal andere zangstemmen zijn, ontstaat er toch geen vervlakking. ‘This One’s…’ is net als de vergelijkbare (live) dubbelaar ter ere van Kate McGarrigle (‘Sing Me The Songs (Celebrating The Works Of Kate McGARRIGLE)’) uit 2013 volstrekt incontournable. Het uitstekende werk van Rhiannon Giddens (ja, de banjo spelende dame uit Carolina Chocolate Drops) en Colin Hay (Schot die met zijn ouders naar Australië verhuisde en zanger werd van… Men At Work, en na de split naar L.A. verkaste… U herkent vast de stem!) leveren goed weerwerk tegen het ‘geweld’ van de Guy Clarksongs. Dank zij hen konden we ook zorgen voor een occasionele mood swing, zodat er toch voldoende reliëf zit in het geheel. We eindigen de cd met de titeltrack van de recente cd van Bettye LaVette, kwaliteit als gewoonlijk. Het nummer ‘Worthy’ is afkomstig van ‘Trouble And Love’, de laatste cd van Mary Gauthier, dat ze samen schreef met haar goede vriendin Beth Nielsen Chapman. Daarop kwam ‘Worthy’ volgens ons echter niet helemaal uit de verf. Het was wachten op bluesdiva LaVette om het potentieel van deze knappe song helemààl te verwezenlijken. We hadden na die laatste toevoeging nog een drietal minuten over en daarom schoven we er nog een song voor uit ‘Phantom Radio’, de ten onrechte ietwat ‘vergeten’ recente cd van de Mark Lanegan Band (wier ‘Funeral Blues’ twee jaar nog overal bejubeld werd) ‘Judgement Time’ is dan wel het rustigste nummer van die ‘Phantom Radio’ maar bezit net dat ruige kantje dat op deze plaats van doen is. De ouwe zanger van de Screaming Trees bezit nog altijd die heerlijke schuurpapieren rasp: waar hij ook zijn tanden inzet, het scheert allemaal hoge toppen. Wat we tevens van deze compilatie verhopen bij u, geachte luistervaar… Zoemen maar! (AL; Pasen 05 04 15)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s