Commentaren bij ‘RISE’

RISE – A Winter’s Tale. 1/ In Toscane (Lieven TAVERNIER, cd Wintergras) 2/ The Brightest Day (Caitlin CANTY, cd Reckless Skyline) 3/ Memory Man (Ivo BERNARD, cd Memory Man) 4/ Birds Of The High Artic (David GRAY, cd Mutineers) 5/ Afraid Of Nothing (Sharon VAN ETTEN, cd Are We There) 6/ Samson In New Orleans (Leonard COHEN, cd Popular Problems) 7/ Going Home (Marianne FAITHFULL, cd Give My Love To London) 8/ Zij vlecht de Lente in haar Haar (Lieven TAVERNIER)  9/ Jigsaw Heart (ELLIOTT BROOD, cd Work And Love) 10/ Rise Moon (Tom THEUNS & Paul RUSSELL, cd In Between Trees) 11/ To Keep You Here For A While  (Matt WATTS, cd Songs From A Window) 12/ Wore Your Ring (Caitlin CANTY) 13/ Wolfcry (Gregory PORTER, cd Liquid Spirit) 14/ I Don’t Want To Change You (Damien RICE, cd My Favourite Faded Fantasy) 15/ Love More Or Less (Marianne FAITHFULL) 16/ Wonder Why (Ivo BERNARD) 17/ Our Love (Sharon VAN ETTEN) 18/ Perhaps We Can Sleep (THOMPSON; lead: Linda) 19/ Laat de Nacht je Vriend zijn (Lieven TAVERNIER) – RISE – A Winter’s Tale was long in the making, zoals Anglofonen zo mooi zeggen. Er zijn niet minder dan acht versies van geweest, waarvan de eerste vier pogingen ‘LEAP’ heetten, naar de titelsong van ‘Heartleap’ de nieuwste cd van de lange tijd, na het althans commercieel zwaar geflopte debuut ‘Just Another Diamond Day’ (1970), verloren gewaande folknimf Vashti Bunyan. Olie drijft echter boven. Tegen 2000 was ze zo’n mythe geworden (de LP liep tot $ 2000 op eBay!), dat ze in 2005 terugkeerde met het nu wel goed ontvangen ‘Lookaftering’. Nu zet ze met ‘Heartleap’ een punt achter deze onverwachte comeback-na-nooit-gekomen-te-zijn. Het nochtans mooie nummer bleek uiteindelijk in deze collectie niet te passen, maar de gedachte aan de ‘sprong (van het hart)’ liet ons niet los en men vindt ze dan ook weer in ‘RISE’, dat op zijn beurt zijn naam haalde bij ‘Rise Moon’, een song van de eerste en geslaagde samenwerking tussen Tom Theuns (o.a. Ambrozijn en Aurélia) en Paul Russell (folkzanger/gitarist uit Colorado) Van die ‘In Between Trees’ behielden we maar één van drie selecties, maar andere tracks kunnen later gerust nog aan bod komen. In zekere zin brengen we met ‘RISE’ een beetje plamuur aan op de muur met reuzengaten die 2014 muzikaal voor ons was. Het is niet echt een inhaalbeweging: daar zouden we twintig compils voor nodig hebben. Zo brengen we met drie nummers een eresaluut aan Lieven Tavernier die met ‘Wintergras’ opnieuw een Meesterwerk afleverde, laat in het jaar. Dat bleek een strikt minimum, want er staan nog kanjers van songs op ‘Wintergras’, man man man… We denken hier ook graag terug aan de twee presentatieconcerten die ‘Wintergras’ begeleidden: op Brugges Festival en in de Gentse Handelsbeurs zorgden Lieven en zijn begeleiders, dezelfde als op de cd, voor twee van de mooiste concertavonden van 2014. Van een aantal artiesten hadden we al eens een track gebracht, maar we vonden dat ze gerust nog wat meer exposure mochten krijgen. Het gaat meerbepaald om David Gray (de 3 cd versie van ‘Mutineers’ is voor de liefhebber een godsgeschenk) en Sharon Van Etten (dit jaar bereikt ze eindelijk een breder publiek) Verder vindt u werk dat we nog niet aan bod lieten komen, iets wat we derhalve moesten goed maken. De diverse leden van de familie rond Richard Thompson en ex Linda Thompson maakten samen, misschien wel in navolging van de Wainwright-McGarrigle-Roche clan, samen ‘Family’, waar o.a. ook Teddy Thompson zijn steentje aan bijdraagt, maar we kozen voor een track waar Linda lead zingt, een uitermate dromerige ballad. Caitlin Canty was het voorprogramma van top singer-songwriter Jeffrey Foucault & drummer Billy Conway (ooit bij het uitstekende Morphine, de zware saxband van de jong gestorven Marc Sandman) en was in deze concertreeks tweede zangstem bij het duo, dat zelf ook met haar in de support speelde. De jongedame maakte één cd, geproduceerd door Foucault en dat is meteen goed raak. Twee tracks mogen dat hier bewijzen maar we konden er gerust meer hebben ingelast. Aan de live-cd van Marianne Faithfull konden we niet voorbij, evenmin als aan de nieuwe Damien Rice, de emo singer-songwriter uit Ierland: we hebben acht jaar moeten wachten op de opvolger van ‘9’ (zijn… tweede cd), maar het bleek het wachten waard. De stijl is bekend, maar zijn songs pakken nog steeds. Matt Watts is een Amerikaanse singer-songwriter die in Antwerpen woont (ja, de parking werd uitgebreid): luister hoe Matts harp op het einde prachtig samenklinkt met het klokgelui in de buurt van zijn woonst. Zijn ‘Songs From A Window’ staat vol gelijkaardig broos, breekbaar werk dat voorlopig vooral de (zogenaamde!) kenners enthousiast maakt. Maar liefhebbers van pakweg Nick Drake zullen hier snel hun gading in vinden, lijkt het ons… Over het concert van het Canadese trio Elliott Brood in N9-Eeklo op 3 maart 2013 schreven we het volgende op Rootstime.be: ‘Geen halve song had Elliott Brood nodig om ons mee te tronen in hun eigen universum. We hadden daar ten tijde van ‘Ambassador’ (eerste full cd van 2006) enige moeite mee, maar dat was al een heel stuk beter met opvolger ‘Mountain Meadows’ (2008) met zijn goeie klank en de inhoudelijke link die er tussen de songs leek te zijn. Op de laatste ‘Days Into Years’ (2011), aanleiding tot deze toer, valt alles in de juiste plooi. Dat EB echter live zo sterk zou uitpakken, als een zelfverzekerd combo, waarin de symbiose optimaal is, was toch nog een schok. Hier zijn immers drie muzikanten (Mark Sasso en Casey Laforet op gitaar en banjo en Stephen Pitkin achter zijn drumstel) aan het werk die jarenlang op alle niveaus naar mekaar zijn toegegroeid en mekaar nu perfect aanvoelen, niet in het minst in de samenzang…’ De nieuwe cd zet die lijn moeiteloos verder. Slechts één track hier, maar er volgen er misschien nog. Jazzzanger Gregory Porter (de man met het rare hoofddeksel) heeft nog maar drie platen sinds 2010 (het gelauwerde ‘Water’), maar draait al langer mee en is ook hier doorgebroken, getuige zijn concert in Bozar van 24 november. Zijn derde ‘Liquid Spirit’ leverde hem zowaar een Grammy op en ook nu hadden we gepaste songs te over. Ivo Bernard is een jonge Nederlander die we zowat met u mee ontdekken. Als u invloed hoort van Gerry Rafferty dan is dat geen toeval en is dat van ons uit een compliment. De ondertitel ‘A Winter’s Tale’ spruit voort uit het intieme en rustige karakter van ‘RISE’, dat zich als zo vaak a.h.w. gaandeweg zelf samenstelde. Kan maar zo makkelijk zijn! (AL – JE SUIS CHARLIE: 07 01 15 – update 01 02 15)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s