Commentaren bij ‘BURN HARD/BURN SLOW’

BURN HARD. 1/ Somebody Somewhere (Amelia CURRAN, cd They Promised You Mercy) 2/ Jump Right In (ZAC BROWN BAND, cd Uncaged) 3/ September Fields (Frazey FORD, cd Indian Ocean) 4/ The Party Line (BELLE AND SEBASTIAN, cd Girls In Peacetime Want To Dance) 5/ Nie voe Kinders (HET ZESDE METAAL, cd Nie voe Kinders) 6/ Am (KILA, cd Suas Sios) 7/ Rosalind (You Married The Wrong Guy) (THE WATERBOYS, cd Modern Blues) 8/ Miniskirt (GUY FORSYTH BAND, cd The Pleaser) 9/ River (IBEYI, cd Ibeyi)  10/ I Blew It Off (PUNCH BROTHERS, cd The Phosphorescent Blues) 11/ Rose Marie (Leyla MaCALLA, cd Vari-Colored Songs (A Tribute To Langston Hughes)) 12/ Uncaged (ZAC BROWN BAND) 13/ Zeven Zonden (Björn VAN DER DOELEN & ALLEZ SOLDAAT, cd Caballero zonder Filter) 14/ Traveler (DJ TUDO E SUA GENTE DE TODO LUGAR, cd Pancada Motor – Manifesto da Festa; harp: Steven DE BRUYN) 15/ Coming For You (Amelia CURRAN) 16/ Goldmine (Fernant ZESTE, cd Drama) 17/ The Girl Who Slept For Scotland (THE WATERBOYS) 18/ Mechanic (GUY FORSYTH BAND) BURN SLOW. 1/ Heart Of Gold (Leyla McCALLA, cd Vari-Colored Songs (A Tribute To Langston Hughes)) 2/ Song Of Me And You (Adam COHEN, cd We Go Home) 3/ You’ve Changed (Amelia CURRAN, cd They Promised You Mercy) 4/ Potlood in een Blaadsken (GOES & DE GASTEN, cd Onskentons) 5/ Lost In The Cosmos (SONS OF BILL, cd Love And Logic) 6/ Oya (IBEYI, cd Ibeyi) 7/ Rich And Rambling Boy (Derroll ADAMS, cd Banjo Troubadour) 8/ Mesi Bondye (Leyla McCALLA) 9/ Love Is (Adam COHEN) 10/ Season After Season (Frazey FORD, cd Indian Ocean) 11/ Ip min Knieën (HET ZESDE METAAL, cd Nie voe Kinders) 12/ Warrior (Laura MARLING, cd Short Movie) 13/ Hymnsong (SONS OF BILL) 14/ Coming For You (Amelia CURRAN) 15/ E ko no mi, i ka ni me (Wim TOUCOUR, cd Liefde is niks) 16/ Ghosts (IBEYI) 17/ We Go Home (Adam COHEN) 18/ When I Can See The Valley (Leyla McCALLA) 19/ Johnny And Mary (Bryan FERRY, cd Avonmore) 20/ I Don’t Believe You (Nick JAINA, cd A Bird In The Opera House; 2010) – Nadat ‘BURN’ sinds 16 maart door het leven ging als een enkele cd, met een hoop songs die deze compilatie niet haalden wegens plaatsgebrek, besloten we uiteindelijk toch de mix en onvermijdelijke juxtapositie van zeer uiteenlopende tempi, volumes en stemmingen op te geven en er twee cd’s te maken, met elk een eigen sfeer en tempo. Dit deden we niet om de oortjes van onze luisteraars te sparen, want die kunnen daar tegen. Aanleiding was het grote geluk dat we hadden, toen we in de Charlatan de hele ‘BURN’ konden horen in de PA, voor het optreden van het Eeklose Vanoverdijzers. Hoewel we ons niet moesten schamen voor de songkeuze, vonden we in alle bescheidenheid, bleek de botsing af en toe toch bijzonder groot. Daarom brachten we lekkere songs samen in ‘BURN HARD’ en iets meer contemplatief werk in ‘BURN SLOW’… Maar het onderscheid en de verdeling over de twee platen zijn beslist niet absoluut. Veel is verwisselbaar. Het voornaamste blijft ook nu de kennismaking met muzikanten die wat te vertellen hebben, like it or not. Meteen al een buitenbeentje, de Zac Brown Band, met een plaatje uit 2012, ‘Uncaged’, omdat we een bepaalde schuld torsen tegenover die mannen. Om redenen die er hier niet toe doen, hebben we toen verzuimd de cd te bespreken, tezamen met nog enkele andere. Yeah, we should ‘BURN’ in hell! Die andere uit dat stapeltje zijn minder de moeite, maar deze willen we toch even voorstellen. Geen wereldplaat, hoor, maar wel funmuziek die live ook wel iets moet geven… Hierbij, durven we verhopen, is dit enigszins wieder gut gemacht! Die goeie ouwe Waterboys draaien ook al een hele poos mee en al hebben ze niet meer de populariteit en de media-aandacht uit de tijd van ‘The Whole Of The Moon’, de band van Mike Scott blijft goede platen afscheiden, al was het nu even geleden (van 2011 met ‘An Appointment With Mr. Yeats’) de twee songs die we presenteren zijn door-en-door Waterboys! Mochten niet ontbreken, de Canadese dames die op dit moment de aandacht gaande houden, Amelia Curran (het kind van het huwelijk van Leonard Cohen en Patsy Cline, figuurlijk wel te verstaan) en Frazey Ford (weer eentje van de Be Good Tanyas die zich solo laat horen, na Jolie Holland) Da’s twee keer raak en daarom ook kregen ze veel speelruimte. En is daar ook niet de zoon van… Leonard Cohen? Adam Cohen kreeg met zijn vierde cd ‘We Go Home’ meer dan zijn stek op de tweede plaat. Meestal komen de Belgen achteraan (in onze commentaren, bedoelen, we!) maar we breken hier tradities bij de vleet, dus eigen folk eerst. We ruilden immers wat plaats in voor werk uit het Gentse (al vindt het soms elders zijn oorsprong): Het Zesde Metaal met de schitterende songschrijver die Wannes Cappelle is (Wannes Van de Velde en Lieven Tavernier hebben pendant in Wevelgem!), Goes & De Gasten, waar Michel Goessens zijn songs in het Sleins (dialect van Sleidinge, Evergem) slijt en Fernant Zeste alias Jonathan Scheerlinck. Alle drie hebben ze een cruciale cd achter de kiezen. Daar hadden we ook Tiny Legs Tim alias Tim De Graeve bij kunnen schuiven maar onze bleusadour zullen we later nog aan bod laten komen. Er zit echter nog een (geïmporteerde) Gentenaar in de mix: Steven De bruyn (alias Steve Harpo of Stevo) toen van El Fish en nu van The Rhythm Junks speelt de harp in dit nummer van DJ Tudo (eigenlijk bassist, producer en muzikaal veldwerker Alfredo Bello), erkend meester in het moderniseren van traditionele Braziliaanse muziek, vooral die van de regio van Minas Gerias. Hij gooit er erg bedreven funk, afro, jazz en hip hop doorheen, en dat levert een bijzonder groovy resultaat op, op deze ‘Pancada Motor’, zijn derde cd, ditmaal ook aangevuld met dub (via Mad Professor en ook met Dr. Das van Asian Dub Foundation) Zoals gewoonlijk weet Steven zijn stempel te drukken op de track… ‘Gentse’ muzikanten in overvloed: zo voegden we er nog een hilarisch nummer aan toe van Wim Van Caelenbergh alias Wim Toucour. Op ‘Liefde is niks’ staan trouwens nog meer leuke songs. Tot daar onze landgenoten. Ierse folkrockers Kila en Schotse indie rock/popband Belle And Sebastian zouden in een rechtvaardiger wereld huishoudnamen moeten zijn, de Ieren voor hun ongelofelijke live performances, de vijf gasten (plus Sarah Martin – ook Isobel Campbell maakte deel uit van de groep tot 2002) uit Glasgow, de chouchous van de critici, omwille van hun clevere, gelaagde muziek. Maar ze hebben allebei genoeg fans om vlot te overleven… Dat wensen we ook de jongere artiesten toe die we hier een plaats gaven: Punch Brothers zijn niet nieuw maar breken door via hun vierde plaat ‘The Phosphorescent Blues’. Hun muziek weerstaat elke beschrijving, vandaar dat je gekke dingen leest als ‘bluegrass instrumenten en spontaneïteit ingebed in modern klassiek’ of ‘Amerikaanse country-kamermuziek’. Deze uitzonderlijke muzikanten waren zo slim om er T-Bone Burnett uit te pikken als producer (die o.a. ‘O Brother, Where Art Thou?’ en ‘Inside Llewyn Davis’ onder handen nam en vele platen producete van Elvis Costello en tientallen anderen, terwijl hij nog de tijd vond voor eigen, bijzonder boeiende platen en samenwerkingen!) Ibeyi, dat zijn de Frans-Cubaanse zusjes Lisa-Kaindé en Naomi Diaz. Ze zingen in Engels en Yoruba, de taal van hun verre voorouders in Nigeria. ‘Ibeyi’ betekent ‘Tweeling’ in Yoruba. Lisa zingt lead en speelt piano, Naomi bespeelt Cubaans slagwerk. Hun culturele background verrijken ze met jazz, beats, samples. We namen drie songs uit hun eponieme debuut, dat ze opnamen toen ze 20 waren. Hun in 2013 overleden zus Yanira bezingen ze in de gelijknamige track, maar dat vind je op ‘Ibeyi’. Nog een dame van stand is Leyla McCalla, vierde deeltijdse lid van de Carolina Chocolate Drops, old time string/jug band uit North-Carolina. De zangeres en celliste (ze speelt nog instrumenten) droeg haar ‘Vari-Colored Songs’ op aan Langston Hughes, invloedrijke zwarte dichter, toneelschrijver, columnist en activist, die aan de wieg stond van de jazz poetry, leider van de zgn. ‘Harlem Renaissance’ (1902-1967) Haar cd is een mengeling van songs op teksten van Hughes, Haïtiaanse volkse liederen (gezongen in het Creools; haar ouders zijn Haïtiaanse immigranten) en origineel werk. De energieke Texaanse blues (rock) zanger Guy Forsyth is een goede bekende in Vlaanderen. Zijn aanstekelijke songs en krachtige no nonsense podiumpersoonlijkheid komen goed overeen met onze volksaard (cfr. James Hinkle, Carolyn Wonderland, Wendy Colonna…) Op zijn tiende horen we geen zaag (die kan hij schitterend bespelen) maar wel leuke powersongs. We wilden ze u niet onthouden… De verrassende Nederlandse ex-profvoetballer Wouterus Jacobus Antonius ‘Björn) Van der Doelen, die nog voor Standard speel de, maar nu de frontman is van Allez Soldaat, verraste met een cd met persoonlijke songs, vaak heel intiem, een keertje ook uithalend, zoals in ‘Zeven Zonden’. Uw verbazing is de onze! De man komt uit Noord-Brabant waar vele goeie songwriters vandaan komen, als JW Roy, Gerard Van Maasakkers, Mathijs Leeuwis (Gé Reinders en Ton Engels komen dan weer uit Nederlands Limburg, maar passen in het plaatje) ‘Love And Logic’ van Sons Of Bill kwam pas recent uit, toch hebben we al verleden jaar in mij een viertal nummers van hen gezet op ‘WIND’/’BIRD’, waaronder twee die ook op de nieuwe staan (tezamen met twee oudere songs) Die twee hebben we dan ook vermeden en we hebben er twee andere gezocht in de zachte sector. Sons Of Bill weten wat een song nodig heeft om te blijven hangen… rap of traag! Wie dat ook weet is Bryan Ferry. Er staat intussen definitief een punt achter Roxy Music en we weten niet of de voorman ooit nog een soloplaat maakt. Maar deze ‘Avonmore’ zou in elk geval een mooi coda zijn. We kozen echter cover ‘Johnny And Mary’ omdat het ons een gepast saluut toescheen aan betreurde auteur Robert Palmer die er op ‘Clues’ zijn eigen nerveuze lezing van gaf. Ferry bewerkte het tot een dromerige afsluiter. We sluiten dan weer dit tweeluik af met een ‘ouder’ nummer, maar Nick Jaina, muzikant (singer-songwriter maar o.a. ook componist van balletmuziek) en schrijver (het erg lezenswaardige ‘Get It While You Can’) uit Portland, Oregon (waar ook Derroll Adams (*) van afkomstig was) was nu op maart in Gent voor een huiskamerconcert en we waren zo stout om hem voor het concert te vragen specifiek dit ietwat ‘vergeten’ nummer te spelen… Het verbaasde hem, maar… U hoort waarom: ’t is pure poëzie… ‘I don’t believe you… You say that love is not enough’… (AL; 29 03 15)

(*) en PS We zouden Derroll Adams dan nog vergeten! Jarenlang hebben we het met enkele platen van de banjoman moeten doen: de oude low budget LP ‘Derroll Adams Live!’ op Sounds Superb (een parel!), plus de live cd met vrienden n.a.v. zijn ’65th Birthday’ en de tribuutplaat ‘Banjoman’ van Hans Theessink), maar korte tijd geleden bracht Starman Records -die al een pak historische platen van Belgische artiesten uitbrachten in originele vorm, zoals de cassette (!) ‘Music For Girls’ van Kloot Per W, de LP ‘Snowblind’ van Roland en de eerste LP van Ferre Grignard, en ook nieuw werk als van de Baboons– de LP ‘Banjo Troubadour’ uit met BRT opnames van onze geliefkoosde bard uit 1973 en 1980. U raadt het: dit zijn schitterende opnames van een hele grote meneer…En dat bewijst ‘Rich And Rambling Boy’ in volle glorie op onze compilatie. Let u eens op de inleiding: om duimen en vingers af te likken! Nog dit jaar verschijnt een nieuw boek over Derroll…

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s