Zevendaagse uitdaging van een Facebookvriend, iets als: ‘Je zeven lievelingsnummers of je leven!’

… en vermits we het leven nog niet moe zijn…

Vrijdag 30 oktober 2015. We beginnen met een lied waar ik vrolijk van word, al is de tekst zoals zo vaak heel wat minder ‘plezant’. Mooie beat en heel veel melancholie… Emojongen, die Josh! En wat al niet gezegd over Emotwan? ‘I’ve got a girl in the war, Paul, her eyes are like champagne… They sparkle, bubble over, in the morning all you got is rain’… Als dat geen heerlijke poëzie is…

‘Girl In The War’ van Josh Ritter.

https://www.youtube.com/watch?v=kqLssKusGzM

%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%

Zaterdag 31 oktober: dag twee!

Intussen al even zaterdag geworden en daarom profiteer ik ervan om vlug nog een tweede song te posten, met een beetje uitleg!

Ik ben ergens in de nineties een namiddag te gast geweest op radio 1 bij Fred Brouwers. Drie uur muzikale blablabla plus een gast naar de studio brengen. Heel toevallig was mijn Griekse vriend Yannis Markopoulos (‘Wie betaalt de Veerman?’) in ons land en die vond de invitatie geweldig, zo geweldig dat hij het derde uur helemaal inpalmde nadat hij bijna te laat was (Grieken die Eeklo zoeken, WTF!) Maar dat gaf niet, niet voor mij en ook niet voor Fred die niet elke uitzending een buitenlandse gast kreeg. Ik mocht drie geliefde songs kiezen, een onmogelijke opdracht. Eén van die drie werd Tom Waits’ ‘Kentucky Avenue’. Bekende zanger, minder bekend lied (al stond het op zijn ‘Blue Valentine’, maar men luisterde er over, denk ik) Als je het beluistert, dan graag met de vertaling erbij, want de tekst is essentieel. Het lijkt een doordeweeks verhaal van twee kids die aan het roddelen zijn en samenzweerderig kattenkwaad plannen in hun buurt. Sommige kwajongensstreken zijn wel erg stout. Maar dat heeft zijn zin en betekenis want gaandeweg (eigenlijk pas echt vanaf het zesde laatste vers) wordt duidelijk dat de gesprekspartner van de jongen aan het woord helemaal niet in staat is mee te doen. Je leest het in de tekst maar je hoort het ook aan Waits’ zegging: de jongen is er helemaal kapot van dat het zo erg gesteld is met zijn vriend. Machteloosheid, wanhoop, misschien zelfs een schuldgevoel verteren hem. Het zijn vier loei- en snoeiharde zinnen, zo hard dat er in de twee laatste verzen wel een ‘oplossing’ moést komen, in de vorm van een sublimatie van het verlangen. Ik kan dit na al die jaren nog altijd niet aanhoren zonder dat tranen opwellen…

Tom Waits – Kentucky Avenue

Well Eddie Grace’s Buick got four bullet holes in the side
and Charlie DeLisle is sittin at the top of an avocado tree
Mrs. Storm will stab you with a steak knife if you step on her lawn
I got a half a pack of Lucky Strikes man so come along with me
and let’s fill our pockets with macadamia nuts
and go over to Bobby Goodmanson’s and jump off the roof

well Hilda plays strip poker when her mamas cross the street
Joey Navinski says she put her tongue in his mouth
and Dicky Faulkner’s got a switchblade and some gooseneck risers
that eucalyptus is a hunchback there’s a wind down from the south
so let me tie you up with kite string and I’ll show you the scabs on my knee
watch out for the broken glass put your shoes and socks on
and come along with me

let’s follow that fire truck I think your house is burnin down
asnd go down to the hobo jungle and kill some rattlesnakes with a trowel
and we’ll break all the windows in the old Anderson place
and we’ll steal a bunch of boysenberries and I’ll smear em on your face
I’ll get a dollar from my mama’s purse and buy that skull and crossbones ring
and you can wear it round your neck on an old piece of string

Then we’ll spit on Ronnie Arnold and flip him the bird
and slash the tires on the school bus now don’t say a word
I’ll take a rusty nail and scratch your initials in my arm
and I’ll show you how to sneak up on the roof of the drugstore
I’ll take the spokes from your wheelchair and a magpie’s wings
and I’ll tie em to your shoulders and your feet
I’ll steal a hacksaw from my dad and cut the braces off your legs
and we’ll bury them tonight out in the cornfield
just put a church key in your pocket we’ll hop that freight train in the hall
we’ll slide all the way down the drain to New Orleans in the fall

(ik bezit uiteraard geen rechten; de publicatie van de volledige tekst heeft geen commerciële, maar enkel informatieve en educatieve bedoelingen)

%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%

Zondag 1 november

Dag drie alweer. Boz Scaggs volgen we van in de dagen dat hij behoorde tot de Steve Miller Band (ze waren jeugdvrienden) Zijn tweede soloplaat ‘Boz Scaggs’ bevatte het onsterfelijke bluesy ‘Loan Me A Dime’ (12’30”) Met zijn aan disco verwante stijlvolle ‘Silk Degrees’ scoorde hij vier monsterhits (o.a. ‘Low Down’ en ‘Lido Shuffle’), zoals altijd heel goed gedaan, maar gladjes. Het bleek trouwens niet voor herhaling vatbaar. Gelukkig maar, want de mindere periode kwam zijn verdere ontwikkeling ten goede. Hij blinkt uit in een grote verscheidenheid aan stijlen, waaronder rock, blues, ballads, jazz standards. Scaggs, intussen 71, bleek ook een uitstekende songschrijver. Twee songs hebben bijna dezelfde titel en ze zijn beide al even hartverscheurend mooi. Van ‘Just Go’ (1996) vind je een prima opname op YouTroep. Van ‘I Just Go’ (uit het onderschatte ‘Dig’) vind je enkel een live opname bij Jools Holland, qua geluidskwaliteit niet zo denderend, ver onder de studioversie. Toch zetten we die hier, omdat Scaggs handelt over iets wat velen onder ons kennen: alles gaat goed, of zo lijkt het toch, en plots breek je uit, ben je weg, ontgoochel je een boel mensen. Je hebt er meteen spijt van, je wordt erdoor verscheurd, je hebt er geen zinnige verklaring voor, maar volgende keer doe je het weer… Herkenbaar, niet? Zijdezachte melodie, harde worden met de juiste emotie gezongen en door de meester voorzien van een dubbele, romige gitaartussenkomst… Ondanks de mindere opname, toch een song die je blijft aanhoren…

Don’t know why I wandered off last night,
I was havin’ a good time and feelin’ alright,
feeling right at home with you.
I guess I hadn’t had enough though, of something
and I just go…

Saw some of my old runnin’ boys over by the back door,
Havin’ a laugh thought I’d say hello. It’s been a while.

And one thing leads to another I guess, anyway
I just go…

I didn’t know ‘til you left word for me

your concern about where I’d disappeared to.

and it never crossed my mind,
that I worried you or been unkind in doing so.

And I’m so so sorry that I took off so fast,

That you felt abandoned and left out like that,
please understand,
You see I just don’t pay much mind sometimes,
sometimes, I just go…

(solo)

I need you to know,

how I long to do all you want me to

I’d go anywhere at all,
anytime you call, to comfort you.
And I’d take every word of your advice,
I’d make any kind of sacrifice to let you know
that there’s this other voice calling me sometimes,
sometimes, I just go…

(ik bezit uiteraard geen rechten; de publicatie van de volledige tekst heeft geen commerciële, maar enkel informatieve en educatieve bedoelingen)

https://www.youtube.com/watch?v=7HC8BnF7464

%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%

Maandag 2 november: dag vier

Moddi is zowel de artiestennaam als de naam van de band van Pål Moddi Knutsen, in 1987 geboren op het noordelijk gelegen eiland Senja in Noorwegen en dat ligt boven de Poolcirkel. Moddi is autodidact in de muziek en speelt een hele reeks instrumenten. Hij ziet zichzelf als een verhalenverteller, a.h.w. een Noorse griot. Hij leeft in een der meest ongerepte streken ter wereld, al komt daar verandering in. Geen wonder dat hij ook activist is wat het milieu betreft (weigerde zelfs een beurs van 100.000 euro voor de band omdat die uitging van een Noorse oliemaatschappij) We leerden hem kennen met ‘Floriography’ (2010), maakten kennis tijdens een concertreeks in België (echt een schatje, dames!) en we houden contact, zij het occasioneel. In het schitterend in beeld gebrachte ‘Silhouette’ zit de poolcirkel verweven. Groepslid Einar Stray, op zijn beurt een singer-songwriter van niveau, bespeelt de piano, die getoond wordt op een TV scherm. Violiste Hannah Furuseth zit spijtig genoeg niet meer in de band en haar telefoonnummer krijgt u van ons niet los.

‘Silhouette’ is een ingehouden geiser en vraagt inleving, maar daar wordt u voor beloond: het nummer blijft lang in noordelijke sferen, maar breekt dramatisch open na vier minuten. Polaire warmte!

https://www.youtube.com/watch?v=oELa1u6YvTc

%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%

Dinsdag 3 november: vijfde deel van de zevendaagse uitdaging…

We blijven het op de noordelijke eilanden zoeken. Teitur Lassen (1977) is een Deen en woont daar nu ook, maar hij is wel afkomstig van het geïsoleerde Faeröer. Net als bij Moddi is zijn perspectief op de dingen behoorlijk ongewoon. U vindt vanzelfsprekend ‘alles’ over deze boeiende singer-songwriter, musicus en producer online. We zagen lang geleden een fijn concert van ‘m in N9 Villa te Eeklo. Het was niets minder dan een openbaring. Gans aan het eind kwam er een verzoeknummer van iemand die Teitur al een hele poos bleek te volgen. Teitur speelde daarop het heerlijk wiegende ‘Louis, Louis’, een briljante ode aan trompettist en jazz pionier Louis ‘Satchmo’ Armstrong en de muziek uit diens tijd, en een sneer naar onze tijd (‘Louis Louis, they shot all the poets’) Tijdens onze babbel na het concert bleek dat we hetzelfde lievelingslied hadden van Satchmo: ‘West End Blues’. We zochten de YouTube versie van ‘Louis Louis’ op, want Teitur staat ook bekend voor zijn clips. We verklappen niet te veel, maar u zal de clip vele malen moeten bekijken om de ganse rijkdom door te hebben van wat de beelden vertellen, want alles heeft hier met alles te maken. Geen shot is toeval. Toch is alles herkenbaar, helder en duidelijk… Bovendien is de ganse clip van een opvallend hoge, hartverwarmende graad van menselijkheid. En let u op de plaat van Armstrong, ‘Plays W.C. Handy’: de liefhebber weet genoeg! We wikken onze woorden: als ‘genialiteit’ bestaat dan komt dit heel dicht in de buurt.

En onthou: ‘Only music is the answer’ en ‘Every living being is a dancer’

https://www.youtube.com/watch?v=DoUKr38wi8s

‘West End Blues’: https://www.youtube.com/watch?v=4WPCBieSESI

%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%

Woensdag 4 november: dag zes
Eerst wie je niét hoort, omdat alle video’s die ik wou laten zien, verwijderd zijn. Geen toeval vermoedelijk. Graag had ik hier David Baerwald in het zonnetje gezet. Deze veelzijdige zanger, multi-instrumentalist, songschrijver, filmmuziekmaker kwam pats-boem in de belangstelling als 50% van David & David (de andere was David Ricketts) Hun ‘Boomtown’ is nog altijd één van de beste platen van halverwege de eighties en ondermeer ‘Welcome To The Boomtown’, ‘’Swallowed By The Cracks’ en ‘River’s Gonna Rise’ blijven het beluisteren meer dan waard! Vreemd genoeg kwam op die successtory geen vervolg. Baerwald bracht het vrij romantische ‘Bedtime Stories’ uit (1990), dat niemand minder dan Bruce Springsteen in die tijd vermeldde als zijn lievelingsplaat. David droeg meer dan zijn steentje bij aan de opstart en het succes van ‘Tuesday Night Music Club’ van Sheryl Crow, In die periode kwam ook ‘Triage’ uit, een ongemeen sterk statement, een conceptalbum dat de vloer aanveegt met alles wat onder Reagan in Amerika misliep. Helaas zijn ‘Secret Silken World’, ‘Born For Love’ e.a. verwijderd, al krijg je nog wel het verpletterende ‘The Waiter’ op YouTroep. Baerwald was toen één keer in de Beursschouwburg, maar dat optreden hebben we gemist.
Dan maar Stephen Allen Davis, songwriter van stand voor anderen, auteur van 18 (achttien!) nummer één hits in de States, waarvan geen enkele voor hemzelf. Percy Sledge (ja, die van ‘When A Man Loves A Woman’ en ‘My Prayer’) nam zijn ‘Take Time To Know Her’ in de mond, had er een gigantisch succes mee… en toen wou iedereen een song van Davis, van Frank Sinatra over Tammy Wynette tot Joe Cocker. Lange tijd een goed bewaard geheim was dat SAD (prachtige, passende initialen!) zelf goed kan zingen… tot ‘The Light Pink Album’ uitkwam in 1995, een plaat die alle vorige versies van zijn songs wegspoelde, hallelujah! ’TLPA’ was lang moeilijk verkrijgbaar (we kregen hulp) en daarna zweeg SAD opnieuw. Hij ging liever vissen. In 2009 deed hij daar toch een apart meesterstuk bovenop, ‘The Desert Sessions’ (opgenomen live zonder publiek op 3000 m hoogte)
Het is moeilijk niet te beginnen janken bij zijn eigen versie van ‘Take Time To Know Her’, zo SAD… Total emotie, net niet over de top, maar die stem, die stem… door merg en been…

https://www.youtube.com/watch?v=ZBxhiX6WXkU  (= ‘Take Time To Know Her’)

Appendix! Ooit schreef ik voor amazon.co.uk deze recensie van ‘Triage’. Die is nu weggenomen, maar moet er tot voor kort hebben opgestaan…

David BAERWALD, Triage: a perfect analysis of an imperfect system?

When Triage was first released, I had the honor and pleasure to review it for a monthly mag. I was swept away, even more than with Bedtime Stories. I listened again a short while ago and my opinion hasn’t changed a bit: this album is pure and simple perfection, from the title and art work, over the succulent Beach Boys pastiche and eerie trumpet playing of Herb Alpert, accompanying the lure of the nightlife called A Secret Silken World (a helluva song!), all the way to the final Born For Love, an ultimate, unexpected and heavenly Wiedergutmachung for the unabashed criticism on Reaganism the album displays almost throughout. One has only to go into the recording finesse (the samples are a real find-the-hidden-faces!) or analyse the lyrics, drenched in irony, full of dark humour and crammed with flashy puns and clever references far above the standards of ,,pop’’ music, erudite, scholarly and yet pure rock ‘n roll. So the songs, well written, immensely diverse and poignant in their delivery, are as well great fun as meaningful in their social comment. No flaws, no fill ups, no loss of pace. And despite the hypochondriac ponderings, which would normally be sufficient to keep you wallowing in the mire, there’s a heart beating, there’s a firm belief in moral values (not the Reagan or Bush kind of morality, though) If you have to put it in one word, then ,,balance’’ springs to mind. One would tend to forget, after all the louange and praise, what a brilliant…singer Mr. Baerwald is here, actually living his song’s characters. After careful…triage of the many candidates, I found Triage to be the best overall album of the nineties and one of the best of all times. And The Waiter one of the best tunes of all times: ,,…though I must recommend the oysters hollandaise, I am told it increases your ardour…’’ Yeah…

Antoine Légat (written for www.amazon.com on February 20th 2005)

En hier de link naar de volledige ‘Boomtown’:

https://www.youtube.com/watch?v=tWSzjT5o6mk

%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%

Donderdag 5 november. Zo. Met dag zeven zit het erop. Ik was vol goeie moed begonnen aan deze opdracht, maar die sleept zich steeds meer naar zijn einde. Dus hoog tijd om het misbaksel een genadige dood te laten sterven. Omdat ik niet kon kiezen, werd een restjeskermis met niet minder dan vijf clips, erg random allemaal…

De oudste eerst: Thunderclap Newman en ‘Something In The Air’. Het was een grote hit in 1969. De groep ontstond op initiatief van Pete Townsend (The Who) en Kit Lambert (producer; manager van The Who), o.a. om het talent van John ‘Speedy’ Keen (zang; songschrijver), Andy ‘Thunderclap’ Newman (piano) en Jimmy McCullogh (gitaar) te etaleren. Townsend deed mee als ‘Bijou Drains’. Het bleef bij dit ene (super)succes, al erkende de vakpers het potentieel van de formatie, talent dat bleek uit de fijne LP ‘Hollywood Dream’. TN wisselde hierna meermaals van samenstelling, tot het doek viel, in 1971 al. Speedy Keen maakte twee hele sterke soloplaten, maar die gingen als al de rest ten onrechte de mist in. Hoe spijtig dat is laat ‘Someone To Love ‘horen op YouTube, al staan er nog sterkere tracks op ‘Y’Know Wot I Mean’, ‘Bad Boys On The Run’ bij voorbeeld… Keen overleed in 2002.

‘Something In The Air’ is een explosie van creativiteit. Er zitten voldoende ideeën in voor vijf songs. Er zit zelfs een flard ‘Marseillaise’ in. Hij blijft daarom na al die jaren zeer het beluisteren waard… Mooie tijdsbeelden ook…

https://www.youtube.com/watch?v=RTZoJ01FpD8

Tot de beloofde restjeskermis behoort ook het mooiste liefdeslied dat we kennen (naast ‘Turn Me Tender’ van Martyn Joseph), al is het volgende muzikaal, op zijn zachtst gezegd, een buitenbeentje. Robert Wyatt was drummer + zanger (ongewone combinatie, toen!) van de eerste Soft Machine. In 1970 ging hij solo, richtte daarnaast Matching Mole op (= ‘machine molle’, Franse vertaling van Soft Machine) en… viel op 1 juni 1973 tijdens een wild feestje uit het venster, wat hem tot een leven in een rolstoel verplichtte. Kort na dit feit maakte hij ‘Rock Bottom’, een plaat die, zoals de titel aangeeft, uiting gaf aan al zijn gevoelens ten gevolge vàn. Een hele hoop uitmuntende muzikanten stonden hem bij, maar Wyatt drukte zijn stempel op het geheel en maakte van ‘Rock Bottom’ een wonder luisterstuk. Ze zou de blauwdruk vormen voor een loopbaan die tot heden langs unieke lijnen loopt. ‘Sea Song’ schreef hij voor zijn vrouw, kunstenares Afreda ‘Alfie’ Benge, met wie hij nog steeds zijn leven deelt. Even bizar als de muziek is de poëzie (van ene Robert Ellidge… Wyatt zelf!)… Maar wie inspiratie zoekt voor zijn liefdesbrieven vindt hier wel een leuke zin of drie, vier (bestaat dat overigens nog, een ‘liefdesbrief’?)

Robert Wyatt en ‘Sea Song’ (uit ‘Rock Bottom’, 1974)

You look different every time you come
From the foam-crested brine
Your skin shining softly in the moonlight
Partly fish, partly porpoise, partly baby sperm whale
Am I yours? Are you mine to play with?
Joking apart – when you’re drunk you’re terrific when you’re drunk
I like you mostly late at night you’re quite alright

But I can’t understand the different you in the morning
When it’s time to play at being human for a while please smile!
You’ll be different in the spring, I know
You’re a seasonal beast like the starfish that drift in with the tide
So until your blood runs to meet the next full moon
You’re madness fits in nicely with my own
Your lunacy fits neatly with my own, my very own

We’re not alone

(ik bezit uiteraard geen rechten; de publicatie van de volledige tekst heeft geen commerciële, maar enkel informatieve en educatieve bedoelingen)

https://www.youtube.com/watch?v=8Co0_BZiLdg

%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%

Nummer drie: het nieuwe album van Squeeze, het eerste in heel veel jaren, hebben we nog niet gehoord, maar we denken graag terug aan het geweldige concert dat de band gaf in de Brusselse Beursschouwburg in de vroege jaren tachtig, de periode van ‘Tempted’. Het kwam van hun vierde album ‘East Side Story’, werd geen hit in 1981 maar raakte later toch bekend door gebruik in commercials en dergelijke, bewijs dat het nummer een blijver is.

Squeeze en ‘Tempted’ (zoals bijna steeds van de hand van gitaristen Glen Tilbrook en Chris Difford; zang: Paul Carrack):

https://www.youtube.com/watch?v=SmlCJFaUnKI

%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%

Wegens overbekend zonder commentaar, behalve dat de bekoring van het vorige nummer hier blijft duren…

Crowded House en ‘Into Temptation’:

https://www.youtube.com/watch?v=j8U1gC2JilQ

%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%

Om in schoonheid af te sluiten een melo-emo-song (het staat niet in Van Dale) van een band uit Baltimore, Maryland, die er verleden jaar een optreden bij David Letterman mee versierde… en de kans aangreep om de States kennis te laten maken met zanger Samuel T. Herring en zijn wel bijzonder barokke manier van zingen en bewegen. We zagen nog video’s met live concerten en de man gaat dus altijd zo te keer… Maar ‘Seasons’ leent zich wel bijzonder goed tot deze acrobatieën… Belangrijk is: Herring (die ogen!) draagt de emotie over, luid en duidelijk… Let ook op de enthousiaste reacties (die zijn voor één keer niet gespeeld…)

Future Islands en ‘Seasons’ (uit ‘Singles’) bij David Letterman:

https://www.youtube.com/watch?v=GK4lD3Uf8_o

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s