LEFFINGELEUREN 2015, dag 2, deel I, in Leffinge (Oostende) op zaterdag 19 september 2015: ‘De terugkoppeling naar de wortels van het festival als platform voor overwegend jong talent uit binnen-en buitenland is een schot in de roos. Isbells en Kevin Morby waren daar vroeg op de zaterdag geslaagde voorbeelden van’

zie ook Rootstime

Er waren ongetwijfeld een redenen genoeg om Leffingeleuren, traditioneel het laatste zomerfestival op de rockkalender, af te slanken. Ze hebben hier verder geen belang. De bijzonderste was ongetwijfeld het verlangen om terug te koppelen naar de wortels van het festival als een platform voor overwegend jong talent uit binnen-en buitenland. Dat is precies wat Leffingeleuren 2015 (LL15) inhoudt. De facelift komt uiteraard neer op een schaalverkleining, die dank zij de goed uitgedokterde jaarwerking van de kennersploeg van Zaal & Café De Zwerver, niet leidt tot een daling van de kwaliteit. Aan de hand van wat we zagen, is zelfs het tegendeel het geval. Geluk moet je altijd wel hebben bij de samenstelling, maar het kan geen toeval zijn dat LL15 zo’n diep indruk heeft gemaakt. Overal kon je de goeie kritieken horen op de bands, terwijl iedereen toch een (soms groten)deels ander parcours had afgelegd.

De hernieuwde setting deelde uitgebreid in de lof. De grotere concerten grepen plaats in Zaal De Zwerver of in een tent aan de andere kant van de kerk, die omwille van zijn vorm met recht en reden de Kapel werd gedoopt. Beide ruimtes hebben dezelfde capaciteit, maar eens gans ander aanvoelen. In de zaal waande je je bij een ‘gewoon’ concert, in De Kapel had je het festivalgevoel. Kleine optredens gingen door in het café, gelegen naast de zaal, en dan was er nog de ‘buitentent’, een ruimte aan de kant van de zaal, in de vorm van een tent, maar enkel het podium en enkele stalletjes (o.a. die van de mixingtafel) hadden een overdekking. Gezien de acts die er de hele dag af en aan optraden, met naast ‘gewone’ concerten ook de vooraf geselecteerde singer-songwriters, die er het beste van zichzelf brachten, kreeg dit de naam Busker Street mee. Dat ligt dus in het verlengde van vorige jaren. LL is nooit ‘zomaar een festival’ geweest, maar had altijd aandacht voor alle cultuuruitingen. Was er dit jaar minder aandacht voor visuele, grafische en plastische kunsten, dan is op deze wijze de randactiviteit nog beter geïntegreerd in het geheel.

De hoofdweg rond de kerk was één feestmarkt, met foodtrucks en bars, straattheater en kinderanimatie, ook te beleven als je niet voor de muziek kwam, al was er op het podium van de ‘buitentent’ voortdurend wat te beleven. We gaan hier vanzelfsprekend kort door de bocht, maar bakken sfeer hing er wel. Dat was mede te danken aan het schitterende weer, alvast zaterdag en zondag. Vrijdag regende het, maar dat kon de pret niet drukken: er was naar verluidt zo’n toeloop dat de kapel hopeloos te klein was voor het intussen mega-populaire Raketkanon. Het enige minpuntje is o.i. makkelijk te verhelpen. De discobar zorgde inderdaad voor heel wat ambiance aan de kerk maar stond vaak zo luid (die bassen!) dat het de meer fragiele optredens in de kapel stoorde, zoals we bij Eaves pijnlijk moesten vaststellen. Die kinderziektes toch! We misten op een haar na het concert van Dirk, dit jaar winnaars van de ook al traditionele Verse Vis wedstrijd maar die gelegenheid krijgen we hopelijk nog.

Het was uitkijken naar Isbells, dat na een stevige voorbereidingsronde klaar was om de langverwachte derde cd ‘Billy’ te presenteren. De try-out die wij zagen (en versloegen voor Rootstime) schiep hoge verwachtingen. Het zou ook leerrijk zijn om te zien hoe de bevindingen van een try-out hun weg vinden naar de ‘serieuze’ optredens. Van de intimiteit van Arscene naar festivalgrootte is een serieuze opstap. Chantal Acda had plots veel meer ruimte om in de knoop te raken met haar instrumenten en er was ook plaats om er een trompettist (en tubaspeler) bij te schuiven, waardoor bassist Gerd Van Mulders er niet alleen voor stond met zijn bugel. Het klinkt op die manier al snel als een heel orkest blazers. In essentie is Isbells een éénmansproject, expressie van de wondere wereld van frontman Gaëtan Vandewoude. Maar vergis u niet: Isbells is op podium wel degelijk een samen gesmede eenheid.

Zelden meegemaakt: er werd vooraf ‘verwittigd’ dat de start verstild zou zijn, maar er werd ook beloofd dat het er tegen het einde aan zou stuiven. Misschien was dat uit schrik dat de modus operandi van Isbells na de relatief lange stilte niet meer bekend zou zijn, maar ik geloof dat wie dààr stond, zo vroeg op de dag, ook specifiek voor de groep kwam en dus verdraaid goed wist wat te verwachten. Want Vandewoude is een ware dream weaver, die, als je hem wil volgen, recht naar de ziel gaat. Het was ook al geen groot secreet dat Isbells, een toonbeeld van professionele aanpak, er zou staan, één grappige gemiste start niet te na gesproken. Dat was dan nog in het tegelijk heerlijk zoemende én indringende ‘I Don’t Need Any Colour’, waarin Gaëtan toch even het achterste van zijn tong laat zien: de song stelt wel dat ‘I don’t need any colour / I don’t need any pain / I don’t need nobody’ maar als puntje bij paaltje komt: ‘It took some time to understand / I was wrong about myself / I ‘m not good here at all on my own’.  De inzet met titelsong ‘Billy’ als ijsbreker was inderdaad ingehouden, maar zo zijn vulkanen meestal ook. We hoorden het grootste deel van de nieuwe cd (overigens een aardige verzameling songs, blijkt uit de recente beluistering: in Arscene hadden ze nog geen exemplaren) doorspekt met een paar liederen van vroeger, misschien niet de meest verwachte, maar songs die goed aansluiten op de nieuwe oogst: ‘Reunite’ uit de eerste en ‘Elation’ uit ‘Stoalin’’. Isbells trok na de weldadige start de registers een paar keer helemaal open: zo groeiden ‘The Sound Of A Broken Man’ en ‘Hand On The Chest’ groeiden naar een haast ondraaglijke climax. Dat bracht het optreden mooi in balans. Opdracht geslaagd want de aanwezigen bleken laaiend enthousiast over dit ‘nieuwe’ Isbells.

Het zestal dankte met een op de zachte elektrische bas na volledig unplugged meerstemmige berceuse, vooraan op de scene: ‘Oh My Darling, Oh My Child’… Gelukkig was het binnen donker en had je geen weet van de zon die zich niet onbetuigd liet, zodra je weer buiten stond. De reden waarom deze topper zo vroeg stond was het feit dat Chantal Acda, die buiten Isbells een drukke carrière heeft (de al door de internationale pers bejubelde brandnieuwe tweede soloplaat ‘The Sparkle In Our Flaws’), die avond nog verwacht werd voor een concert diep in Nederland. Fijne lieden, de Isbells, want zelfs geluidsman Nick (prachtige job overigens) werd letterlijk in de spotlights geplaatst. Ze staan er weer en u zal dat in komende maanden uitgebreid kunnen aanhoren op diverse podia.

Dat zal met Kevin Morby niet het geval zijn. Het was immers al een hele prestatie om de vroegere bassist van Woods en zanger-gitarist van The Babies voor LL15 te strikken. Het lukte nog net om hem op doorreis halt te laten houden in Leffinge. Het trio (een gitarist-bassist van vrouwelijke kunne en een drummer) was in transit ook nog eens zijn koffers kwijt. Het nam niet weg dat Kevin en band een hele fraaie selectie brachten uit ‘Harlem River’ en ‘Still Life’. Voor ons was het een eerste kennismaking, en meteen een goeie. We begrijpen intussen waarom de vakpers het heeft over Kurt Vile en Steve Gunn, terwijl Morby zelf zweert bij Neil Young, Lou Reed en Bob Dylan. Ook de zwaar onderschatte Simon Joyner scoort hoog bij hem, en daar kunnen we hem volledig in vinden. Toch doet hij ons persoonlijk vaker denken aan Stephen Malkmus (dat lichtjes gestoorde, weirde van zijn Pavement periode) en Conor Oberst (Bright Eyes) Het toont dat Kevin Morby niet voor één gat te vangen is, maar dat zijn songs niveau halen. Iets zegt ons dat we onze schade binnen de kortste keren zullen inhalen. Er volgen nog indrukken van Eaves, Meg Baird, Great Lake Swimmers, een stuk van Dans Dans en Tout Va Bien, die op zaterdag concerteerden.

Antoine Légat.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s