Guy SWINNEN met John SNAUWAERT en Bart BULS in Hostellerie L’Esco te Wetteren op donderdag 20 augustus 2015: ‘In het derde deel ontploft het pas goed door het enthousiasme dat deze collectie songs opwekt, en daarin spelen precies de songs van The Scabs de hoofdrol’

Zie Rootstime!

Gedurende de zomermaanden lopen er in dit land van concertmelk en festivalhoning een hoop initiatieven die nauwelijks of niet de belangstelling krijgen die ze verdienen… of die belangstelling gewoon niet afwachten om hun eigen gang te gaan, erop betrouwend dat ze toch een eigen publiek bereiken, wat niet uitsluit dat ook zij graag af en toe in het zonnetje staan. Net als je denkt dat je al de mogelijke soorten van zomerse initiatieven in kaart hebt gebracht, word je, geheel in lijn met de wetten van NASA ingenieur Edward Aloysius Murphy, geconfronteerd met ‘something completely different’. Als dat dan nog het zachtgekookte ei van Columbus blijkt te zijn, is er geen reden om het te verzwijgen, zeker omdat dit bepaalde initiatief nog doorloopt in september en nog heel wat te bieden heeft.

In de Stationsstraat in Wetteren houden Steven Buelens en Nadia Mareels de Hostellerie L’Esco open. Dat is sinds 2011 uitgeroeid tot een klasserestaurant, of zoals we lazen ‘een  culinair verantwoord feit’. Maar de eigenaars blijken tevens melomanen te zijn, goed op de hoogte van wat er ten lande leeft. Vermits L’Esco achter de zaak beschikt over een fraaie tuin besloot Steven om daar elke donderdag van de zomer talent onder een tent te plaatsen, en dat voor een democratische prijs, terwijl de aanwezigen kunnen proeven van de geneugten van deze topkeuken, een aanbod aangepast aan de gelegenheid. De eigenaars waren zo verstandig om een ‘intendant’ aan te stellen om de programmatie en de coördinatie te verzorgen. Ze konden niemand beter kiezen dan John Snauwaert, internationaal bekend als jazzsaxofonist.

John is op de koop toe een musicus die niet aarzelt om de confrontatie aan te gaan met andere stijlen en zich graag ‘smijt’ in allerlei projecten om grenzen af te tasten (zo zagen we hem bvb. jaren geleden met chansonnière Hannelore Muylaert in een liedjesprogramma dat de laatste uren van… Parijs-Roubaix live begeleidde, op een groot scherm geprojecteerd… Cancellara won toen!)  De man uit Eeklo is goed vertrouwd met wat er zoal te koop is aan muzikaal talent in vele stijlen, niet alleen op jazzgebied. Dat stond John toe om in samenspraak met ‘de baas’ onuitgegeven combinaties van artiesten te plannen. Daar komt bij dat hij zelf zorgt voor interventies op diverse formaten van saxofoons. John bespeelt ook fluitenen allerhande percussie, en zelfs een gewone tamboerijn kan wonderen doen.

Het zal wel Salvador Dali geweest zijn die onze verbazing schetste toen we daar aankwamen… Van een cultuurschok gesproken… ‘Heu, is dat hier dat Guy Swinnen optreedt?’ vroegen we bij de aanblik van zoveel stijl en allure. Het plaatje bleek toch te kloppen. In het begin, we zullen het maar bekennen, waren we erg onwennig in deze voor ons niet vertrouwde omgeving, ver van groezelig bruine kroegen en van festivalweiden met de geur van braadworst, de biotopen waar wij voorheen (en tegenwoordig opnieuw) naar The Scabs gingen (en kunnen gaan) kijken. Maar het gevoel van (il)legal alien ebde langzaam weg toen we vaststelden dat het hier allemaal gemoedelijk en informeel aan toe gaat. Bovendien bleek gaandeweg dat onze angst dat dit publiek geen oog voor of oor naar de muziek zou hebben totaal onterecht. Integendeel, op vele plaatsen betonen de concertgangers tegenwoordig minder belangstelling en vooral véél minder respect dan hier.

Waarschijnlijk is dat mede te danken aan het aanbod: dat men John hier intussen op handen draagt, viel te horen tijdens en na zijn succulente interventies op sax. Swinnen is al lang niet meer uitsluitend de ruige rocker (al kan hij nog altijd zwaar uithalen) Ook met simpele middelen als een akoestische gitaar weet hij een breed publiek te entertainen. Bart Buls, met Bert Embrechts de vaste bassist van De Laatste Show Band zaliger, maakt het trio van deze avond vol. We hadden de man uit Herentals nog maar de avond tevoren gezien met de Rat Pack Blues Band in Deinze, maar de bassist moet zowat het toppunt van flexibiliteit zijn. De start is vrij voorzichtig. Is het enkel ons aanvoelen of is het ook echt zo dat Guy Swinnen zelf een béétje beducht is van dit publiek? In de eerste set (van drie) horen we immers naast vertrouwde songs als Scabsclassic ‘Don’t You Know’ en ‘Dead Flowers’ van de Rolling Stones, ook de zoemende countrydeun ‘Sunday Mornin’ Comin’ Down’, bekend via Ray Stevens en Johnny Cash (maar geschreven door Kris Kristofferson), waar ook onze Louis Neefs een gevoelige versie van had (‘Zondagmiddag Lilian’)

Scars’ van Stan Van Samang is wat ons betreft een veel vreemdere eend in de bijt, maar zo leren we ook dat kennen. Met dit stralende weer klinkt het zeker niet onaangenaam. Zelfs de afsluiter van de eerste set kan het humeur niet aantasten, al gaat het om ‘Who’ll Stop The Rain’ van Creedence Clearwater Revival. We hadden het kunnen weten: zowel Guy als Bart zijn zelfverklaarde John Fogerty afficionados. De regenwolken blijven gelukkig uit. In deel twee horen we een song die Guy schreef samen met o.a. Bart tijdens een verblijf in de Ardennen, ‘I’ll Lose You’. Guy en Bart zingen beurtelings in ‘Pancho And Lefty’, de song die voor velen Townes Van Zandt op de kaart zette (dank zij de hitversie van Willie Nelson en Merle Haggard) Bart zingt solo over een ander bijzonder duo, ‘Romeo And Juliet’, fijne song van Dire Straits (het zou later blijken dat we beiden ‘Making Movies’ beschouwen als de beste DS plaat) De set sluit met een opzwepend ‘I Won’t Back Down’ van Tom Petty. Aan klassiekers geen gebrek…

In het derde deel ontploft het pas goed: als Guy al enige reserve had, dan wordt die weggeblazen door het enthousiasme dat deze collectie songs opwekt, en daarin spelen precies de songs van The Scabs de hoofdrol. ‘Handle With Care’ (Traveling Wilburys) kwam eruit gespat zoals dat moet bij die heerlijke song (ze waren die in deel 2 gewoonweg vergeten te spelen), maar dan was het de beurt aan ‘Four Aces’, ‘Time’, het luidkeels mee gescandeerde ‘Hard Times’, ‘Nothing On My Radio’ en het blijkbaar nog steeds razend populaire ‘Robbin’ The Liquor Store’, met daartussenin het perfect gecaste ‘Perfectly Good Guitar’ van John Hiatt. Is het een wonder dat het trio daar uiteindelijk nog vijf bissen aan borduurt? Het nog immer heerlijke ‘Barkeep’ is een verzoekje, met het uitgelaten ‘Jambalaya’ eren ze Hank Williams, Bob Dylan komt langs met ‘Somebody Touched Me’ en met ‘Rockin’ In The Free World’ krijgt ook Neil Young een accolade. Nog was het niet gedaan… Kan je dan schoner eindigen dan met ‘Knocking On Heaven’s Door’? Intussen kunnen we zelf lachen om onze initiële achterdocht: L’Esco is een verdomd fijne plek voor melomanen!

Antoine Légat.

Intussen is er nog het optreden geweest van Kathleen Vandenhoudt met keyboardsman Yves ‘Vis’ Meersschaert. In de volgende dagen zijn er echter nog deze concerten:

-3 september om 20u in L’esco te Wetteren: John Snauwaert future kwartet, feat. Sal La Rocca, Hans Van Oost, Lionel Beuvens en gastzangeres Katrien Van Opstal.

-10 september: John Snauwaert in duo met Rony Verbiest.

-17 september: John met de Moonlovers feat: Jean-Bosco Safari.

-24 september: finale met John & Bruno Deneckere trio.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s