LIGHTNIN’ GUY VERLINDE & The MIGHTY GATORS in Banana Peel te Ruiselede op maandag 11 mei 2015 met de cd-presentatie van ‘Better Days Ahead’: ‘Op acht jaar tijd hadden we het voorrecht Guy heel vaak aan het werk te zien, altijd vurig, gedreven, dynamisch, altijd uniek zichzelf en met volledige beheersing van alle facetten die van een bluesboy een topper in spe maken. Maar wat hij in BP klaarmaakte dat hebben we hem nog niet zien doen’

Zie Rootstime

Precies één week na zijn collega en vriend Guy Forsyth palmde Lightnin’ Guy Verlinde in gezelschap van zijn trouwe The Mighty Gators de Banana Peel in. Dat inpalmen mag men gerust letterlijk nemen, want net als Forsyth zeven dagen terug bouwde Verlinde een feestje waar allen present nog héél lang zullen over spreken, met genoegen, ontzag en bewondering. Ocharme die kleinkinderen die dat keer op keer zullen moeten aanhoren… We wilden nog voorstellen om na zoveel lekkers de bluesclub in het o zo stille Ruiselede te herdopen tot BANANA GUYL. Maar dat zou wellicht té veel eer zijn, al kan je er donder op zeggen dat beide Guys in de toekomst nog vaker naar de Akkerweg zullen afzakken om er hun geweldige ding te doen.

Dit concert was in principe een cd voorstelling, want Guy Verlinde heeft, onder eigen naam, een nieuwe schijf uit bij het Franse Dixiefrog Records. Sinds 2011 en vanaf de cd ‘Plays Hound Dog Taylor’ hoort hij bij deze stal, waar ook Eric Bibb, Nico Wayne Toussaint, Duke Robillard, Joe Louis Walker, Lucky Peterson, Popa Chubby en zovele anderen onderdak hebben, goed gezelschap voorwaar voor de man uit Aartrijke! Maar omdat Guy, zoals hier onveranderlijk het geval is, de hele avond kreeg om zich te bewijzen (hij zou dit trouwens vermelden als één der troeven van de BP), speelde het viertal veel meer dan de cd. ‘Better Days Ahead’ kwam zelfs niet gans aan bod. Zo zag Guy, in the heat of the moment, het straffe ‘Into The Light’ over het hoofd, al stond dat op de setlist. Dat was helemaal geen erg, want het concert zat van kant tot kant propvol goeie songs, behalve de bisnummers allemaal eigen werk, overigens.

Deze ‘presentatie’ kwam twee dagen na het concert in de AB Club, vrijdagavond 8 mei, waarover onze Luc Meert in geuren en kleuren in Rootstime heeft gerapporteerd. We begrijpen intussen volledig Lucs enthousiasme: we zagen op acht jaar tijd Guy ruim meer dan tien keer aan het werk, altijd vurig, gedreven, dynamisch, altijd uniek zichzelf en met volledige beheersing van alle facetten die van een bluesboy een topper in spe maken. Maar wat hij in BP klaarmaakte dat hebben we hem nog niet zien doen. Bijzonder fijn is dat, net als in de AB, zijn ouders aanwezig waren, gezeten op de eerste rij, glunderend opkijkend naar zoonlief. Apetrots waren ze, op ‘hun Guy’, en niemand die hen dit misgunde. Integendeel, we waren allemaal méé trots op ‘onze Guy’. Dat hij met ‘Better Days Ahead’ weer een knoert van een plaat heeft gemaakt, die dan wel gebed mag zijn in de blues, maar de blues als uitvalbasis aanwendt naar andere einders. Blues of geen blues, het ziet ernaar uit dat Guy Verlinde op weg is om een eigen genre te creëren, waaraan dan weer anderen zich zullen spiegelen. Maar genoeg koffiedik: we houden het voorlopig bij deze bluesblauwe maandag in Banana Peel.

Guy houdt van contrasten: waar je een daverende start verwacht, houdt hij het op een gezellige introductie. De muziek zal nog genoeg knetteren en spetteren, maar tussenin zal Guy niet nalaten de BP te bewieroken en dank te betuigen aan de lokale vrijwilligers, geluidsmensen Ludo en Werner, organisator Franky die hem hier een eerste kans gaf, toen een act wegviel en Guy mocht inspringen. Het klinkt als een gepland charmeoffensief en een beetje zwaar op de hand, maar niets is minder waar: hij doet het allemaal geïmproviseerd, met een ter plekke bedachte kwinkslag en met een warmte en genegenheid die pakken. En nergens heb je het gevoel dat zijn elegante commentaren het concert afremmen: je voelt dat het er, zeker vanavond, bij hoort. Dat hij niet nalaat om intussen zijn bassist en dikke maat Karl Zosel ervan langs te geven in een sappige running gag maakt het geheel lichtvoetig.

Er zijn ook momenten van pure ontroering, o.a. als hij heeft over Lieven Desmet, de sympathieke uitbater van De Avonden aan Machelen Statie (en voorheen een paar andere muziekminnende zaken: Het Zevende Zegel in Ruien, De Witte Raaf in Oudenaarde, La Chapelle Ardente in Ronse) Lieven had een groot hart voor muziek en steunde jonge muzikanten door dik en dun. Onder hen ook Guy. Het plotse verdwijnen van Lieven laat een grote leemte. Een andere kort geleden overleden melomaan en mecenas van de Grain d’Orge in Elsene betrekt Guy in de hulde, met een pakkende anekdote erbovenop. Hij spreekt vrijuit over zijn beginjaren, vergeet natuurlijk zijn ouders niet, verdedigt zijn beslissing om te gaan voor de blues, bevestigt zijn vertrouwen in die keuze en toont zich daarbij heel bescheiden en klein, ten opzichte van zijn voorbeelden, van de mensen aan wie hij zoveel te danken heeft, maar bij voorbeeld ook in de liefde: ‘Learnin’ How To Love You’ van de nieuwe is daar exponent van.

Opener ‘Weather Blues’ laat meteen een Verlinde in vijfde versnelling horen, al is hij dan tegelijk relaxt beheerst, en zit er meer humor in zijn muziek dat je zou denken, zij het nog niet evenveel als in zijn spontane reacties tussen de songs. Maar de power, het gemak, de elegantie, de songs, die zijn visie op de wereld illustreren, mogen dan zijn eigen verdiensten zijn, hij kan die troeven pas uitspelen als de juiste medestanders hem omringen. Door de jaren heen bleef de ritmesectie ongewijzigd. Toen we Lightnin’ Guy voor het eerst zagen op Hoeverock in Olsene, acht jaar geleden, waren zij erbij, en toen al golden ze als door de wol geverfde muzikanten: Karl Zosel op de bas en Thierry Stiévenart op drums. Thierry is Franstalig en woont ook in Wallonië maar leert sindsdien Nederlands: Guy gaf hem uitgebreid de kans om zijn kennis ten toon te spreiden… We verklappen echter niets meer: dat moet u maar eens meemaken!

Zelf speelt Verlinde een multitude aan instrumenten: de Weissenborn is er ditmaal niet bij, maar wel dobro en elektrische gitaren, die hij vaak slide bespeelt, en vanzelfsprekend bespeelt hij geregeld de bluesharp, in feite zijn ‘eerste’ instrument van toen hij met gitarist Marino Noppe in Mo’Rice zat.… Zelfs de… kazoo, die hij sinds zijn jeugd omzeggens niet meer aanraakte, krijgt een ereplaats. Het ‘instrument’ koos hij speciaal uit om ‘Heaven Inside My Head’ op te vrolijken, wat het bewust positieve karakter van de cd nog eens onderstreept, een blijde boodschap die in (bijna) alle songs te horen valt, muzikaal en tekstueel. Guy bespeelt nog een instrument: zijn publiek. Als er na de kazoo ‘solo’ geen applaus volgt, wijst hij ons tongue in cheek terecht en herneemt hij de solo, waarna uiteraard ‘spontaan’ applaus losbarst. Koppie koppie.

De band heeft echter nog een geweldige troefkaart: gitarist Toon Vlerick. Toon is er 25 maar heeft al heel wat watertjes doorzwommen. Hij studeerde jazz/pop gitaar in het Conservatorium in Gent (o.a. bij Hans Van Oost) en heeft dus een serieuze scholing, voelt zich thuis in heel veel genres, heeft zelf een jazz én een bluesrock trio, speelt bij Ostyn (de groep van Bram Ostyn van het ter ziele gegane Absynthe Minded) en… speelt bij The Mighty Gators de pannen van het dak! Zoveel activiteit dat hij zelf niet meer aan lesgeven toekomt, maar intussen nog wel het advies oppikt van topgitaristen als Roni Ben-Hur en Robben Ford. Ronkende referenties? Ach, vooral belangrijk is zijn ronkende inbreng: Toon geeft aan de band een merkwaardige stroomlijning, een krachtige drive maar zonder te raken aan de kern van de blues, wat enkel een topgitarist kan.

Zijn dienende en dus nooit opdringerige spel (hele mooie klank trouwens!) zit vol intelligente patroontjes (in ‘This Is The One’ bij voorbeeld is het een ‘nummer in het nummer’) en clevere verwijzingen naar andere muziekjes, en niet alleen funk. Hij neemt ook werk over van Guy’s schouders die zich zo kan concentreren op andere dingen.  Als de twee samen spelen en tegen mekaar op gaan, zoals in ‘Feel Alive’ of in ‘Loaded Gun’, dan staat de keet op zijn kop. We kennen ten lande nog massa’s vingervlugge gitaristen, maar niet allemaal hebben ze de gave om een constante meerwaarde te geven aan een band. De eerste gitarist van de band, Willy De Vleeschouwer haalde die krachttoer ook al uit, maar dan op zijn typische, romige manier, puttend uit jazz en Chicago blues. Trouwens, de nog erg jonge Arne Demets, vorige week nog in een cameo bij Guy Forsyth, heeft alles in zich om dat niveau te bereiken.

Een overzicht song per song heeft weinig zin: elk optreden is trouwens radicaal anders. We halen lukraak wat fijne momenten aan, maar dat betekent niet dat ze piekten in verhouding tot de rest. ‘Sacred Ground’ (van ‘Better Days Ahead’) bij voorbeeld, dat Guy in dankbaarheid schreef voor zijn vader, die alles over had voor zijn gezin, om Guy te geven wat hij nodig had. Dat vader Verlinde het daarbij niet makkelijk had, daar laat de zoon geen twijfel over bestaan: ‘No politician & no union man knew how to lead this money dance as the turned you into the unemployment line’, want plaat en optreden mogen dan wel een optimistische boodschap verkondigen, de onontkoombare realiteit is toch een stuk grijzer. ‘But don’t let those bastards grind you down’. Het blijft midden het geheel van het concert een schrille boodschap, getemperd door de uitvoering van de song met twee heerlijke uithalen op de bluesharp, een prangende partij op resonator en Toons atmospherics met de gizmo. En zo te zien is pa Verlinde nu een gelukkig man!

Guy vergeet dus niet van waar hij komt. Vandaar de lof van de vriendschap in het hondsfraaie ‘Call On Me’, dat enigszins doet denken aan ‘Call Me’ van Hans Theessink. Vandaar de accolade aan ‘leermeester’ Marino Noppe, in de vurige ode ‘Mr. Maxwell Street’, verwijzing naar Noppes archetypische band Maxwell Street. Toch kan de West-Vlaming het plagen niet laten, als hij Marino verzoekt om tijdens de song op podium te komen zitten… Terwijl hij verdomd goed weet dat Noppe hier geen boodschap aan heeft en die kelk maar al te graag aan zich voorbij ziet gaan! In het tweede deel groeit het credo ‘Me  & My Blues’ uit tot een groots epos (*) Guy martelt zijn mondharmonica, zingt een heel stuk zonder micro en de climax is van een nooit gehoorde en geziene intensiteit, iets wat ze ‘volledige overgave’ noemen. Bangelijk!

Nog zo’n prachtsong is ‘Inhale My World’, typisch voor het (auto)biografisch karakter van zijn werk: ‘Song over waar ik vandaan kom… Aartrijke!’: wat Toon en Guy op slide hier elk apart presteren, is eens te meer outstanding. Zo zit het hele optreden bol van de hoogtepunten, zoals ‘Pursuit Of Happiness’ dat Guy solo met de resonator brengt. Maar voor de meeste aanwezigen is het moment suprême ongetwijfeld de lang uitgewerkte uitvoering van ‘Nine Below Zero’ van Sonny Boy Williamson (II) Guy posteert zich parmantig in het midden van de BP, in het gangetje tussen de cinemastoeltjes, en maant de anderen aan mee te komen. Thierry neemt snare en hi hat, de kabels van Toon en Karl blijken lang genoeg, maar beide verlagen het volume tot quasi nul. Alle muzikanten spelen een aan de omstandigheid aangepaste solo, waarbij Toon zelfs even zonder versterking speelt. Je kan een muis horen vallen en een speld horen lopen. Waarna de groep de set afsluit met een uitgelaten en duchtig meegebruld ‘Do That Boogie’ op toneel. Iedereen mag nog eens even in de kijker staan en een nijdige harpsolo van de maestro zorgt voor het slotakkoord, het boeket van dit meer dan twee uur en ruim twintig songs durende vuurwerk.

Nog geen elven? Dus laat BP manitou Franky Van de Ginste niet begaan. Een supersonisch ‘Loaded Gun’ met het machtige gitaarduel spat uit de boxen, waarna Guy geheel in de geest van concert afrondt: Louisiana traditional ‘Laissez les bons temps rouler’ speelt hij voor de verjaardag van Muriel, een Franssprekende vriendin in het publiek, én voor ons, want de boodschap luidt ondubbelzinnig: geniet van het leven, geniet van elke dag… Als daar op tijd en stond concerten bij zijn van het niveau Jeff Jensen Band – Guy Forsyth Band – Lightnin’ Guy Verlinde & The Mighty Gators, die de BP de laatste maand programmeerde, dan hebben we daar geen enkel bezwaar tegen. U kan ondertussen nog genieten van een vijftal lanceringsconcerten, maar er zijn nog vele andere kansen om in de komende tijd Lightnin’ Guy Verlinde in al zijn gedaanten te beleven. Iets zegt ons dat u dat mogen aanraden!

Antoine Légat (13-16 05 15)

(*) zie ook de uitvoering van hetzelfde nummer in BP in 2010 tijdens de Banana Peel Sessions, waar Guy trouwens naar verwees: https://www.youtube.com/watch?v=rJKWdl25uKk

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s