BIEZEN in zaal Trefpunt te Gent op zaterdag 18 april 2015, première van de full band en presentatie van eerste single (op Record Store Day): ‘Het was af en toe zo beklemmend mooi dat je de ogen kon sluiten en denken dat Vossie mee aan het jammen was’

Staat ook om http://www.rootstime.be met prachtige foto’s van Geert Bonne!

Hoe mooie dingen ontstaan uit verlies, pijn en verdriet… Zo draait nu eenmaal deze wereld, maar zelden is het zo merkwaardig en extreem als in dit geval. We zijn ervan overtuigd dat Erik Van Biesen zich nog elke dag verwondert over de rol waarin het droeve lot hem geduwd heeft, wat allemaal niet zou gebeurd zijn, mocht op 29 november 2014 die wereld in Gent niet eventjes gestopt was met draaien. We weten dat Erik, de hele ploeg van Gorki en allen die Luc De Vos van ver of dichtbij gekend hebben, wensen dat ze, zo niet de wereld, dan wel de klok konden terugdraaien, maar er is enkel heden en toekomst. Daar stond dan, op het ogenblik dat in Tielt een grote mars werd gehouden ter herdenking van de doden van de eerste chloorgasaanval in WOI, ter herdenking van één man zo’n honderd personen in zaal Trefpunt, een stuk groter dan het befaamde café, hart van Gentse Feesten, dat er vlak naast ligt, maar nog tien keer te klein voor allen die hier deze avond wilden zijn.

Dat Trefpunt hopeloos te klein zou zijn, was licht te voorspellen, maar het ligt voor de hand dat Erik bij de start de impact van zijn project onmogelijk kon inschatten: wie zou zich immers bekommeren om wat Gorki’s bassistje te vertellen heeft?  Zo redeneerde hij toch. Na zaterdag zal Erik, tweeëntwintig jaar lang steun, toeverlaat en dikke vriend van Vossie, wel beter weten. Velen gaven te kennen dat ze maar wàt graag ‘het vervolg van het einde’ zouden leren kennen. Wie deze avond de gelegenheid niet kreeg om Biezen te zien, hoeft daarom niet te wanhopen: men zal in de nabije toekomst nog genoeg de gelegenheid hebben om dit te beleven, wat ‘dit’ ook moge voorstellen: een nobel project, een doorstart, een hommage, een nageboorte, een schreeuw van machteloosheid. Wat er ook van zij, er moet er eentje ‘hierboven’ blij en fier zijn op zijn strijdmakker, zeker weten.

Voor Erik Van Biesen was zaal Trefpunt de eindmeet van een zwaar beladen Record Store Day, initiatief dat telkens doorgaat op derde zaterdag van april en nieuw leven wil blazen in de fysieke verkoop van cd’s en vinyl (er zijn momenteel nog zo’n vijftig onafhankelijke verkooppunten in ons land) Erik trad zaterdag 18 april immers op in Antwerpen, Torhout en diverse plekken in Gent, wat zelfs busken inhield. Op de voorlaatste halte, vóór de Vinylla Record Shop, posteerde een witte duif zich zelfs naast Erik tijdens ‘Rainy Teardrops’, een symboliek die er niet om liegt. Hoe hij ’s avonds, na deze plichtplegingen, nog zoveel energie kon opbrengen en overbrengen is merkwaardig, maar vindt zijn verklaring in het belang van de avond, in de erezaak om er een waardig eerbetoon aan Vossie van te maken. Want voor Biezen, de groep, was het avondconcert de première, de officiële start na een korte inrijperiode, met een eerste optreden van de hele band, gekoppeld aan de voorstelling van de single die, hoe kan het anders, de reflectie is van het verdwijnen van het hoofd en het hart van Gorki: ‘Closer To The End Of Sound’/’Too Short A Lifetime’, titels die er niet om liegen…

De plaat werd op 500 stuks geperst in wit doorschijnend vinyl. Voor Record Store Day waren er 150 genummerde exemplaren, die aan ijltempo hun afnemer vonden. Als we dit intikken ligt de single vóór ons: we willen hem nog niet spelen. Deze songs en de andere die hij bij de vele try outs bracht en die we een paar keer mochten meemaken (zie verslag elders op Rootstime over het optreden in de Boogiewoogie in Geraardsbergen), hebben ze zich al lang in onze geest genesteld en er is de herinnering aan het spetterende, bijwijlen verpletterende concert die we nog even levend willen houden. Het was velen al opgevallen dat deze songs geschreven waren met een hele band in het achterhoofd, dat ze pas dan hun ware identiteit zouden prijsgeven. Maar dat ze zo zouden openbloeien hadden we niet kunnen dromen. Een gefocuste Erik hield het op twaalf songs, gaf in vergelijking met de solo try-outs niet al te veel commentaar, wat ook helemaal niet hoefde. Hij hield bovendien geen overbodige eloge voor zijn vriend: hier was de muziek aan het woord.

En of de band er in vloog! Dat Erik zijn wortels teruggaan naar de opkomst van de punk is hem aan te zien, maar heeft zich weten te omringen met de juiste soundtrack, lieden die hun leider door dik en dun seconderen. Zelden zoveel verbetenheid gezien op één podium tijdens één concert, ‘Voor Vossie!’, was de nooit uitgesproken maar wel degelijk beleefde strijdkreet. Biezen is in wezen een trio met Roeland Vandemoortele (van Too Tangled) aan gitaar en met de kameraad van zovele veldslagen, Bert Huysentruyt, op drums. Maar de kers op de taart, als we dit hier mogen gebruiken zijn de blazers: Thadeus Jolie (trombone) en Yorgi Gritzelis (baritonsax) zorgen voor een bangelijke backing. ‘Closer To The End Of Sound’ kwam uit de speakers gespat en groeide zowaar uit door een door vele monden mee geprevelde hymne: ‘There’s a silver line in heaven, closer to the end of sound, where the six has turned to seven… Where are you, where are you to be found?’ ‘De kop is eraf’ zei Erik, technisch geen groots zanger, maar iemand die met elke porie van zijn vege lijf  meent wat hij zingt, en dat voel je, zijn schuurpapieren stem gaat door merg en been.

De songs volgden mekaar op, grosso modo in de volgorde van de try-outs, in deze potente maar heldere livrei (uitstekende versterking!), ‘Hanging On’, ‘Deadly Charm’. De kopers lieten zich gelden, prominent die dwingende baritonsax. We moeten eens te meer denken aan de zwaar door saxen beheerste sound van Morphine, de schitterende band van de betreurde Dave Sandman. Die stierf veel te vroeg maar, zoals het rockgoden betaamt, op het podium, in Palestrina, Italië, juni 1999, vlak voor hij op Cactus Festival zou optreden. De parallellen met Luc liggen voor het grijpen. Bij ‘Beware Of The Dog’ geeft Erik toch een streepje uitleg, dat de door IS vervolgde Yezidi in Syrië/Irak de inspiratie vormden voor deze aanklacht. Bij de eerste noten van ‘Bring On The Dancing Horses’ (Echo & The Bunnymen) verzoekt Erik om… de lichten te richten op de discobal die er hangt. Het nummer brengt na de felheid van het begin ongemeen veel sfeer en groeit uit tot het eerste hoogtepunt van de avond. De zin ‘Bring on the new Messiah’ zindert na.

Na ‘Man In The Mirror’, over de vaderfiguur in zijn leven, en ‘Joker Dance‘, over zijn geboortestad Dendermonde, is er een tweede hoogtepunt: ‘Rainy Teardrops’. Al vermijdt Erik terecht elke meligheid, toch grijpt het herhaalde ‘Bad days are over’ ook nu weer aan. ‘Running Out Of Time’ krijgt een onversneden punkbehandeling, waarna de B-kant van de single ‘Too Short A Lifetime’ met zijn verwijzingen naar Vossie en ‘Mia’ niet onbewogen laat. Het slotnummer ‘Will Howlin’ Wolf Survive?’ is opnieuw een groots moment. De lazers verdwijnen en het trio brengt een ongemeen broeierige uitvoering van ‘How Will The Wolf Survive?’, geënt op de Daniel Lanois uit de ‘Acadie’-periode. De tranen staan ons in de ogen, en dat is niet alleen omwille van het allesoverheersende thema van de avond, niet alleen om de verwijzing naar het tegennatuurlijke, dat een kind eerder sterft dan zijn ouders.

Eigenlijk hoeft een ‘bisnummer’ niet na deze hemelse klanken maar Van Biesen kan niet anders dan op het luide verzoek ingaan. Eén extra dus, die er eigenlijk geen is, want dit nummer is het alfa én omega van Biezen… Single ‘Closer To The End Of Sound’ barst opnieuw los, en zo is de cirkel rond. Opnieuw heeft Erik Van Biesen ons gepakt, nu met zijn maten. Het was af en toe zo beklemmend mooi dat je de ogen kon sluiten en denken dat Vossie mee aan het jammen was. Wat had ie dit graag meegemaakt, desnoods in de gedaante van een grijze olifant of zelfs van een… duif… Biezen is ongetwijfeld work in progress. Gelukkig, want er zit bepaald muziek in het ‘project dat nooit had mogen zijn’, kzeertumoat!

Antoine Légat.

http://www.biezentheband.com

https://www.facebook.com/biezentheband

contact en info: bram@moony.be

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s